Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα Έξι

Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Το τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ επίσης πραγματεύεται την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από το 723 π.Χ. έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Βεβαίως, αυτό είναι αδύνατον να διακριθεί χωρίς τη μεθοδολογία της όψιμης βροχής, «γραμμή επί γραμμής».

Ο Ναβουχοδονόσορ, στο τέταρτο κεφάλαιο, αποτελεί ένα πολύ σύνθετο προφητικό σύμβολο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας τι αντιπροσωπεύει, καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε την αποσφράγιση του οράματος του ποταμού Ουλάι στην ιστορία του Γουίλιαμ Μίλερ. Το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορ, όχι ανόμοια με το δεύτερο όνειρο του Γουίλιαμ Μίλερ, αντιπροσώπευε τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, οι οποίοι αποτελούν το προφητικό νήμα που υφαίνει ολόκληρο το βιβλίο του Δανιήλ σε ενότητα. Όταν ο Δανιήλ ερμήνευσε το όνειρο του Ναβουχοδονόσορ του τετάρτου κεφαλαίου, τον προειδοποίησε για μία επερχόμενη κρίση, και με αυτόν τον τρόπο προτυποποίησε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, το οποίο εισήλθε στην ιστορία κατά τον «καιρό του τέλους» το 1798.

Όταν έφθασε η κρίση για την οποία είχε προειδοποιηθεί ο Ναβουχοδονόσορ ότι επρόκειτο να έλθει, η έλευσή της προτυποποιούσε την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν άρχισε η διερευνητική κρίση. Στο τέταρτο κεφάλαιο, τόσο το προειδοποιητικό μήνυμα που δόθηκε από τον Δανιήλ όσο και η έλευση της κρίσεως που συνδεόταν με το προειδοποιητικό μήνυμα παριστάνονταν με τη λέξη «ώρα». Η «ώρα» της κρίσεως του Ναβουχοδονόσορος παρίστανε την «ώρα» της κρίσεως του Θεού στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Επίσης, προτυποποιούσε την «ώρα» του νόμου της Κυριακής, όταν αρχίζει η εκτελεστική κρίση του Θεού. Το τμήμα του τετάρτου κεφαλαίου του Δανιήλ που παριστάνει την άφιξη του μηνύματος του πρώτου αγγέλου το 1798, και την άφιξη του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844, η οποία συμβολίζεται με τη λέξη «ώρα», κατόπιν επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται περαιτέρω. Η τεχνική της επαναλήψεως και διευρύνσεως είναι μια προφητική τεχνική που απαντάται κατ’ επανάληψιν στην προφητεία, αλλά ιδιαιτέρως στο βιβλίο του Δανιήλ.

Μόλις ο Ναβουχοδονόσορ έφθασε στην «ώρα» της κρίσεως, οι «επτά καιροί», που αποτελούσαν την κρίση του, άρχισαν, και ως βασιλεύς του βορρά αντιπροσώπευε τότε την κρίση που επήλθε επί του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ το 723 π.Χ. Του εδόθη καρδία θηρίου, και το θηρίο είναι βασίλειο στη βιβλική προφητεία, και από το 723 π.Χ. έως το 1798, αντιπροσώπευε τις δύο μορφές του παγανισμού που τόσο συχνά αποτελούν το θέμα του βιβλίου του Δανιήλ.

Επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, που αντιπροσώπευαν χίλια διακόσια εξήντα έτη, αντιπροσώπευε την ειδωλολατρική ερημωτική δύναμη, και έπειτα, για άλλες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, που συμβόλιζαν χίλια διακόσια εξήντα έτη, αντιπροσώπευε την παπική ερημωτική δύναμη. Η καρδιά και των δύο ερημωτικών δυνάμεων ήταν η ίδια, διότι ο παπισμός είναι απλώς η ειδωλολατρία που φέρει το προσωπείο του Χριστιανισμού.

