We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.
Βρισκόμαστε τώρα σε ιερό έδαφος, όσον αφορά το βιβλίο του Δανιήλ, διότι έχουμε φθάσει στα εδάφια που αντιπροσωπεύουν την Κραυγή του Μεσονυκτίου για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Τα εδάφια αυτά προσδιορίζουν επίσης τη σφράγιση των σημαιοφόρων που υψώνονται. Αυτά είναι τα εδάφια που αποτελούν το μέρος από το βιβλίο του Δανιήλ το οποίο σχετίζεται με τις έσχατες ημέρες και αποσφραγίζεται, και αντιπροσωπεύουν τη διατύπωση του Δανιήλ περί της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται όταν «ο καιρός είναι πλησίον», ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία στο εδάφιο δεκαέξι.
It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”
Είναι η Ρώμη εκείνη που καθιερώνει το όραμα, όπως παριστάνεται στο εδάφιο δεκατέσσερα του ενδεκάτου κεφαλαίου, και γι’ αυτό είναι σημαντικό να εξετάσουμε προσεκτικά τη Ρώμη καθώς διατρέχουμε τα εδάφια ένδεκα έως δεκαπέντε· διότι όπου δεν υπάρχει «όραμα, ο λαός αφανίζεται», και εάν δεν πιστεύσετε το έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, εδάφια οκτώ και εννέα, «βεβαίως δεν θέλετε στερεωθή».
Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.
Ο Uriah Smith αναφέρεται τουλάχιστον τέσσερις φορές στο βιβλίο του, Daniel and the Revelation, σε έναν προφητικό κανόνα. Ο κανόνας αυτός προσδιορίζει ότι μία προφητική δύναμη δεν ταυτοποιείται στην προφητεία έως ότου καταστεί «συνδεδεμένη» με τον λαό του Θεού. Η πρώτη αναφορά που κάνει σε αυτόν σχετίζεται με την εισαγωγή της Βαβυλώνας στην προφητική μαρτυρία.
“It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
«Είναι φανερός κανόνας ερμηνείας ότι μπορούμε να αναμένουμε πως τα έθνη θα μνημονεύονται στην προφητεία όταν συνδέονται σε τέτοιο βαθμό με τον λαό του Θεού, ώστε η αναφορά σε αυτά να καθίσταται αναγκαία για να καταστούν πλήρεις οι καταγραφές της ιερής ιστορίας.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.
Τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, ο Smith αναφέρεται στον κανόνα, και σε καθεμία από τις τρεις επισημαίνει τη «συμμαχία» των Ιουδαίων· όμως, σε μία αναφορά προσδιορίζει τη συμμαχία ως εκπληρωθείσα το 162 π.Χ., ενώ οι άλλες δύο αναφορές συμφωνούν με τους σύγχρονους ιστορικούς, οι οποίοι τοποθετούν την εκπλήρωση της «συμμαχίας» των Ιουδαίων και της Ρώμης στο 161 π.Χ.
“It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
«Είναι περιττό να υπενθυμισθεί στον αναγνώστη ότι οι επίγειες κυβερνήσεις δεν εισάγονται στην προφητεία παρά μόνον όταν καθίστανται κατά κάποιον τρόπο συνδεδεμένες με τον λαό του Θεού. Η Ρώμη συνδέθηκε με τους Ιουδαίους, τον λαό του Θεού κατά τον χρόνο εκείνον, μέσω της περίφημης Ιουδαϊκής Συμμαχίας, το 161 π.Χ. Α΄ Μακκαβαίων 8· Ιώσηπος, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, βιβλίο 12, κεφάλαιο 10, παράγραφος 6· Prideaux, Τόμ. II, σελίδα 166. Αλλά επτά έτη πριν από αυτό, δηλαδή το 168 π.Χ., η Ρώμη είχε κατακτήσει τη Μακεδονία και είχε καταστήσει εκείνη τη χώρα μέρος της αυτοκρατορίας της. Η Ρώμη, επομένως, εισάγεται στην προφητεία ακριβώς τη στιγμή που, από το κατακτημένο μακεδονικό κέρας του τράγου, εξέρχεται προς νέες κατακτήσεις σε άλλες κατευθύνσεις. Επομένως, εμφανίσθηκε στον προφήτη, ή μπορεί ορθώς να λεχθεί στην παρούσα προφητεία ότι εξέρχεται από ένα από τα κέρατα του τράγου.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
But Smith also states that it was 162 BC.
Αλλά και ο Smith δηλώνει ότι ήταν το 162 π.Χ.
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
«Ἡ αὐτὴ δύναμις ἔμελλε ἐπίσης νὰ σταθῇ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καὶ νὰ τὴν καταφθείρῃ. Ἡ Ῥώμη συνδέθη μετὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τῶν Ἰουδαίων, διὰ συμμαχίας, τῷ 162 π.Χ., ἀφ’ ἧς χρονολογίας κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν ἐν τῷ προφητικῷ ἡμερολογίῳ. Δὲν ἀπέκτησε, ὅμως, δικαιοδοσίαν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας διὰ πραγματικῆς κατακτήσεως πρὶν ἀπὸ τὸ 63 π.Χ.· καὶ τότε ἐγένετο τοῦτο κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
And then the third time he references the event, he again says 161 BC.
