In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.
Στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Γαβριήλ επιτελεί το έργο της παρουσίασης της πλήρους ερμηνείας του βιβλίου του Δανιήλ προς τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, ο οποίος, στο βιβλίο της Αποκάλυψης, είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ως εκ τούτου, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αφυπνίζονται ώστε να αναγνωρίσουν ότι έχουν διασκορπισθεί, όπως αντιπροσωπεύεται από τον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο. Αφυπνίζονται επίσης στην κατανόηση ότι η μεγάλη δοκιμασία, διά της οποίας κρίνεται η αιώνια μοίρα τους, είναι η δοκιμασία της εικόνας του θηρίου, η οποία λαμβάνει χώρα προτού σφραγισθούν, και προτού κλείσει ο καιρός της χάριτος με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θρηνούν για την απογοήτευση που τους αντιμετώπισε στις 18 Ιουλίου 2020, και, σε αυτή την κατάσταση, τους δίδεται μία θέα του Χριστού στα Άγια των Αγίων, όπως αντιπροσωπεύεται από τον Ησαΐα στο έκτο κεφάλαιο.
That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.
Αυτό το όραμα, όπως παρουσιάζεται τόσο από τον Δανιήλ όσο και από τον Ησαΐα, τους επιτρέπει να δουν τη διεφθαρμένη τους κατάσταση ενώπιον του Κυρίου της δόξης, και αμφότεροι ταπεινώνονται έως το χώμα. Κατόπιν ο Ησαΐας ακούει την ερώτηση ποιον θα αποστείλει ο Θεός προς τον λαό Του, και ο Ησαΐας προσφέρεται εκουσίως, αλλά προηγουμένως καθαρίζεται.
Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.
Και είπα: Ουαί εις εμέ! διότι εχάθην· επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων, και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων· διότι οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων. Τότε επέταξε προς εμέ ένας εκ των Σεραφείμ, κρατών εν τη χειρί αυτού άνθρακα πυρός, τον οποίον είχε λάβει διά λαβίδος από του θυσιαστηρίου· και επέθηκεν αυτόν επί το στόμα μου, και είπεν: Ιδού, τούτο ήγγισε τα χείλη σου· και η ανομία σου αφηρέθη, και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη. Και ήκουσα την φωνήν του Κυρίου, λέγοντος: Τίνα θέλω αποστείλει, και τίς θέλει υπάγει δι’ ημάς; Τότε είπα: Ιδού εγώ, απόστειλόν με. Ησαΐας 6:5–8.
Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.
Ο Ησαΐας καθαρίστηκε με άνθρακα από το θυσιαστήριο, και ο Δανιήλ καθαρίστηκε διά τοῦ ἐνατενίζειν εις την κατοπτρική αιτιώδη όραση, η οποία προκαλεί τον θεωρούντα να μεταμορφώνεται στην εικόνα που θεωρεί. Στον Ησαΐα λέγεται να μεταφέρει το μήνυμα σε λαό ο οποίος, ακούοντας, δεν ακούει, και βλέποντας, δεν βλέπει.
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
Και είπε, Πήγαινε και πες προς τον λαό αυτόν, Με την ακοή θα ακούσετε, αλλά δεν θα καταλάβετε· και βλέποντας θα δείτε, αλλά δεν θα αντιληφθείτε. Πάχυνε την καρδιά του λαού αυτού, και βάρυνε τα αυτιά τους, και κλείσε τα μάτια τους· μήπως δουν με τα μάτια τους, και ακούσουν με τα αυτιά τους, και καταλάβουν με την καρδιά τους, και επιστρέψουν, και θεραπευθούν. Ησαΐας 6:9, 10.
Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”
Ο Ησαΐας επιθυμεί να γνωρίζει επί πόσον πρέπει να συναναστρέφεται με τον λαό που δεν εννοεί ούτε αντιλαμβάνεται· γι’ αυτό θέτει το ερώτημα: «Έως πότε;»
Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.
