Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ενενηκοστό Όγδοο

Τοποθετούμε τη γραμμή του παπισμού, τη γραμμή του αποστατημένου Ρεπουμπλικανισμού, τη γραμμή του αποστατημένου Προτεσταντισμού και τη γραμμή των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων μέσα στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Εξετάζουμε επί του παρόντος ότι ο Χριστός συνάγει τον λαό Του δύο φορές, και όλες οι απεικονίσεις της δεύτερης συνάξεως του λαού Του παριστούν την τελική διαδικασία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Όταν το θείο σύμβολο καταβαίνει σε μία γραμμή μεταρρυθμίσεως, ο Κύριος τότε συνάγει έναν εκλεκτό λαό, ο οποίος κατόπιν δοκιμάζεται. Στο πέρας της διαδικασίας της δοκιμασίας επέρχεται διασκορπισμός, τον οποίο ακολουθεί η δεύτερη συνάθροιση εκείνου του εκλεκτού λαού από Αυτόν, αν και πολλοί αφήνονται πίσω επειδή απέτυχαν στη διαδικασία της δοκιμασίας. Ο Χριστός άρχισε να συνάγει τους μαθητές Του κατά το βάπτισμά Του, και στον σταυρό οι μαθητές διασκορπίσθηκαν. Μετά την ανάστασή Του συνήγαγε τους μαθητές Του για δεύτερη φορά εν όψει της Πεντηκοστής. Η γραμμή αυτή προσδιόρισε ότι μία δεύτερη συνάθροιση επιτελείται επί των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος προτυπώνεται από την Πεντηκοστή. Ο σταυρός προσδιορίζει μία απογοήτευση, ακολουθούμενη από μία δεύτερη συνάθροιση.

Η δεύτερη σύναξη μετά τον σταυρό άρχισε όταν ο Χριστός κατήλθε, αφού συνάντησε τον Πατέρα Του μετά την ανάστασή Του. Όταν το θείο σύμβολο κατέρχεται, ο λαός του Θεού πρέπει να φάγει το μήνυμα, και αφού ο Χριστός κατήλθε, έφαγε μαζί με τους μαθητές.

Κατά τη δεύτερη σύναξη μετά τον σταυρό, ο Χριστός «εμφύσησε» το Άγιο Πνεύμα επάνω στους μαθητές Του.

Κατά τη δεύτερη συνάθροιση μετά την απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, ο Χριστός απέσυρε το χέρι Του από το σφάλμα του 1843.

Κατά την απογοήτευση ο δεύτερος άγγελος κατέβηκε με ένα «γραπτό στο χέρι του».

Η διαδικασία της δοκιμασίας που άρχισε με την άφιξη του δευτέρου αγγέλου, ολοκληρώθηκε στη συγκέντρωση κατασκήνωσης του Έξετερ, όταν το Άγιο Πνεύμα εκχύθηκε και το μήνυμα προχώρησε σαν παλιρροϊκό κύμα. Η διαδικασία αυτή της δοκιμασίας προσδιορίστηκε με σαφήνεια μετά τον σταυρό, όταν η χρονική περίοδος έως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή είχε προηγουμένως πλαισιωθεί από μια περίοδο πενήντα ημερών, η οποία με τη σειρά της αποτελούνταν από μια περίοδο σαράντα ημερών, ακολουθούμενη από μια περίοδο δέκα ημερών, που κατέληξε στην Πεντηκοστή.

Κατά τη διάρκεια των σαράντα ημερών, ο Χριστός παρευρίσκετο διδάσκοντας τους μαθητές, και έπειτα αναλήφθηκε. Οι δέκα ημέρες που ακολούθησαν ήταν περίοδος προετοιμασίας ενόψει της Πεντηκοστιανής εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος. Οι σαράντα ημέρες διδασκαλίας που ακολούθησαν τον σταυρό αντιστοιχούν από τις 19 Απριλίου 1844 έως την έναρξη της κατασκηνωτικής συνάξεως στο Exeter στις 12 Αυγούστου 1844. Οι δέκα ημέρες που προηγήθηκαν της Πεντηκοστής παρίσταναν την περίοδο από 12 έως 17 Αυγούστου 1844, όταν οι Μιλλεριταί ενώθηκαν επάνω στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο έφερε ο Samuel Snow. Κατά τη συνάθροιση εκείνη φανερώθηκαν δύο τάξεις, και μόνο η μία τάξη έλαβε την Πεντηκοστιανή έκχυση κατά την ολοκλήρωση της συνάξεως. Κατά την περίοδο εκείνη, την παριστανομένη από τις σαράντα ημέρες, η μία τάξη έλαβε τη διδασκαλία, ενώ η άλλη τάξη απέρριψε τη διδασκαλία. Όταν έφθασε η Κραυγή του Μεσονυκτίου, η μία τάξη είχε το έλαιον, η άλλη δεν είχε.