Κατόπιν, την τρίτη φορά που αναφέρεται στο γεγονός, λέγει και πάλι: 161 π.Χ.
“Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—
«Αφού μας οδήγησε διαμέσου των κοσμικών γεγονότων της αυτοκρατορίας έως το τέλος των εβδομήκοντα εβδομάδων, ο προφήτης, στο εδάφιο 23, μας επαναφέρει στον καιρό κατά τον οποίο οι Ρωμαίοι συνδέθηκαν άμεσα με τον λαό του Θεού διά της ιουδαϊκής συμμαχίας, το 161 π.Χ.: από το σημείο αυτό κατόπιν οδηγούμαστε, σε ευθεία γραμμή γεγονότων, έως τον τελικό θρίαμβο της εκκλησίας και την εγκαθίδρυση της αιώνιας βασιλείας του Θεού. Οι Ιουδαίοι, όντας δεινώς καταπιεζόμενοι από τους βασιλείς της Συρίας, απέστειλαν πρεσβεία στη Ρώμη, για να ζητήσουν τη βοήθεια των Ρωμαίων και να συνδεθούν με αυτούς σε “συνθήκη φιλίας και συμμαχίας”. 1 Maccabees 8· Prideaux, II, 234· Josephus’s Antiquities, βιβλίο 12, κεφάλαιο 10, παράγραφος 6. Οι Ρωμαίοι άκουσαν το αίτημα των Ιουδαίων και τους παραχώρησαν διάταγμα, διατυπωμένο με τα ακόλουθα λόγια:—»
“‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
«“Το διάταγμα της συγκλήτου περί συμμαχίας βοηθείας και φιλίας με το έθνος των Ιουδαίων. Δεν θα είναι νόμιμο για κανέναν από όσους υπάγονται στους Ρωμαίους να διεξάγει πόλεμο κατά του έθνους των Ιουδαίων, ούτε να βοηθεί εκείνους που πράττουν τούτο, είτε αποστέλλοντάς τους σίτον, είτε πλοία, είτε χρήματα· και αν γίνει οποιαδήποτε επίθεση εναντίον των Ιουδαίων, οι Ρωμαίοι θα τους βοηθήσουν όσο είναι σε θέση· και πάλι, αν γίνει οποιαδήποτε επίθεση εναντίον των Ρωμαίων, οι Ιουδαίοι θα τους βοηθήσουν. Και αν οι Ιουδαίοι θελήσουν να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν κάτι από αυτή τη συμμαχία βοηθείας, αυτό θα γίνει με την κοινή συγκατάθεση των Ρωμαίων. Και οποιαδήποτε προσθήκη γίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα έχει ισχύ.” “Το διάταγμα αυτό,” λέγει ο Ιώσηπος, “εγράφη από τον Εύπολεμο, τον υιό του Ιωάννου, και από τον Ιάσονα, τον υιό του Ελεάζαρου, όταν ο Ιούδας ήταν αρχιερεύς του έθνους και ο Σίμων, ο αδελφός αυτού, ήταν στρατηγός του στρατού. Και αυτή ήταν η πρώτη συμμαχία που έκαναν οι Ρωμαίοι με τους Ιουδαίους, και διευθετήθηκε με αυτόν τον τρόπο.”» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.
Δεν είναι δικό μου βάρος να εξηγήσω γιατί ο Smith παρέθεσε το 162 π.Χ., πέρα από την υπόθεσή μου ότι επρόκειτο για τυπογραφικό σφάλμα. Το σημείο μου είναι, αναφερόμενος στην έμφαση που αποδίδει σε αυτό που ο ίδιος προσδιορίζει ως «έναν έκδηλο κανόνα ερμηνείας, σύμφωνα με τον οποίο μπορούμε να αναμένουμε ότι έθνη θα μνημονεύονται στην προφητεία όταν καταστούν σε τέτοιον βαθμό συνδεδεμένα με τον λαό του Θεού ώστε η μνεία τους να καθίσταται αναγκαία για να είναι πλήρεις οι καταγραφές της ιερής ιστορίας». Όταν ο Smith τονίζει εκείνον τον κανόνα, προσδιορίζει ότι η Ρώμη συνδέθηκε με τον λαό του Θεού κατά τη «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία, το 161 π.Χ., αλλά ο Smith προσδιορίζει ότι η Ρώμη εισάγεται για πρώτη φορά στην προφητική αφήγηση το 200 π.Χ., τριάντα εννέα έτη πριν από το 161 π.Χ.
“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.