Και είπα: Κύριε, έως πότε; Και απεκρίθη: Έως ότου αι πόλεις ερημωθώσιν, ώστε να μη υπάρχει κάτοικος, και οι οικίαι, ώστε να μη υπάρχει άνθρωπος, και η γη να καταστή παντελώς έρημος, και ο Κύριος απομακρύνη τους ανθρώπους εις μακράν, και γείνη μεγάλη εγκατάλειψις εν μέσω της γης. Ησαΐας 6:11, 12.
The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.
Η χώρα που αποτελεί το αντικείμενο της βιβλικής προφητείας στις έσχατες ημέρες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες «ερημώνονται ολοκληρωτικά», όταν η εθνική καταστροφή επέρχεται εξαιτίας της εθνικής αποστασίας του νόμου της Κυριακής. Το εδάφιο σαράντα ένα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ έχει προτυπωθεί από το εδάφιο δεκαέξι του ιδίου κεφαλαίου. Στο εδάφιο σαράντα ένα, η «μεγάλη εγκατάλειψη στο μέσον της γης» ταυτίζεται με το ότι «πολλοί» καταβάλλονται. Το μήνυμα του Ησαΐα, στο οποίο αναφέρθηκε ο Ιησούς όταν απευθύνθηκε προς τους σχολαστικίζοντες Ιουδαίους κατά την επίγεια πορεία Του μεταξύ των ανθρώπων, προσδιορίζει ότι, όταν ένας πρώην λαός της διαθήκης παραμερίζεται, τότε έχει ώτα και οφθαλμούς που δεν εννοούν ούτε αντιλαμβάνονται. Το μήνυμα του Ησαΐα αντιπροσωπεύει την τελική κλήση προς τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, η οποία τερματίζεται στον νόμο της Κυριακής, όπου ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός εξεμέεται από το στόμα του Κυρίου.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Και θέλει εισέλθει και εις την ένδοξον γην, και πολλαί χώραι θέλουσι καταστραφεί· πλην ούτοι θέλουσι διαφύγει εκ της χειρός αυτού, ο Εδώμ και ο Μωάβ και το πρώτον των υιών Αμμών. Δανιήλ 11:41.
Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.
Στον Ησαΐα και στον Δανιήλ ανατίθεται η ευθύνη να παρουσιάσουν την τελική κλήση προς τη Λαοδίκεια, και κατά το τρίτο άγγιγμα προς τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο ενδυναμώνεται για το έργο αυτό.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.
Τότε ήλθε πάλιν και με ήγγισε κάποιος όμοιος κατά την όψη με άνθρωπο, και με ενίσχυσε, και είπε: «Άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη σε σένα· ανδρίζου, ναι, ανδρίζου». Και όταν μου ελάλησε, ενδυναμώθηκα και είπα: «Ας λαλήσει ο κύριός μου, διότι με ενίσχυσες». Δανιήλ 10:18, 19.
Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.
Ο Δανιήλ ενισχύθηκε ώστε να μεταδώσει το μήνυμα το οποίο έφθασε να κατανοήσει όταν ο Μιχαήλ κατήλθε στο δέκατο κεφάλαιο. Ο Ησαΐας πληροφορήθηκε ότι θα έπρεπε να δίνει το μήνυμα έως τον νόμο της Κυριακής. Κατά τον νόμο της Κυριακής θα εγκαθιδρυόταν ένα υπόλοιπο.
Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.
Τότε είπα: Κύριε, έως πότε; Και αποκρίθηκε: Έως ότου οι πόλεις ερημωθούν χωρίς κάτοικο, και οι οικίες χωρίς άνθρωπο, και η γη γίνει εντελώς έρημη, και ο Κύριος απομακρύνει τους ανθρώπους πολύ μακριά, και γίνει μεγάλη εγκατάλειψη στο μέσον της γης. Αλλ’ όμως, μέσα σ’ αυτήν θα υπάρχει ακόμη ένα δέκατο, και αυτό θα επιστρέψει, και θα καταφαγωθεί· καθώς η τερέβινθος και καθώς η δρυς, των οποίων η ουσία παραμένει μέσα τους όταν ρίχνουν τα φύλλα τους· έτσι το άγιο σπέρμα θα είναι η ουσία αυτής. Ησαΐας 6:11–13.
