Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.
Ο Γαβριήλ ήλθε προς τον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο, για να του δώσει διάκριση και κατανόηση σχετικά με τα δύο οράματα που είχαν παρουσιασθεί στο όγδοο κεφάλαιο.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
Και με πληροφόρησε, και μίλησε μαζί μου, και είπε: «Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου δώσω σοφία και σύνεση. Στην αρχή των δεήσεών σου εξήλθε η προσταγή, και εγώ ήλθα για να σου το φανερώσω· διότι είσαι πολύ αγαπητός· γι’ αυτό εννόησε το πράγμα και κατανόησε την όραση». Δανιήλ 9:22, 23.
In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.
Για να έχει ο Δανιήλ τη «σύνεση» που χρειαζόταν, ο Γαβριήλ τού είπε να κατανοήσει τόσο το «πράγμα» όσο και το «όραμα». Το «πράγμα» ήταν το όραμα του καταπατημού του αγιαστηρίου και της στρατιάς, και το «όραμα» ήταν το όραμα της εμφάνισης της 22ας Οκτωβρίου 1844. Η αδελφή White τονίζει επίσης αυτά τα δύο οράματα όταν μας πληροφορεί ότι ο Δανιήλ ζητούσε να κατανοήσει τη σχέση της εβδομηκονταετούς αιχμαλωσίας και των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Τα εβδομήντα έτη είναι εκείνο που ο Γαβριήλ προσδιόρισε ως το «πράγμα», και το «όραμα» ήταν τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τους «σοφούς» των εσχάτων ημερών, όταν ο Γαβριήλ παρέχει την ερμηνεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Οι «σοφοί» αναγνωρίζουν τόσο το «πράγμα» όσο και το «όραμα» στην ερμηνεία του Γαβριήλ· οι ασεβείς δεν κατανοούν. Οι Μιλλερίτες κατανόησαν το «πράγμα» και το «όραμα», αλλά μόνο κατά περιορισμένο τρόπο.
The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.
Τα τετρακόσια ενενήντα έτη του δοκιμαστικού χρόνου ήταν μία περίοδος που βασιζόταν σε τετρακόσια ενενήντα έτη αποστασίας κατά της διαθήκης των «επτά καιρών», όπως αυτή παριστάνεται στο Λευιτικόν είκοσι πέντε και είκοσι έξι. Η εβδομηκονταετής αιχμαλωσία ήταν το άθροισμα όλων των ετών κατά τα οποία δεν επετράπη στη γη να απολαύσει την ανάπαυσή της.
The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.
Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς, ήταν μια απεικόνιση της διαμάχης της διαθήκης του, όπως παριστάνεται από δύο περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών. Εκείνη η προφητική εβδομάδα διαιρέθηκε από τον σταυρό, ο οποίος συμβολίζει τη σφραγίδα του Θεού.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.
«Τι είναι η σφραγίδα του ζώντος Θεού, η οποία τίθεται στα μέτωπα του λαού Του; Είναι ένα σημείο το οποίο μπορούν να διαβάσουν οι άγγελοι, αλλά όχι τα ανθρώπινα μάτια· διότι ο εξολοθρευτής άγγελος πρέπει να δει αυτό το σημείο της απολύτρωσης. Ο νοήμων νους έχει δει το σημείο του σταυρού του Γολγοθά στους υιοθετημένους υιούς και τις θυγατέρες του Κυρίου. Η αμαρτία της παράβασης του νόμου του Θεού έχει αφαιρεθεί. Φέρουν το ένδυμα του γάμου και είναι υπάκουοι και πιστοί σε όλες τις εντολές του Θεού.» Manuscript Releases, τόμος 21, 52.
That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.
Εκείνη η εβδομάδα προτύπωνε δύο περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, διαιρεμένες κατά τον κυριακάτικο νόμο του 538, (το χάραγμα του θηρίου), κατά τις οποίες ο παγανισμός και κατόπιν ο παπισμός καταπάτησαν το αγιαστήριο και το στράτευμα. Επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, ο Χριστός έδωσε τη μαρτυρία Του, και έπειτα επί άλλες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, ο Χριστός έδωσε την ίδια μαρτυρία διά των μαθητών Του. Επί χίλια διακόσια εξήντα έτη, ο Σατανάς έδωσε τη μαρτυρία του διά του παγανισμού, και έπειτα επί άλλα χίλια διακόσια εξήντα έτη, ο Σατανάς έδωσε τη μαρτυρία του διά του παπισμού.
The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.
