The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.
Η πτώση του Βαλτάσαρ στο πέμπτο κεφάλαιο είχε προτυπωθεί από την πτώση του Ναβουχοδονόσορα στο τέταρτο κεφάλαιο.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Προς τον τελευταίο άρχοντα της Βαβυλώνας, όπως τυπικώς προς τον πρώτο της, είχε εκδοθεί η απόφαση του θείου Αγρυπνούντος: “Βασιλεῦ,... πρὸς σὲ λέγεται· ἡ βασιλεία ἀφῃρέθη ἀπὸ σοῦ.” Δανιήλ 4:31.» Προφήτες και Βασιλείς, 533.
Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.
Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την αρχή και ο Βαλτάσαρ το τέλος της βασιλείας που κυβέρνησε επί εβδομήντα έτη, και έτσι συμβόλιζε τη βασιλεία του θηρίου της γης του κεφαλαίου δεκατρία της Αποκάλυψης (των Ηνωμένων Πολιτειών), το οποίο επρόκειτο να βασιλεύσει κατά τον καιρό που η πόρνη της Τύρου (ο παπισμός) ήταν λησμονημένη.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.
Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἡ Τύρος θέλει λησμονηθῆ ἑβδομήκοντα ἔτη, κατὰ τὰς ἡμέρας ἑνὸς βασιλέως· μετὰ τὸ τέλος τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν ἡ Τύρος θέλει ᾄσει ὡς πόρνη. Ησαΐας 23:15.
Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.
Ο Ναβουχοδονόσορ, λοιπόν, αντιπροσωπεύει την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την αρχή του Ρεπουμπλικανικού κέρατος και την αρχή του Προτεσταντικού κέρατος. Ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει το τέλος του Ρεπουμπλικανικού και του Προτεσταντικού κέρατος.
The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.
Η κρίση που επεβλήθη επί του Ναβουχοδονόσορος ήταν «επτά καιροί». Η διήγηση περί του ότι ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες χρησιμοποιήθηκε από τον Γουίλλιαμ Μίλλερ στην εφαρμογή των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι, αν και δεν πραγματεύθηκε τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι, οι οποίες συμβολίζονται στην κρίση του Βαλτάσαρ.
And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.
Καὶ αὕτη εἶναι ἡ γραφὴ ἡ γεγραμμένη· ΜΕΝΕ, ΜΕΝΕ, ΤΕΚΕΛ, ΟΥΦΑΡΣΙΝ. Αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· ΜΕΝΕ· Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴν βασιλείαν σου καὶ ἔθεσε τέλος εἰς αὐτήν. ΤΕΚΕΛ· Ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής. ΠΕΡΕΣ· Ἡ βασιλεία σου διηρέθη καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ Πέρσας. Δανιὴλ 5:25–28.
Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.
Πέραν της ερμηνείας που ο Δανιήλ απέδωσε στη μυστηριώδη γραφή επάνω στον τοίχο, οι λέξεις «μνη» και «θεκέλ» αντιπροσωπεύουν μέτρο βάρους, και οι λέξεις αυτές αντιπροσωπεύουν επίσης συγκεκριμένη νομισματική αξία (Έξοδος 30:13, Ιεζεκιήλ 45:12). Μία «μνη» είναι πενήντα σίκλοι, ή χίλια γερά. Επομένως, το «μνη, μνη» ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες γερά. Ένα «θεκέλ» είναι είκοσι γερά. Επομένως, το «μνη, μνη, θεκέλ» ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες είκοσι γερά. Το «ουφαρσίν» σημαίνει «διαιρώ» και επομένως σημαίνει το ήμισυ μίας «μνης», και αντιπροσωπεύει πεντακόσια γερά. Συνδυαζόμενα, αντιπροσωπεύουν το άθροισμα των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι.
The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.
Η τελευταία αναφορά της Αδελφής White προσδιορίζει ότι ο Βαλτάσαρ προτυπωνόταν από τον Ναβουχοδονόσορ· αλλά, ειδικότερα, τόνισε την κοινή τους κρίση, και αμφότερες οι κρίσεις παριστάνονται ως σύμβολο των «επτά καιρών» του Λευιτικού 26. Υπάρχουν μερικοί όροι τους οποίους οι Γραφές χρησιμοποιούν για να παραστήσουν τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού 26. Ο Ιερεμίας το παριστάνει ως την αγανάκτηση του Θεού.