Στο «τέλος των ημερών», το οποίο είναι ένα σύμβολο που προσδιορίζεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και παριστάνει τον «καιρό του τέλους» το 1798, η βασιλεία του αποκαταστάθηκε σ’ αυτόν. Η μαρτυρία του Δανιήλ 4, καθώς και το Πνεύμα της Προφητείας, προσδιορίζει ότι όταν η βασιλεία του αποκαταστάθηκε στο «τέλος των ημερών», ήταν άνθρωπος μεταστραμμένος. Κατόπιν γίνεται προφητικό σύμβολο τεσσάρων σημαντικών αληθειών. Γίνεται ο προφητικός σύνδεσμος μεταξύ της δρακοντικής εξουσίας του παγανισμού, την οποία εκπροσώπησε κατά το πρώτο ήμισυ των «επτά καιρών» του, και της θηριώδους εξουσίας, την οποία εκπροσώπησε κατά το τελευταίο ήμισυ των «επτά καιρών» του. Ως σύμβολο αυτών των δύο εξουσιών, στεκόμενος ως αποκαταστημένη βασιλεία το 1798, τότε εκπροσωπεί την τρίτη ερημωτική εξουσία (τον ψευδοπροφήτη), η οποία επρόκειτο να βασιλεύσει επί εβδομήντα συμβολικά έτη, ενώ η πόρνη της Τύρου ήταν λησμονημένη. Ως βασιλέας της Βαβυλώνας, ο Ναβουχοδονόσορ εκπροσωπεί τον προφητικό σύνδεσμο μεταξύ των τριών εξουσιών που επρόκειτο να καταστούν η σύγχρονη Βαβυλώνα κατά τις έσχατες ημέρες, η οποία κατόπιν οδηγεί τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα.

Αυτός επίσης αντιπροσώπευε τη γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών ως το θηρίο της γης, το οποίο άρχισε το 1798 ως αρνί, συμβολιζόμενο από τη δική του εμπειρία μεταστροφής. Θα αντιπροσώπευε ταυτοχρόνως και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης, τα οποία, ως Ρεπουμπλικανισμός και Προτεσταντισμός, αντιπροσώπευαν τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών, πράγμα που της επέτρεψε να καταστεί το πλέον ευνοημένο έθνος στον κόσμο. Πλην όμως, στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών, τα δύο εκείνα κέρατα θα αντιπροσωπεύονταν πλέον ως αποστατικός Ρεπουμπλικανισμός και αποστατικός Προτεσταντισμός, με αμφότερα τα κέρατα διηρημένα σε δύο τάξεις. Το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού θα αποτελούνταν από το Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο περιφρονούσε ανοιχτά τις ιερές αρχές του Συντάγματος, και από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, το οποίο διατεινόταν ότι ήταν ο υπερασπιστής και πρωταθλητής του Συντάγματος, αλλά στην πραγματικότητα αρνιόταν τις ιερές αρχές του Συντάγματος, επιλέγοντας παραδόσεις και έθιμα να υπερισχύσουν των αρχών που περιέχονται σε εκείνο το ιερό έγγραφο.

Τα δύο μέρη προτυπώνονταν από τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους κατά τον καιρό του Χριστού. Το πνεύμα των Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων επρόκειτο επίσης να εκδηλωθεί στο κέρας του αποστάτου Προτεσταντισμού, με τη μία τάξη να υποστηρίζει τη λατρεία της Κυριακής και την άλλη τη λατρεία του Σαββάτου. Η μεταστραμμένη κατάσταση του Ναβουχοδονόσορα στο «τέλος των ημερών», το 1798, παριστάνει εύστοχα τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Και τα τρία σύμβολα —το θηρίο της γης και τα δύο κέρατά του— ήταν προορισμένα να μεταβληθούν από αρνί σε δράκοντα.