When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.
Ὅταν θα υπάρξει «μεγάλη εγκατάλειψη στο μέσον της γης» (κατά τον νόμο της Κυριακής), θα φανερωθεί ένα «δέκατο», του οποίου «η ουσία» είναι «το άγιο σπέρμα». Η ρίζα της εβραϊκής λέξεως που μεταφράζεται ως «δέκατο» είναι «δεκάτη». Ο Κύριος θα έχει μία «δεκάτη» που θα έχει «επιστρέψει», κατά τον νόμο της Κυριακής.
And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.
Και παν δεκάτον της γης, είτε από τον σπόρον της γης είτε από τον καρπόν του δένδρου, είναι του Κυρίου· είναι άγιον εις τον Κύριον. Και εάν άνθρωπος θελήση να εξαγοράση κάτι από τα δέκατά του, θέλει προσθέσει επ’ αυτό το πέμπτον μέρος αυτού. Και περί του δεκάτου των βοών ή του ποιμνίου, παν ό,τι διέρχεται υπό την ράβδον, το δέκατον θέλει είναι άγιον εις τον Κύριον. Λευιτικόν 27:30–32.
The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.
Το «δέκατο» που «επιστρέφει» είναι άγιο στον Κύριο, και αποτελεί τη μερίδα του Κυρίου.
For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.
Διότι η μερίς του Κυρίου είναι ο λαός αυτού· ο Ιακώβ είναι ο κλήρος της κληρονομίας αυτού. Δευτερονόμιον 32:9.
Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.
Εκείνοι που έχουν επιστρέψει πριν από τον νόμο της Κυριακής είναι εκείνοι που παριστάνονται από τον Ιερεμία, οι οποίοι υπέστησαν την πρώτη απογοήτευση, στους οποίους ο Κύριος είχε υποσχεθεί ότι, αν επέστρεφαν, θα ήσαν το στόμα του Κυρίου, ή οι εκπρόσωποί Του.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Εὑρέθησαν οἱ λόγοι σου, καὶ κατέφαγον αὐτούς· καὶ ὁ λόγος σου ἐγένετό μοι χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις τῆς καρδίας μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐκλήθη ἐπ’ ἐμέ, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων. Δὲν ἐκάθησα ἐν τῇ συνάξει τῶν χλευαστῶν, οὐδὲ εὐφράνθηκα· ἐκάθησα μόνος ἐξαιτίας τῆς χειρός σου· διότι μὲ ἐγέμισες ἀγανάκτηση. Διὰ τί ὁ πόνος μου εἶναι παντοτινός, καὶ ἡ πληγή μου ἀνίατη, ἡ ὁποία ἀρνεῖται νὰ θεραπευθῇ; Θὰ γίνῃς ἄραγε τελείως σὲ μένα ὡς ψεύστης, ὡς ὕδατα ποὺ ἐκλείπουν; Διὰ τοῦτο, οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θὰ σὲ ἐπαναφέρω, καὶ θὰ σταθῇς ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ αἰσχροῦ, θὰ εἶσαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σέ, σὺ ὅμως μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Καὶ θὰ σὲ κάμω πρὸς τοῦτον τὸν λαὸν ὡς χάλκινον τετειχισμένον τείχος· καὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπερισχύσουν ἐναντίον σου· διότι ἐγὼ εἶμαι μαζί σου γιὰ νὰ σὲ σώζω καὶ νὰ σὲ ἐλευθερώνω, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θὰ σὲ ῥύσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν πονηρῶν, καὶ θὰ σὲ λυτρώσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν φοβερῶν. Ιερεμίας 15:16–21.