Κατά τις δέκα ημέρες που προηγήθηκαν της Πεντηκοστής, και κατά την περίοδο της κατασκηνωτικής συνάξεως του Έξετερ, ο Χριστός συνήγαγε τον λαό Του εκ δευτέρου, προτού ο λαός εκείνος μεταφέρει το μήνυμά Του στον κόσμο. Όταν ο τρίτος άγγελος κατήλθε στις 22 Οκτωβρίου 1844, το μικρό ποίμνιο απογοητεύθηκε και πάλιν και διεσκορπίσθη, αλλά άρχισε περίοδος διδασκαλίας στις 22 Οκτωβρίου 1844, καθώς ο Χριστός οδηγούσε τον λαό Του στα Άγια των Αγίων. Το 1849, ο Κύριος εξέτεινε την χείρα Του εκ δευτέρου, για να συνάξει και πάλιν εκείνους τους οποίους είχε συνάξει από τις απογοητεύσεις της 19ης Απριλίου και της 22ας Οκτωβρίου 1844.

Το 1844, η διδασκαλία αφορούσε το μήνυμα που είχε στο χέρι του ο τρίτος άγγελος όταν κατέβηκε, αλλά κατά την «περίοδο αμφιβολίας και αβεβαιότητος» που ακολούθησε τη μεγάλη απογοήτευση, πολλοί έχασαν τον δρόμο τους. Μέχρι το 1849, άρχισε το έργο της συνάξεως του μικρού διεσπαρμένου ποιμνίου, αλλά εκείνο που εικονιζόταν από εκείνη την ιστορία ήταν η ήττα του 1863, και η πρώτη Κάδης για τον σύγχρονο Ισραήλ. Η μελλοντική νίκη των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων και το έργο τους κατά τη δεύτερη Κάδη καθυστέρησαν.

Όταν ο Κύριος κατήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, συνήγαγε τον λαό Του των εσχάτων ημερών, τους έδωσε την πνευματική Του τροφή για να φάγουν, ενεφύσησε το Πνεύμα Του επάνω σε εκείνον τον λαό, καθώς άρχισε να ραντίζει την όψιμη βροχή, και επίσης εγκαινίασε μια διαδικασία δοκιμασίας που οδήγησε στην 18η Ιουλίου 2020, όταν ο λαός Του των εσχάτων ημερών απογοητεύτηκε και διασκορπίστηκε. Επί τρεισήμισι ημέρες ήταν νεκροί στην πλατεία. Τόσο οι τρεισήμισι ημέρες όσο και η περίοδος των σαράντα ημερών στον καιρό του Χριστού αντιπροσωπεύουν μια έρημο. Αυτό επίσης αντιπροσωπεύεται από την περίοδο από 19 Απριλίου 1844 έως 12 Αυγούστου 1844, καθώς και από την περίοδο από 22 Οκτωβρίου 1844 έως το 1849.

Από τον Ιούλιο του 2023 έως τον νόμο της Κυριακής, που είναι οι δέκα ημέρες οι οποίες προηγήθηκαν της Πεντηκοστής, η κατασκήνωση στο Exeter από τις 12 Αυγούστου έως τις 17 Αυγούστου, και η περίοδος από το 1849 έως το 1863, όλα ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους. Αντιπροσωπεύουν την περίοδο της δεύτερης συνάθροισης του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών. Η περίοδος από την απογοήτευση έως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος διαιρείται σε δύο διακριτές περιόδους.

Μέσα στην κεκρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ παριστάνονται η γραμμή του αποστάτου Προτεσταντισμού (η κατ’ όνομα εκκλησία), η γραμμή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας (ο κατ’ όνομα Αντβεντισμός), η γραμμή του Καθολικισμού και η γραμμή του αληθινού Προτεσταντισμού. Αυτές οι τέσσερις γραμμές απεικονίζουν τον αληθινό Προτεσταντισμό σε διαμάχη με μια τριπλή ένωση του δράκοντος (Ιούδας), του θηρίου (Καθολικισμός) και του ψευδοπροφήτη (αποστάτης Προτεσταντισμός).

