On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.
Στις 18 Ιουλίου 2020, ήλθε η πρώτη απογοήτευση για το αναμορφωτικό κίνημα των εσχάτων ημερών του Θεού. Αυτή σηματοδότησε ένα ορόσημο στην ιστορία του τρίτου Ουαί, η οποία είναι η ιστορία της όψιμης βροχής, καθώς και η ιστορία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η ιστορία αυτή έχει αναπαρασταθεί από κάθε αναμορφωτικό κίνημα της ιερής ιστορίας, και ειδικότερα αναπαραστάθηκε από την ιστορία του κινήματος των Μιλλεριτών, και εικονογραφείται από την παραβολή των δέκα παρθένων, και αντιπροσωπεύει την προφητική ιστορία την οποία προσδιόρισε κάθε προφήτης.
July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.
Η 18η Ιουλίου 2020 αντιπροσωπεύει την πρώτη απογοήτευση του κινήματος, και ως εκ τούτου σηματοδοτεί την έλευση του χρόνου της καθυστέρησης στην παραβολή των δέκα παρθένων και στον Αββακούμ. Στην ιστορία των Μιλλεριτών, τα ίδια τεκμήρια που οδήγησαν στην εσφαλμένη διακήρυξή τους αναγνωρίστηκε ότι προσδιόριζαν την αληθινή ημερομηνία. Ο χρόνος της καθυστέρησης της παραβολής των δέκα παρθένων έγινε τότε κατανοητός ως παρούσα αλήθεια, και εκείνος ο χρόνος της καθυστέρησης ήταν ο ίδιος χρόνος της καθυστέρησης στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβάνεται κατά γράμμα, και αυτή η πραγματικότητα προσδιορίζει ότι μόνον όσοι ενεπλάκησαν με την απογοήτευση είναι υποψήφιοι είτε να είναι φρόνιμη είτε μωρή παρθένος.
The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.
Το μεγάλο σώμα του Λαοδικειανού Αντβεντισμού δοκιμάσθηκε με την έλευση του τρίτου Αλλοίμονο στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και όταν παρήλθε η αποτυχημένη πρόβλεψη της 18ης Ιουλίου 2020, ο Λαοδικειανούς Αντβεντισμός αφέθηκε πίσω να παρασύρεται άσκοπα πάλι προς τη Ρώμη, όπως συνέβη με τους Προτεστάντες στη Μιλλεριτική ιστορία.
Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.
Όχι μόνο οι Μιλλεριτιστές αναγνώρισαν τον χρόνο της καθυστέρησης ως την εκπλήρωση της παραβολής των δέκα παρθένων, αλλά διέκριναν επίσης ότι στον Αββακούμ η εντολή να αναμένουν το όραμα, αν και εβράδυνε, αποτελούσε το ίδιο προφητικό ορόσημο. Έπειτα ο Αββακούμ επιβεβαιώνει ότι το όραμα που είχε παρουσιασθεί εσφαλμένα και το οποίο είχε προκαλέσει την πρώτη απογοήτευση ήταν το όραμα που θα «λαλήσει» στο τέλος.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
Διότι ἡ ὅρασις εἶναι ἔτι διὰ καιρὸν ὡρισμένον, ἀλλὰ εἰς τὸ τέλος θέλει λαλήσει, καὶ δὲν θέλει ψευσθῆ· καίτοι ἀργοπορῇ, περίμενε αὐτήν· διότι βεβαίως θέλει ἐλθεῖ, δὲν θέλει βραδύνει. Αββακούμ 2:3.
The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.
Το μήνυμα που προκάλεσε την πρώτη απογοήτευση ήταν το ίδιο μήνυμα που επρόκειτο να αναγνωριστεί ως εκπληρούμενο στο εγγύς μέλλον, αλλά ήταν ένα μήνυμα που εξακολουθούσε να βασίζεται στα προγενέστερα προφητικά επιχειρήματα τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί στην πρώτη εσφαλμένη διακήρυξη.
In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.
Στην ιστορία των Μιλλεριτών, ο λαός της πρώτης διαθήκης δοκιμάσθηκε πρώτος, και κατόπιν δοκιμάσθηκε ο λαός της νέας διαθήκης. Η δοκιμασία άρχισε για τους Προτεστάντες όταν ο πρώτος άγγελος της Αποκαλύψεως δέκα και ο πρώτος άγγελος της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα (διότι είναι ο αυτός άγγελος) κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840. Η δοκιμασία τους ολοκληρώθηκε με την πρώτη απογοήτευση και με την άφιξη του δευτέρου αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα.