«Μία νέα δύναμις εισάγεται τώρα,—“οι λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου·” κυριολεκτικῶς, λέγει ὁ Ἐπίσκοπος Newton, “οἱ θραύοντες τοῦ λαοῦ σου.” Μακρὰν, ἐπὶ τῶν ὀχθῶν τοῦ Τίβερη, μία βασιλεία ἐτρέφετο με φιλόδοξα σχέδια καὶ σκοτεινὰς ἐπιδιώξεις. Μικρὰ καὶ ἀσθενὴς κατ’ ἀρχάς, ηὐξήθη με θαυμασίαν ταχύτητα εἰς δύναμιν καὶ ῥώμην, ἐκτείνουσα προσεκτικῶς ἐδῶ καὶ ἐκεῖ τὴν ἐπιρροήν της, διὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν ἰσχὺν της καὶ νὰ ἐξετάσῃ τὴν σφριγηλότητα τοῦ πολεμικοῦ της βραχίονος, ἕως ὅτου, συνειδητὴ τῆς δυνάμεώς της, ἀνέστησε τολμηρῶς τὴν κεφαλήν της ἀνάμεσα εἰς τὰ ἔθνη τῆς γῆς, καὶ κατέλαβε με ἀνίκητον χεῖρα τὸ πηδάλιον τῶν ὑποθέσεών των. Ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, τὸ ὄνομα τῆς Ῥώμης ἵσταται ἐπὶ τῆς ἱστορικῆς σελίδος, προωρισμένον διὰ μακροὺς αἰῶνας νὰ κατευθύνῃ τὰς ὑποθέσεις τοῦ κόσμου, καὶ νὰ ἀσκῇ κραταιὰν ἐπιρροὴν ἀνάμεσα εἰς τὰ ἔθνη μέχρι καὶ τοῦ τέλους τοῦ χρόνου.»
“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
«Η Ρώμη μίλησε· και η Συρία και η Μακεδονία σύντομα διέκριναν ότι επερχόταν μεταβολή στην όψη του ονείρου τους. Οι Ρωμαίοι παρενέβησαν υπέρ του νεαρού βασιλιά της Αιγύπτου, αποφασισμένοι να τον προστατεύσουν από την καταστροφή που είχε μηχανευθεί ο Αντίοχος και ο Φίλιππος. Αυτό συνέβη το 200 π.Χ. και υπήρξε μία από τις πρώτες σημαντικές παρεμβάσεις των Ρωμαίων στις υποθέσεις της Συρίας και της Αιγύπτου.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.
Η Ρώμη εισάγεται για πρώτη φορά στην προφητική αφήγηση κατά το έτος 200 π.Χ., και αυτή η εισαγωγή στο εδάφιο δεκατέσσερα είναι η σημαντικότερη αναφορά στη Ρώμη σε ολόκληρο το βιβλίο του Δανιήλ, διότι είναι ακριβώς το εδάφιο που ορίζει τη Ρώμη ως το σύμβολο που θεμελιώνει το όραμα. Το γιατί ο Smith μπορούσε να δίνει έμφαση σε έναν τέτοιο προφητικό κανόνα, και κατόπιν να παραθέτει το 161 π.Χ., ενώ ταυτοχρόνως προσδιόριζε το έτος 200 π.Χ. ως το σημείο κατά το οποίο η δύναμη της Ρώμης «εισήχθη», δεν είναι ζήτημα που επιθυμώ να επιλύσω. Εάν έχω κάποιο ερώτημα που χρειάζεται να επιλυθεί, αυτό θα ήταν εάν ο κανόνας, όπως ορίζεται από τον Smith, είναι έγκυρος ή όχι. Εάν είναι έγκυρος, τότε θα υποστήριζα ότι το εδάφιο δεκατέσσερα πρέπει να έχει κάποια σύνδεση με τους Ιουδαίους, η οποία έλαβε χώρα πριν από τη συμμαχία του 161 π.Χ.
I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.
Κατανοώ ότι η ιστορία των εδαφίων δεκατρία έως δεκαπέντε προσδιορίζει μια ιστορία των εσχάτων ημερών, κατά την οποία η παπική Ρώμη παρεμβάλλεται στην προφητική ιστορία, και το πράττει αυτό σε συνάφεια με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είναι ο λαός του Θεού σε εκείνη την ιστορία. Επειδή ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή, το έτος 200 π.Χ., όταν η ειδωλολατρική Ρώμη εισήλθε στην ιστορία, πρέπει να έχει κάποια σχέση με τον λαό του Θεού σε εκείνη την ιστορία. Επομένως, συμφωνώ με τον κανόνα του Smith, έστω και αν ο ίδιος δεν βρήκε καμία άμεση σύνδεση μεταξύ της Ρώμης και των Ιουδαίων κατά το έτος 200 π.Χ.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.
Οι στίχοι ένδεκα και δώδεκα προσδιορίζουν τη νίκη και τα επακόλουθα της Μάχης της Ραφίας, η οποία έλαβε χώρα το 217 π.Χ., μεταξύ της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία του Αντιόχου Γ΄ του Μεγάλου, ή «του Μεγάλου», και του Πτολεμαϊκού Βασιλείου της Αιγύπτου, υπό την ηγεσία του βασιλέως Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος. Η μάχη αυτή διεξήχθη κατά τη διάρκεια του αγώνα για τον έλεγχο της Κοίλης Συρίας (νότιας Συρίας) και της νοτίου Παλαιστίνης, εδαφών που αμφισβητούνταν μεταξύ των Πτολεμαϊκών και Σελευκιδικών βασιλείων. Η νίκη του Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος στη Ραφία τού επέτρεψε να διατηρήσει για ένα διάστημα τον έλεγχο της Κοίλης Συρίας και της νοτίου Παλαιστίνης.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.