Η διαθήκη, η οποία, εξαιτίας της ανυπακοής του αρχαίου Ισραήλ, έγινε η «έρις» του Θεού, ήταν η διαθήκη του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Λευιτικού, η οποία καθόριζε την ανάπαυση της γης και το ιωβηλαίο, το οποίο έπρεπε να εορτάζεται κάθε σαρανταενάτο έτος.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.
Και ο Κύριος ελάλησε προς τον Μωυσήν στο όρος Σινά, λέγοντας: Λάλησε προς τους υιούς Ισραήλ και ειπέ προς αυτούς: Όταν εισέλθητε εις την γην την οποίαν εγώ σας δίδω, τότε η γη θέλει τηρεί σάββατον εις τον Κύριον. Έξι έτη θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, και έξι έτη θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου, και θέλεις συνάγει τον καρπόν αυτού· αλλά κατά το έβδομον έτος θέλει είσθαι σάββατον αναπαύσεως εις την γην, σάββατον εις τον Κύριον· δεν θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, ουδέ θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου. Ό,τι φυτρώση αφ’ εαυτού από τον θερισμόν σου δεν θέλεις θερίσει, ουδέ θέλεις συνάξει τα σταφύλια της ακλάδευτης αμπέλου σου· διότι είναι έτος αναπαύσεως εις την γην. Και το σάββατον της γης θέλει είσθαι τροφή δι’ εσάς· διά σε, και διά τον δούλον σου, και διά την δούλην σου, και διά τον μισθωτόν σου, και διά τον ξένον σου τον παροικούντα μετά σου, και διά τα κτήνη σου, και διά τα θηρία τα ευρισκόμενα εις την γην σου· πάσα η αύξησις αυτής θέλει είσθαι τροφή. Και θέλεις αριθμήσει εις σεαυτόν επτά σάββατα ετών, επτά φοράς επτά έτη· και αι ημέραι των επτά σαββάτων των ετών θέλουσιν είσθαι εις σε τεσσαράκοντα εννέα έτη. Τότε θέλεις κάμει να ηχήση η σάλπιγξ του ιωβηλαίου την δεκάτην ημέραν του εβδόμου μηνός· κατά την ημέραν του εξιλασμού θέλετε κάμει να ηχήση η σάλπιγξ εις πάσαν την γην σας. Και θέλετε αγιάσει το πεντηκοστόν έτος, και θέλετε κηρύξει ελευθερίαν εις πάσαν την γην προς πάντας τους κατοίκους αυτής· τούτο θέλει είσθαι ιωβηλαίον εις εσάς· και θέλετε επιστρέψει έκαστος εις την ιδιοκτησίαν αυτού, και θέλετε επιστρέψει έκαστος εις την οικογένειαν αυτού. Ιωβηλαίον θέλει είσθαι εις εσάς το πεντηκοστόν έτος· δεν θέλετε σπείρει, ουδέ θερίσει ό,τι φυτρώνει αφ’ εαυτού εν αυτώ, ουδέ θέλετε συνάξει τα σταφύλια της ακλάδευτης αμπέλου αυτού. Διότι είναι το ιωβηλαίον· άγιον θέλει είσθαι εις εσάς· εκ του αγρού θέλετε τρώγει την αύξησιν αυτού. Κατά το έτος τούτο του ιωβηλαίου θέλετε επιστρέψει έκαστος εις την ιδιοκτησίαν αυτού. Λευιτικόν 25:1–13.
The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.
Η πρώτη περίοδος της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, όπως και η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη, καθώς και τα τετρακόσια ενενήντα έτη, συνδέεται άμεσα με τους «επτά καιρούς» των κεφαλαίων είκοσι πέντε και είκοσι έξι του Λευιτικού.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.
Γνώρισον λοιπόν και εννόησον ότι από της εκδόσεως του προστάγματος να αποκατασταθή και να οικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Μεσσίου του Ηγουμένου θέλουσιν είσθαι επτά εβδομάδες και εξήκοντα δύο εβδομάδες· η πλατεία θέλει ανοικοδομηθή και το τείχος, και μάλιστα εν καιροίς θλίψεως. Δανιήλ 9:2.
Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.
