The Book of Daniel - Number Forty-Eight

Η αύξηση της γνώσεως, η οποία παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλαΐ, είναι εκείνο που τελικώς εγράφη επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ.

Οι δύο πλάκες τοῦ Ἀββακοὺμ εἶναι προφητικῶς δύο μάρτυρες. Κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφήν, δύο μάρτυρες πρέπει νὰ παρατεθοῦν ἀπὸ κοινοῦ, ἵνα ἐδραιωθῇ ἡ ἀλήθεια.

Όταν οι δύο πίνακες του Αββακούμ (τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850) τοποθετούνται ο ένας επάνω στον άλλον, επιβεβαιώνουν τις αλήθειες που ήταν τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ. Το σφάλμα του 1843, όπως παριστάνεται επάνω στον πρώτο πίνακα, όταν τοποθετείται επάνω στον δεύτερο πίνακα, εδραιώνει τον χρόνο αναμονής της οράσεως. Ο Μίλλερ (ο συμβολικός φύλακας εκείνης της ιστορίας) ρώτησε τι έπρεπε να λέγει κατά τη διάρκεια της αντιλογίας της ιστορίας του.

Ο Κύριος έδωσε εντολή στον Μίλλερ να γράψει το όραμα, και στο όνειρό του τοποθέτησε το κιβώτιο που περιείχε το όραμα επάνω σε ένα τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του.

Οι πίνακες, λοιπόν, προσδιορίζουν τον χρόνο της καθυστέρησης και την πρώτη απογοήτευση.

Ἔπειτα ἀπεικονίζεται ἡ τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς γνώσεως (τὰ κοσμήματα τοῦ Μίλλερ).

Οι δύο τάξεις των προσκυνητών θα αποκαλύπτονταν μέσω της δοκιμαστικής διαδικασίας του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Οι σοφοί του Δανιήλ είναι οι φρόνιμες παρθένοι του Ματθαίου 25, οι οποίες δικαιώθηκαν διά της πίστεως, και οι πονηροί ήταν οι μωρές παρθένοι, οι οποίες υψώθηκαν με υπερηφάνεια. Στο τέλος του ονείρου του Μίλλερ, τα κοσμήματα αντιπροσωπεύουν το έλαιον στην παραβολή των δέκα παρθένων, το οποίο ήταν το μήνυμα.

Το φως των πολύτιμων λίθων του Μίλερ στις έσχατες ημέρες θα λάμψει δέκα φορές λαμπρότερα, και τόσο ο αριθμός δέκα όσο και το φως είναι σύμβολα δοκιμασίας. Στις έσχατες ημέρες, όπως παριστάνονται στο τέλος του ονείρου του Μίλερ, το φως της αλήθειας, όπως αναπαρίσταται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ, παράγει ένα δοκιμαστικό μήνυμα, το οποίο στην παραβολή των δέκα παρθένων αναπαρίσταται ως το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτή η διαδικασία δοκιμασίας είναι επανάληψη της διαδικασίας δοκιμασίας της ιστορίας των Μιλλεριτών, διότι η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβάνεται κατά γράμμα στις έσχατες ημέρες.

Το δέκα είναι το σύμβολο της δοκιμασίας, και στο τέλος των δέκα ημερών ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι ήταν εμφανώς ωραιότεροι και παχύτεροι από εκείνους που έτρωγαν τη δίαιτα της Βαβυλώνας. Οι υπερήφανοι που παρουσιάζονται στον Αββακούμ, οι οποίοι ζούσαν με βάση την αυθάδεια και όχι την πίστη, ανέπτυξαν τον χαρακτήρα της Βαβυλώνας. Στην ιστορία των Μιλλεριτών έγιναν οι θυγατέρες της Βαβυλώνας, και στον Αββακούμ χρησιμοποιούνται τα προφητικά χαρακτηριστικά του παπισμού για να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας εκείνων που επέλεξαν να μη ζουν διά πίστεως.

Η διαδικασία της δοκιμασίας που επέρχεται επί των παρθένων του Ματθαίου είκοσι πέντε παράγει μια τάξη προσκυνητών, οι οποίοι έχουν αναπτύξει τον χαρακτήρα του βασιλέως του βορρά (του παπισμού), ο οποίος είναι επίσης η δύναμη που «λεηλάτησε πολλά έθνη». Είναι η παπική εξουσία εκείνη που δέχεται αιφνιδίως το δάγκωμα, ακριβώς όπως η Ιεζάβελ καταφαγώθηκε από τους κύνες.