In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.
Στην ιστορία των Μιλλεριτών, η δοκιμασία για τους Μιλλερίτες άρχισε με την άφιξη του δευτέρου αγγέλου κατά την πρώτη απογοήτευση και ολοκληρώθηκε με την άφιξη της Μεσονύκτιας Κραυγής, την οποία η Αδελφή White παρουσιάζει ως πλήθος αγγέλων, οι οποίοι ενώνονται με τον δεύτερο άγγελο. Υπό τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, οι Μιλλερίτες που αναγνώρισαν και αποδέχθηκαν το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής διαχωρίστηκαν τότε από τους Μιλλερίτες που δεν αναγνώρισαν το μήνυμα το οποίο έπεφτε ολόγυρά τους. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο τρίτος άγγελος έφθασε και το όραμα που είχε βραδύνει τότε ελάλησε.
In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.
Στην ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, ο λαός της προτέρας διαθήκης δοκιμάσθηκε πρώτα, έπειτα δε ο λαός της νέας διαθήκης. Η δοκιμασία άρχισε για τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό όταν η πρώτη φωνή του αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ και του τρίτου αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα (διότι είναι ο ίδιος άγγελος) κατέβη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η δοκιμασία τους ολοκληρώθηκε με την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020.
In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.
Στο κίνημα του τρίτου αγγέλου, η δοκιμασία για τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες άρχισε με την έλευση της πρώτης απογοήτευσης και θα ολοκληρωθεί με την έλευση του μηνύματος της Μεσονύκτιας Κραυγής. Υπό τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, εκείνοι που τώρα αναγνωρίζουν και αποδέχονται το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής, τότε διαχωρίζονται από τους μωρούς και τους πονηρούς, οι οποίοι δεν αναγνώρισαν το πολύπλευρο μήνυμα που τώρα καταπίπτει ολόγυρά τους.
At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.
Κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, ο δεύτερος «φωνή» του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ ομιλεί, η οποία είναι επίσης το όραμα που «εβράδυνε» να ομιλήσει. Αντιπροσωπεύει επίσης το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο «διογκώνεται» έως τη δυνατή κραυγή.
The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.
Η Κραυγή του Μεσονυκτίου παριστάνεται ως πολλοί άγγελοι οι οποίοι ενώνονται με τον προηγούμενο άγγελο. Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου έχει διάφορα στοιχεία που συντελούν στο σύνολο του μηνύματος, και οι άγγελοι είναι σύμβολα μηνυμάτων. Στη Μιλλεριτική ιστορία, ο πρωτοπόρος που αναγνωρίζεται ότι προηγήθηκε στη συγκρότηση και διακήρυξη του μηνύματος της αληθινής Κραυγής του Μεσονυκτίου ήταν ο Samuel S. Snow. Στην εν λόγω ιστορία είναι επαρκώς τεκμηριωμένο ότι η κατανόηση του Snow σχετικά με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου αναπτύχθηκε μέσα σε μια χρονική περίοδο.
That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:
Η ιστορία εκείνη επαναλαμβάνεται κατά γράμμα, και το μήνυμα της τελικής Κραυγής του Μεσονυκτίου αναπτύσσεται δημοσίως από τα τέλη Ιουλίου του 2023. Δεν είναι απλώς το μήνυμα του Ισλάμ, αλλά περιλαμβάνει επίσης και το μήνυμα της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Περιλαμβάνει την αποκάλυψη ότι τα δύο κέρατα του θηρίου της γης διέρχονται αμφότερα από έναν «θάνατο και ανάσταση», καθώς παραλληλίζονται με την εικόνα του θηρίου, η οποία, μέσα στην ίδια ιστορία, εκπληρώνει το προφητικό αίνιγμα ότι «ο όγδοος είναι εκ των επτά». Περιλαμβάνει τις αποκαλύψεις που συνδέονται με την «κρυμμένη ιστορία» των Επτά Βροντών, και εκπληρώνει το προφητικό αίνιγμα του «λίθου» που απορρίφθηκε και έγινε «κεφαλή γωνίας», καθώς οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι αποκαλύπτεται ότι είναι το νήμα που υφαίνει μαζί όλες τις αλήθειες της ιστορίας του Μίλλερ με τις αλήθειες που αποσφραγίστηκαν κατά τον καιρό του τέλους το 1989. Ο Ψαλμωδός το λέγει ως εξής:
The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.