Εξήντα εννέα εβδομάδες, αρχίζοντας το 457 π.Χ., σε φέρνουν στο βάπτισμα του Χριστού και στην αρχή της εβδομάδος κατά την οποία Αυτός επικύρωσε τη διαθήκη, η οποία ήταν η διαθήκη της «έριδος» του Θεού. Υπήρχε όμως μία εβδομάς εβδομάδων (σαράντα εννέα έτη), η οποία ήταν απομονωμένη από τις εξήντα εννέα εβδομάδες με τη φράση «επτά εβδομάδες και εξήκοντα δύο εβδομάδες». Αρχίζοντας το 457 π.Χ., θα υπήρχαν σαράντα εννέα έτη, σαφής αναφορά στη διαθήκη του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Λευιτικού και στον εορτασμό του ιωβηλαίου. Εκείνα τα σαράντα εννέα έτη δεν ήταν μόνο σύμβολο των κύκλων του ιωβηλαίου, αλλά και της Πεντηκοστής, η οποία είναι η πεντηκοστή ημέρα που ακολουθεί τις σαράντα εννέα ημέρες της εορτής των εβδομάδων.
The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:
Τα πρώτα σαράντα εννέα έτη των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, τα τετρακόσια ενενήντα έτη, και η εβδομάδα κατά την οποία επικυρώθηκε η διαθήκη συνδέονται όλα άμεσα με τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, που παριστάνονται ως «επτά καιροί», στο Λευιτικό είκοσι έξι. Κάθε στοιχείο της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών συνδέεται άμεσα με τους «επτά καιρούς», τους οποίους ο Αντβεντισμός παραμέρισε και απέρριψε το 1863. Οι «επτά καιροί» είναι σύμβολο της διαθήκης του ιωβηλαίου, και γι’ αυτό πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι, όταν τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη έληξαν στις 22 Οκτωβρίου 1844, τότε επίσης έληξαν, κατά την ίδια ακριβώς ημέρα, και τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, διότι ο Μωυσής κατέγραψε στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Λευιτικού:
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
Καὶ θέλεις ἀριθμήσει εις σεαυτόν επτά σάββατα ετών, επτάκις επτά έτη· και ο χρόνος των επτά σαββάτων των ετών θέλει είσθαι εις σε τεσσαράκοντα εννέα έτη. Τότε θέλεις κάμει να ηχήσει η σάλπιγγα του ιωβηλαίου την δεκάτην ημέραν του εβδόμου μηνός· κατά την ημέραν του εξιλασμού θέλετε κάμει τη σάλπιγγα να ηχήσει εις πάσαν την γην σας. Λευιτικόν 25:8, 9.
Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”
Κάθε προφητική περίοδος μέσα στα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη συνδέεται άμεσα με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, περιλαμβανομένης και της ημέρας κατά την οποία έληξαν αμφότερες οι προφητικές περίοδοι. Τα πρώτα σαράντα εννέα έτη προσδιόρισαν το έργο της ανοικοδομήσεως και της αποκαταστάσεως της Ιερουσαλήμ, το οποίο θα ολοκληρωνόταν καθώς ο λαός του Θεού θα εξήρχετο από τη Βαβυλώνα. Ο ναός είχε ολοκληρωθεί πριν από το τρίτο διάταγμα, όπως και ο ναός των Μιλλεριτών είχε ολοκληρωθεί πριν από την άφιξη του τρίτου αγγέλου. Πλην όμως, μετά το 457 π.Χ., «η πλατεία» έπρεπε ακόμη «να ανοικοδομηθή, και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς θλίψεως». Ως Άλφα και Ωμέγα, ο Ιησούς πάντοτε καταδεικνύει το τέλος ενός πράγματος διά της αρχής του πράγματος, και μετά την 22α Οκτωβρίου 1844, οι Μιλλερίτες έπρεπε να ολοκληρώσουν «την πλατεία» «και το τείχος», «εν καιροίς θλίψεως».
Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.
Η αδελφή White προσδιορίζει το κυριολεκτικό τείχος προστασίας γύρω από την Ιερουσαλήμ ως σύμβολο του νόμου του Θεού, και αμέσως μετά την 22α Οκτωβρίου 1844 οι πιστοί οδηγήθηκαν στο επουράνιο αγιαστήριο και αναγνώρισαν τον νόμο του Θεού (το τείχος). Προκειμένου να αναγνωρίσουν τον νόμο του Θεού, περιλαμβανομένου του Σαββάτου, οι Μιλλεριτές οδηγήθηκαν πίσω στη διαθήκη του αρχαίου Ισραήλ. Η αποκατάσταση της κυριολεκτικής «οδού» είναι η αποκατάσταση που επιτελέστηκε πνευματικώς όταν οι Μιλλεριτές επέστρεψαν στις «αρχαίες τρίβους» του Ιερεμία. Οι «καιροί θλίψεως», οι οποίοι επρόκειτο να υπάρξουν κατά την περίοδο κατά την οποία εγκαθιδρύονταν το τείχος και η οδός, επρόκειτο να εκπληρωθούν μετά το 1844, και ο Εμφύλιος Πόλεμος, ο οποίος τότε πλησίαζε και σύντομα άρχιζε μέσα σε εκείνη ακριβώς την ιστορία, αντιπροσώπευε εκείνους τους καιρούς θλίψεως.
Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.
Εάν είχαν σταθεί πιστοί, θα είχαν φθάσει στο συμβολικό πεντηκοστό έτος του ιωβηλαίου (όπου οι δούλοι ελευθερώνονται), το οποίο επίσης προεικονιζόταν από την πεντηκοστή ημέρα της Πεντηκοστής (όπου το μήνυμα της απελευθερώσεως μεταβαίνει σε όλον τον κόσμο). Αλλά μετά το 1844 οι περισσότεροι εναντιώθηκαν στο φως του Σαββάτου, και το 1863 επίσης απέρριψαν το μήνυμα του Μωυσή (τους «επτά καιρούς»), το οποίο τους είχε παραδοθεί από τον Ηλία (William Miller.) Με άλλα λόγια, αποστράφηκαν «την οδό» (τας παλαιάς τρίβους), την οποίαν όφειλαν να αποκαταστήσουν και να βαδίσουν εν αυτή.
Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.
Ο Ιησούς απεικονίζει πάντοτε το τέλος διά της αρχής, και όταν η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβάνεται κατά τις έσχατες ημέρες, το έργο της αποκαταστάσεως της Ιερουσαλήμ πρόκειται πάλιν να επιτελεσθεί. Η «πλατεία και το τείχος» θα οικοδομηθούν σε «καιρούς στενοχωρίας». Τώρα εισερχόμαστε σε εκείνους τους καιρούς στενοχωρίας. Η 22α Οκτωβρίου 1844 προτυπώνει τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο, ώστε, όταν φθάσει η «ώρα του μεγάλου σεισμού» της Αποκαλύψεως ένδεκα, η πλατεία και το τείχος θα οικοδομηθούν σε καιρούς στενοχωρίας. Θα προσδιορίσουμε τώρα αυτούς τους καιρούς στενοχωρίας ως την «οργή των εθνών» που προκαλείται από τον κλιμακούμενο πόλεμο του Ισλάμ.
While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.
Εξηγώντας όσα είχαν προηγουμένως γραφεί σχετικά με έναν «καιρό θλίψεως», έδωσε μια εξήγηση που είναι καταγεγραμμένη στο βιβλίο Early Writings.
“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’
«1. Στη σελίδα 33 παρατίθεται το ακόλουθο: “Είδα ότι το άγιο Σάββατο είναι, και θα είναι, το διαχωριστικό τείχος μεταξύ του αληθινού Ισραήλ του Θεού και των απίστων· και ότι το Σάββατο είναι το μεγάλο ζήτημα για να ενώσει τις καρδιές των αγαπητών, προσμενόντων αγίων του Θεού. Είδα ότι ο Θεός είχε τέκνα που δεν βλέπουν και δεν τηρούν το Σάββατο. Δεν είχαν απορρίψει το φως σχετικά με αυτό. Και κατά την έναρξη του καιρού της θλίψεως, επλησθήκαμε με το Άγιο Πνεύμα, καθώς εξήλθαμε και κηρύξαμε το Σάββατο πληρέστερα.”»
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Αυτή η όραση δόθηκε το 1847, όταν υπήρχαν μόνον ελάχιστοι από τους αδελφούς των Αντβεντιστών που τηρούσαν το Σάββατο, και από αυτούς μόνον λίγοι υπέθεταν ότι η τήρησή του ήταν αρκετά σημαντική ώστε να χαράσσει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του λαού του Θεού και των απίστων. Τώρα αρχίζει να διακρίνεται η εκπλήρωση εκείνης της όρασης. “Η έναρξη εκείνου του καιρού θλίψεως”, που αναφέρεται εδώ, δεν αναφέρεται στον καιρό κατά τον οποίο οι πληγές θα αρχίσουν να εκχύνονται, αλλά σε μια σύντομη περίοδο ακριβώς πριν εκχυθούν, ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο αγιαστήριο. Κατά τον καιρό εκείνο, ενώ το έργο της σωτηρίας πλησιάζει στη λήξη του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μη ματαιώσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατά τον καιρό εκείνο η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους ώστε να σταθούν κατά την περίοδο κατά την οποία θα εκχυθούν οι επτά τελευταίες πληγές.” Early Writings, 85.
There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.