Οι δύο τάξεις του Αββακούμ είναι εκείνοι που δικαιώνονται διά της πίστεως και εκείνοι που έφαγαν και ήπιαν τα δόγματα της Βαβυλώνος. Εκείνοι οι οποίοι, στις έσχατες ημέρες του ονείρου του Μίλλερ, παριστάνονται ως παρθένοι, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του Χριστού και έτσι λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του παπισμού και λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου.

Αι παρθένοι αι πίνουσαι τον οίνον της Βαβυλώνος, τελικώς θέλουσι πίει τον οίνον της οργής του Θεού. Εν τω Ησαΐα, οι μέθυσοι του Εφραΐμ φανερώνουσι την τυφλήν αυτών μέθην ανατρέποντες τα πράγματα άνω κάτω, και η πράξις εκείνη πρέπει να εκτιμηθή ως «πηλός κεραμέως».

Η ταύτιση του «καθημερινού» ως συμβόλου του Χριστού ανατρέπει πλήρως την αλήθεια περί του «καθημερινού», διότι το «καθημερινό» είναι σατανικό σύμβολο. Η ταύτιση από τον Μίλλερ του «καθημερινού» με την ειδωλολατρία παριστάνεται άμεσα επάνω στους πίνακες του Αββακούμ. Η ανακάλυψη από τον Μίλλερ του χωρίου στη Θεσσαλονικείς, η οποία του επέτρεψε να κατανοήσει ότι εκείνο που «αφαιρέθηκε» ήταν η ειδωλολατρία, ώστε να αποκαλυφθεί ο «άνθρωπος της αμαρτίας», ο καθήμενος εν τω ναώ του Θεού, αποτελεί την πρωταρχική αλήθεια που βρίσκεται στη Δευτέρα Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο.

Η σημασία τοῦ «παντοτινοῦ» εἰς τὴν πρὸς Θεσσαλονικεῖς, τὴν ὁποίαν ἀνεκάλυψεν ὁ Μίλλερ, εἶναι ἡ πρωτεύουσα ἀλήθεια τοῦ χωρίου. Ὅταν ὁ Παῦλος προσδιορίζει ἐκείνους οἵτινες δὲν ἀγαπῶσι τὴν ἀλήθειαν, καὶ οἵτινες διὰ τοῦτο θὰ λάβωσιν ἐνέργειαν πλάνης, βεβαίως προσδιορίζει τὸ μῖσος τῆς ἀληθείας κατὰ γενικὴν ἔννοιαν, ἀλλ’ ἡ ἀλήθεια ἡ ὁποία ἀναφέρεται ἀμέσως εἰς τὸ χωρίον εἶναι ἡ ἀλήθεια ὅτι τὸ «παντοτινόν» ἀντιπροσωπεύει τὴν εἰδωλολατρικὴν Ῥώμην.

Υπάρχει μόνον αγάπη για την αλήθεια ή μίσος προς την αλήθεια. Δεν υπάρχει μέση οδός. Η ισχυρά πλάνη που επέρχεται επί των μωρών παρθένων του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου βασίζεται στην απόρριψή τους του φωτός των πολύτιμων λίθων του Μίλλερ, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την τελική δοκιμασία. Η τελική δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ ήταν η δέκατη δοκιμασία του, και οι πολύτιμοι λίθοι του Μίλλερ λάμπουν δέκα φορές λαμπρότερα κατά τις έσχατες ημέρες. Το σύμβολο της απόρριψης των πολύτιμων λίθων του Μίλλερ είναι «το καθημερινόν», το οποίο οι μέθυσοι του Εφραΐμ ανέτρεψαν στην τρίτη γενεά του Αντβεντισμού. «Το καθημερινόν» είναι σατανικό σύμβολο του παγανισμού. Οι μέθυσοι εισήγαγαν έναν παραχαραγμένο πολύτιμο λίθο, τον οποίο έφεραν από τον αποστατημένο Προτεσταντισμό, και ο οποίος ταυτοποιεί «το καθημερινόν» ως σύμβολο του Χριστού.

