The Book of Daniel - Number Forty-Four

Οι θεμελιώδεις αλήθειες του Ουίλλιαμ Μίλλερ καλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των τεσσάρων γενεών του Αντβεντισμού. Η αποκατάσταση αυτών των θεμελιωδών αληθειών εκτίθεται στο δεύτερο όνειρό του και προσδιορίζεται επανειλημμένως στην Αγία Γραφή και στο Πνεύμα της Προφητείας ως το έργο που ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών καλείται να επιτελέσει. Το όνειρο του Μίλλερ προσδιορίζει ότι, όταν ο άνθρωπος με τη βούρτσα του χώματος αποκαταστήσει τα κοσμήματα, αυτά θα λάμψουν δέκα φορές λαμπρότερα από τον ήλιο.

Το πλαίσιο του Μίλλερ στηριζόταν στην αναγνώριση των δύο ερημωτικών δυνάμεων, του παγανισμού και κατόπιν του παπισμού, και η μαρτυρία του αποστόλου Παύλου στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Θεσσαλονικείς επιστολής παρείχε στον Μίλλερ την άγκυρα για το πλαίσιό του. Εκεί ο Παύλος προσδιορίζει ότι η παγανιστική Ρώμη είχε συγκρατήσει την παποσύνη από το να ανυψωθεί στην εξουσία, έως ότου η παγανιστική Ρώμη αφαιρέθηκε. Στη Β΄ Θεσσαλονικείς, ο Παύλος παρείχε επίσης την άγκυρα για το πλαίσιο του Future for America, όταν προσδιόρισε ότι ο «άνθρωπος της αμαρτίας» του κεφαλαίου παριστάνεται επίσης ως ο βασιλεύς που υψώνει εαυτόν, στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο εδάφιο τριάντα έξι.

Είναι ουσιώδες να διακρίνουμε ότι η αύξηση της γνώσεως στην κίνηση τόσο του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου συνδεόταν άμεσα με τη μαρτυρία του Παύλου στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Θεσσαλονικείς. Στον καιρό του τέλους, το 1798, και επίσης το 1989, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε, εγκαινιάζοντας έτσι μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας. Η διαδικασία της δοκιμασίας παράγει πάντοτε δύο τάξεις προσκυνητών στην ιστορία όπου το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται. Είναι ουσιώδες να δούμε τα συγγράμματα του Παύλου σε συνάρτηση με την αύξηση της γνώσεως στον καιρό του τέλους, διότι ακριβώς σε εκείνο το κεφάλαιο ο Παύλος προειδοποιεί ότι όσοι δεν δέχονται την «αγάπη της αληθείας» θα λάβουν από τον Θεό ενέργεια πλάνης. Η ισχυρή πλάνη είναι εκείνο που επιφέρεται επί των ασεβών στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι οποίοι απορρίπτουν την αύξηση της γνώσεως. Και στις δύο ιστορίες, η ισχυρή πλάνη αναφέρεται κατά τον αμεσότερο τρόπο στον Αντβεντισμό.

Ο Αντβεντισμός ήταν «η πιστή πόλη» όταν διακήρυξε την Κραυγή του Μεσονυκτίου το 1844. Μέχρι το 1863, άρχισε τη διαδικασία της απόρριψης των «θεμελίων» που είχαν τεθεί μέσω της διακονίας του William Miller. Όταν άρχισαν να παραμερίζουν τις θεμελιώδεις αλήθειες, καλύπτοντάς τες έτσι με πλαστά κοσμήματα και νομίσματα, οικοδομούσαν ένα νέο θεμέλιο. Εκείνοι που άρχισαν, διεξήγαγαν και συνεχίζουν αυτό το έργο, παριστάνονται στα γραπτά του Πνεύματος της Προφητείας ως «εκείνοι που είχαν μεγάλο φως».

Το «μεγάλο φως» που κάποτε είχαν, παριστάνεται στο όνειρο του Μίλλερ ως τα πετράδια μέσα στο κιβώτιο, το οποίο ο Μίλλερ τοποθέτησε επάνω σε ένα τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του, και τα οποία έλαμπαν λαμπρότερα από «τον ήλιο». Στο χωρίο που μόλις παρατέθηκε, η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει «εκείνους που έχουν λάβει μεγάλο φως», αλλά που «έχουν εκλέξει τις δικές τους οδούς».