Υπάρχει ένα «σύντομο χρονικό διάστημα», το οποίο προηγείται της λήξεως της δοκιμασίας, κατά το οποίο «τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται». Ταυτοχρόνως καταφθάνει «η όψιμη βροχή». Η «οργή των εθνών» αποτελεί σύμβολο που προσδιορίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Και τα έθνη οργίσθηκαν, και ήλθε η οργή σου, και ο καιρός των νεκρών, ώστε να κριθούν, και να δώσεις τον μισθό στους δούλους σου τους προφήτες, και στους αγίους, και σε εκείνους που φοβούνται το όνομά σου, μικρούς και μεγάλους· και να αφανίσεις εκείνους που αφανίζουν τη γη. Αποκάλυψη 11:18.
Sister White comments on this verse.
Η αδελφή Ουάιτ σχολιάζει αυτό το εδάφιο.
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
«Είδα ότι η οργή των εθνών, η οργή του Θεού και ο καιρός για να κριθούν οι νεκροί ήσαν χωριστά και διακεκριμένα, το ένα ακολουθώντας το άλλο· επίσης, ότι ο Μιχαήλ δεν είχε ακόμη εγερθεί και ότι ο καιρός της θλίψεως, ο οποίος δεν υπήρξε ποτέ όμοιός του, δεν είχε ακόμη αρχίσει. Τα έθνη τώρα οργίζονται· αλλά όταν ο Αρχιερεύς μας τελειώσει το έργο Του στο αγιαστήριο, τότε θα εγερθεί, θα ενδυθεί τα ιμάτια της εκδικήσεως, και τότε θα εκχυθούν οι επτά τελευταίες πληγές.»
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
«Είδα ότι οι τέσσερις άγγελοι θα συγκρατούσαν τους τέσσερις ανέμους έως ότου ολοκληρωνόταν το έργο του Ιησού στο αγιαστήριο, και τότε θα έλθουν οι επτά τελευταίες πληγές». Early Writings, 36.
The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.
Η «εξαγρίωση των εθνών» λαμβάνει χώρα ακριβώς πριν από τη λήξη της δοκιμασίας, διότι ακολουθείται από την «οργή του Θεού». Η «οργή του Θεού» εκδηλώνεται όταν λήγει η δοκιμασία, και ο «καιρός να κριθούν οι νεκροί» αναφέρεται σε κρίση που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της χιλιετίας και δεν αναφέρεται στην κρίση των νεκρών που άρχισε το 1844.
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.
Και είδα έναν άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό, έχοντας το κλειδί της αβύσσου και μία μεγάλη αλυσίδα στο χέρι του. Και έπιασε τον δράκοντα, τον αρχαίο όφι, που είναι ο Διάβολος και ο Σατανάς, και τον έδεσε χίλια έτη, και τον έριξε στην άβυσσο, και τον έκλεισε μέσα, και έθεσε σφραγίδα επάνω του, ώστε να μη πλανά πλέον τα έθνη, μέχρις ότου συμπληρωθούν τα χίλια έτη· και μετά ταύτα πρέπει να λυθεί για λίγο καιρό. Και είδα θρόνους, και εκάθισαν επάνω σε αυτούς, και τους δόθηκε κρίση· και είδα τις ψυχές εκείνων που αποκεφαλίστηκαν για τη μαρτυρία του Ιησού και για τον λόγο του Θεού, και οι οποίοι δεν προσκύνησαν το θηρίο ούτε την εικόνα του, και δεν έλαβαν το χάραγμά του επάνω στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους· και έζησαν και βασίλευσαν με τον Χριστό χίλια έτη. Αποκάλυψη 20:1–4.
The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.
Η κρίση που «δίδεται εις» τους αγίους δηλώνει ότι αυτοί θα ασκήσουν κρίση επί των ασεβών κατά τη χιλιετία, όχι ότι οι ίδιοι κρίνονται.
“During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.