Η κατανόηση του Μίλλερ σχετικά με τα κοσμήματά του ήταν περιορισμένη από την ιστορία μέσα στην οποία αναδείχθηκε. Πεπεισμένος ότι η Δευτέρα Παρουσία ήταν το επόμενο προφητικό γεγονός, η θανατηφόρος πληγή του παπισμού το 1798 μπορούσε να αντιπροσωπεύει μόνον το τέταρτο και τελικό επίγειο βασίλειο του Δανιήλ β΄. Ο Μίλλερ ήταν επίσης περιορισμένος στην κατανόησή του περί του «καθημερινού», διότι η μαρτυρία του είναι ότι, μέσω αποκαλύψεως, οδηγήθηκε σε μία συγκεκριμένη μέθοδο μελέτης, κατά την οποία δήλωσε ότι χρησιμοποιούσε τη Βίβλο του, το Concordance του Cruden και διάβαζε ορισμένες εφημερίδες. Η απόφασή του να μελετήσει κατά εκείνον τον τρόπο είχε απλώς έλθει στον νου του.

Τα πετράδια του Μίλερ δεν αναγνωρίστηκαν απλώς μέσω της μεθόδου μελέτης του, αλλά και μέσω άμεσης αποκάλυψης από τον Θεό.

Όταν η αδελφή Ουάιτ δηλώνει ότι «ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του» στον Μίλλερ, αυτό προσδιορίζει ότι ο Γαβριήλ ήταν ο άγγελος που στάλθηκε στον Μίλλερ, διότι το «ο άγγελός Του» είναι όρος που αποδίδεται στον Γαβριήλ.

Ο Γαβριήλ και οι άλλοι άγγελοι εστάλησαν για να καθοδηγήσουν τη διάνοια του Μίλλερ και «να ανοίξουν στην κατανόησή του προφητείες οι οποίες είχαν πάντοτε παραμείνει σκοτεινές για τον λαό του Θεού». Το μήνυμά του δεν διαμορφώθηκε απλώς μέσω της μεθόδου της μελέτης του, αλλά και διά θείας αποκαλύψεως. Και αυτή ακόμη η μέθοδος που χρησιμοποίησε για να μελετήσει τη Βίβλο είχε έλθει στη διάνοιά του. Όταν ο Θεός φέρνει την αλήθεια στη διάνοιά μας, αυτό είναι θεία αποκάλυψη, σε αντιδιαστολή προς την κατάληξη στην αλήθεια μέσω της διαδικασίας της ορθής διαιρέσεως της Βίβλου. Ο Μίλλερ έκανε και τα δύο, αλλά η θεία αποκάλυψη έπρεπε να αποτελεί μέρος του τρόπου με τον οποίο ο Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει το θέμα του «καθημερινού».

Ο Miller δεν θα είχε αναγνωρίσει την εναλλαγή του γένους στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια εννέα έως δώδεκα, διότι το μόνο που είχε ήταν η Αγία Γραφή και μία συμφωνία, στερημένη από κάθε πληροφορία σχετική με τις βιβλικές γλώσσες. Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «sur» και του «rum», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αφαιρώ». Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «miqdash» και του «qodesh», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αγιαστήριο».

Δεν θα είχε διακρίνει την αλήθεια της λέξεως «tamid», η οποία απαντά εκατόν τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή. Την αλήθεια που δεν θα μπορούσε να είχε διακρίνει (η οποία είναι επίσης η αλήθεια που πράγματι διέκρινε), ήταν ότι, από τις εκατόν τέσσερις φορές κατά τις οποίες η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό. Το «tamid» είναι η εβραϊκή λέξη που σημαίνει «παντοτινό» και αποδίδεται ως «το καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ.

Μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ η λέξη χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό, ενώ τις άλλες ενενήντα εννέα φορές χρησιμοποιείται ως επίρρημα. Για τον λόγο αυτόν, όταν οι μεταφραστές της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου βρέθηκαν ενώπιον του γεγονότος ότι ο Δανιήλ χρησιμοποιούσε τη λέξη πέντε φορές ως ουσιαστικό, ενώ όλοι οι άλλοι συγγραφείς της Βίβλου τη χρησιμοποιούσαν ενενήντα εννέα φορές ως επίρρημα, εξαναγκάσθηκαν από το βάρος των αποδείξεων να διορθώσουν τη χρήση της λέξεως από τον Δανιήλ ως ουσιαστικού. Προκειμένου να διορθώσουν τον Δανιήλ, πρόσθεσαν στη Λέξη τη λέξη «θυσία», και έτσι μετέτρεψαν ένα ουσιαστικό σε επίρρημα. Και έπειτα, προκειμένου να διορθώσει τους μεταφραστές, η Έλλεν Γουάιτ εμπνεύσθηκε να καταγράψει ότι η ίδια «είδε σχετικά με το “Καθημερινόν”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία του ανθρώπου και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή αντίληψη περί αυτού σε εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως».

Ο Μίλλερ, κατά τη δική του μαρτυρία, επιζητούσε να κατανοήσει «το διαπαντός», πράγμα το οποίο τελικώς κατόρθωσε στη Β΄ Θεσσαλονικείς. Αλλά επίσης, κατά τη δική του μαρτυρία, όταν επιζητούσε να κατανοήσει μια λέξη, εξέταζε κάθε τόπο όπου η λέξη χρησιμοποιούνταν, και η λέξη χρησιμοποιείται άλλες ενενήντα εννέα φορές στην Αγία Γραφή. Εντούτοις, η μαρτυρία του σχετικά με «το διαπαντός» είναι ότι δεν το βρήκε πουθενά αλλού παρά μόνο στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν δήλωσε: «Συνέχισα να διαβάζω και δεν μπορούσα να βρω καμία άλλη περίπτωση όπου αυτό [το διαπαντός] να απαντάται, παρά μόνο στον Δανιήλ». Ο Μίλλερ οδηγήθηκε στα κοσμήματα όχι μόνο με τη μέθοδό του μελέτης, αλλά και με θεία αποκάλυψη που του δόθηκε μέσω της διακονίας των αγγέλων.

Γι’ αυτό η κατανόησή του περί τοῦ «καθημερινοῦ» ἦταν ὀρθή, ἀλλὰ περιορισμένη. Δὲν μποροῦσε νὰ διακρίνει ὅτι, ἀπὸ τὶς πέντε φορὲς ποὺ γίνεται ἀναφορὰ στὸ «καθημερινόν» στὸ βιβλίο τοῦ Δανιήλ, ἡ μία ἀπὸ τὶς τρεῖς φορὲς κατὰ τὶς ὁποῖες τὸ «καθημερινόν» «ἀφαιρεῖται» ἀντιπροσώπευε διαφορετικὴ σημασία ἀπὸ τὶς ἄλλες δύο φορές. Τὴ μία φορά, τὸ «καθημερινόν» χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη «rum», καὶ τὶς ἄλλες δύο φορὲς χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη «sur». Καὶ οἱ δύο λέξεις μεταφράζονται ὡς «ἀφαιρῶ», ἀλλὰ τὸ «rum» στὸ ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Δανιήλ, ἐδάφιο ἕνδεκα, σημαίνει «ἀνυψῶνω καὶ ἐξυψῶ», ἐνῶ στὸ ἑνδέκατο κεφάλαιο, ἐδάφιο τριάντα ἕνα, καὶ στὸ δωδέκατο κεφάλαιο, ἐδάφιο ἕνδεκα, ἡ λέξη «sur» σημαίνει «ἀπομακρύνω».

Οι θεολόγοι που τρέφονται και πίνουν από τη βαβυλωνιακή δίαιτα υποστηρίζουν ότι είτε αφαιρείς ένα πράγμα είτε υψώνεις ένα πράγμα, και τα δύο αντιπροσωπεύουν έναν τύπο απομακρύνσεως, ώστε αμφότερες οι λέξεις να πρέπει να νοούνται ως έχουσες την ίδια σημασία. Υποστηρίζουν ότι οι τρεις φορές κατά τις οποίες «το καθημερινό» «αφαιρείται» σημαίνουν πάντοτε απομάκρυνση, και πράττοντας έτσι, διατείνονται ότι ο Δανιήλ υπήρξε απρόσεκτος στην επιλογή των λέξεών του. Δεν το λέγουν αυτό ανοιχτά, αλλά κατ’ αναγκαίαν συνεπαγωγήν διδάσκουν ότι ο Δανιήλ θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «sur» και στις τρεις εμφανίσεις, διότι, σύμφωνα με τους θεολόγους, υποτίθεται ότι εννοούσε το ίδιο πράγμα κάθε φορά που «το καθημερινό» «αφαιρείτο».