How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.
Πώς εσκέπασε ο Κύριος εν τη οργή αυτού την θυγατέρα της Σιών με νεφέλην, και κατέρριψεν εκ του ουρανού εις την γην την ωραιότητα του Ισραήλ, και δεν ενθυμήθη το υποπόδιόν αυτού εν τη ημέρα της οργής αυτού! Ο Κύριος κατέπιε πάσας τας κατοικίας του Ιακώβ και δεν ελυπήθη· κατέβαλεν εν τω θυμώ αυτού τα οχυρώματα της θυγατρός του Ιούδα· έφερεν αυτά έως εδάφους· εμίανε το βασίλειον και τους άρχοντας αυτού. Απέκοψεν εν τη φλογερά οργή αυτού παν κέρας του Ισραήλ· απέσυρε την δεξιάν αυτού απ’ έμπροσθεν του εχθρού, και εξήφθη κατά του Ιακώβ ως πυρ φλεγόμενον, το οποίον κατατρώγει κύκλω. Ετόξευσε το τόξον αυτού ως εχθρός· έστη με την δεξιάν αυτού ως αντίδικος, και εθανάτωσε πάντα τα τερπνά εις τους οφθαλμούς εν τη σκηνή της θυγατρός της Σιών· εξέχεε την οργήν αυτού ως πυρ. Ο Κύριος εστάθη ως εχθρός· κατέπιεν τον Ισραήλ, κατέπιε πάντα τα παλάτια αυτού· κατέστρεψε τα οχυρώματα αυτού, και επλήθυνε εις την θυγατέρα του Ιούδα πένθος και θρήνον. Και αφήρπασεν βιαίως την σκηνήν αυτού, ως να ήτο κήπος· κατέστρεψε τους τόπους της συνάξεως αυτού· ο Κύριος έκαμε να λησμονηθώσιν εν τη Σιών αι επίσημοι εορταί και τα σάββατα, και κατεφρόνησεν εν τη αγανακτήσει της οργής αυτού τον βασιλέα και τον ιερέα. Ο Κύριος απέρριψε το θυσιαστήριον αυτού, εβδελύχθη το αγιαστήριον αυτού, παρέδωκεν εις την χείρα του εχθρού τα τείχη των παλατίων αυτής· αυτοί ύψωσαν φωνήν εν τω οίκω του Κυρίου, ως εν ημέρα επισήμου εορτής. Ο Κύριος απεφάσισε να καταστρέψη το τείχος της θυγατρός της Σιών· εξέτεινε γραμμήν, δεν απέσυρε την χείρα αυτού από του αφανισμού· διά τούτο έκαμε το προτείχισμα και το τείχος να πενθήσωσι· αμφότερα εξησθένησαν. Θρήνοι 2:1–8.
The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.
Η οργή του Κυρίου παριστάνεται ως «η αγανάκτηση της οργής αυτού», και η οργή αυτού εξετελέσθη τόσο επί του βόρειου βασιλείου όσο και επί του νότιου βασιλείου του Ισραήλ. Διά τούτο το βιβλίο του Δανιήλ προσδιορίζει μία «πρώτη» και μία «τελευταία» αγανάκτηση. Ο Ιερεμίας προσδιορίζει μία «γραμμή» την οποία ο Κύριος «εξέτεινε», όταν εξήσκησε την οργή αυτού κατά του εκλεκτού λαού αυτού. Η γραμμή αυτή μνημονεύεται επίσης στο Β΄ Βασιλέων.
And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.