Λίθον, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας. Παρά Κυρίου έγινε αύτη, και είναι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Αύτη είναι η ημέρα την οποίαν έκαμεν ο Κύριος· ας αγαλλιασθώμεν και ας ευφρανθώμεν εν αυτή. Ψαλμοί 118:22–24.
The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.
Η «πέτρα», η οποία ήταν το πρώτο «πολύτιμο πετράδι» που ανακάλυψε ο William Miller (και τα πολύτιμα πετράδια είναι πέτρες), είναι η «ημέρα την οποίαν εποίησεν ο Κύριος». Έχει καταδειχθεί σε προηγούμενα άρθρα ότι η δομή, και οι λέξεις της εντολής του Σαββάτου είναι ταυτόσημες προς τη δομή του ιερού κύκλου του επτά, όπως εκτίθεται στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Λευιτικού. Η ανάπαυση κατά την έβδομη ημέρα προεικόνιζε την ανάπαυση της γης κατά το έβδομο έτος, και όταν οι δύο εντολές θεωρούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο, παρέχουν μαρτυρία ότι μία ημέρα αντιπροσωπεύει ένα έτος στη βιβλική προφητεία.
They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.
Δείχνουν επίσης ότι η κατανόηση την οποία κήρυξε ο Μίλλερ σχετικά με την οργή του Θεού των «επτά καιρών», στο Λευιτικόν είκοσι έξι, παριστάνεται ως «ημέρα», διότι ο Κύριος καθιέρωσε τον ιερό κύκλο των επτά ετών, εξίσου βεβαίως όπως έκαμε τους ουρανούς και τη γη σε έξι ημέρες και ανεπαύθη κατά την εβδόμη.
When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.
Όταν ο Ιησούς ολοκλήρωσε την παραβολή του αμπελώνα, έθεσε ένα ερώτημα προς τους Φαρισαίους.
When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.
Ὅταν λοιπόν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί θὰ κάμῃ εἰς ἐκείνους τοὺς γεωργούς; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Κακοὺς κακῶς θὰ ἀπολέσῃ αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνά του θὰ ἐκμισθώσῃ εἰς ἄλλους γεωργούς, οἵτινες θὰ ἀποδίδωσιν εἰς αὐτὸν τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ποτέ δὲν ἀνεγνώσατε ἐν ταῖς γραφαῖς, Λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἔγεινεν κεφαλὴ γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ εἶναι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ ἀφαιρεθῇ ἀφ’ ὑμῶν, καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἔθνος ποιοῦν τοὺς καρποὺς αὐτῆς. Καὶ ὅστις πέσῃ ἐπὶ τοῦ λίθου τούτου, θὰ συντριφθῇ· ἐφ’ ὅν δ’ ἂν πέσῃ, θὰ αὐτὸν λικμήσῃ. Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολὰς αὐτοῦ, ἐνόησαν ὅτι περὶ αὐτῶν ἔλεγε. Κατὰ Ματθαῖον 21:40–45.
The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.
Η παραβολή του αμπελώνα είναι η παραβολή περί της παραθεωρήσεως του προηγουμένως εκλεκτού λαού και της παραδόσεως της βασιλείας σε έναν νέο εκλεκτό λαό. Ο «λίθος» ο οποίος απορρίφθηκε, κατά τον Ιησού, είναι ο «λίθος» που είτε σώζει είτε καταστρέφει, αναλόγως του τρόπου με τον οποίο γίνεται δεκτός. Ο «λίθος» πρέπει να είναι μια βιβλική αλήθεια στο πλαίσιο στο οποίο τη χρησιμοποιεί ο Ιησούς, διότι έχει τη δύναμη να παράγει δίκαιο καρπό, και η δικαιοσύνη του Χριστού παράγεται στους άνδρες και στις γυναίκες μόνο όταν δεχθούν τον Λόγο της αληθείας Του.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.
The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.
Η «πέτρα» είναι μία διδασκαλία που είτε γίνεται αποδεκτή είτε απορρίπτεται, και ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και στο βιβλίο των Πράξεων ο Πέτρος ταυτοποιεί την «πέτρα» με τον Χριστό.
Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.
Γνωστὸν ἔστω εἰς πάντας ὑμᾶς καὶ εἰς πάντα τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι διὰ τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον ἐσεῖς ἐσταυρώσατε, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, δι’ αὐτοῦ οὗτος παρίσταται ἐνώπιόν σας ὑγιής. Οὗτός εἶναι ὁ λίθος ὁ ἐξουδενωθεὶς ἀφ’ ὑμῶν τῶν οἰκοδόμων, ὁ ὁποῖος ἔγινε κεφαλὴ γωνίας. Καὶ δὲν ὑπάρχει ἐν οὐδενὶ ἄλλῳ ἡ σωτηρία· διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα ὑπὸ τὸν οὐρανὸν δεδομένον μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, διὰ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ σωθοῦμε. Πράξεις 4:10–12.
And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”
Και έπειτα, στην Πρώτη Πέτρου, προχωρεί ακόμη περισσότερο τον συμβολισμό του «λίθου», αλλά τον διατηρεί μέσα στο ίδιο πλαίσιο της παρέλευσης ενός προηγούμενου λαού της διαθήκης και της εκλογής ενός νέου εκλεκτού λαού, ο οποίος, όπως δηλώνει, «ποτὲ δὲ οὐ λαός, νῦν δὲ λαὸς Θεοῦ· οἱ οὐκ ἠλεημένοι, νῦν δὲ ἐλεηθέντες».
To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.
Προσερχόμενοι προς Αυτόν, ως προς λίθον ζώντα, αποδοκιμασμένον μεν από τους ανθρώπους, εκλεκτόν δε παρά τω Θεώ, πολύτιμον, και σεις επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, για να προσφέρετε πνευματικές θυσίες, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού. Διότι περιέχεται και εν τη Γραφή: Ιδού, θέτω εν Σιών ακρογωνιαίον λίθον, εκλεκτόν, πολύτιμον· και ο πιστεύων επ’ Αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή. Εις εσάς λοιπόν τους πιστεύοντας είναι πολύτιμος· εις δε τους απειθούντας, ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας, και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου· αυτοί προσκόπτουν εις τον λόγον, όντες απειθείς, εις το οποίον και ήσαν προσδιορισμένοι. 1 Πέτρου 2:4–8.
Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”
Ο Πέτρος λέγει περί του πρώην εκλεκτού λαού: «εις τους απειθούντας, ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας, και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου, εις εκείνους οι οποίοι προσκόπτουν εις τον λόγον, όντες απειθείς· εις το οποίον και ήσαν προσδιορισμένοι».
Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.
Ο Ιησούς παριστάνεται με κάθε ιερή εικόνα του θεμελίου.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Διότι άλλον θεμέλιον ουδείς δύναται να θέσει παρά τον ήδη τεθέντα, όστις είναι ο Ιησούς Χριστός. Α΄ Κορινθίους 3:11.
The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).
Το θεμέλιο που έθεσαν οι Μιλλεριτιστές ήταν ο Βράχος των Αιώνων (η Πέτρα).
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
«Η προειδοποίηση έχει δοθεί: Δεν πρέπει να επιτραπεί να εισέλθει τίποτε που θα διαταράξει το θεμέλιο της πίστεως επάνω στο οποίο οικοδομούμε από τότε που το μήνυμα ήλθε το 1842, 1843 και 1844. Ήμουν μέσα σε αυτό το μήνυμα, και από τότε έως σήμερα στέκομαι ενώπιον του κόσμου, πιστή στο φως που ο Θεός μάς έχει δώσει. Δεν προτιθέμεθα να απομακρύνουμε τα πόδια μας από την εξέδρα επάνω στην οποία τοποθετήθηκαν, καθώς ημέρα με την ημέρα εκζητούσαμε τον Κύριο με ένθερμη προσευχή, ζητώντας φως. Νομίζετε ότι θα μπορούσα να απαρνηθώ το φως που ο Θεός μού έχει δώσει; Είναι να είναι ως ο Βράχος των Αιώνων. Αυτό με καθοδηγεί από τότε που μου δόθηκε». Review and Herald, 14 Απριλίου 1903.
The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.