The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”
Το υπόλοιπο ή το δέκατο που επιστρέφει στη μαρτυρία του Ησαΐα επρόκειτο να καταφαγωθεί, διότι σε αυτούς είχε δοθεί το μήνυμα του Θεού, και ο Λόγος Του έπρεπε να καταφαγωθεί. Αυτοί ήταν εκείνοι που θα γίνονταν το στόμα του Θεού, και πράττοντας έτσι θα παρουσίαζαν τον Λόγο του Θεού, ο οποίος έπρεπε να καταφαγωθεί από όσους ζητούσαν σωτηρία. Ο Ιερεμίας δεν εκάθισε στη «σύναξη των εμπαικτών», διότι, όπως και με τον Δανιήλ, όταν είδε το όραμα, η «σύναξη των εμπαικτών» έφυγε. Ο Ιερεμίας είχε νομίσει ότι ο Θεός τού είπε ψέματα, διότι το χέρι του Θεού είχε επιτρέψει την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844 στην ιστορία των Μιλλεριτών, και της 18ης Ιουλίου 2020 στις έσχατες ημέρες. Η υπόσχεση προς τον Ιερεμία ήταν ότι, εάν «επιστρέψει», και στο χωρίο του Ησαΐα, το «δέκατο» «επιστρέφει».
If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.
Εάν ο Ιερεμίας «επιστρέψει», είναι μέρος του «δεκάτου» του Ησαΐα, το οποίο είναι άγιο και αποτελεί την μερίδα του Κυρίου, των οποίων η «ουσία» είναι εν αυτοίς. Η εβραϊκή λέξη «ουσία» σημαίνει στύλος, και το να καταστεί κανείς «στύλος» είναι η υπόσχεση που δόθηκε προς τους Φιλαδελφείς.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.
Τον νικώντα θέλω κάμει στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου, και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου· και το νέον μου όνομα. Ο έχων ους, ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:12, 13.
The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.
Ο «στύλος», δηλαδή η «υπόστασή» τους, αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό θεότητας και ανθρωπότητας, διότι ο Χριστός είναι ο «στύλος» που στηρίζει τον ναό.
“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.
«Ενώ βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση αποκαρδιώσεως, είδα ένα όνειρο που προξένησε βαθιά εντύπωση στον νου μου. Ονειρεύθηκα ότι έβλεπα έναν ναό, προς τον οποίο συνέρρεαν πολλοί άνθρωποι. Μόνον όσοι κατέφευγαν σε εκείνον τον ναό θα σώζονταν όταν θα έκλεινε ο χρόνος. Όλοι όσοι παρέμεναν έξω θα χάνονταν για πάντα. Τα πλήθη που βρίσκονταν απ’ έξω, ενώ ακολουθούσαν τις διάφορες οδούς τους, περιγελούσαν και χλεύαζαν εκείνους που εισέρχονταν στον ναό και τους έλεγαν ότι αυτό το σχέδιο σωτηρίας ήταν μια πανούργα απάτη, ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρχε απολύτως κανένας κίνδυνος από τον οποίο έπρεπε να αποφύγουν. Έφθασαν μάλιστα στο σημείο να αρπάξουν μερικούς, για να τους εμποδίσουν να σπεύσουν εντός των τειχών.
“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.
«Φοβούμενη μήπως γίνω περίγελως, έκρινα καλύτερο να περιμείνω ώσπου να διαλυθεί το πλήθος, ή ώσπου να μπορέσω να εισέλθω χωρίς να με αντιληφθούν. Αλλά ο αριθμός τους αυξανόταν αντί να μειώνεται, και, φοβούμενη μήπως καθυστερήσω υπερβολικά, άφησα βιαστικά την οικία μου και διέσχισα το πλήθος με πίεση. Μέσα στην αγωνία μου να φθάσω στον ναό, ούτε πρόσεξα ούτε έδωσα σημασία στον όχλο που με περιέβαλλε. Καθώς εισήλθα στο οικοδόμημα, είδα ότι ο απέραντος ναός στηριζόταν από έναν και μόνο πελώριο στύλο, και σε αυτόν ήταν δεμένο ένα αρνί κατασπαραγμένο και αιμόφυρτο. Όσοι ήμασταν παρόντες φαινόταν να γνωρίζουμε ότι το αρνί αυτό είχε κατασπαραχθεί και συντριβεί εξαιτίας μας. Όλοι όσοι εισέρχονταν στον ναό έπρεπε να προσέλθουν ενώπιόν του και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους.
“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.