Η Μάχη του Πανίου, η οποία έλαβε χώρα δεκαεπτά έτη αργότερα, το 200 π.Χ., γνωστή επίσης ως η Μάχη του Όρους Πανίου ή η Μάχη της Πανεάδος, διεξήχθη μεταξύ της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία του βασιλέως Αντιόχου Γ΄, και του Πτολεμαϊκού Βασιλείου της Αιγύπτου, υπό την ηγεσία του βασιλέως Πτολεμαίου Ε΄.
Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.
Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το 167 π.Χ., η Επανάσταση των Μακκαβαίων, μια ιουδαϊκή εξέγερση εναντίον των προσπαθειών της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών να καταστείλει τις ιουδαϊκές θρησκευτικές πρακτικές και να επιβάλει τον ελληνιστικό πολιτισμό, άρχισε στην πόλη Μωδεΐν, μια μικρή πόλη που βρισκόταν στην περιοχή της Ιουδαίας, στο σημερινό κράτος του Ισραήλ.
The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.
Το εν λόγω γεγονός αφορούσε τον διαβόητο Έλληνα Σελευκίδη ηγεμόνα, Αντίοχο Δ΄ Επιφανή, ο οποίος είχε επιβάλει αυστηρές ελληνιστικές πρακτικές στον ιουδαϊκό πληθυσμό, περιλαμβανομένης της απαγορεύσεως των ιουδαϊκών θρησκευτικών τελετουργιών και της βεβηλώσεως του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Με σκοπό να επιβάλει τα διατάγματά του, ο Αντίοχος απέστειλε αντιπροσώπους σε διάφορες πόλεις και κώμες, ώστε να εξαναγκάσουν τους Ιουδαίους κατοίκους να συμμορφωθούν προς τις εντολές του.
In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.
Στη Μωδεΐν, ένας από τους αξιωματούχους των Σελευκιδών έφθασε για να επιβάλει το διάταγμα του βασιλέως, διατάζοντας τους Ιουδαίους κατοίκους να συμμετάσχουν σε ειδωλολατρικές τελετές και να προσφέρουν θυσίες στους ελληνικούς θεούς. Ένας ηλικιωμένος Ιουδαίος ιερέας, ονόματι Ματταθίας, αρνήθηκε να συμμορφωθεί προς την εντολή και θανάτωσε τόσο έναν Ιουδαίο που προχώρησε να προσφέρει τη θυσία όσο και τον αξιωματούχο των Σελευκιδών. Η πράξη αυτή αντιστάσεως εκ μέρους του Ματταθία και της οικογενείας του σήμανε την αρχή της Επαναστάσεως των Μακκαβαίων εναντίον της σελευκιδικής κυριαρχίας.
Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.
Ο Ματταθίας και οι πέντε υιοί του, μεταξύ των οποίων και ο Ιούδας ο Μακκαβαίος, κατέφυγαν στα όρη και άρχισαν ανταρτοπόλεμο εναντίον των Σελευκιδικών δυνάμεων. Η εξέγερση τελικώς αυξήθηκε σε ισχύ και υποστήριξη, οδηγώντας σε μια σειρά στρατιωτικών νικών κατά των Σελευκιδών.
The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.
Τα γεγονότα στο Μωδεΐν το 167 π.Χ. υπήρξαν καίρια στιγμή στην Ιουδαϊκή ιστορία, σηματοδοτώντας την έναρξη της Επανάστασης των Μακκαβαίων και του αγώνα για θρησκευτική ελευθερία και ανεξαρτησία απέναντι στην ξένη κυριαρχία. Ο επανεγκαινιασμός του δευτέρου ναού στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος σηματοδοτεί το ιστορικό γεγονός που εορτάζεται κατά τη Χανουκά, έλαβε χώρα το 164 π.Χ., τρία έτη πριν από τη «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία.
After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.
Αφού ανέκτησαν την Ιερουσαλήμ και τον Ναό, οι Μακκαβαίοι καθάρισαν τον Ναό από τους ειδωλολατρικούς μολυσμούς και τον αποκατέστησαν στην ορθή θρησκευτική του χρήση. Κατά την παράδοση, βρήκαν μόνον ένα αγγείο καθαγιασμένου ελαίου, αρκετό για να κρατήσει αναμμένη τη μενορά μόνο επί μία ημέρα. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία σύγχρονη ιστορική μαρτυρία για εκείνο το γεγονός, και μόνον κατά τον έκτο αιώνα απαντάται στη γραμματεία ο ιουδαϊκός μύθος. Η Αδελφή White συγκρίνει την αποστατημένη ιουδαϊκή εκκλησία με την Καθολική Εκκλησία, τονίζοντας ιδιαιτέρως ότι και οι δύο εκκλησίες θεμελιώνουν τη θρησκεία πάνω σε ανθρώπινα έθιμα και παραδόσεις. Όπως συμβαίνει με τα πολλά ποικίλα κατασκευασμένα θαύματα μέσα στην ιστορία της παπικής Εκκλησίας, έτσι και ο μύθος ότι το έλαιο της μίας ημέρας διήρκεσε οκτώ ημέρες δεν έχει καμία ιστορική μαρτυρία.
Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.
Ο δέκατος στίχος του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζει την πρώτη μάχη από τις τρεις μάχες του τεσσαρακοστού στίχου, τις οποίες έχω προηγουμένως προσδιορίσει ως τρεις μάχες ενός ψυχρού πολέμου, καθώς επίσης και ως τρεις πολέμους δι’ αντιπροσώπων. Μία αδελφή αμφισβήτησε τον χαρακτηρισμό μου του Ουκρανικού Πολέμου, ο οποίος είναι ο δεύτερος από αυτούς τους τρεις πολέμους, ως ψυχρού πολέμου, διότι, όπως ορθώς επεσήμανε, υπήρξε άφθονος θάνατος και καταστροφή. Εκείνο που έχω προσδιορίσει σε προηγούμενα άρθρα ως τις τρεις μάχες του «ψυχρού πολέμου», προσδιορίσθηκε με αυτούς τους όρους για να καταδειχθεί η διάκριση μεταξύ αυτών των τριών μαχών και των τριών Παγκοσμίων Πολέμων που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της ιστορίας του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία. Αυτοί οι τρεις πόλεμοι είναι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων και έχουν επίσης προσδιορισθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.
I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).
Προτίθεμαι, από το σημείο αυτό και εξής στα παρόντα άρθρα, να προσδιορίζω εκείνες τις τρεις μάχες ως «τις τρεις μάχες του εδαφίου σαράντα» ή ως πολέμους δι’ αντιπροσώπων, ώστε να αρθεί η ασυμφωνία που προκύπτει από την ταύτιση ενός θερμού πολέμου με έναν ψυχρό πόλεμο. Κατά τον ορισμό μου, οι τρεις μάχες του εδαφίου σαράντα δεν περιλαμβάνουν τη μάχη του 1798, η οποία αποτελεί μέρος του εδαφίου σαράντα, αλλά μόνον τις τρεις μάχες από τον καιρό του τέλους το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα-ένα. Οι τρεις αυτές μάχες προσδιορίζονται ορθότερα ως πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων, οι οποίοι διεξάγονται εντός του πλαισίου του πολέμου μεταξύ του βασιλέως του βορρά και του βασιλέως του νότου, που στην ιστορία του εδαφίου σαράντα αντιπροσωπεύουν τον πόλεμο μεταξύ του Καθολικισμού (του βασιλέως του βορρά) και του Κομμουνισμού (του βασιλέως του νότου).
The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.
Η πρώτη από εκείνες τις τρεις μάχες προσδιορίζει τη νίκη του Καθολικισμού επί του Κομμουνισμού το 1989, καθώς ο παπισμός ενώθηκε με τον στρατό-πληρεξούσιό του, τον οποίο αντιπροσώπευαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να σαρώσει τη Σοβιετική Ένωση το 1989, αν και η Ρωσία, η κεφαλή (ή το «οχύρωμα»), παρέμεινε όρθια. Ο σημερινός Ουκρανικός Πόλεμος είναι και πάλι μια μάχη μεταξύ Καθολικισμού και Κομμουνισμού, με τον παπισμό να χρησιμοποιεί την ουκρανική κυβέρνηση ως πληρεξούσιό του εναντίον της Ρωσίας, μαζί με την υποστήριξη της προηγούμενης πληρεξούσιας δύναμης του παπισμού, των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένου και του υπόλοιπου παγκοσμιοποιητικού δυτικού κόσμου. Αυτός ο πόλεμος παριστάνεται στα εδάφια ένδεκα και δώδεκα και προσδιορίζει ότι ο Κομμουνισμός (Ρωσία) θα υπερισχύσει επί του Καθολικισμού.
The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.
Η τρίτη από εκείνες τις τρεις δι’ αντιπροσώπων μάχες παριστάνεται στο εδάφιο δεκαπέντε ως η Μάχη του Πανίου. Η μάχη διεξήχθη μεταξύ του Πτολεμαϊκού βασιλείου (του βασιλέως του νότου) και του Σελευκιδικού βασιλείου (του βασιλέως του βορρά). Στη μάχη εκείνη, ο δι’ αντιπροσώπου στρατός του Καθολικισμού είναι για μία ακόμη φορά οι Ηνωμένες Πολιτείες.
In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.
