Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόντα Οκτώ

Η Μάχη της Ραφίας και η Μάχη του Πανίου είναι δύο διακριτά ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές περιόδους και συμφραζόμενα, αλλά αμφότερα έχουν σημασία στην ιστορία της αρχαίας Ιουδαίας και των γύρω περιοχών της. Η Μάχη της Ραφίας έλαβε χώρα το 217 π.Χ. Η Μάχη του Πανίου έλαβε χώρα το 200 π.Χ. μεταξύ του Σελευκιδικού βασιλείου (βασιλέως του βορρά) και του Πτολεμαϊκού βασιλείου (βασιλέως του νότου). Οι δύο αυτές μάχες ταυτοποιούνται στα εδάφια ένδεκα έως δεκαπέντε του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Οι δύο αυτές μάχες προηγήθηκαν της Μακκαβαϊκής Επαναστάσεως το 167 π.Χ.

Η Μάχη του Πανίου έλαβε το όνομά της από το πλησίον γεωγραφικό γνώρισμα, το Όρος Πάνιον, όπου έλαβε χώρα η σύγκρουση. Το όνομα Πάνιον προέρχεται από τον Έλληνα θεό Πάνα, προς τιμήν του οποίου είχε εκεί αφιερωθεί ένας ναός. Ο τόπος ήταν γνωστός ως Πάνιον λόγω της συνάφειάς του με τη λατρεία του Πάνα. Το ναϊκό συγκρότημα αναφερόταν συχνά ως το Ιερό του Πάνα, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως τόπου θρησκευτικής αφοσιώσεως και λατρείας αφιερωμένου στον θεό Πάνα. Ο όρος «Νυμφαῖον» αναφέρεται σε μνημείο ή ιερό αφιερωμένο στις νύμφες των υδάτων στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή θρησκεία. Το ναϊκό συγκρότημα στο Πάνιον περιελάμβανε ένα σπήλαιο και μια φυσική πηγή, τα οποία θεωρείτο ότι κατοικούνταν από νύμφες, και γι’ αυτό μερικές φορές αναφερόταν ως το Νυμφαῖον του Πανίου.

Αφού η πόλη ανοικοδομήθηκε και επεκτάθηκε από τον Ηρώδη Φίλιππο, γιο του Ηρώδη του Μεγάλου, έγινε γνωστή ως Καισάρεια Φιλίππου προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καίσαρα Αυγούστου και του ίδιου του Ηρώδη Φιλίππου. Το συγκρότημα του ναού αποτελούσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο μέσα σε αυτή την πόλη.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου, ο ναός επανακαθιερώθηκε ή μετονομάστηκε προς τιμήν του Αυγούστου, αντανακλώντας την αυτοκρατορική λατρεία και την ενσωμάτωση των ρωμαϊκών θρησκευτικών πρακτικών στο τοπικό θρησκευτικό τοπίο. Η περιοχή κοντά στην αρχαία πόλη της Καισάρειας Φιλίππου, όπου βρισκόταν ο ναός του Πάνα, αναφερόταν μερικές φορές ως οι «Πύλες της Κολάσεως» ή οι «Πύλες του ᾍδη».