«Ακριβώς μπροστά από τον αμνό υπήρχαν υπερυψωμένα καθίσματα, επάνω στα οποία καθόταν μια ομάδα που έδειχνε πολύ ευτυχισμένη. Το φως του ουρανού φαινόταν να λάμπει επάνω στα πρόσωπά τους, και δοξολογούσαν τον Θεό και έψαλλαν ύμνους χαρμόσυνης ευχαριστίας, που έμοιαζαν με τη μουσική των αγγέλων. Αυτοί ήταν εκείνοι που είχαν έλθει προηγουμένως ενώπιον του αμνού, είχαν εξομολογηθεί τις αμαρτίες τους, είχαν λάβει συγχώρηση, και τώρα ανέμεναν με χαρμόσυνη προσδοκία κάποιο χαρμόσυνο γεγονός.»
“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.
«Ακόμη και αφού είχα εισέλθει στο κτήριο, φόβος με κατέλαβε, και ένα αίσθημα ντροπής ότι έπρεπε να ταπεινώσω τον εαυτό μου ενώπιον αυτών των ανθρώπων. Αλλά φαινόταν πως ήμουν αναγκασμένη να προχωρήσω, και προχωρούσα αργά γύρω από τον στύλο, ώστε να αντικρίσω το αρνίο, όταν ήχησε σάλπιγγα, ο ναός σείσθηκε, κραυγές θριάμβου υψώθηκαν από τους συγκεντρωμένους αγίους, μια φοβερή λαμπρότητα φώτισε το κτήριο, έπειτα τα πάντα βυθίστηκαν σε πυκνό σκότος. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είχαν όλοι εξαφανισθεί μαζί με τη λαμπρότητα, και εγώ έμεινα μόνη μέσα στη σιωπηλή φρίκη της νύχτας. Ξύπνησα με αγωνία ψυχής και μόλις κατόρθωσα να πείσω τον εαυτό μου ότι είχα δει όνειρο. Μου φαινόταν ότι η καταδίκη μου είχε οριστικά σφραγισθεί, ότι το Πνεύμα του Κυρίου με είχε εγκαταλείψει, για να μη επιστρέψει ποτέ». Testimonies, τόμος 1, 27.
The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.
Η «υπόσταση», η οποία βρίσκεται μέσα στο δέκατο που επιστρέφει, είναι ο «στύλος» που στηρίζει τον ναό. Ο Δανιήλ είδε την αιτιώδη όραση του Αρνίου που είχε αναρτηθεί επάνω στον στύλο, και το Αρνίο ήταν ο «στύλος». Όταν ο Δανιήλ είδε εκείνο το μεγάλο όραμα, μεταβλήθηκε στην εικόνα του στύλου, και το δέκατο του Ησαΐα, ομοίως, έχει μέσα του την «υπόσταση» (τον στύλο), και αυτή η υπόσταση πρέπει να «φαγωθεί» από όλους όσοι θα εισέλθουν στον ναό. Εκείνοι που εισέρχονται στον ναό και τρώγουν την υπόσταση είναι το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο ανταποκρίνεται στο μήνυμα του σημείου που υψώνεται κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν υπάρχει μεγάλη εγκατάλειψη στη γη. Ο «άγιος σπόρος», που είναι η υπόσταση του Ησαΐα, είναι το Αρνίο το εσφαγμένο από καταβολής κόσμου.
The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.
Το δέκατο μέρος εκείνων που επιστρέφουν θα ελευθερωθεί από το χέρι των ασεβών, όταν, κατά τον νόμο της Κυριακής, ο χωρισμός της Φιλαδελφείας και της Λαοδικείας καθοριστεί για την αιωνιότητα, και τότε πολλοί θα καταβληθούν. Εκείνοι που καταβάλλονται ταυτοποιούνται ως οι ασεβείς που δεν εννοούν. Θα ελευθερωθούν επίσης από το χέρι του φοβερού, διότι δεν θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου.
Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.
Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Καὶ ἐγὼ θέλω παύσει τὸ πλῆθος τῆς Αἰγύπτου διὰ χειρὸς Ναβουχοδονόσορ τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος. Αὐτὸς καὶ ὁ λαὸς αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ, οἱ φοβεροὶ τῶν ἐθνῶν, θέλουσιν ἐλθεῖ πρὸς ἀφανισμὸν τῆς γῆς· καὶ θέλουσι σπάσει τὰς ῥομφαίας αὐτῶν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον καὶ γεμίσει τὴν γῆν ἀπὸ πεπτωκότας. Καὶ θέλω ξηράνει τοὺς ποταμούς, καὶ παραδώσει τὴν γῆν εἰς χεῖρας πονηρῶν· καὶ θέλω ἐρημώσει τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ διὰ χειρὸς ἀλλοτρίων· ἐγὼ ὁ Κύριος ἐλάλησα. Ἠσαΐας 30:10–12.
The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.
Ο «φοβερός των εθνών» είναι ο αντιπρόσωπος στρατός του βασιλέως του βορρά. Το λάβαρο που υψώνεται κατά τον νόμο της Κυριακής παραδίδεται έξω από το χέρι των μωρών, ή ασεβών, παρθένων, και επίσης παραδίδεται έξω από το χέρι του φοβερού των εθνών. Το ζήτημα που πραγματευόμαστε εδώ είναι ότι ο Ησαΐας, και ο Δανιήλ, και ο Ιερεμίας, και ο Ιεζεκιήλ, και ο Ιωάννης χρησιμοποιούνται όλοι για να παραστήσουν την ανάσταση και ενδυνάμωση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων που επιστρέφουν από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020. Στην τελική όραση του Δανιήλ, την όραση που δόθηκε πλησίον του ποταμού Ιδδεκέλ, ο Δανιήλ οδηγείται να κατανοήσει τόσο τις εσωτερικές όσο και τις εξωτερικές όψεις του προφητικού Λόγου του Θεού, και ενδυναμώνεται ώστε να παρουσιάσει εκείνο το μήνυμα.
The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.
Το μήνυμα του εσωτερικού και του εξωτερικού συνάπτεται με τον προφητικό ορισμό της κεφαλής, ή του «οχυρώματος», στο δέκατο εδάφιο, το οποίο ταυτοποιεί τον πόλεμο στην Ουκρανία που διεξάγεται επί του παρόντος από τον Πούτιν. Αυτό το κλειδί της ταυτοποιήσεως της κεφαλής έχει εσωτερική και εξωτερική εφαρμογή, και η έναρξη εκείνου του πολέμου σηματοδοτεί την περίοδο κατά την οποία αμφότερες οι κεφαλές καθίστανται αντικείμενο προφητείας. Το οχύρωμα ή κεφαλή ως Ρωσία ταυτοποιεί τον δεύτερο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, ο οποίος οδηγεί στον τρίτο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, που σηματοδοτεί την έναρξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπως προτυπώνεται από τη μάχη του Πανίου στο δέκατο πέμπτο εδάφιο.
Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.
Το δέκατο έκτο εδάφιο είναι ο νόμος της Κυριακής, και επομένως από το 2014, όταν άρχισε ο ουκρανικός πόλεμος, όπως παριστάνεται στα εδάφια ένδεκα και δώδεκα, έως τον νόμο της Κυριακής επιτελείται το τελικό έργο που συνδέεται με τη σφράγιση του λαού του Θεού. Η ερμηνεία του Γαβριήλ στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ παριστάνει το μήνυμα που αγιάζει ή σφραγίζει τον λαό του Θεού. Το να παραβλέψει κανείς αυτό το γεγονός σημαίνει να χάσει τα πάντα. Η προφητεία που αποσφραγίζεται, η οποία στο βιβλίο της Αποκάλυψης ονομάζεται η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, και την οποία το βιβλίο της Αποκάλυψης προσδιορίζει ως αποσφραγιζόμενη ακριβώς πριν από τη λήξη της δοκιμασίας, είναι ένα συγκεκριμένο χωρίο από το βιβλίο του Δανιήλ.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Και μου λέγει· Μη σφραγίσεις τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι εγγύς. Όστις αδικεί, ας αδικήσει ακόμη· και όστις είναι μεμιασμένος, ας μιανθεί ακόμη· και όστις είναι δίκαιος, ας δικαιωθεί ακόμη· και όστις είναι άγιος, ας αγιασθεί ακόμη. Αποκάλυψις 22:10, 11.