Ο Ναβουχοδονόσορ, στο τέλος των «επτά καιρών» του, αντιπροσώπευε τον σύνδεσμο που ταύτιζε το κυριολεκτικό του βασίλειο, τη Βαβυλώνα, ως το σύμβολο της σύγχρονης Βαβυλώνας των εσχάτων ημερών, η οποία αποτελείται από τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη. Αντιπροσώπευε επίσης τις τρεις προφητικές οντότητες που παριστώνται από το επίγειο θηρίο με τα δύο κέρατα, το οποίο μεταβάλλεται από αρνί σε δράκοντα κατά τη διάρκεια των εβδομήντα συμβολικών ετών, κατά τα οποία η πόρνη της Τύρου λησμονείται. Είναι βαθυστόχαστο ότι το κυριολεκτικό του βασίλειο είναι ακριβώς το ίδιο βασίλειο που προτυπώνει το βασίλειο το οποίο βασιλεύει επί εβδομήντα συμβολικά έτη.

Ο συμβολισμός του Ναβουχοδονόσορος του τετάρτου κεφαλαίου πρέπει να τοποθετηθεί επάνω στο πρώτο κεφάλαιο. Όταν γίνει αυτή η εφαρμογή, συνενώνει τα ορόσημα της Μιλλεριτικής ιστορίας και επιβεβαιώνει αρκετές αλήθειες του οράματος του ποταμού Ουλάι, οι οποίες αποσφραγίσθηκαν κατά τον καιρό εκείνο. Το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Μιλλεριτικού κινήματος ήταν η ερώτηση και η απάντηση του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, και των εδαφίων δεκατρία και δεκατέσσερα. Η ερώτηση ήταν: «Έως πότε θέλει διαρκεί η όρασις περί της παντοτεινής θυσίας και της παράβασης της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν εις καταπάτησιν και το αγιαστήριον και το στράτευμα;»

Από τις εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, προστιθέμενες λέξεις στην Αγία Γραφή, μόνον η προστιθέμενη λέξη «θυσία» προσδιορίζεται από την έμπνευση ως μη ανήκουσα στο κείμενο. Όταν η λέξη αφαιρεθεί ορθώς, καθίσταται σαφές ότι «το καθημερινόν και η παράβασις» είναι δύο διακεκριμένες ερημωτικές δυνάμεις. Η αδελφή White δηλώνει ρητώς ότι η λέξη «θυσία» προστέθηκε από ανθρώπινη σοφία και δεν εφαρμόζεται στο κείμενο, και στο ίδιο επίσης χωρίο δηλώνει ότι οι Μιλλερίτες ορθώς προσδιόρισαν «το καθημερινόν» ως ειδωλολατρία. Οι γραμματικοί όροι μέσα στο ερώτημα του δεκάτου τρίτου εδαφίου προσδιορίσθηκαν προσεκτικώς από τον Χριστό διά των γραπτών της αδελφής White, και όταν διέπονται από τα κείμενα και τις προστιθέμενες εμπνευσμένες οδηγίες, το ερώτημα είναι: «Έως πότε θέλει διαρκέσει η όρασις περί των δύο ερημωτικών δυνάμεων της ειδωλολατρίας και του παπισμού, οι οποίες επρόκειτο να καταπατήσουν τόσο το αγιαστήριο όσο και τον λαόν του Θεού;»

Επομένως, όταν ο Ναβουχοδονόσορ τοποθετείται στον «καιρό του τέλους», το 1798, παριστά έναν προσηλύτισμένο άνθρωπο και, συνεπώς, παριστά τους «σοφούς» οι οποίοι θα κατανοούσαν τον κεντρικό στύλο και το θεμέλιο του Αντβεντισμού. Η μεταστροφή του προσδιορίζει τους «σοφούς» που κατανοούν την «αύξηση της γνώσεως» η οποία αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό εκείνο, αλλά ο ίδιος ο προφητικός του συμβολισμός απεικονίζει άμεσα την ιστορία που αποτελεί το αντικείμενο του ερωτήματος: «ἕως πότε ἡ ὅρασις περὶ τῆς ἐρημωτικῆς δυνάμεως τοῦ παγανισμοῦ καὶ τοῦ παπισμοῦ, ἥτις καταπατεῖ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ (τὸ στράτευμα) καὶ τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ;» Ως σύμβολο μιας «σοφής παρθένου» που κατανοεί την «αύξηση της γνώσεως», παριστά τον William Miller, διότι ο Miller είναι το σύμβολο εκείνων που ήσαν «σοφοί» στην ιστορία που άρχισε κατά τον «καιρό του τέλους», το 1798.