Μέσα στην ίδια ακριβώς κρυφή ιστορία απεικονίζεται επίσης η γραμμή του αποστατημένου Ρεπουμπλικανισμού. Εντός αυτής της γραμμής παριστάνεται μια διαμάχη μεταξύ του Δημοκρατικού (του δράκοντος) και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος (της εικόνας του θηρίου). Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα πρόκειται να ηγηθεί στη διαμόρφωση της εικόνας προς το θηρίο, και πράττοντας τούτο εκδηλώνει τα προφητικά χαρακτηριστικά του θηρίου (του παπισμού). Στον Λόγο του Θεού, στον παπισμό, ο οποίος είναι ο βασιλεύς του βορρά και επίσης το θηρίο, δίδεται η Αίγυπτος (ο δράκων) ως πληρωμή για υπηρεσίες που προσέφερε, επειδή χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό ως όργανο κρίσεως.

Ο Ναβουχοδονόσορ, ο οποίος στο χωρίο είναι ο βασιλεύς του βορρά, λαμβάνει τη γη της Αιγύπτου ως μισθό του, προτυπώνοντας έτσι ότι κατά τις έσχατες ημέρες ο παπισμός λαμβάνει την Αίγυπτο, η οποία είναι ο δράκων, η οποία είναι οι δέκα βασιλείς, τα Ηνωμένα Έθνη, οι οποίοι συμφωνούν να δώσουν τη βασιλεία τους, την έβδομη, στο θηρίο για ολίγον καιρό.

Αυτή η προφητική πληρωμή παριστάνεται επίσης στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο σαράντα δύο.

Ο παπισμός υπερισχύει της δυνάμεως του δράκοντος κατά τον καιρό της όψιμης βροχής, διότι αυτή η ανταπόδοση συντελείται «ἐν» τῇ «ἡμέρᾳ» κατά την οποίαν ο Θεός «κάμνει κέρας τοῦ οἴκου Ἰσραὴλ νὰ ἀναβλαστήσῃ». Είναι η βροχή που κάμνει τον Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀναβλαστήσῃ, και εκείνη η ημέρα ήρχισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η οποία ήταν η ημέρα του ανατολικού ανέμου.

Η Αίγυπτος παραδίδεται στο παπικό θηρίο όταν εκχύνεται η όψιμη βροχή. Η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει όταν ο ανατολικός άνεμος, που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, «ανεστάλη», ή συγκρατήθηκε, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Τότε η βροχή άρχισε να μετριέται, (να ραντίζεται) επάνω στον Ισραήλ καθώς αυτός άρχισε να βλαστάνει. Κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν το τρίτο αλίμονο έρχεται πάλι, η όψιμη βροχή εκχύνεται χωρίς μέτρο. Μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής «η ανομία του Ιακώβ» καθαίρεται, και η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «καθαίρεται» σημαίνει «εξιλεώνεται». Κατά τον νόμο της Κυριακής το παπικό θηρίο λαμβάνει την Αίγυπτο (τον δράκοντα), καθώς εκείνοι οι δέκα βασιλείς πορνεύουν με τον παπισμό σχηματίζοντας μια παγκόσμια εικόνα του θηρίου.

Πριν από τον νόμο της Κυριακής, κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το αποστατικό Ρεπουμπλικανικό κέρας σχηματίζει εικόνα προς το θηρίο μαζί με το αποστατικό Προτεσταντικό κέρας, και σε εκείνη την προφητική γραμμή το Ρεπουμπλικανικό κόμμα επικρατεί επί του Δημοκρατικού κόμματος, διότι το Δημοκρατικό κόμμα είναι δράκοντα δύναμη και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα είναι η δύναμη που σχηματίζει την εικόνα του παπισμού.

Μέσα στην προφητική ιστορία του θηρίου της γης προσδιορίζεται το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος και το τέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αυτά τα δύο κόμματα συγκροτούν το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού, αλλά ταυτοχρόνως καταδεικνύουν μια εσωτερική πάλη που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία του θηρίου της γης. Εκείνο το κέρας (ο Ρεπουμπλικανισμός) περιέχει έναν εσωτερικό μικρόκοσμο των δύο κεράτων του θηρίου της γης.

Στη μαρτυρία του βασιλείου των Μήδων και των Περσών, ήταν το τελευταίο κέρας που ανέβηκε υψηλότερα· και το Δημοκρατικό κόμμα εμφανίσθηκε πρώτο στην αμερικανική ιστορία, αλλά στο τέλος το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ανέρχεται υψηλότερα και επικρατεί επί των Δημοκρατικών. Στην ιστορία της όψιμης βροχής, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι παγκοσμιοποιητές, εμπνεόμενοι από τον δράκοντα, Δημοκρατικοί ανήλθαν από το άβυσσο του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως και εθανάτωσαν τους Ρεπουμπλικανούς, κλέπτοντας τις εκλογές του 2020. Ο πόλεμός τους εναντίον του Τραμπ (και των Ρεπουμπλικανών) άρχισε όταν εκείνος ανήγγειλε την υποψηφιότητά του το 2015, και από εκείνο το σημείο και έπειτα μόνον εντάθηκε.