Στα εδάφια δεκαέξι έως δεκαεννέα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, παρουσιάζονται οι τρεις γεωγραφικές περιοχές κατακτήσεως τις οποίες η παγανιστική Ρώμη έπρεπε να υπερνικήσει, προκειμένου να εδραιωθεί ως το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας και ως ο βασιλεύς του βορρά στο κεφάλαιο αυτό. Στο εδάφιο δεκαέξι, ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος προσδιορίζεται ως κατακτών τη Συρία το 65 π.Χ., και κατόπιν την Ιερουσαλήμ το 63 π.Χ. Τα εδάφια δεκαεπτά έως δεκαεννέα προσδιορίζουν την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Ιούλιο Καίσαρα, του τρίτου από τα τρία εμπόδια. Η Μάχη του Ακτίου, το 31 π.Χ., σηματοδοτεί την έναρξη των τριακοσίων εξήντα ετών κατά τα οποία η παγανιστική Ρώμη θα ασκούσε υπέρτατη κυριαρχία, σε εκπλήρωση του εδαφίου είκοσι τέσσερα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Στο εδάφιο είκοσι επισημαίνεται η βασιλεία του Αυγούστου Καίσαρος, και μέσα σε εκείνη την ιστορική περίοδο γεννήθηκε ο Ιησούς. Κατόπιν, στα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο προσδιορίζεται η βασιλεία του πονηρού Τιβέριου Καίσαρος, σηματοδοτώντας έτσι τη σταύρωση του Χριστού. Στο εδάφιο είκοσι τρία επισημαίνεται η συμμαχία την οποία οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι συνήψαν με την ειδωλολατρική Ρώμη, και έτσι η ροή της ιστορίας που άρχισε στο εδάφιο ένδεκα ανακόπτεται, και η ιστορική αφήγηση επανέρχεται στην περίοδο από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ.

Το εδάφιο είκοσι τρία αντιπροσωπεύει τη γραμμή των Μακκαβαίων, και μολονότι δεν παραθέτει όλες τις λεπτομέρειες της προφητικής τους γραμμής, το ιστορικό αρχείο τις παρέχει. Το 217 π.Χ. έλαβε χώρα η Μάχη της Ραφίας, και κατόπιν αυτής ένας παιδικός βασιλιάς άφησε την Αίγυπτο ευάλωτη. Καθώς οι Σελευκίδες και οι Έλληνες βασιλείς κατέστρωναν σχέδια να αντιμετωπίσουν τον παιδικό βασιλιά κατά το έτος 200 π.Χ., η Ρώμη παρενέβη στην ιστορία και έγινε ο υπερασπιστής του παιδικού βασιλιά της Αιγύπτου. Κατά το ίδιο έτος έλαβε χώρα η Μάχη του Πανίου. Έπειτα, το 167 π.Χ., άρχισε ο ανταρτοπόλεμος των Μακκαβαίων.

Η επανάσταση των Μακκαβαίων άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ. και συνίστατο στο ότι οι Μακκαβαίοι πολεμούσαν όχι μόνο εναντίον της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αλλά και εναντίον των Ιουδαίων, τους οποίους είχαν κρίνει ότι είχαν συμμαχήσει με τους Σελευκίδες. Η επανάσταση είχε θρησκευτικά κίνητρα και διεξήχθη εναντίον ενός εσωτερικού και ενός εξωτερικού εχθρού. Το 164 π.Χ. οι Μακκαβαίοι εγκαινίασαν εκ νέου τον ναό, και το γεγονός αυτό τιμάται με την ιουδαϊκή εορτή του Χανουκά. Κατά το ίδιο εκείνο έτος πέθανε ο διαβόητος Αντίοχος ο Επιφανής. Έπειτα, από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ., συνήφθη με τη Ρώμη η «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία.

Η μόνη άμεση αναφορά στους Μακκαβαίους, στην εξέγερσή τους και στη συμμαχία τους με τη Ρώμη, βρίσκεται στο εδάφιο είκοσι τρία, αλλά η ιστορία της δυναστείας, που ονομάζεται Ασμοναϊκή Δυναστεία, άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ. και συνεχίσθηκε έως τον καιρό του σταυρού. Οι τελικοί εκπρόσωποι της Ασμοναϊκής Δυναστείας ήταν οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού. Επομένως, υπάρχει μια προφητική γραμμή της ιστορίας του αποστατικού Ιουδαϊσμού, όπως εκπροσωπείται από τους Μακκαβαίους, η οποία άρχισε το 167 π.Χ. με την εξέγερση της Μωδεΐν και καταλήγει στα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, όταν ο Ιησούς σταυρώθηκε.