Ο Ναβουχοδονόσορ είναι σύμβολο τοῦ ὁροσήμου τοῦ «καιροῦ τοῦ τέλους» καὶ, ὅταν ἐπιβληθῇ ἐπάνω στὸ πρῶτο κεφάλαιο, ἀντιπροσωπεύει ἐπίσης τὴν ἄφιξη τοῦ πρώτου ἀγγέλου ἐκείνον τὸν καιρό, διότι στὸ τέταρτο κεφάλαιο ἡ «ὥρα» κατὰ τὴν ὁποία ὁ Δανιὴλ παρέχει στὸν Ναβουχοδονόσορ τὸ προειδοποιητικὸ μήνυμα, σηματοδοτεῖ τὸν χρόνον ὅταν ἔφθασε ὁ πρῶτος ἄγγελος, καὶ αὐτὸ ἦταν τὸ 1798. Ἡ «ὥρα» κατὰ τὴν ὁποία ἦλθε ἡ κρίση τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἀντιπροσώπευε τὴν «ὥρα» τῆς ἐνάρξεως τῆς διερευνητικῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1844. Τὰ ὁρόσημα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸν συμβολισμὸ τοῦ Ναβουχοδονόσορος στὸ τέταρτο κεφάλαιο εἶναι τὸ 723 π.Χ., τὸ 538, τὸ 1798 (ὁ καιρὸς τοῦ τέλους) καὶ ἡ 22α Ὀκτωβρίου 1844.

Τα ορόσημα της μιλλεριτικής ιστορίας στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ αρχίζουν με τον Ιωακείμ, ο οποίος αποτελεί σύμβολο της ενδυνάμωσης του πρώτου αγγέλματος, το οποίο είχε φθάσει στον «καιρό του τέλους» το 1798. Η ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος, που παριστάνεται από τον Ιωακείμ, σηματοδοτεί την 11η Αυγούστου 1840. Η κατάκτηση του Ιωακείμ αρχίζει τα εβδομήντα έτη της βασιλείας της Βαβυλώνας, η οποία καταλήγει με το διάταγμα του Κύρου. Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζει μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, η οποία παριστάνεται ως δοκιμή διατροφής, ακολουθούμενη από οπτική δοκιμή, που καταλήγει σε λυδία λίθο. Αυτές οι τρεις δοκιμασίες αντιπροσωπεύουν την 11η Αυγούστου 1840, όταν ο ισχυρός άγγελος, που δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, κατέβηκε από τον ουρανό με ένα μικρό βιβλίο, το οποίο τότε ο λαός του Θεού έπρεπε να «φάγει», καθώς ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι επέλεξαν να φάνε τη διατροφή των οσπρίων, αντί για τη διατροφή της Βαβυλώνας.

Η δεύτερη δοκιμασία εκείνης της διαδικασίας αντιπροσώπευε την εκδήλωση της απορρίψεως του μηνύματος του Μίλλερ από τις Προτεσταντικές εκκλησίες (του μηνύματος του πρώτου αγγέλου), οπότε κατέστη δυνατόν να διακριθεί σαφώς μια διάκριση μεταξύ του κινήματος των Μιλλεριτών και των Προτεσταντικών εκκλησιών, οι οποίες τότε άρχισαν τον προφητικό τους ρόλο ως αποστάτις Προτεσταντισμός. Η διάκριση μεταξύ αυτών των δύο τάξεων ήταν εξίσου εμφανής όσο και το ότι η όψη του Δανιήλ και των τριών αξίων εφαίνετο ωραιοτέρα και παχυτέρα επειδή έτρωγαν την ουράνια τροφή, αντί της Βαβυλωνιακής δίαιτας. Αυτή η διάκριση κατέστη έκδηλη στο τέλος του βιβλικού έτους 1843 (19 Απριλίου 1844), όταν έφθασε ο χρόνος της βραδυπορίας της παραβολής των δέκα παρθένων.