Όταν οι Δημοκρατικοί έκλεψαν τις εκλογές το 2020, τότε εγκαθίδρυσαν τις Δίκες της Πελόζι· αλλά όταν ο Τραμπ ανήγγειλε την τρίτη του εκστρατεία το 2022, φόβος επήλθε στους Δημοκρατικούς, και η οργή τους μόνο αυξήθηκε, και τότε στράφηκαν εναντίον του Τραμπ και των υποστηρικτών του με μεγάλο θυμό, διότι ήξεραν ότι ο καιρός τους ήταν σύντομος. Πανηγύρισαν τον θάνατό του, αλλά όταν σηκώθηκε όρθιος, μέγας φόβος έπεσε επάνω τους.

Η περίοδος που προσδιορίζει το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος εκτείνεται από την ορκωμοσία του Biden το 2021 έως την ορκωμοσία του Trump το 2025. Η περίοδος αυτή άρχισε με τις Δίκες της Pelosi, οι οποίες ήταν καθαρά αντισυνταγματικές και ολοκληρωτικά πολιτικής φύσεως. Η ιστορία αυτή, που αντιπροσωπεύει τον θάνατο του έκτου προέδρου από τον καιρό του τέλους το 1989 έως τον όγδοο πρόεδρο, ο οποίος είναι εκ των επτά, άρχισε με πολιτικές δίκες (τις Δίκες της Pelosi) και τελειώνει με τον θάνατο του Δημοκρατικού κόμματος, και με ένα δεύτερο σύνολο Δικών της Pelosi, καθώς οι πολιτικοί στόχοι αντιστρέφονται.

Η απεικόνιση της ιστορίας βρίσκεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, το οποίο βρήκε την πρώτη του εκπλήρωση κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί το κλασικό ιστορικό παράδειγμα του γκιλοτινικού τύπου πολιτικού πολέμου, ο οποίος χαρακτηρίζει το ένα κυβερνών κόμμα να θανατώνει ένα άλλο και, κατόπιν, η ίδια εκείνη κυβερνώσα εξουσία να ανατρέπεται και να διώκεται η ίδια.

Η περίοδος από την ορκωμοσία του Μπάιντεν και τις Δίκες της Πελόζι έως τη δεύτερη ορκωμοσία του Τραμπ και την ανατροπή των Δικών της Πελόζι προσδιορίζει το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος, και προσδιορίζει πότε ο Τραμπ επαναλαμβάνει την εφαρμογή ενός συνόλου εκτελεστικών διαταγμάτων που προτυπώθηκαν από τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως. Η εφαρμογή αυτών των εκτελεστικών διαταγμάτων θα αρχίσει τις δεύτερες Δίκες της Πελόζι και θα προσδιορίσει την αρχή της περιόδου κατά την οποία η εικόνα του θηρίου αρχίζει να εγκαθιδρύεται στα σοβαρά. Εκείνη η περίοδος τελειώνει με την επιβολή του νόμου της Κυριακής, ώστε η περίοδος αρχίζει με εκτελεστικά διατάγματα που παραλληλίζονται με τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως και τελειώνει με τον νόμο της Κυριακής. Εκεί είναι που τελειώνει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Καὶ αἱ δύο περίοδοι, αἱ ὁποῖαι ἀντιπροσωπεύουν τὴν κατάληξιν πρῶτον τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος καὶ ἔπειτα τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ κόμματος, συνδέονται προφητικῶς καὶ ἀπεικονίζονται διὰ τῆς περιόδου τῶν εἴκοσι δύο ἐτῶν ἀπὸ τοῦ 1776 ἕως τοῦ 1798. Ἡ περίοδος αὕτη ἔχει τρεῖς σταθμούς· τὴν Διακήρυξιν τῆς Ἀνεξαρτησίας τὸ 1776, δεκατρία ἔτη ἀργότερον τὸ Σύνταγμα, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοὺς νόμους περὶ Ἀλλοδαπῶν καὶ Στάσεως τοῦ 1798. Οἱ τρεῖς οὗτοι σταθμοὶ εὑρίσκουν ἐκπλήρωσιν εἰς τὴν γραμμὴν τῶν Δημοκρατικοῦ καὶ Ρεπουμπλικανικοῦ κομμάτων, μολονότι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ δευτέρου καὶ τοῦ τρίτου σταθμοῦ βρίσκεται εἰς διαφορετικὸν σημεῖον ἐν ἑκάστῃ γραμμῇ.

Θα εξηγήσουμε αυτά τα ορόσημα και τις εκπληρώσεις τους στο επόμενο άρθρο.