Και ελάλησε ο Κύριος διά των δούλων αυτού των προφητών, λέγων· Επειδή ο Μανασσής, βασιλεύς του Ιούδα, έπραξε τα βδελύγματα ταύτα και έπραξε πονηρότερα υπέρ πάντας όσα έπραξαν οι Αμορραίοι, οι πριν από αυτόν, και παρέσυρε και τον Ιούδα εις αμαρτίαν με τα είδωλά αυτού· διά τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ· Ιδού, εγώ φέρω τοιούτον κακόν επί την Ιερουσαλήμ και επί τον Ιούδαν, ώστε παντός ακούοντος περί αυτού να ηχούν αμφότερα τα ώτα αυτού. Και θέλω εκτείνει επί την Ιερουσαλήμ το σχοινίον της Σαμαρείας και την στάθμην του οίκου του Αχαάβ· και θέλω εξαλείψει την Ιερουσαλήμ, καθώς άνθρωπος εξαλείφει πινάκιον, εξαλείφων αυτό και ανατρέπων αυτό άνω κάτω. Και θέλω εγκαταλείψει το υπόλοιπον της κληρονομίας μου και παραδώσει αυτούς εις χείρα των εχθρών αυτών· και θέλουσι γίνει εις αρπαγήν και εις διαρπαγήν εις πάντας τους εχθρούς αυτών. Β΄ Βασιλέων 21:10–14.
The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.
Η «γραμμή» της αγανακτήσεως του Θεού, η οποία είναι τα «επτά καιροί» του Μωυσή, εκτάθηκε πρώτα επάνω στο βόρειο βασίλειο (τον οίκο του Αχαάβ), και κατόπιν επάνω στον Ιούδα. Ένας άλλος βιβλικός όρος για τους «επτά καιρούς», ο οποίος προέρχεται από το Λευιτικόν είκοσι έξι, είναι ο όρος «διεσκορπισμένοι».
Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.
Τότε και εγώ θα πορευθώ εναντίον σας με οργή· και εγώ, ναι εγώ, θα σας παιδεύσω επταπλασίως εξαιτίας των αμαρτιών σας. Και θα φάγετε τη σάρκα των υιών σας, και τη σάρκα των θυγατέρων σας θα φάγετε. Και θα καταστρέψω τους υψηλούς τόπους σας, και θα κατακόψω τα είδωλά σας, και θα ρίψω τα πτώματά σας επάνω στα πτώματα των ειδώλων σας, και η ψυχή μου θα σας αποστραφεί. Και θα καταστήσω τις πόλεις σας ερήμους, και θα φέρω τα αγιαστήριά σας σε ερήμωση, και δεν θα οσφρανθώ την οσμή των ευωδιών σας. Και θα φέρω τη γη σε ερήμωση· και οι εχθροί σας που κατοικούν σε αυτήν θα εκπλαγούν εξαιτίας της. Και θα σας διασκορπίσω ανάμεσα στα έθνη, και θα σύρω μάχαιρα πίσω σας· και η γη σας θα είναι έρημη, και οι πόλεις σας ερειπωμένες. Τότε η γη θα απολαύσει τα σάββατά της, όσο καιρό θα κείται έρημη και εσείς θα είστε στη γη των εχθρών σας· τότε η γη θα αναπαυθεί και θα απολαύσει τα σάββατά της. Όσο καιρό θα κείται έρημη, θα αναπαύεται· επειδή δεν αναπαυόταν στα σάββατά σας, όταν κατοικούσατε επάνω σε αυτήν. Λευιτικόν 26:28–35.
The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.
Η διασπορά μεταξύ των εθνών εκπληρώθηκε για τον Δανιήλ όταν μεταφέρθηκε ως δούλος στη Βαβυλώνα, κατά την αιχμαλωσία του Ιωακείμ. Τότε, ενώ ο Δανιήλ βρισκόταν στη «γη των εχθρών», η γη αναπαύθηκε και απόλαυσε «τα σάββατά της». Το Β΄ Χρονικών μάς πληροφορεί ότι η χρονική αυτή περίοδος ήταν τα εβδομήντα έτη του Ιερεμία, τα οποία ο Δανιήλ έφθασε να αναγνωρίσει στο ένατο κεφάλαιο.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
Και εκείνους που διέφυγαν από τη ρομφαία τους μετέφερε αιχμαλώτους στη Βαβυλώνα· όπου ήσαν δούλοι σ’ αυτόν και στους υιούς του, έως τη βασιλεία του βασιλείου της Περσίας· για να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου δια του στόματος του Ιερεμία, έως ότου η γη απολαύσει τα σάββατά της· όσο καιρό έμενε έρημη, ετήρει σάββατο, για να συμπληρωθούν εβδομήντα έτη. Κατά δε το πρώτο έτος του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, ώστε να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου, ο λεχθείς δια του στόματος του Ιερεμία, ο Κύριος διήγειρε το πνεύμα του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, ώστε να εκδώσει διάγγελμα σε όλο το βασίλειό του, και μάλιστα να το θέσει και εγγράφως, λέγοντας: Ούτω λέγει Κύρος, βασιλεύς της Περσίας· Πάντα τα βασίλεια της γης μού έδωσε ο Κύριος, ο Θεός του ουρανού· και αυτός με πρόσταξε να του οικοδομήσω οίκο στην Ιερουσαλήμ, που είναι στον Ιούδα. Τις είναι μεταξύ σας από όλον τον λαό αυτού; Ο Κύριος ο Θεός αυτού ας είναι μετ’ αυτού, και ας αναβεί. Β΄ Χρονικών 36:20–23.