Κάνουν το ίδιο πράγμα με τις λέξεις «miqdash» και «qodesh», οι οποίες και οι δύο μεταφράζονται ως «αγιαστήριο», στα εδάφια έντεκα έως δεκατέσσερα του ογδόου κεφαλαίου. Σε κάθε αναφορά του «αγιαστηρίου» μέσα σε αυτά τα τέσσερα εδάφια, επιμένουν ότι όλες αντιπροσωπεύουν το αγιαστήριο του Θεού. Κατ’ εξαγωγήν, και πάλι, ο Δανιήλ θα έπρεπε απλώς να είχε χρησιμοποιήσει το «qodesh» και στις τρεις αναφορές, και να μην είχε χρησιμοποιήσει το «miqdash» στο εδάφιο έντεκα. Ο Μίλλερ δεν θα είχε αναγνωρίσει τη διάκριση μεταξύ αυτών των λέξεων, αλλά οι σύγχρονοι θεολόγοι την αναγνωρίζουν, και όταν το κάνουν, επιμένουν ότι καμία διάκριση δεν θα πρέπει να αναγνωριστεί. Εντούτοις, ο Μίλλερ, ο οποίος δεν αναγνώρισε τις διακρίσεις μεταξύ των λέξεων, κατέληξε στην αντίθετη κατανόηση από εκείνη των σύγχρονων θεολόγων.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Δανιήλ ήταν ένας εξαιρετικά προσεκτικός συγγραφέας, ο οποίος γνώριζε την εβραϊκή γλώσσα και είχε κριθεί δέκα φορές σοφότερος από όλους τους άλλους σοφούς της Βαβυλώνας, οι οποίοι ήταν πολύ ευφυείς άνδρες στην κοινωνία τους καθεαυτήν. Αν κάποιος γνώριζε την ορθή χρήση της εβραϊκής γλώσσας και το πώς έπρεπε αυτή να αποδοθεί ορθά στη συγκεκριμένη εκείνη ιστορία, αυτός ήταν ο Δανιήλ. Αν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε διαφορετικές λέξεις, ήταν επειδή αυτές προορίζονταν να μεταδώσουν διαφορετικές σημασίες, τις οποίες επιδίωξε σκόπιμα να αποδώσει. Όταν αναγνωρίζεται η διακριτή χρήση από τον Δανιήλ των λέξεων που μεταφράζονται ως «αγιαστήριο» ή ως «αφαιρώ», αυτές επιβεβαιώνουν την κατανόηση του Μίλλερ περί του «παντοτεινού», την οποία ο Μίλλερ διέκρινε ακριβώς στο ίδιο εκείνο χωρίο όπου ο Παύλος προσδιορίζει ότι όσοι μισούν την αλήθεια είναι προορισμένοι να δεχθούν ισχυρή πλάνη.

Εκείνοι που μισούν την αλήθεια και πιστεύουν το ψεύδος, το οποίο παράγει ισχυρή πλάνη, παριστάνονται επίσης ως οι μέθυσοι του Εφραΐμ, οι οποίοι παρουσιάζονται σε δύο τάξεις. Η μία τάξη είναι η μορφωμένη ηγεσία και η άλλη τάξη είναι οι αμόρφωτοι λαϊκοί, οι οποίοι θα ακούσουν μόνο ό,τι τους διδάσκουν οι μορφωμένοι. Αυτοί είναι εκείνοι που κρύβονται κάτω από ψεύδη και που συνάπτουν διαθήκη με τον θάνατο. Αυτοί είναι εκείνοι των οποίων η ψυχή επαίρεται στο Αββακούμ δύο, και αυτοί είναι οι μωρές παρθένες του Ματθαίου είκοσι πέντε. Αυτοί είναι εκείνοι που απορρίπτουν τις θεμελιώδεις αλήθειες του ονείρου του Μίλλερ, οι οποίες λάμπουν δέκα φορές φωτεινότερα στο τέλος (αντιπροσωπεύοντας τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον σύγχρονο Ισραήλ), όπως προτυπώνεται από τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον αρχαίο Ισραήλ.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.