«Κατά τη διάρκεια των χιλίων ετών μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης ανάστασης λαμβάνει χώρα η κρίση των ασεβών. Ο απόστολος Παύλος υποδεικνύει αυτή την κρίση ως γεγονός που ακολουθεί τη δεύτερη παρουσία. “Μη κρίνετε λοιπόν τίποτε προ καιρού, έως ότου έλθει ο Κύριος, ο οποίος και θα φέρει στο φως τα κρυφά του σκότους και θα φανερώσει τις βουλές των καρδιών.” Α΄ Κορινθίους 4:5. Ο Δανιήλ δηλώνει ότι, όταν ήλθε ο Παλαιός των Ημερών, “η κρίση εδόθη εις τους αγίους του Υψίστου.” Δανιήλ 7:22. Κατά τον καιρό αυτόν οι δίκαιοι βασιλεύουν ως βασιλείς και ιερείς του Θεού. Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη λέγει: “Και είδα θρόνους, και εκάθισαν επ’ αυτών, και κρίσις εδόθη εις αυτούς.” “Θέλουσιν είσθαι ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θέλουσι βασιλεύσει μετ’ αυτού χίλια έτη.” Αποκάλυψη 20:4, 6. Τότε είναι που, καθώς προείπε ο Παύλος, “οι άγιοι θέλουσι κρίνει τον κόσμον.” Α΄ Κορινθίους 6:2. Σε ένωση με τον Χριστό κρίνουν τους ασεβείς, συγκρίνοντας τις πράξεις τους με το βιβλίο του νόμου, τη Βίβλο, και αποφασίζοντας κάθε περίπτωση σύμφωνα με τα έργα που έγιναν διά του σώματος. Έπειτα απονέμεται το μερίδιο που πρέπει να υποστούν οι ασεβείς, σύμφωνα με τα έργα τους· και καταγράφεται απέναντι στα ονόματά τους στο βιβλίο του θανάτου.»
“Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.
Ο Σατανάς επίσης και οι πονηροί άγγελοι κρίνονται από τον Χριστό και από τον λαό Του. Ο Παύλος λέγει: «Δεν γνωρίζετε ότι θέλομεν κρίνει αγγέλους;» Εδάφιο 3. Και ο Ιούδας δηλώνει ότι «τους αγγέλους οίτινες δεν εφύλαξαν την αρχικήν αυτών τάξιν, αλλά εγκατέλιπον την ιδίαν αυτών κατοικίαν, έχει τεθησαυρισμένους εις παντοτινά δεσμά υπό το σκότος διά την κρίσιν της μεγάλης ημέρας». Ιούδα 6.
“At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.
«Στο τέλος των χιλίων ετών θα λάβει χώρα η δεύτερη ανάσταση. Τότε οι ασεβείς θα αναστηθούν εκ νεκρών και θα εμφανισθούν ενώπιον του Θεού για την εκτέλεση της “γεγραμμένης κρίσεως”. Έτσι ο Αποκαλυπτής, αφού περιγράφει την ανάσταση των δικαίων, λέγει: “Οι δε λοιποί των νεκρών δεν ανέζησαν έως ου ετελέσθησαν τα χίλια έτη.” Αποκάλυψις 20:5. Και ο Ησαΐας δηλώνει, σχετικά με τους ασεβείς: “Θέλουσι συναχθή, καθώς συνάγονται οι δεσμώται εις τον λάκκον, και θέλουσι κλεισθή εις την φυλακήν, και μετά πολλάς ημέρας θέλουσιν επισκεφθή.” Ησαΐας 24:22.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 660, 661.
It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”
Είναι, λοιπόν, σαφές ότι «η εξόργιση των εθνών» αναφέρεται στους «ταραχώδεις καιρούς» που έρχονται επάνω στον κόσμο πριν κλείσει η δοκιμασία, και ότι όταν «τα έθνη εξοργίζονται», ταυτοχρόνως «συγκρατούνται».
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.
«Είδα ότι η οργή των εθνών, η οργή του Θεού και ο καιρός να κριθούν οι νεκροί ήσαν χωριστά και διακεκριμένα, το ένα ακολουθώντας το άλλο». Early Writings, 36.
At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.
Τον καιρό κατά τον οποίο «τα έθνη ωργίσθησαν», η όψιμη βροχή αρχίζει να πέφτει.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρό, ἐνώ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας πλησιάζει στὸ τέλος του, θλίψη θὰ ἐπελθεῖ ἐπάνω στὴ γῆ, καὶ τὰ ἔθνη θὰ ὀργισθοῦν, ἀλλὰ θὰ συγκρατοῦνται, ὥστε νὰ μὴν ἐμποδίσουν τὸ ἔργο τοῦ τρίτου ἀγγέλου. Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρό, ἡ “ὄψιμη βροχή”, ἢ ἀναζωογόνηση ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου, θὰ ἔλθει, γιὰ νὰ δώσει δύναμη στὴ δυνατὴ φωνὴ τοῦ τρίτου ἀγγέλου, καὶ νὰ προετοιμάσει τοὺς ἁγίους νὰ σταθοῦν κατὰ τὴν περίοδο ὅταν οἱ ἑπτὰ ἔσχατες πληγὲς θὰ ἐκχυθοῦν.» Early Writings, 85.
There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.