The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Ο όρος «διασκορπισμός» είναι σύμβολο των «επτά καιρών». Η κρίση του Ναβουχοδονόσορα των «επτά καιρών», κατά τους οποίους έζησε ως θηρίο, προεικόνιζε την κρίση του Βαλτάσαρ, όπως αυτή παριστάνεται με τα μυστικά λόγια επάνω στον τοίχο, «μενέ, μενέ, θεκέλ ουφαρσίν». Η κρίση του Βαλτάσαρ παριστάνετο διά της γραφής, η οποία ισοδυναμούσε με δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι, τον ίδιο αριθμό ημερών κατά τις οποίες ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο, και τον ίδιο αριθμό ετών που παριστάνεται με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι.
The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.
Η κρίση του Βαλτάσαρ, η οποία προτυπώθηκε από την κρίση του Ναβουχοδονόσορ, παραστάθηκε συμβολικά με τους «επτά καιρούς», και αμφότερες εκείνες οι κρίσεις αντιπροσώπευαν μια «πτώση της Βαβυλώνας», η οποία αποτελεί το σύμβολο του αγγέλματος του δευτέρου αγγέλου. Η πρώτη πτώση της Βαβυλώνας συνέβη όταν κατεδαφίστηκε ο πύργος του Νεβρώδ.
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.
Και πάσα ἡ γῆ εἶχε μίαν γλῶσσαν καὶ μίαν λαλιά. Καὶ ἐγένετο, ἐνῷ μετῴκιζον ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδιάδα ἐν γῇ Σενναάρ, καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ. Καὶ εἶπεν ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· Ἔλατε, ἀς κατασκευάσωμεν πλίνθους καὶ ἀς ὀπτήσωμεν αὐτὰς καλῶς. Καὶ εἶχον πλίνθον ἀντὶ λίθου, καὶ ἄσφαλτον εἶχον ἀντὶ κονιάματος. Καὶ εἶπαν· Ἔλατε, ἀς οἰκοδομήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἡ κορυφὴ νὰ φθάνῃ ἕως τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἀς κάμωμεν εἰς ἑαυτοὺς ὄνομα, μήποτε διασπαρῶμεν ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς. Καὶ κατέβη ὁ Κύριος διὰ νὰ ἴδῃ τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, τὰ ὁποῖα οἰκοδομοῦσαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ὁ λαὸς εἶναι εἷς, καὶ πάντες ἔχουσι μίαν γλῶσσαν· καὶ τοῦτο ἀρχίζουν νὰ πράττουν· καὶ τώρα οὐδὲν θὰ τοὺς ἐμποδισθῇ ἀπὸ ὅσα ἐστοχάσθησαν νὰ πράξουν. Ἔλατε, ἀς καταβῶμεν καὶ ἀς συγχύσωμεν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν, διὰ νὰ μὴ καταλαμβάνῃ ὁ εἷς τὴν λαλίαν τοῦ ἄλλου. Οὕτως ὁ Κύριος τοὺς διεσκόρπισεν ἐκεῖθεν ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς· καὶ ἔπαυσαν νὰ οἰκοδομοῦν τὴν πόλιν. Γένεσις 11:1–8.
