Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εβδομηκοστό Δεύτερο

Η προφητεία της Φατίμα ήταν έργο προπαρασκευής του Σατανά, ώστε να προετοιμάσει την Καθολική Εκκλησία να παραδώσει την οργάνωσή της σ’ αυτόν όταν θα προσωποποιήσει τον Χριστό, διότι είναι το «αριστούργημα της δύναμης του Σατανά—ένα μνημείο των προσπαθειών του να καθίσει ο ίδιος επάνω στον θρόνο για να κυβερνήσει τη γη σύμφωνα με το θέλημά του». Εκείνοι οι οποίοι δεν θα ωφεληθούν από την προφητική μαρτυρία που προσδιορίζει τον ρόλο της Φατίμα στην κατεύθυνση του Καθολικισμού, εξαιτίας της απροθυμίας τους να πιστεύσουν στην ικανότητα του Σατανά να επιτελεί θαύματα, θέτουν τους εαυτούς τους σε θέση να εξαπατηθούν. Η προφητεία της Φατίμα αφορούσε την εσωτερική πάλη εντός του Καθολικισμού, καθώς και τον πόλεμο του Καθολικισμού εναντίον της αθεΐας.

Ο πόλεμος του Καθολικισμού με τον αθεϊσμό αποτελεί το θέμα του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η απεικόνιση εκείνης της σύγκρουσης άρχισε το 1798, στο εδάφιο σαράντα. Άρχισε με τη μάχη κατά την οποία ο Ναπολέων, ο βασιλιάς του νότου, αιχμαλώτισε τον πάπα το 1798, και η μαρτυρία μέσα στο εδάφιο καταλήγει κατόπιν με τον βασιλιά του βορρά να σαρώσει τον βασιλιά του νότου το 1989. Μέσα σε εκείνη την ιστορία (1798 έως 1989), οι δύο αντίπαλοι, κατά τα έτη 1917 και 1918, σημαίνονται έκαστος με προφητικό συμβολισμό, ο οποίος συνδέει αμφότερες τις μαρτυρίες τους, διατηρώντας συγχρόνως το γενικό θέμα του εδαφίου. Η προφητεία της Φατίμα είναι αναμφιβόλως σατανική προφητεία, αλλά αποτελεί θέμα του προφητικού Λόγου του Θεού, και επομένως είναι ιστορία που πρέπει να γίνει ορθώς κατανοητή.

Στον τρίτο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, όπως παριστάνεται στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα, εισάγεται η δύναμις που υψώνει εαυτήν για να εδραιώσει το όραμα. Το εδάφιο εκείνο εκπληρώθηκε κατά το έτος 200 π.Χ., όταν «οι Ρωμαίοι επενέβησαν υπέρ του νεαρού βασιλέως της Αιγύπτου» και «αποφάσισαν ότι έπρεπε να προστατευθεί από την καταστροφή που είχαν επινοήσει ο Αντίοχος και ο Φίλιππος». Το εδάφιο και η ιστορία του 200 π.Χ. προσδιορίζουν ότι, ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής, με το πρόσχημα της υπερασπίσεως του εξασθενημένου αντικαταστάτη του Πούτιν, στον καιρό κατά τον οποίον οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Έθνη (ο Σέλευκος και ο Φίλιππος της Μακεδονίας) έχουν αποφασίσει να καταλάβουν τα ρωσικά εδάφη και να τα διαμοιράσουν προς αμοιβαίο όφελος, η παπική Ρώμη (η πόρνη της Τύρου) θα αρχίσει να παίζει τη μουσική της, καθώς αρχίζει να εξέρχεται για να πορνεύσει με τους βασιλείς της γης.

Το έτος 533, και τότε το διάταγμα του Ιουστινιανού θα επαναληφθεί, όπως προφητικώς απεικονίζεται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο δεκατρία, εδάφιο δύο, όπου προσδιορίζεται ότι ο δράκων (η ειδωλολατρική Ρώμη) θα παρείχε τρία πράγματα στον παπισμό.