Υπάρχει ένα σημείο κατά το οποίο «τα έθνη οργίζονται», αλλά συγχρόνως «κρατούνται υπό έλεγχο». Τότε είναι που ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία της δόξας Του, διότι εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του κατά τον καιρό της όψιμης βροχής.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί — τότε όλοι θα τη λάβουν, όπως άλλοτε.».
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
«Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν ελεύθερους τους ανέμους, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον όσοι πράττουν ό,τι μπορούν.» Spalding and Magan, 3.
The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Τα δύο προηγούμενα αποσπάσματα από το *Early Writings* προσδιορίζουν ότι, όταν τα έθνη οργίζονται και ταυτοχρόνως «συγκρατούνται», οι τέσσερις άγγελοι κρατούν τους τέσσερις ανέμους. Η οργή των εθνών, επομένως, παριστάνεται ως οι «τέσσερις άνεμοι». Σημείωσε επίσης ότι, κατά τον καιρό που οι τέσσερις άγγελοι συγκρατούν τα οργισμένα έθνη, θα ερχόταν η όψιμη βροχή. Η χρονική περίοδος που αρχίζει όταν έρχεται η όψιμη βροχή, η οποία είναι επίσης ο καιρός κατά τον οποίο τα έθνη οργίζονται, και όμως συγκρατούνται, συνεχίζεται έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία. Αυτή η χρονική περίοδος είναι η περίοδος κατά την οποία η σωτηρία κλείνει, και επομένως αντιπροσωπεύει το τελευταίο έργο του Χριστού στα Άγια των Αγίων, το οποίο προσδιορίζεται ως η χρονική περίοδος κατά την οποία είτε εξαλείφει τις αμαρτίες των ανθρώπων είτε τα ονόματά τους από τα βιβλία της κρίσεως. Εκείνη η χρονική περίοδος, όταν οι άγγελοι κρατούν τους τέσσερις ανέμους, είναι ο καιρός της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.
Το Ισλάμ του τρίτου Ουαί είναι η δύναμη που «εξοργίζει τα έθνη», και το τρίτο Ουαί έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά το Ισλάμ αμέσως «συγκρατήθηκε». Ο «ανατολικός άνεμος» είναι σύμβολο του Ισλάμ, και ο Ησαΐας προσδιορίζει τον «ανατολικό άνεμο» ως τον «σφοδρόν άνεμον», τον οποίον ο Θεός «κρατεί» (περιορίζει). Ο πόλεμος του Ισλάμ απεικονίζεται επανειλημμένως ως γυναίκα που κοιλοπονεί, διότι είναι ένας κλιμακούμενος πόλεμος που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατήλθε ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, όπως επισημαίνεται από την κατάρριψη των μεγάλων κτιρίων της Νέας Υόρκης.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Πώς προέκυψε ο λόγος ότι εγώ δήλωσα πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό δεν το είπα ποτέ. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα διαδραματισθούν όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει τρομερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3”. Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι προειδοποίηση για όσα πρόκειται να επέλθουν επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνο ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι η καταστροφή είναι μέσα στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς Του δύναμης, και αυτές οι ογκώδεις κατασκευές θα πέσουν. Θα διαδραματισθούν σκηνές, η φοβερότητα των οποίων δεν μπορούμε να φαντασθούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.
On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.
Στα διαγράμματα του 1843 και του 1850, το Ισλάμ παριστάνεται ως «πολεμικά άλογα». Στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όπου εκτίθεται το Ισλάμ του πρώτου και του δευτέρου Ουαί, ο χαρακτήρας του Ισλάμ προσδιορίζεται από το όνομα του βασιλιά του Ισλάμ.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
Και είχαν επάνω τους βασιλέα, ο οποίος είναι ο άγγελος της αβύσσου, του οποίου το όνομα στην εβραϊκή γλώσσα είναι Αβαδδών, αλλά στην ελληνική γλώσσα έχει το όνομα Απολλύων. Αποκάλυψη 9:11.
The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.
Το εδάφιο, το οποίο είναι το κεφάλαιο ΕΝΝΕΑ και εδάφιο ΕΝΔΕΚΑ, προσδιορίζει προφητικώς ότι, είτε παριστάνεται στην Παλαιά Διαθήκη (η Εβραϊκή) είτε στην Καινή Διαθήκη (η Ελληνική), ο χαρακτήρας του Ισλάμ είναι Αβαδδών ή Απολλύων. Και τα δύο ονόματα σημαίνουν «καταστροφή και θάνατος».
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Οι άγγελοι κρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως ένα εξαγριωμένο άλογο το οποίο επιδιώκει να λυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας καταστροφή και θάνατο στο πέρασμά του.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.