In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.
Στις έσχατες ημέρες, υπάρχει ένας συγκεκριμένος καιρός κατά τον οποίο αποσφραγίζεται η τελική προφητεία, διότι το εδάφιο λέγει: «ο καιρός είναι πλησίον». Αυτή ακριβώς η έκφραση, η οποία βρίσκεται στο τελευταίο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, απαντά επίσης και στο πρώτο κεφάλαιο.
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει ταχέως να γίνωσι· και απέστειλε και εφανέρωσεν αυτήν διά του αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην· όστις εμαρτύρησε περί του λόγου του Θεού και περί της μαρτυρίας του Ιησού Χριστού και περί πάντων όσα είδε. Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας ταύτης και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι εγγύς. Αποκάλυψις 1:1–3.
Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.
Διακόσια είκοσι, και επομένως είκοσι δύο, είναι σύμβολα του συνδυασμού της Θεότητας με την ανθρωπότητα, και το τελικό έργο του τρίτου αγγέλου, το οποίο είναι η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, επιτελείται εντός του προφητικού πλαισίου της παραβολής των δέκα παρθένων. Οι φρόνιμες παρθένοι των εσχάτων ημερών υπέστησαν την πρώτη τους απογοήτευση στις 18 Ιουλίου 2020, και διασκορπίστηκαν ως νεκρά οστά στην οδό της Αποκαλύψεως κεφάλαιο ένδεκα, έως τον Ιούλιο του 2023, είκοσι δύο έτη αφότου άρχισε η διαδικασία της σφραγίσεως το 2001. Ο «καιρός τότε ήταν εγγύς», και τότε ο Κύριος ανέστησε μία «φωνή εν τη ερήμω», η οποία είχε λάβει το μήνυμα από τον Γαβριήλ, ο οποίος το είχε λάβει από τον Χριστό, ο οποίος το είχε λάβει από τον Πατέρα.
The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.
Τότε η φωνή άρχισε να αποστέλλει το μήνυμα προς τις εκκλησίες, και αυτό έχει αποσταλεί με ηλεκτρονικό τρόπο, ώστε να μπορεί να διαβαστεί και/ή να ακουστεί, επί του παρόντος σε περισσότερες από εξήντα γλώσσες. Το μέρος της προφητείας που αποσφραγίσθηκε, δηλαδή εκείνο το μήνυμα, βρίσκεται στο βιβλίο του Δανιήλ.
“The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
«Το βιβλίο που ήταν σφραγισμένο δεν είναι η Αποκάλυψη, αλλά εκείνο το μέρος της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες. Ο άγγελος διέταξε: “Σὺ δέ, Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ συντελείας.” Δανιήλ 12:4.» Πράξεις των Αποστόλων, 585.
The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.
Το «τμήμα της προφητείας του Δανιήλ που αφορά τις έσχατες ημέρες» είναι το εδάφιο σαράντα. Δεν είναι απλώς το εδάφιο σαράντα· είναι το τμήμα του εδαφίου σαράντα που παριστάνεται μετά τον καιρό του τέλους το 1989, και πριν από τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα. Η ιστορία του εδαφίου σαράντα, για την οποία δεν γίνεται καμία μνεία μέσα στο ίδιο το εδάφιο, είναι το τμήμα της προφητείας που αφορά τις έσχατες ημέρες και που είχε σφραγισθεί, και το οποίο από τον Ιούλιο του 2023 αποσφραγίζεται για εκείνους που επιλέγουν να βλέπουν και να ακούν.
Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.