At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”
Κατά την κρίση της Βαβέλ, η οποία ήταν η κρίση του Νεβρώδ, ο Κύριος «διεσκόρπισε» τους επαναστάτες του Νεβρώδ επάνω στο «πρόσωπο πάσης της γης». Ο Νεβρώδ και οι οπαδοί του γνώριζαν ότι η ανταρσία τους θα είχε ως αποτέλεσμα να διασκορπισθούν, διότι είχαν πει ότι το κίνητρο για την οικοδόμηση του πύργου και της πόλεως ήταν να «κάνωμεν εις εαυτούς όνομα, μήποτε διασπαρώμεν επί προσώπου πάσης της γης».
A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.
Ένα «όνομα», προφητικώς, είναι σύμβολο χαρακτήρος. Ο χαρακτήρας που ο Νεβρώδ και οι συν αυτώ εγκαθίδρυσαν παριστάνεται διά των έργων αυτών, διότι εκ των καρπών θέλετε γνωρίσει τον χαρακτήρα. Ο καρπός της ανταρσίας του Νεβρώδ, και συνεπώς το σύμβολο του χαρακτήρος αυτού, ήτο η οικοδόμησις του πύργου και της πόλεως. Ένας «πύργος» είναι σύμβολο εκκλησίας, και μία «πόλις» είναι σύμβολο κράτους. Το όνομα των στασιαστών του Νεβρώδ, το οποίον αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα αυτών, ήτο ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, ο οποίος επίσης παριστάνεται συμβολικώς ως η εικόνα του θηρίου.
The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.
Το χωρίο που προσδιορίζει την πτώση της Βαβέλ περιέχει την έκφραση «εμπρός» επαναλαμβανόμενη τρεις φορές. Η τρίτη είναι όταν ο Θεός επιφέρει την κρίση της σύγχυσης της γλώσσας τους και της διασποράς τους παντού. Το πρώτο «εμπρός» ήταν η προετοιμασία για το δεύτερο «εμπρός», όταν οικοδόμησαν την πόλη και τον πύργο τους. Αφού είχαν ολοκληρώσει το έργο τους κατά την ιστορία της δεύτερης έκφρασης του «εμπρός», ο Θεός κατέβηκε για να εξετάσει ορατά την ανταρσία τους. Το τρίτο «εμπρός» ήταν κρίση, και το δεύτερο «εμπρός» ήταν οπτική δοκιμασία. Το πρώτο «εμπρός» αντιπροσωπεύει την πρώτη τους αποτυχία, και προφητικώς το γεγονός ότι το «εμπρός» εκφράζεται τρεις φορές προσδιορίζει τη διαδικασία δοκιμασίας τριών βημάτων του αιωνίου ευαγγελίου. Υπάρχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες στη μαρτυρία της ανταρσίας και της πτώσης του Νεβρώδ, αλλά απλώς επισημαίνουμε ότι την πρώτη φορά που έπεσε η Βαβυλώνα (Βαβέλ), προσδιορίζεται το σύμβολο των «επτά καιρών», όπως εκπροσωπείται από τη «διασπορά». Η κρίση του Νεβρώδ παριστάνεται με διασπορά, του Ναβουχοδονόσορος με «επτά καιρούς» και του Βαλτάσαρ με «δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι».
The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.
Η σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα ταυτοποιεί ότι η γραμμή της προφητείας που αντιπροσωπεύεται από τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής του δευτέρου αγγέλου και της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Η γραμμή αρχίζει με την πτώση της Βαβυλώνας, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Ναβουχοδονόσορ, προσδιορίζοντας το 1798, όταν η πνευματική Βαβυλώνα (ο παπισμός) έπεσε για πρώτη φορά. Έπειτα, στο τέλος της γραμμής, πέφτει η Βαβυλώνα του Βαλτάσαρ, σηματοδοτώντας την αρχή της προοδευτικής πτώσεως της πνευματικής Βαβυλώνας (και πάλι ο παπισμός), αρχίζοντας με την κρίση του νόμου της Κυριακής. Υπάρχουν δύο μάρτυρες της πτώσεως της Βαβυλώνας στην αρχή της γραμμής και δύο μάρτυρες στο τέλος της γραμμής. Η προφητική λογική αναγνωρίζει τη σφραγίδα της μεγάλης Αρχής και του Τέλους, ενώ βλέπει το θέμα της πτώσεως της Βαβυλώνας να μαρτυρείται από τέσσερις μάρτυρες στη γραμμή που αντιπροσωπεύεται από τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε του Δανιήλ.