Το πρώτο κόσμημα που ανακάλυψε ο Μίλλερ και έγινε μέρος του Μιλλεριτικού θεμελίου, το οποίο είναι ως ο Βράχος των Αιώνων, ήταν οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι· και οι «επτά καιροί» ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια που παραμερίσθηκε από εκείνους τους Μιλλεριτικούς πρωτοπόρους, οι οποίοι μόλις είχαν οικοδομήσει το Μιλλεριτικό θεμέλιο. Οι οικοδόμοι ήταν εκείνοι που επρόκειτο να απορρίψουν τον θεμέλιο λίθο. Εκείνη η «πέτρα», η οποία προτυπώνει τον Χριστό, είναι επίσης η ημέρα την οποία έκαμε ο Κύριος, διότι έκανε την εβδόμη ημέρα ως ημέρα αναπαύσεως, και το έβδομο έτος ως έτος κατά το οποίο η γη θα ανεπαυόταν. Το 1863, ο θεμέλιος λίθος απορρίφθηκε, αλλά πρόκειται να γίνει «κεφαλή γωνίας» και «λίθος προσκόμματος» για τους απειθούντες.
The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.
Το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο αποτελεί το θέμα του μεταρρυθμιστικού κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και η διαδικασία της δοκιμασίας άρχισε όταν ο άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατέβηκε, καθώς τα μεγάλα κτίρια της πόλεως της Νέας Υόρκης κατεδαφίζονταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Αντβεντισμός εσιώπησε όσον αφορά την προφητική ταυτοποίηση ότι η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν η άφιξη της «ημέρας του ανατολικού ανέμου». Στις 18 Ιουλίου 2020, εγκατελείφθηκαν, καθώς οι δύο μάρτυρες του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως εφονεύθησαν στους δρόμους εκείνης της μεγάλης πόλεως. Η δοκιμασία του Αντβεντισμού είχε τελειώσει, και η δοκιμασία για εκείνους που είχαν ομολογήσει ότι αναγνώριζαν το μήνυμα του Ισλάμ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη.
After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.
Αφού κείτονταν νεκρά στους δρόμους έως το τέλος του Ιουλίου 2023, τα νεκρά ξηρά οστά κατόπιν διεγέρθηκαν από το πρώτο μήνυμα του Ιεζεκιήλ. Το δεύτερο μήνυμα του Ιεζεκιήλ είναι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων του Ισλάμ της τρίτης Ουαί, που αντιπροσωπεύει την προοδευτική αποσφράγιση του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία είναι η όραση που εβράδυνε, και το θέμα ολόκληρης της περιόδου του κινήματος. Διάφορες αλήθειες κατόπιν αποσφραγίσθηκαν, διότι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου αντιπροσωπεύει ένα πολύπλευρο μήνυμα. Η πρώτη αλήθεια που ήλθε αντιμέτωπη με τα νεκρά ξηρά οστά ήταν η πρώτη αλήθεια που απέρριψε ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός, και αντιπροσωπεύει την αλήθεια που σηματοδοτεί τη μετάβαση της Λαοδίκειας προς τη Φιλαδέλφεια.
The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.
Η αλήθεια είναι το μήνυμα της σφραγίσεως και, επομένως, πρέπει να εδραιωθεί τόσο διανοητικώς όσο και πνευματικώς. Δεν αρκεί να αναγνωρίσει κανείς ότι η περίοδος κατά την οποία οι δύο μάρτυρες ήσαν νεκροί επί της πλατείας είναι σύμβολο του διασκορπισμού των «επτά καιρών»· απαιτείται επίσης βιωματική αποδοχή της αλήθειας.
Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.
Τα κοσμήματα του Μίλλερ, τα οποία αντιπροσωπεύουν τις αλήθειες που αποσφραγίσθηκαν στον καιρό του τέλους, το 1798, καθίστανται δοκιμασία για τις παρθένες των εσχάτων ημερών. Η εμπειρία του να εδραιώνεται κανείς στην αλήθεια «πνευματικώς» αντιπροσωπεύεται από το πρώτο κόσμημα του Μίλλερ, και η «διανοητική» εδραίωση στην αλήθεια αντιπροσωπεύεται από το μήνυμα του Ισλάμ περί του τρίτου αλίμονο. Η κλήση σε μετάνοια και εξομολόγηση, η οποία αντιπροσωπεύεται από τους «επτά καιρούς», προσδιορίζει ένα έργο που επιτελείται σε συνάρτηση με τον Χριστό στα Άγια των Αγίων και αντιπροσωπεύεται από το όραμα «mareh».