Επέλεξαν μια νέα οδό το 1863. Εκείνη λέγει ότι είναι «μία γοητευτική πλάνη, η οποία κατακυριεύει τους νοῦς, όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια συγχέουν τη μορφή της ευσεβείας με το πνεῦμα και τη δύναμή της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και ότι δεν έχουν χρείαν ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη από τα πάντα».

Αυτή προσδιορίζει τη Λαοδικειακή κατάσταση, την οποία η ίδια και ο σύζυγός της αναγνώρισαν ότι επήλθε το 1856. Έπειτα δοκιμάστηκαν επί επτά έτη, αλλά απέτυχαν στη δοκιμασία το 1863 και άρχισαν να ανεγείρουν το ψευδές θεμέλιο που επιφέρει την ισχυρή πλάνη του προειδοποιητικού μηνύματος του Παύλου στις Προς Θεσσαλονικείς. Η προειδοποίηση του Παύλου στις Προς Θεσσαλονικείς αποτελεί άγκυρα τόσο για το κίνημα στην αρχή όσο και στο τέλος του Αντβεντισμού και ευθυγραμμίζεται απολύτως με το όνειρο του Μίλλερ, το οποίο πραγματεύεται τόσο την αρχή όσο και το τέλος του Αντβεντισμού. Το όνειρό του καταδεικνύει ότι, όταν ολοκληρωθεί το έργο της αποκατάστασης των αρχικών κοσμημάτων της αλήθειας, εκείνες οι αλήθειες θα λάμψουν δέκα φορές λαμπρότερα απ’ ό,τι όταν έλαμψαν για πρώτη φορά κατά τη Μεσονύκτια Κραυγή στην αρχή του Αντβεντισμού. Πώς είναι δυνατόν η κατανόηση του Μίλλερ να λάμπει τώρα περισσότερο απ’ ό,τι όταν πρωτοαναγνώρισε την αλήθεια;

Υπάρχουν πολλές αλήθειες που παριστώνται επάνω στους δύο ιερούς χάρτες του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Οι αλήθειες αυτές παριστάνονταν στο όνειρο του Μίλλερ ως πολύτιμοι λίθοι, οι οποίοι επρόκειτο τελικώς να αποκατασταθούν στις έσχατες ημέρες, ακριβώς πριν από την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Οι απομιμητικοί πολύτιμοι λίθοι που μεταφέρονται έξω από το παράθυρο στο όνειρο του Μίλλερ αντιπροσωπεύουν τόσο τις ψευδείς δοξασίες που εισήχθησαν στον Αντβεντισμό για να δημιουργήσουν ένα ψευδές θεμέλιο, όσο και για να αποκρύψουν το αληθινό θεμέλιο· αλλά αντιπροσωπεύουν επίσης και εκείνους που αρνούνται να αποχωρισθούν τις ψευδείς δοξασίες που συνιστούν το ψευδές θεμέλιο. «Το καθημερινόν» υπήρξε η άγκυρα για το πλαίσιο αλήθειας του Γουίλλιαμ Μίλλερ, το οποίο εγκαθίδρυσε το αρχικό θεμέλιο, και στις έσχατες ημέρες «το καθημερινόν» συμβολίζει όχι μόνον τον παγανισμό, όπως ορθώς προσδιόρισε ο Μίλλερ, αλλά είναι και το σύμβολο της ανταρσίας που παρήγαγε το ψευδές θεμέλιο.

Η Αγία Γραφή, το Πνεύμα της Προφητείας και η ιστορία όλα μαρτυρούν ότι η κραυγή της ώρας της κρίσεως από το 1798 έως το 1844 ήταν η διακήρυξη του μηνύματος που ανακαλύφθηκε και παρουσιάσθηκε από τον William Miller. Γι’ αυτό το κίνημα ονομάζεται Μιλλεριτικό κίνημα. Λογικώς, το να απορρίψει κανείς εκείνο το κίνημα σημαίνει να απορρίψει το φως που παρήχθη το 1798, το οποίο ο Δανιήλ προσδιόρισε ως αύξηση της γνώσεως.

Ο Ησαΐας μιλά για τους μεθύστακες του Εφραΐμ και προσδιορίζει αυτούς τους μεθύστακες ως τους χλευαστές άνδρες που εξουσιάζουν τον λαό της Ιερουσαλήμ. Ο Ησαΐας διευκρινίζει ότι δεν είναι μεθυσμένοι από κυριολεκτικό οίνο, αλλά είναι μεθυσμένοι από πνευματικό οίνο. Ο πνευματικός οίνος στη Βίβλο είναι είτε αληθινή είτε ψευδής διδασκαλία, ανάλογα με τα συμφραζόμενα. Οι μεθύστακες του Εφραΐμ είναι μεθυσμένοι από ψευδή διδασκαλία, η οποία είναι ο οίνος της Βαβυλώνος, όπως παριστάνεται από την πόρνη της Τύρου στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως και από τον Βαλτάσαρ στην τελευταία νύχτα των συμποσίων του.