Στην πρώτη μάχη, το 1989, ο αντιπρόσωπος στρατός του δημοκρατικού κέρατος των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποιήθηκε από τον παπισμό για να καταβάλει την πολιτική δομή της Σοβιετικής Ένωσης, αφήνοντας όμως άθικτη την κεφαλή της (τη Ρωσία). Στη δεύτερη μάχη, η οποία είναι ο ουκρανικός πόλεμος, ο αντιπρόσωπος στρατός των Ναζί ηττάται από τη Ρωσία. Στην τρίτη μάχη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο αντιπρόσωπος στρατός του παπισμού, νικούν και πάλι τον βασιλιά του νότου.
The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.
Οι τρεις μάχες φέρουν την υπογραφή της «Αλήθειας», με την πρώτη και την τελευταία μάχη να διεξάγονται από τον νικηφόρο πληρεξούσιο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην πρώτη μάχη, η κεφαλή του βασιλιά του νότου αφέθηκε άθικτη, και στην τρίτη μάχη ο πληρεξούσιος στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών γίνεται η κεφαλή του βασιλιά του νότου. Ο δεύτερος πληρεξούσιος στρατός ήταν επίσης ο πληρεξούσιος στρατός του παπισμού κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και στις δύο περιπτώσεις ο πληρεξούσιος στρατός του ναζισμού ηττήθηκε και θα ηττηθεί. Ο παπισμός υποτάσσει πλήρως όλους τους εχθρούς του πριν από το εδάφιο δεκαέξι, όταν επιτελείται η τριπλή ένωση.
“Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.
«Ο Πτολεμαῖος [Πούτιν] ἐστερεῖτο τῆς φρονήσεως ὥστε νὰ κάμῃ καλήν χρήσιν τῆς νίκης του. Ἐὰν εἶχε ἐκμεταλλευθῇ τὴν ἐπιτυχίαν του, πιθανῶς θὰ εἶχε καταστῇ κύριος ὁλοκλήρου τοῦ βασιλείου τοῦ Ἀντιόχου· ἀλλὰ, ἀρκούμενος εἰς τὸ νὰ προφέρη μόνον ὀλίγας ἀπειλὰς καὶ ὀλίγους ἐκφοβισμούς, συνῆψε εἰρήνην, ἵνα δυνηθῇ νὰ παραδοθῇ εἰς τὴν ἀδιάκοπον καὶ ἀνεξέλεγκτον ἱκανοποίησιν τῶν κτηνωδῶν παθῶν του. Οὕτως, ἀφοῦ ἐνίκησε τοὺς ἐχθρούς του, ἡττήθη ὑπὸ τῶν κακιῶν του, καὶ, λησμονῶν τὸ μέγα ὄνομα τὸ ὁποῖον ἠδύνατο νὰ εἶχε ἐδραιώσει, διήγε τὸν χρόνον του εἰς συμπόσια καὶ ἀκολασίαν.»
“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
«Η καρδιά του υπερηφανεύθηκε εξαιτίας της επιτυχίας του, αλλά απείχε πολύ από το να ενισχυθεί από αυτήν· διότι η άδοξη χρήση που έκανε αυτής προκάλεσε τους ίδιους του τους υπηκόους να επαναστατήσουν εναντίον του.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.
Μια δεύτερη μαρτυρία ότι η νίκη του Πούτιν σηματοδοτεί το τέλος του βρίσκεται στον Οζία, βασιλιά του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, του οποίου η καρδιά επίσης υψώθηκε εξαιτίας των στρατιωτικών του νικών, και κατόπιν, όπως και ο Πτολεμαίος, επιδίωξε να επιτελέσει το έργο των ιερέων στο αγιαστήριο, και επλήγη με λέπρα και απομακρύνθηκε αμέσως από την εξουσία. Η νίκη του Πούτιν στον ουκρανικό πόλεμο σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του ως βασιλέως του νότου (του βασιλέως της αθεΐας). Το τέλος του προτυπώθηκε με την αρχή του προφητικού βασιλέως του νότου του εδαφίου σαράντα (της Γαλλίας), η οποία προσδιόρισε μια επανάσταση που ανέτρεψε την ηγεσία, όπως συνέβη με τον Πτολεμαίο. Το τέλος του Πούτιν παραστάθηκε επίσης με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, όπου ο ηγέτης (Γκορμπατσόφ) διέλυσε τη Σοβιετική Ένωση και αμέσως έλαβε θέση εργασίας στα Ηνωμένα Έθνη, το παγκοσμιοποιητικό σύμβολο της αθεΐας των εσχάτων ημερών, τον βασιλέα του νότου. Μετά τη νίκη του Πούτιν στην Ουκρανία, προτυπώνεται επίσης από τον Ναπολέοντα στο Βατερλώ και την εξορία που ακολούθησε· καθώς και από τον βασιλέα Οζία, με τη λέπρα του και την εξορία που ακολούθησε, καθώς και από το μεθυσμένο τέλος του Πτολεμαίου και το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης το 1989.
The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).