In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.
Στην τυπική και αντιτυπική σχέση του Ναβουχοδονόσορ και του Βαλτάσαρ, όταν αυτή ευθυγραμμίζεται με τις έσχατες ημέρες, βρίσκουμε το θηρίο της γης στη μορφή του ως αρνιόμορφο να εκπροσωπείται από τον Ναβουχοδονόσορ, και κατόπιν, όταν λαλεί ως δράκων, βλέπουμε τον Βαλτάσαρ. Βλέπουμε στην προφητική αυτή σχέση το ρεπουμπλικανικό κέρας, καθοδηγούμενο από το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, να εκπροσωπείται από τον Ναβουχοδονόσορ, και την ανατροπή του Συντάγματος να εκπροσωπείται από τον Βαλτάσαρ. Θα δούμε επίσης τον Ναβουχοδονόσορ ως φρόνιμη παρθένο και τον Βαλτάσαρ ως μωρά παρθένο.
We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.
Θα συνεχίσουμε την εξέταση των κεφαλαίων τέσσερα και πέντε του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.
«Στον Βαλτάσαρ είχαν δοθεί πολλές ευκαιρίες να γνωρίσει και να πράξει το θέλημα του Θεού. Είχε δει τον πάππο του, τον Ναβουχοδονόσορα, να εκδιώκεται από την κοινωνία των ανθρώπων. Είχε δει τη διάνοια, για την οποία ο υπερήφανος μονάρχης καυχόταν, να αφαιρείται από Εκείνον που του την είχε δώσει. Είχε δει τον βασιλιά να εκδιώκεται από το βασίλειό του και να γίνεται σύντροφος των θηρίων του αγρού. Αλλά η αγάπη του Βαλτάσαρ για τη διασκέδαση και την αυτοδοξασία εξάλειψε τα μαθήματα που δεν έπρεπε ποτέ να είχε λησμονήσει· και διέπραξε αμαρτίες όμοιες με εκείνες που επέφεραν παραδειγματικές κρίσεις στον Ναβουχοδονόσορα. Κατασπατάλησε τις ευκαιρίες που του είχαν δοθεί με χάρη, παραμελώντας να χρησιμοποιήσει τις ευκαιρίες που βρίσκονταν στην εμβέλειά του για να γνωρίσει την αλήθεια. «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;» ήταν ένα ερώτημα που ο μεγάλος αλλά ανόητος βασιλιάς προσπέρασε με αδιαφορία.»
“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.
«Αυτός είναι ο κίνδυνος της απερίσκεπτης, ασυλλόγιστης νεότητας σήμερα. Το χέρι του Θεού θα αφυπνίσει τον αμαρτωλό, όπως έκανε με τον Βαλτάσαρ, αλλά για πολλούς θα είναι πολύ αργά για να μετανοήσουν.
“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.
«Ο άρχων της Βαβυλώνας είχε πλούτη και τιμή, και μέσα στην αλαζονική φιληδονία του είχε υψώσει τον εαυτό του εναντίον του Θεού του ουρανού και της γης. Είχε εμπιστευθεί στον δικό του βραχίονα, χωρίς να υποθέτει ότι κάποιος θα τολμούσε να πει: “Διατί πράττεις τούτο;” Αλλά όταν η μυστηριώδης χείρα χάραξε γράμματα στον τοίχο του ανακτόρου του, ο Βαλτάσαρ καταλήφθηκε από δέος και εσιώπησε. Μέσα σε μία στιγμή απογυμνώθηκε εντελώς από τη δύναμή του και ταπεινώθηκε ως παιδί. Συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στο έλεος Κάποιου μεγαλυτέρου από τον Βαλτάσαρ. Είχε περιγελάσει τα ιερά πράγματα. Τώρα η συνείδησή του αφυπνίστηκε. Συνειδητοποίησε ότι είχε λάβει το προνόμιο να γνωρίζει και να πράττει το θέλημα του Θεού. Η ιστορία του παππού του προέβαλε ενώπιόν του τόσο ζωηρά όσο και η γραφή επάνω στον τοίχο.» Bible Echo, April 25, 1898.