Ο Ησαΐας προσδιόρισε τα αποτελέσματα της πνευματικής μέθης που επέρχεται επί των χλευαστών ανδρών, οι οποίοι κυβερνούν τον λαό της Ιερουσαλήμ.

Η Αδελφή White παραθέτει αυτά τα εδάφια και κατόπιν προσθέτει:

Όλοι οι προφήτες, περιλαμβανομένων του Ησαΐα και της Αδελφής White, προσδιορίζουν τις έσχατες ημέρες. Κατά τις ημέρες αυτές, οι ηγέτες του Αντβεντισμού «βρίσκονται σαφώς με το μέρος του Σατανά, δίνοντας προσοχή σε πνεύματα πλάνης και σε διδασκαλίες δαιμονίων». Η Αδελφή White διατυπώνει μία πρόρρηση όταν λέγει: «Όταν αυτές οι πνευματιστικές απάτες αποκαλυφθούν ως αυτό που πραγματικά είναι,—οι μυστικές ενέργειες πονηρών πνευμάτων,—εκείνοι που έλαβαν μέρος σε αυτές θα γίνουν ως άνθρωποι που έχουν χάσει τα λογικά τους.» Η ηγεσία του Αντβεντισμού θα γίνει ως άνθρωποι που έχουν χάσει τα λογικά τους, στο σημείο της ιστορίας των εσχάτων ημερών κατά το οποίο η μέθη τους θα αποκαλυφθεί ότι είναι «οι μυστικές ενέργειες πονηρών πνευμάτων».

Υπάρχει μία αποσφράγιση του έργου των χλευαστών ανδρών που άρχουν επί του λαού στην Ιερουσαλήμ κατά τις έσχατες ημέρες. Αυτή η αποσφράγιση απεικονίσθηκε στο όνειρο του Μίλλερ, όταν ο Μίλλερ προσευχήθηκε και κατόπιν ανοίχθηκε μία θύρα. Αυτό λαμβάνει χώρα ακριβώς πριν κλείσει τα μάτια του για μια στιγμή, προσδιορίζοντας το ίδιο το τέλος της διαδικασίας της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το άνοιγμα μιας θύρας δηλώνει αλλαγή οικονομιών, και σε εκείνο το σημείο το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου μεταβαίνει στο Φιλαδελφειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου.

Στο χωρίο του Ησαΐα υπάρχει μία σύνοψη του πονηρού έργου των μεθυσμένων του Εφραΐμ, οι οποίοι είναι οι άνδρες που «έπρεπε να είχαν σταθεί ως πιστοί φύλακες». Η σύνοψη εκφράζεται ως εξής: «Βεβαίως, η ανατροπή σας θα λογαριασθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι θέλει ειπεί το έργον περί εκείνου που το έκαμεν, Δεν με έκαμεν; ή θέλει ειπεί το πλάσμα περί εκείνου που το έπλασεν, Δεν είχε σύνεσιν;»

Η ταύτιση εκ μέρους του Μίλλερ τοῦ «καθημερινοῦ» είτε με τη θρησκεία του παγανισμού είτε με την ειδωλολατρική Ρώμη αποτελεί, εν τέλει, σύμβολο του Σατανά, διότι τόσο ο Σατανάς όσο και η ειδωλολατρική Ρώμη παριστάνονται ως ο δράκων.

Αναφερόμενη στους άνδρες που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ κατά τις έσχατες ημέρες, η αδελφή White δηλώνει: «Μερικοί εμποτίζονται με το σκότος που επικρατεί και παραμερίζουν την αλήθεια χάριν της πλάνης. Η ημέρα που υπεδείχθη από την προφητεία έχει έλθει. Ο Ιησούς Χριστός δεν γίνεται κατανοητός. Ο Ιησούς Χριστός είναι γι’ αυτούς ένας μύθος.» Το 1901, ένας ηγέτης του Αντβεντισμού από τη Γερμανία άρχισε να εισάγει την ψευδή άποψη του αποστατημένου Προτεσταντισμού περί του «παντοτεινού» στο βιβλίο του Δανιήλ. Η άποψη εκείνη ταυτίζει το ότι «το παντοτεινόν» αντιπροσωπεύει το έργο του Χριστού στο αγιαστήριο, ή κάποια παραλλαγή αυτής της σκέψεως. Λέγω κάποια παραλλαγή, διότι, κατά την ιστορία που ακολούθησε μετά το 1901, δόθηκαν διαφορετικές έμφασεις στην πλάνη αυτή· όμως εκείνες οι ψευδείς απόψεις εκδηλώνουν πάντοτε το συμπέρασμα ότι «το παντοτεινόν» αντιπροσωπεύει κάποιο είδος έργου του Χριστού.