Η μάχη του Πανίου έλαβε χώρα το 200 π.Χ., και κατά εκείνο ακριβώς το έτος η Ρώμη παρεμβαίνει φανερά στην ιστορία. Η είσοδός τους στην προφητική αφήγηση προηγείται της κατάκτησης της Ιερουσαλήμ που παριστάνεται στο εδάφιο δεκαέξι και εκπληρώθηκε το 63 π.Χ., όταν διακήρυξε ότι ήταν ο υπερασπιστής του παιδιού-βασιλιά στην Αίγυπτο. Στην τρίτη μάχη του εδαφίου σαράντα, στην οποία εμπλέκονται οι βασιλείς του βορρά και του νότου, ο παπισμός θα εισέλθει εκ νέου στην ιστορία, προσποιούμενος ότι είναι ο προστάτης της Ρωσίας. Κατά τον ίδιο εκείνο χρόνο ο Σέλευκος, στον τύπο, νίκησε τον Πτολεμαίο στη μάχη του Πανίου, προσδιορίζοντας έτσι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο πληρεξούσιος στρατός του παπισμού στην πρώτη και την τελευταία μάχη του εδαφίου σαράντα, νικούν την «Αίγυπτο» (τον βασιλιά του νότου).
In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.
Το έτος 200 π.Χ., εντοπίζουμε συμβολικώς τον παπισμό, καθώς η πόρνη της Τύρου αρχίζει να άδει τα άσματα της πορνείας της εν αναμονή της τριπλής ενώσεως κατά τον κυριακάτικο νόμο του εδαφίου δεκαέξι. Ταυτοχρόνως, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπερισχύουν των Ηνωμένων Εθνών, εξασφαλίζοντας έτσι τη θέση τους ως του κατεξοχήν βασιλέως των δέκα βασιλέων. Όλες οι δυναμικές της τριπλής ενώσεως που ολοκληρώνονται κατά τον κυριακάτικο νόμο, έχουν διευθετηθεί πριν από το εδάφιο δεκαέξι.
The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.
Η πολιτική δομή της εξουσίας τοῦ δράκοντος, ὅπως ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, συμφωνεῖ, στὸ ἐδάφιο δεκαέξι, νὰ παραδώσει τὴν πολιτική της δομή στὸ θηρίο, ἀλλὰ πρὶν τὸ πράξει αὐτό, ὁ παπισμός κατακτᾷ τὴ θρησκεία τοῦ δράκοντος. Ὁ παγανισμὸς πρέπει γιὰ μία ἀκόμη φορά νὰ ἀφαιρεθεῖ. Ὁ Προτεσταντισμὸς ἀπομακρύνθηκε στὰ χρόνια τοῦ Reagan, στὴν πρώτη μάχη τοῦ ἐδαφίου σαράντα, καὶ στὸν καιρὸ τοῦ τελευταίου Ρεπουμπλικανοῦ προέδρου ἡ θρησκεία τοῦ δράκοντος θὰ ὑποταχθεῖ ἐπίσης στὴ θρησκεία τοῦ Καθολικισμοῦ, ὅπως συνέβη κατὰ τὸ ἔτος 508. Ἡ διαδικασία τῆς ἀπομακρύνσεως κάθε θρησκευτικῆς ἀντιστάσεως στὴν ἐνθρόνιση τοῦ παπισμοῦ ἄρχισε στὰ χρόνια τοῦ Reagan καὶ ὁλοκληρώνεται στὰ χρόνια τοῦ Trump. Ἡ ἀντίσταση τοῦ ἀποστάτη Προτεσταντισμοῦ ἐναντίον τοῦ Καθολικισμοῦ ἀπομακρύνθηκε στὴν πρώτη μάχη τοῦ ἐδαφίου σαράντα, καὶ ἡ ἀντίσταση τοῦ πνευματισμοῦ θὰ ἀπομακρυνθεῖ στὴν τελευταία μάχη τοῦ ἐδαφίου σαράντα.
In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.
Μέσα στην ίδια περίπλοκη αλληλεπίδραση των ανθρωπίνων γεγονότων, ο αποστατημένος Προτεσταντισμός πρέπει να εδραιωθεί ως η θρησκευτική και πολιτική εξουσία επί των δέκα βασιλέων της δέκατης εβδόμης κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Έτσι, η Μάχη του Πανίου προσδιορίζει τον χρόνο κατά τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρατούν επί των Ηνωμένων Εθνών, ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου δεκαέξι.
It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.
Είναι καθιερωμένος κανόνας της προφητείας ότι ο δράκων, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης έχουν έκαστος τα δικά του ιδιάζοντα προφητικά χαρακτηριστικά. Ένα από εκείνα τα προφητικά χαρακτηριστικά είναι ότι το θηρίο (ο Καθολικισμός) βρίσκεται πάντοτε, κατά την προφητική απεικόνιση, στην πόλη της Ρώμης. Ο Ψευδοπροφήτης βρίσκεται πάντοτε, κατά την προφητική απεικόνιση, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά όσον αφορά τον δράκοντα, το χαρακτηριστικό ως προς τον τόπο όπου βρίσκεται προφητικώς είναι ότι μετακινείται πάντοτε. Ο δράκων άρχισε στον ουρανό, κατόπιν ήλθε στον Κήπο της Εδέμ, και τελικώς ο δράκων βρίσκεται στην Αίγυπτο.
Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.
Λάλησον και ειπέ· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ είμαι εναντίον σου, Φαραώ βασιλεύ της Αιγύπτου, ο μέγας δράκων ο κείμενος εν μέσω των ποταμών αυτού, όστις είπεν· Ο ποταμός μου είναι ιδικός μου, και εγώ έκαμα αυτόν δι’ εμαυτόν. Ιεζεκιήλ 29:3.
The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.
Η προφητική τοποθεσία του δράκοντος μετακινείται. Κατά τον καιρό του Ιωάννη, η έδρα του δράκοντος, η οποία αντιπροσωπεύει τον θρόνο του, ταυτοποιήθηκε ως ευρισκόμενη στην Πέργαμο.
And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.
Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Περγάμω γράψον· Ταύτα λέγει ο έχων την ρομφαίαν την δίστομον την οξείαν· Εξεύρω τα έργα σου και πού κατοικείς, όπου είναι ο θρόνος του Σατανά· και κρατείς το όνομά μου, και δεν ηρνήθης την πίστιν μου, και εν ταις ημέραις εκείναις, καθ’ ας ο Αντίπας ήτο ο μάρτυς μου, ο πιστός, όστις εφονεύθη παρ’ υμίν, όπου κατοικεί ο Σατανάς. Αποκάλυψις 2:12, 13.
The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.
Η πρακτική της ειδωλολατρικής Ρώμης ήταν να μεταφέρει όλους τους ειδωλολατρικούς θεούς με τους οποίους ερχόταν σε σύνδεση πίσω στην πόλη της Ρώμης και να τους αναπαριστά στον ναό του Πανθέου. Γι’ αυτό ο Δανιήλ καταγράφει ότι «ο τόπος τοῦ ἁγιαστηρίου αὐτοῦ κατεβλήθη». Ο τόπος του αγιαστηρίου της ειδωλολατρικής Ρώμης ήταν η πόλη της Ρώμης, η οποία κατεβλήθη από τον Κωνσταντίνο κατά το έτος 330, αλλά το αγιαστήριο που ήταν «εν» Ρώμη ήταν ο ναός του Πανθέου, Παν-Θεόν σημαίνοντας «ο ναός όλων των θεών». Οι Ρωμαίοι μετέφεραν την έδρα του Σατανά από την Πέργαμο στον ναό του Πανθέου. Η Αδελφή Ουάιτ μάς πληροφορεί ότι η ειδωλολατρική Ρώμη είναι ο δράκων.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Ἔτσι, ἐνῶ ὁ δράκων, πρωτίστως, ἀντιπροσωπεύει τὸν Σατανᾶ, εἶναι, κατὰ δευτερεύουσαν ἔννοιαν, σύμβολο τῆς εἰδωλολατρικῆς Ῥώμης.» The Great Controversy, 439.
Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.
Η ειδωλολατρική Ρώμη διαιρέθηκε σε δέκα έθνη, και η Γαλλία έγινε ο βασιλιάς του νότου όταν εισήγαγε την αθεΐα της Αιγύπτου κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Μέχρι το 1917, ο δράκων είχε μετακινηθεί από τη Γαλλία στη Ρωσία. Το εδάφιο δέκα αντιπροσωπεύει το 1989, και τα εδάφια ένδεκα και δώδεκα αντιπροσωπεύουν τις μάχες του «μεθορίου» (Ραφία και Ουκρανία), και η μάχη του Πανίου αντιπροσωπεύει το τρίτο βήμα που επιτελεί ο παπισμός καθώς εξασφαλίζει την τριπλή ένωση στο εδάφιο δεκαέξι. Αντιπροσωπεύει την κρυφή ιστορία του εδαφίου σαράντα.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.
Όταν ο Ιησούς ήλθε στα μέρη της Καισαρείας του Φιλίππου [Πάνειον], ερώτησε τους μαθητές αυτού, λέγων: Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ, ο Υιός του ανθρώπου; Και εκείνοι είπον: Άλλοι λέγουν ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής· άλλοι, ο Ηλίας· και άλλοι, ο Ιερεμίας, ή εις εκ των προφητών. Λέγει προς αυτούς: Σεις όμως τίνα με λέγετε ότι είμαι; Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος είπε: Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζώντος Θεού. Και αποκρινόμενος ο Ιησούς είπε προς αυτόν: Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά, διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψαν τούτο, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσι κατισχύσει αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δήσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Τότε παρήγγειλε στους μαθητάς αυτού να μη είπωσιν εις μηδένα ότι αυτός είναι ο Ιησούς ο Χριστός. Από τότε ήρχισε ο Ιησούς να δεικνύει στους μαθητάς αυτού ότι πρέπει να υπάγει εις Ιεροσόλυμα, και να πάθη πολλά από τους πρεσβυτέρους και αρχιερείς και γραμματείς, και να θανατωθή, και την τρίτην ημέραν να αναστηθή. Ματθαίος 16:13–21.