Ὁ δράκων τῆς εἰδωλολατρικῆς Ῥώμης ἔδωκεν εἰς τὸ παπικὸν καθεστώς τὴν «ἕδραν» αὐτοῦ, (τὴν πόλιν τῆς Ῥώμης) κατὰ τὸ ἔτος 330, ὅτε ὁ Κωνσταντῖνος μετέφερεν τὴν πρωτεύουσάν του εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. Ὁ Κλοβίς ἔδωκεν τὴν στρατιωτικὴν «δύναμιν» αὐτοῦ εἰς τὸ παπικὸν καθεστώς, ἀρχομένου τοῦ 496, καὶ ἐν τῷ 533 ὁ Ἰουστινιανὸς ἔδωκεν εἰς τὸ παπικὸν καθεστώς τὴν πολιτικὴν «ἐξουσίαν». Πέντε ἔτη ἀργότερον ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη ἔθεσεν τὸ παπικὸν καθεστώς ἐπὶ τοῦ θρόνου, ὡς ἀπεικονίζεται ἐν τοῖς ἐδαφίοις δεκαέξ, τριάκοντα ἕν, καὶ τεσσαράκοντα ἕν τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ. Ὅταν αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι νικήσουν τὸν τρίτον δι’ ἀντιπροσώπου πόλεμον, τὸ παπικὸν καθεστώς θὰ ἔχῃ νικήσει τὴν κομμουνιστικὴν δύναμιν τῆς Ῥωσίας, ἥτις ἀποτελεῖ τὸ θέμα τῆς προφητείας τῆς Φατίμα. Οἱ δι’ ἀντιπροσώπου πόλεμοι φέρουσι τὴν σφραγῖδα τῆς ἀληθείας, διότι καὶ αἱ τρεῖς μάχαι ἐκτελοῦνται διὰ παπικοῦ στρατοῦ ἀντιπροσώπου.

Ο πρώτος και ο τελευταίος παπικός στρατός δι’ αντιπροσώπων είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες (η αποστατημένη Προτεσταντία). Ο ενδιάμεσος στρατός δι’ αντιπροσώπων είναι οι Ναζί της Ουκρανίας, οι οποίοι υπήρξαν επίσης ο καθολικός στρατός δι’ αντιπροσώπων εναντίον της Κομμουνιστικής Ρωσίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχουν τρεις παγκόσμιοι πόλεμοι, και υπάρχουν τρεις πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων. Ο δεύτερος πόλεμος τόσο των παγκοσμίων πολέμων όσο και των πολέμων δι’ αντιπροσώπων ήταν ο Ναζισμός. Ο παρών πόλεμος στην Ουκρανία είναι ο πόλεμος του μεθορίου, ο οποίος εκπλήρωσε για πρώτη φορά τα εδάφια ένδεκα και δώδεκα στη μάχη της Ραφίας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία επιτελείται τώρα κατά τον χρόνο του δευτέρου εκ των τριών πληγμάτων του Ισλάμ, της τρίτης ουαί, μολονότι το Ισλάμ δεν εμπλέκεται στον συγκεκριμένο εκείνο πόλεμο.

Το πρώτο πλήγμα ήταν εναντίον της πνευματικής ένδοξης γης στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και το τελευταίο από τα τρία πλήγματα συμβαίνει κατά τον νόμο της Κυριακής, και στρέφεται πάλι εναντίον της πνευματικής ένδοξης γης. Το δεύτερο από τα τρία πλήγματα του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο ήταν εναντίον της κυριολεκτικής αρχαίας ένδοξης γης στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο πόλεμος αυτός διεξάγεται στην ίδια ακριβώς περιοχή όπου ο Πτολεμαίος νίκησε στη μάχη της Ράφιας. Ο Ιησούς δήλωσε ότι κατά τις έσχατες ημέρες θα υπήρχαν πόλεμοι και φήμες πολέμων.

Οι πόλεμοι στους οποίους αναφέρθηκε ο Ιησούς λαμβάνουν χώρα μέσα στην ιστορία, όταν εκπληρώνεται η επίδραση κάθε οράσεως, και ήταν ο Ιεζεκιήλ εκείνος που κατέγραψε αυτό το γεγονός. Σε αυτή την ιστορία παριστάνονται η έλευση του τρίτου αλοίμονο του Ισλάμ, η δεύτερη και η τρίτη μάχη των πολέμων δι’ αντιπροσώπων, η επανάληψη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, η επανάληψη του Αμερικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Αυτοί οι πόλεμοι συντελούνται κατά την ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής ο Κύριος θα εγείρει τον στρατό Του ως λάβαρο, καθώς αρχίζει ο τελικός, τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, και καθώς το Ισλάμ του τρίτου αλοίμονο κλιμακώνει τον εξοργισμό των εθνών.

Κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, δύο τάξεις του λαού του Θεού προσδιορίζονται από την ικανότητά τους να βλέπουν και να ακούν.