Η ιστορία τους έφθασε σε σημείο καμπής στο δέκατο έκτο εδάφιο, όταν η Ρώμη, για πρώτη φορά, διά του Πομπηίου, κατέκτησε την Ιερουσαλήμ. Το πρωταρχικό κίνητρό του για να επιφέρει τότε την καταστροφή στην Ιερουσαλήμ ήταν μία διαμάχη μεταξύ δύο παρατάξεων της Ασμοναϊκής Δυναστείας. Από εκείνο το χρονικό σημείο (63 π.Χ.), ο Ιούδας βρισκόταν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Η Ασμοναϊκή Δυναστεία των Μακκαβαίων αρχίζει προφητικώς στη μάχη του Μωδεΐν το 167 π.Χ. και κατόπιν τίθεται σε υποταγή στη Ρώμη το 63 π.Χ. Λίγο μετά την έναρξη εκείνης της ιστορίας, οι Μακκαβαίοι συνήψαν και εισήλθαν σε συμμαχία με τη Ρώμη από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. Ήσαν υπό υποταγή στη Ρώμη από το 63 π.Χ. μέχρι τον σταυρό και την τελική καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70.

Η προφητική γραμμή των Μακκαβαίων είναι η γραμμή του αποστατικού Ιουδαϊσμού και, ως εκ τούτου, προτυπώνει τη γραμμή του αποστατικού Προτεσταντισμού. Από τη Μάχη του Πανίου έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου δεκαέξι, τα προφητικά γεγονότα του 200 π.Χ., του 167 π.Χ., του 164 π.Χ., και της συμμαχίας από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. θα επαναληφθούν στην ιστορία του αποστατικού Προτεσταντισμού. Αυτά τα ορόσημα θα λάβουν χώρα στην ιστορία του όγδοου προέδρου, ο οποίος είναι εκ των επτά, πριν από τον νόμο της Κυριακής. Το 200 π.Χ. αντιπροσωπεύει την εξωτερική γραμμή του Ρεπουμπλικανικού κέρατος σε σχέση με το 167 π.Χ., το οποίο αντιπροσωπεύει την εσωτερική γραμμή του αποστατικού Προτεσταντικού κέρατος.

Αυτά τα ορόσημα είναι κατ’ ουσίαν κρυμμένα μέσα στην ιστορική γραμμή της Ασμοναϊκής Δυναστείας, αλλά παρ’ όλα αυτά αποτελούν μέρος της κρυμμένης ιστορίας του εδαφίου σαράντα του Δανιήλ έντεκα. Πρόκειται για μια γραμμή που αποτελεί μέρος του «εκείνου του τμήματος της προφητείας του Δανιήλ που αφορά τις έσχατες ημέρες».

Το γεγονός ότι ο Ιουδαϊσμός εορτάζει τη Χανουκά σε ανάμνηση της εξέγερσης των Μακκαβαίων δεν καθορίζει τους Μακκαβαίους ως δικαίους. Εξαιτίας της αποστασίας, η Σεχινά ουδέποτε επέστρεψε στον ναό που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία των εβδομήκοντα ετών. Το τελευταίο προφητικό μήνυμα δόθηκε μέσω του Μαλαχία περίπου δύο αιώνες πριν από τους Μακκαβαίους. Η ιστορία των Μακκαβαίων καταδεικνύει ότι επέτρεψαν στους πολιτικούς ηγέτες τους να ασκούν επίσης το λειτούργημα του αρχιερέα, ακριβώς την ίδια αμαρτία που επιχείρησε ο Αιγύπτιος Πτολεμαίος και που επίσης επιχείρησε ο βασιλιάς Οζίας. Η παράδοση αναγνωρίζει ότι ο Θεός παρενέβη για να εμποδίσει τον Πτολεμαίο από τη βέβηλη αυτή πράξη, και ο Λόγος του Θεού αναγνωρίζει άμεσα ότι ο Θεός πράγματι παρενέβη όταν ο βασιλιάς Οζίας επιχείρησε να επιτελέσει το έργο του ιερέα και του βασιλέως. Ο τελικός καρπός της δυναστείας τους ήταν οι Φαρισαίοι. Δεν υπάρχει λόγος να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι Μακκαβαίοι υπήρξαν σύμβολο δικαιοσύνης, παρά την ιστορική ευλάβεια που ενδέχεται να τρέφουν προς αυτούς οι Ιουδαίοι του σύγχρονου Ιουδαϊσμού.

Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση άρχισε στον καιρό του Λούθηρου και υπήρξε μια προοδευτική εξέλιξη. Δεν ήταν νέα παράδοση, διότι ο Ιησούς και οι μαθητές Του ήταν Προτεστάντες. Ήταν μια αφύπνιση μέσα από το σκοτάδι της ιστορίας, κατά την οποία ο Λούθηρος και άλλοι μεταρρυθμιστές αφυπνίστηκαν. Το αποκορύφωμα εκείνης της προοδευτικής μεταρρύθμισης ήταν το Μιλλεριτικό κίνημα. Ο Θεός δεν χρειαζόταν μόνο να αφυπνίσει τους πρώτους μεταρρυθμιστές ως προς τις αμαρτίες της Βαβυλώνας, αλλά είχε σκοπό να τους οδηγήσει στην πλήρη κατανόηση του νόμου Του και του έργου Του στο επουράνιο αγιαστήριο. Στις 19 Απριλίου 1844 οι Προτεστάντες απέρριψαν το αυξανόμενο φως της Μεταρρύθμισης και έγιναν αποστατικός Προτεσταντισμός.

Οι πιστοί Μιλλεριτικοί τότε «έλαβαν τον μανδύα» και κατευθύνθηκαν στα Άγια των Αγίων για να ολοκληρώσουν το έργο, ώστε να καταστούν ώριμοι Προτεστάντες Χριστιανοί. Το 1863 εκείνοι στους οποίους είχε δοθεί ο μανδύας, διά της ανυπακοής, παραμέρισαν τον μανδύα του Προτεσταντισμού και έλαβαν τον μανδύα της Λαοδικείας. Κατά την τελική περίοδο της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε είκοσι δύο έτη μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το 2023, ο Λέων της φυλής του Ιούδα αποσφραγίζει τις αλήθειες που συμπληρώνουν την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, η οποία είναι η ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως το 1989 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Πράττοντας τούτο, έχει αποσφραγίσει την ιστορία του αποστατημένου Ιουδαϊσμού ως συμβόλου του αποστατημένου Προτεσταντισμού.

Αμφότερες οι γραμμές του αποστάτου λαού του Θεού, είτε εκείνες του κυριολεκτικού Ιούδα είτε του πνευματικού Ιούδα (αμφότερες ένδοξες χώρες), καταλήγουν στην κατάκτηση της Ιερουσαλήμ, η πρώτη το 63 π.Χ., και η δεύτερη κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Αμφότερες οι γραμμές παριστούν πόλεμο που υποκινείται από εσφαλμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αμφότερες οι γραμμές παριστούν έναν πόλεμο εναντίον των θρησκευτικών φιλοσοφιών της Ελλάδος, και αμφότερες καταλήγουν με τους αποστάτες να υποτάσσονται στη Ρώμη. Προσδιορίζω τις τρεις μάχες του εδαφίου σαράντα ως παραστάσεις της καταρρεύσεως της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, του Πολέμου της Ουκρανίας και του Πανείου κατά τον νόμο της Κυριακής, με σκοπό να επισημάνω μια διάκριση μεταξύ αυτών των τριών μαχών και των τριών παγκοσμίων πολέμων.

Από το δέκατο εδάφιο, το οποίο προσδιορίζει την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, έως τη Μάχη του Πανίου στο δέκατο πέμπτο εδάφιο, ο παπισμός «ενίσχυε τις δυνάμεις του, ώστε να προωθήσει τους δικούς του σκοπούς όταν θα ερχόταν ο καιρός να πλήξει». Τα εδάφια αυτά προσδιορίζουν τις προφητικές περιστάσεις που αποτελούν την «παγίδα» η οποία έχει προετοιμασθεί από τον παπισμό και από την οποία θα είναι αδύνατον να «διαφύγει» κανείς. Στην τελική σύγκρουση, που παριστάνεται από τη Μάχη του Πανίου, η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο σχηματισμός εκείνης της εικόνας αποτελεί την τελική δοκιμασία για τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών.

Ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου παριστάνεται από την περίοδο κατά την οποία συνήφθη η συμμαχία με τη Ρώμη. Το προτεσταντικό κέρας των Ηνωμένων Πολιτειών έγινε οι θυγατέρες της Ρώμης το 1844, και η αρχή της ιστορίας τους επαναλαμβάνεται στο τέλος της ιστορίας τους, όταν για άλλη μία φορά αποφασίζουν να μιμηθούν τη μητέρα τους.

Στο απόσπασμα υπάρχουν δύο ομάδες «κατ’ όνομαν», πράγμα που σημαίνει «μόνον κατ’ όνομα», οι οποίες προδίδουν τους πιστούς του Θεού στους Καθολικούς. Η κατανόηση της Ellen White περί των κατ’ όνομαν εκκλησιών και των κατ’ όνομαν Αντβεντιστών διαφέρει από εκείνο που αυτές πράγματι αντιπροσωπεύουν στις έσχατες ημέρες, διότι, κατά τη δική της κατανόηση, ένας «κατ’ όνομαν Αντβεντιστής» θα αντιπροσώπευε έναν χριστιανό ο οποίος ομολογούσε ότι πιστεύει στην επιστροφή του Χριστού. Όμως οι προφήτες ομιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν, και ένας «κατ’ όνομαν Αντβεντιστής», στις έσχατες ημέρες, αντιπροσωπεύει τη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, και οι κατ’ όνομαν εκκλησίες είναι οι απόγονοι εκείνων που έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης το 1844.

Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας θα μισήσουν τον «αφανή λαό», ο οποίος είναι οι αληθινοί αντιπρόσωποι του Θεού, διότι «δεν δύνανται να αντικρούσουν την αλήθεια του Σαββάτου», η οποία αντιπροσωπεύει το Σάββατο της αναπαύσεως της γης. Η εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ομολογεί ότι υποστηρίζει την εβδόμη ημέρα ως ημέρα λατρείας, αλλά κατά τις έσχατες ημέρες το Σάββατο το οποίο δεν δύνανται να αντικρούσουν είναι οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι, που ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια την οποία απέρριψαν το 1863.

Το απόσπασμα το οποίο εξετάζουμε τώρα προσδιορίζει τις προφητικές δυναμικές που συνδέονται με την ιστορία η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, αλλά η τελική ιστορία της δοκιμασίας που ακολουθεί τον νόμο της Κυριακής εκπληρώνεται πρώτα μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τον νόμο της Κυριακής οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξαναγκάσουν ολόκληρο τον κόσμο να ανεγείρει μια εικόνα προς το θηρίο, αλλά προτού επιτελέσουν εκείνο το έργο, θα έχουν ανεγείρει μια εικόνα προς το θηρίο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού λαμβάνει χώρα πριν από τον νόμο της Κυριακής, διότι με τον νόμο της Κυριακής η δοκιμαστική περίοδος κλείνει για τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας. Η δοκιμασία παριστάνεται ως ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου, και η εικόνα του θηρίου είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να ελέγχει αυτή τη σχέση. Ακριβώς όπως οι Προτεστάντες έγιναν θυγατέρα της Ρώμης το 1844, και η θυγατέρα είναι η εικόνα της μητέρας της, έτσι και οι αποστάτες Προτεστάντες θα επιτελέσουν ένα παράλληλο έργο στις έσχατες ημέρες, διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Η ιστορία που παριστάνεται από τη «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, παρίστανε έναν κατ’ ομολογίαν αποστατημένο λαό της ένδοξης γης, ο οποίος εκτεινόταν για να σχηματίσει ένωση με τη Ρώμη. Το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. παριστάνει τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου, ο οποίος κορυφώνεται στον νόμο της Κυριακής.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.