The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.
Οι τέσσερις άνεμοι είναι ο οργισμένος ίππος της βιβλικής προφητείας, ο οποίος επιδιώκει να λυθεί. Ένα από τα προφητικά χαρακτηριστικά του οργισμένου ίππου είναι ότι συγκρατείται, αλλά επιζητεί να λυθεί και να επιφέρει «καταστροφή και θάνατο» επάνω σε ολόκληρη τη γη.
We will continue to address these subjects in the next article.
Θα συνεχίσουμε να πραγματευόμαστε αυτά τα θέματα στο επόμενο άρθρο.
“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’
«Μακάρι ο λαός του Θεού να είχε αίσθηση της επικείμενης καταστροφής χιλιάδων πόλεων, οι οποίες τώρα είναι σχεδόν παραδομένες στην ειδωλολατρία! Όμως πολλοί από εκείνους που θα έπρεπε να διακηρύττουν την αλήθεια κατηγορούν και καταδικάζουν τους αδελφούς τους. Όταν η μεταστρεπτική δύναμη του Θεού επέλθει επί των διανοιών, θα υπάρξει αποφασιστική μεταβολή. Οι άνθρωποι δεν θα έχουν καμία διάθεση να επικρίνουν και να κατεδαφίζουν. Δεν θα στέκονται σε θέση που εμποδίζει το φως να λάμψει προς τον κόσμο. Η επικριτικότητά τους, οι κατηγορίες τους, θα παύσουν. Οι δυνάμεις του εχθρού συγκεντρώνονται για μάχη. Σκληρές συγκρούσεις είναι μπροστά μας. Πλησιάστε ο ένας τον άλλον, αδελφοί και αδελφές μου, πλησιάστε ο ένας τον άλλον. Συνδεθείτε με τον Χριστό. «Μη είπητε, Συμμαχία, περί παντός ό,τι ούτος ο λαός ονομάζει συμμαχίαν· και μη φοβηθήτε τον φόβον αυτού, μηδέ ταραχθήτε. Τον Κύριον των δυνάμεων, αυτόν αγιάσατε· και αυτός ας είναι ο φόβος σας, και αυτός ας είναι ο τρόμος σας. Και θέλει είσθαι δια αγιαστήριον· αλλά και δια λίθον προσκόμματος και δια πέτραν σκανδάλου εις τους δύο οίκους του Ισραήλ, δια παγίδα και δια θηλειάν εις τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Και πολλοί εξ αυτών θέλουσι προσκόψει και πέσει και συντριφθή και παγιδευθή και συλληφθή.»
“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.
«Ο κόσμος είναι ένα θέατρο. Οι ηθοποιοί, οι κάτοικοί του, ετοιμάζονται να διαδραματίσουν τον ρόλο τους στο τελευταίο μεγάλο δράμα. Ο Θεός έχει παραγκωνισθεί από την όρασή τους. Με τις μεγάλες μάζες της ανθρωπότητας δεν υπάρχει ενότητα, παρά μόνον όταν οι άνθρωποι συνασπίζονται για να επιτύχουν τους εγωιστικούς τους σκοπούς. Ο Θεός παρατηρεί. Οι σκοποί Του αναφορικά με τους στασιαστικούς υπηκόους Του θα εκπληρωθούν. Ο κόσμος δεν έχει δοθεί στα χέρια των ανθρώπων, μολονότι ο Θεός επιτρέπει στις δυνάμεις της σύγχυσης και της αταξίας να επικρατούν για ένα διάστημα. Μια δύναμη από κάτω εργάζεται για να επιφέρει τις τελευταίες μεγάλες σκηνές του δράματος,—τον Σατανά που έρχεται ως Χριστός και ενεργεί με κάθε απάτη της αδικίας μεταξύ εκείνων που δεσμεύουν τους εαυτούς τους μαζί σε μυστικές εταιρείες. Εκείνοι που παραδίδονται στο πάθος της συνομοσπονδίας εκτελούν τα σχέδια του εχθρού. Την αιτία θα ακολουθήσει το αποτέλεσμα.»
“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.
«Η παράβαση έχει σχεδόν φθάσει στο όριό της. Σύγχυση πληροί τον κόσμο, και μεγάλος τρόμος πρόκειται σύντομα να επέλθει επί των ανθρώπων. Το τέλος είναι πολύ κοντά. Εμείς που γνωρίζουμε την αλήθεια θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για εκείνο που σύντομα θα ξεσπάσει επάνω στον κόσμο ως συντριπτική έκπληξη». Review and Herald, 10 Σεπτεμβρίου 1903.