Κατά την περίοδο εκείνη, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Ιησούς είπε: «θέλετε ακούει περί πολέμων και φημών πολέμων». Στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει εκείνους που ακούουν τη φωνή του Χριστού.

Η «φωνή» που άκουσε ήταν «ως σάλπιγξ», και η σάλπιγγα είναι σύμβολο πολέμου, και άκουσε τη φωνή πίσω του. Τότε στράφηκε για να δει τη φωνή.

Το όραμα του Χριστού, το οποίο είδε ο Ιωάννης όταν στράφηκε για να δει τη φωνή, ήταν το ίδιο όραμα που είδε ο Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο, το ίδιο όραμα που είδε ο Ησαΐας στο έκτο κεφάλαιο, και το ίδιο όραμα που είδε ο Παύλος, όταν είδε την ιστορία των επτά βροντών.

Όταν ο Γαβριήλ ερμήνευσε το όραμα στον Δανιήλ, εξέθεσε τα προφητικά γεγονότα του ενδέκατου κεφαλαίου. Τα γεγονότα εκείνα αποτελούν την περιγραφή πολέμου, και στην αναπαράσταση εκείνων των πολέμων το αιτιώδες όραμα του θηλυκού «mareh», εκφρασμένου ως «marah», προκάλεσε να μεταμορφωθεί ο Δανιήλ στην εικόνα του Χριστού. Όταν ο Χριστός λέγει ότι θα ακούσετε για πολέμους και φήμες πολέμων, προσδιορίζει τους πολέμους που εκτίθενται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Περαιτέρω, προσδιορίζει ότι, για να δείτε το όραμα που προκαλεί τον θεατή να μεταμορφωθεί στην εικόνα Του, πρέπει να στραφείτε, διότι η φωνή είναι πίσω σας. Οι πόλεμοι που παριστάνονται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι περιγραφές πολέμων που έχουν συμβεί στην παρελθούσα ιστορία. Ακούοντας για εκείνους τους πολέμους του παρελθόντος, ο άνθρωπος διδάσκεται σχετικά με την ιστορία που εκτυλίσσεται τώρα, αλλά μόνον εάν έχει οφθαλμούς για να βλέπει και ώτα για να ακούει.

Όταν ο Ιεζεκιήλ κατέγραψε ότι θα ερχόταν ένα χρονικό σημείο κατά το οποίο το όραμα δεν θα παρατεινόταν πλέον, αυτό συνέβαινε σε συνάφεια με το όραμα του Ιεζεκιήλ για το ουράνιο αγιαστήριο, όπου, μεταξύ άλλων, ο Ιεζεκιήλ είδε «τροχούς μέσα σε τροχούς», τους οποίους η Αδελφή Ουάιτ ταυτοποιεί ως τη σύνθετη αλληλεπίδραση των ανθρωπίνων γεγονότων.

Οι περίπλοκοι τροχοί, οι οποίοι με την πρώτη ματιά φαίνεται να βρίσκονται σε σύγχυση, είναι το περίπλοκο παίγνιο των ανθρωπίνων γεγονότων, όπως αυτό παριστάνεται στη διαμάχη και τον θόρυβο των εθνών. Η ιστορία που ο Χριστός έχει χαράξει στον Λόγο Του μάς λέγει πού βρισκόμαστε, και πράττοντας τούτο προσδιορίζει την τελική ανατροπή όλων των επιγείων κυριαρχιών. Ο καιρός της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι το σημείο όπου εκπληρώνεται η επίδραση κάθε οράματος, και μέσα σε αυτή την ιστορία οι τροχοί αντιπροσωπεύουν τους πολέμους και τις φήμες πολέμων, τους οποίους ο Χριστός προσδιόρισε ως την «αρχή των ωδίνων». Η αρχή των ωδίνων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, διότι τότε άρχισε ο καιρός της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και ο άγγελος της σφραγίσεως θέτει το σημάδι του επάνω σε εκείνους που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται μέσα στην εκκλησία και στη γη.