Η τρίτη δοκιμασία, η οποία ήταν η τελική δοκιμή, αντιπροσώπευε την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν, έπειτα από τρία έτη, ήλθε η «ώρα» κατά την οποία ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ έκρινε και απεφάνθη ότι ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι ήταν «δέκα φορές» καλύτεροι από τους σοφούς της Βαβυλώνος. Η τοποθέτηση του τετάρτου κεφαλαίου του Δανιήλ επάνω στο πρώτο κεφάλαιο παράγει τα ορόσημα της ιστορίας των Μιλλεριτών, αρχίζοντας με τον «καιρό του τέλους» το 1798· την ενδυνάμωση του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου στις 11 Αυγούστου 1840· την πρώτη απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844· και τη μεγάλη απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844.

Πέρα από τον προσδιορισμό των συγκεκριμένων οροσήμων της ιστορίας των Μιλλεριτών, τα δύο κεφάλαια, όταν συνδυάζονται «γραμμή επί γραμμής», απεικονίζουν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, προσδιορίζουν τις δύο ερημωτικές δυνάμεις που αποτελούν το θέμα της θεμελιώδους διδασκαλίας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών, καθώς και την τριπλή διαδικασία δοκιμασίας του Δανιήλ δώδεκα, η οποία λαμβάνει πάντοτε χώρα όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται.

Ταυτοποιούν επίσης ότι ο Ναβουχοδονόσορ, ως το σύμβολο των σοφών το 1798, σε συνδυασμό με το δεύτερο όνειρό του στο τέταρτο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύει τον William Miller, του οποίου το κίνημα επρόκειτο να καταστεί το αληθινό προτεσταντικό κέρας. Το έργο του William Miller, το οποίο αντιπροσωπεύει τις θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού, παριστάνεται επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ, και ο Θεός κατηύθυνε την παραγωγή και των δύο εκείνων ιερών πλακών.

Υπήρχαν αρκετές προφητικές αλήθειες τις οποίες ο Μίλερ δεν διέκρινε ορθά, επειδή η οπτική του θέση μέσα στην προφητική ιστορία δεν του επέτρεπε να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν τρεις ερημωτικές δυνάμεις· όχι μόνο ο παγανισμός (ο δράκων), ο παπισμός (το θηρίο), αλλά και ο αποστατημένος Προτεσταντισμός (ο ψευδοπροφήτης). Κατά την πρόνοια του Θεού, εκείνες οι προφητικές αντιλήψεις του Μίλερ, οι οποίες ήταν περιορισμένες από την οπτική του θέση μέσα στην ιστορία, δεν αποτυπώθηκαν επάνω στις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ.

Το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορος στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει το δεύτερο όνειρο του William Miller. Αμφότερα τα όνειρα αναφέρονται στους «επτά καιρούς», και το όνειρο του Miller προσδιορίζει την απόρριψη του έργου του, η οποία άρχισε το 1863 και κλιμακώνεται έως την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Αμφότερα τα όνειρα καταλήγουν σε μια βασιλεία αποκατεστημένη έπειτα από μια περίοδο διασκορπισμού. Για τον λόγο αυτό, θα εξετάσουμε το δεύτερο όνειρο του Miller, προτού εξετάσουμε άμεσα το όραμα του ποταμού Ουλάι, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798.

Θα εξετάσουμε το όνειρο του Μίλλερ στο επόμενο άρθρο.

Το ακόλουθο αποτελεί εισαγωγή στο δεύτερο όνειρο του William Miller, γραμμένη από τον James White όταν δημοσίευσε το όνειρο του Miller στο Advent Herald.