Το πολύτιμο πετράδι που ήταν το δόγμα του «καθημερινού», το οποίο ο Μίλλερ προσδιόρισε ως σατανικό σύμβολο, στον Αντβεντισμό των εσχάτων ημερών είναι σύμβολο του Χριστού. Όταν εισήχθη το 1901, ελάχιστοι αποδέχθηκαν την άποψη ότι το «καθημερινό» ήταν σύμβολο του Χριστού και όχι σύμβολο του Σατανά· αλλά έως τη δεκαετία του 1930 το πολύτιμο πετράδι του δόγματος του «καθημερινού», το οποίο ο Μίλλερ είχε εξορύξει από τη φλέβα της αλήθειας που βρίσκεται στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δύο, είχε απορριφθεί, όπως είχαν απορριφθεί και οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι το 1863. Κάπου μέσα στην ιστορία από το 1863 έως τη δεκαετία του 1930 ο Αντβεντισμός είχε αλλάξει ηγέτες, χωρίς να το αναγνωρίσει.

Οι χλευασταί άνδρες που άρχουν επί του λαού της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι άνδρες «εν θέσεσιν εμπιστοσύνης», θα «ονομάζουν την αμαρτία δικαιοσύνην και την δικαιοσύνην αμαρτίαν», και «Βεβαίως, η ανατροπή των πραγμάτων από μέρους σας θέλει λογισθή ως πηλός του κεραμέως· διότι θέλει είπει το έργον προς τον ποιήσαντα αυτό, Δεν με έκαμεν; ή το πλάσμα προς τον πλάσαντα αυτό, Δεν είχε σύνεσιν;» Κατά την προοδευτικήν αποστασίαν διαμέσου των τεσσάρων γενεών του Αντβεντισμού, εκείνοι που είναι εν θέσεσιν εμπιστοσύνης αλλάζουν ηγέτας, και δεν το γνωρίζουν. Δεν το γνωρίζουν, διότι προοδευτικώς και σταθερώς απέρριψαν τα αποδεικτικά στοιχεία των σφαλμάτων των. Εν εκείνη τη προοδευτική αποστασία «η σοφία των σοφών αυτών θέλει αφανισθή, και η σύνεσις των συνετών αυτών θέλει κρυβή».

Θα ανατρέψουν τα πάντα και θα ονομάσουν την αμαρτία δικαιοσύνη και τη δικαιοσύνη αμαρτία. Το σύμβολο αυτής της ανταρσίας είναι το δόγμα του «καθημερινού», το οποίο για τον Μίλλερ ήταν σατανικό σύμβολο, και το οποίο ο Αντβεντισμός σήμερα αναγνωρίζει ως σύμβολο του Χριστού. Εκείνο που κάποτε ήταν η άγκυρα που θεμελίωνε το πλαίσιο των προφητικών εφαρμογών του William Miller, έχει τώρα καταστεί σύμβολο της μέθης των χλευαστών ανδρών που άρχουν επί του λαού της Ιερουσαλήμ. Ο συμβολισμός που συνδεόταν με το «καθημερινόν», στο βιβλίο του Δανιήλ, έλαμπε φωτεινός ως ο ήλιος όταν αναγνωρίστηκε στη λειψανοθήκη του Μίλλερ κατά την αρχή του Αντβεντισμού, αλλά κατά τις έσχατες ημέρες εκείνη η αλήθεια λάμπει δέκα φορές λαμπρότερα, διότι ο αριθμός δέκα είναι σύμβολο δοκιμασίας, και για τον αρχαίο Ισραήλ η δέκατη δοκιμασία ήταν η τελική δοκιμασία.

Οι σύγχρονοι Φαρισαίοι έχουν «αποδώσει» «τα έργα του Χριστού» «σε σατανικές δυνάμεις», αναγνωρίζοντας τον παγανισμό ως «την άγια δύναμη του Θεού».

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της αύξησης της γνώσης, η οποία αποσφραγίστηκε στο κίνημα του πρώτου αγγέλου, στο επόμενο άρθρο.