Το εδάφιο σαράντα δεν καταγράφει τίποτε από την ιστορία που ακολουθεί την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα· όμως παρέχει την προφητική πλατφόρμα επάνω στην οποία πρέπει να τοποθετηθούν άλλες γραμμές προφητείας. Εκείνοι που δεν είναι πρόθυμοι να δουν και να ακούσουν ότι η μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμής» είναι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής δεν έχουν την ικανότητα να διακρίνουν την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα, και αυτή είναι η ιστορία που αποτελεί την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, την οποία ο Γαβριήλ ήλθε να ερμηνεύσει στον Ιωάννη και στον Δανιήλ.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’
«Στη Βέροια ο Παύλος άρχισε και πάλι το έργο του, πηγαίνοντας στη συναγωγή των Ιουδαίων για να κηρύξει το ευαγγέλιο του Χριστού. Λέγει γι’ αυτούς: “Οὗτοι δὲ ἦσαν εὐγενέστεροι τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ, διότι ἐδέχθησαν τὸν λόγον μετὰ πάσης προθυμίας, ἐρευνῶντες καθ’ ἡμέραν τὰς γραφάς, εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτως. Πολλοὶ μὲν οὖν ἐξ αὐτῶν ἐπίστευσαν, καὶ τῶν Ἑλληνίδων γυναικῶν τῶν εὐσχημόνων καὶ ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγοι.”»
“In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’
«Κατά την παρουσίαση της αλήθειας, όσοι επιθυμούν ειλικρινώς να είναι στο ορθό θα αφυπνισθούν σε επιμελή έρευνα των Γραφών. Αυτό θα επιφέρει αποτελέσματα παρόμοια με εκείνα που συνόδευσαν τους κόπους των αποστόλων στη Βέροια. Αλλά όσοι κηρύττουν την αλήθεια στις ημέρες αυτές συναντούν πολλούς που είναι το αντίθετο των Βεροιέων. Δεν μπορούν να αντικρούσουν τη διδασκαλία που τους παρουσιάζεται· εντούτοις εκδηλώνουν την ύψιστη απροθυμία να ερευνήσουν τις αποδείξεις που προσφέρονται υπέρ αυτής, και υποθέτουν ότι, ακόμη και αν είναι η αλήθεια, είναι ζήτημα ελάχιστης σημασίας αν την αποδεχθούν ή όχι ως τέτοια. Νομίζουν ότι η παλαιά τους πίστη και τα έθιμά τους είναι αρκετά καλά γι’ αυτούς. Αλλά ο Κύριος, ο οποίος απέστειλε τους πρέσβεις του με μήνυμα προς τον κόσμο, θα καταστήσει τον λαό υπεύθυνο για τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζεται τα λόγια των δούλων του. Ο Θεός θα κρίνει όλους σύμφωνα με το φως που τους έχει παρουσιασθεί, είτε είναι σαφές σ’ αυτούς είτε όχι. Καθήκον τους είναι να ερευνήσουν, όπως έπραξαν οι Βεροιείς. Ο Κύριος λέγει διά του προφήτου Ωσηέ: “Ὁ λαός μου ἀφανίζεται διὰ ἔλλειψιν γνώσεως· ἐπειδὴ σὺ ἀπέρριψας τὴν γνώσιν, κἀγὼ θὰ σὲ ἀπορρίψω.”»
“The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.
«Οι διάνοιες των Βεροιέων δεν είχαν στενέψει από την προκατάληψη, και ήσαν πρόθυμοι να ερευνήσουν και να δεχθούν τις αλήθειες που εκηρύττοντο από τους αποστόλους. Εάν οι άνθρωποι της εποχής μας ακολουθούσαν το παράδειγμα των ευγενών Βεροιέων, ερευνώντας καθημερινώς τις Γραφές και συγκρίνοντας τα μηνύματα που τους φέρονται με όσα είναι εκεί καταγεγραμμένα, θα υπήρχαν χιλιάδες πιστοί στον νόμο του Θεού εκεί όπου σήμερα υπάρχει ένας. Αλλά πολλοί που ομολογούν ότι αγαπούν τον Θεό δεν έχουν καμία επιθυμία να μεταβούν από την πλάνη στην αλήθεια, και προσκολλώνται στους ευχάριστους μύθους των εσχάτων ημερών. Η πλάνη τυφλώνει τον νου και απομακρύνει από τον Θεό· η δε αλήθεια δίδει φως στον νου και ζωή στην ψυχή». Sketches from the Life of Paul, 87, 88.