Οι πόλεμοι στη γη προκαλούν θλίψη σε εκείνους που βλέπουν και ακούουν τι αντιπροσωπεύουν αυτοί οι πόλεμοι. Η ιστορία της σφραγίσεως προσδιορίζει την τελική ανατροπή όλων των επίγειων βασιλείων, και η ανατροπή εκείνων των βασιλείων έχει ανιχνευθεί στην προφητική ιστορία του παρελθόντος. Όταν ο Ησαΐας, στο έκτο κεφάλαιο, είδε το ίδιο όραμα με τον Ιωάννη, τον Δανιήλ, τον Ιεζεκιήλ, τον Ιώβ και τον Παύλο, προσφέρθηκε να παρουσιάσει το μήνυμα για εκείνον τον καιρό, αλλά ρώτησε για πόσο καιρό θα έπρεπε να παρουσιάζει το μήνυμα;

Η απάντηση που δόθηκε στον Ησαΐα ήταν ότι θα έπρεπε να παρουσιάζει το μήνυμα έως ότου «η γη ερημωθῇ τελείως». Το μήνυμα της σφραγίσεως δίδεται σε καιρό πολέμου, και ο πόλεμος προσδιορίζεται ειδικώς ως η ερμηνεία του οράματος «marah», το οποίο όλοι οι προφήτες είδαν. Το εξωτερικό μήνυμα είναι σχεδιασμένο να παραγάγει μία εσωτερική εμπειρία, αλλά μόνον για εκείνους που «θέλουν να ακούσουν».

Η σύνδεση του παπικού στρατού δι’ αντιπροσώπου των Ναζί κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ευθυγραμμίζεται, γραμμή επί γραμμής, με τον δεύτερο στρατό δι’ αντιπροσώπου στον δεύτερο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, και ο ίδιος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ευθυγραμμίζεται με τον δεύτερο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων. Η σύνδεση του δεύτερου πολέμου δι’ αντιπροσώπων με τον μεθοριακό πόλεμο της Ραφίας, ο οποίος τώρα επαναλαμβάνεται στην Ουκρανία, συνδέεται γεωγραφικώς με το δεύτερο πλήγμα του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, το οποίο άρχισε στις 7 Οκτωβρίου 2023, και αντιπροσωπεύει προφητικούς τροχούς εντός τροχών.

Το 1999 εκδόθηκε ένα βιβλίο γραμμένο από τον John Cornwell. Ο John Cornwell ήταν τότε Senior Research Fellow στο Jesus College, στο Cambridge της Αγγλίας, και ήταν βραβευμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το βιβλίο πραγματευόταν τον ρόλο του πάπα της Ρώμης που βασίλευσε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο αρχίζει με τον παππού του μελλοντικού πάπα, ο οποίος ήταν το δεξί χέρι του Πάπα Πίου Θ΄, γνωστού ως Pio Nono. Το 1849 ένας ρεπουμπλικανικός όχλος επιτέθηκε στο συγκρότημα του Βατικανού και ο Πάπας Πίος Θ΄ διέφυγε από την πόλη της Ρώμης. Ο άνθρωπος που πήρε μαζί του στην εξορία ήταν ο παππούς του Eugenio Pacelli. Ο Eugenio Pacelli ήταν ο εγγονός του δεξιού χεριού του Πάπα Πίου Θ΄, και αργότερα έγινε ο Πίος ΙΒ΄, και το βιβλίο για τον Eugenio Pacelli τιτλοφορήθηκε Hitler’s Pope, The Secret History of Pius XII.

Στο βιβλίο, ο Κόρνγουελ διερευνά σε ποιον βαθμό ο Πάπας Πίος ΙΒ΄, πρώην Καρδινάλιος Ευγένιος Πατσέλλι, είχε επίγνωση των διωγμών των Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πώς αντέδρασε σε αυτούς. Καταδεικνύει ότι η δημόσια σιωπή του Πίου ΙΒ΄ και η αδράνειά του να καταδικάσει το Ολοκαύτωμα κατέδειξαν την ανήθικη ηγεσία του κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ο Κόρνγουελ παρέχει ιστορικό πλαίσιο για την παποσύνη του Πίου ΙΒ΄, συμπεριλαμβανομένου του διπλωματικού του υποβάθρου και των σύνθετων πολιτικών δυναμικών της εποχής. Εξετάζει την προσέγγιση του Βατικανού ως προς την αντιμετώπιση της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Κόρνγουελ επισημαίνει ότι ο Πίος ΙΒ΄ απέτυχε να καταγγείλει το Ολοκαύτωμα και να παρέμβει υπέρ των διωκομένων Εβραίων, διότι ο ίδιος, ως Καρδινάλιος το 1933, είχε επιτύχει τη σύναψη κονκορδάτου με τον Χίτλερ, το οποίο υποσχόταν την καθολική υποταγή στο έργο του Χίτλερ.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.