The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.
Η «διανοητική» κατανόηση του Ισλάμ του τρίτου Αλλοίμονο αντιπροσωπεύεται από το όραμα «chazon», και αμφότερα απαιτούνται για όσους πρόκειται να σφραγιστούν. Το 1863, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός επέλεξε να ανοικοδομήσει την Ιεριχώ και εγκατέλειψε το έργο της αποκαταστάσεως της Ιερουσαλήμ. Η Ιεριχώ αποτελεί σύμβολο ευπορίας, όπως επίσης αντιπροσωπεύεται από τη Λαοδικειακή τύφλωση.
“One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.
«Ένα από τα ισχυρότερα οχυρά της χώρας —η μεγάλη και πλούσια πόλη της Ιεριχώς— βρισκόταν ακριβώς μπροστά τους, σε μικρή όμως απόσταση από το στρατόπεδό τους στα Γάλγαλα. Στα όρια μιας εύφορης πεδιάδας, που αφθονούσε στα πλούσια και ποικίλα προϊόντα των τροπικών, με τα ανάκτορα και τους ναούς της ως κατοικητήρια πολυτέλειας και ακολασίας, αυτή η υπερήφανη πόλη, πίσω από τους ογκώδεις προμαχώνες της, πρόβαλλε πρόκληση προς τον Θεό του Ισραήλ. Η Ιεριχώ ήταν μία από τις κυριότερες έδρες της ειδωλολατρικής λατρείας, όντας ιδιαίτερα αφιερωμένη στην Ασταρώθ, τη θεά της σελήνης. Εκεί συγκεντρωνόταν καθετί το πλέον αισχρό και το πλέον εξευτελιστικό στη θρησκεία των Χαναναίων. Ο λαός του Ισραήλ, στη σκέψη του οποίου ήταν ακόμη νωπά τα φοβερά αποτελέσματα της αμαρτίας του στη Βαιθ-φεγώρ, δεν μπορούσε να αντικρίσει αυτή την εθνική πόλη παρά μόνο με αποστροφή και φρίκη.» Πατριάρχες και Προφήτες, 487.
The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.
Η «πέτρα» την οποία απέρριψαν οι οικοδόμοι το 1863, ενώ ανοικοδομούσαν την Ιεριχώ, ήταν οι «επτά καιροί», που στις έσχατες ημέρες θα γίνονταν η αλήθεια (κόσμημα), η οποία γίνεται «κεφαλή γωνίας», διότι είναι η αλήθεια που συνυφαίνει την αρχή του Αντβεντισμού στο κίνημα των Μιλλεριτών με το τέλος του Αντβεντισμού στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το κόσμημα εκείνο, που είναι οι «επτά καιροί», είναι επίσης «η ημέρα την οποίαν έκαμεν ο Κύριος», και είναι ο ίδιος ο Χριστός, διότι Αυτός είναι ο Λόγος, και Αυτός είναι «η Αλήθεια». Το θέμα του Ισλάμ είναι το μοτίβο που επιφέρει τον καθαρισμό τόσο του παλαιού όσο και του νέου εκλεκτού λαού, και ο διττός καθαρισμός άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η οποία ήταν «η ημέρα του ανατολικού ανέμου». Κατά την ημέρα εκείνη οι σκοποί έπρεπε να ψάλουν το ίδιο ακριβώς άσμα που έψαλε ο Χριστός, όταν διακήρυξε την παραβολή του αμπελώνος. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ψάλλουν την ωδή του Μωυσέως (τους «επτά καιρούς») και την ωδή του Αρνίου.
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
Και είδα ως θάλασσαν υαλίνην μεμιγμένην με πυρ· και εκείνους που είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα αυτού, και το χάραγμα αυτού, και τον αριθμό του ονόματός αυτού, να στέκονται επί την θάλασσαν την υαλίνην, έχοντες τας κιθάρας του Θεού. Και ψάλλουν την ωδήν του Μωυσέως, του δούλου του Θεού, και την ωδήν του Αρνίου, λέγοντες· Μεγάλα και θαυμαστά είναι τα έργα σου, Κύριε Θεέ Παντοκράτορ· δίκαιαι και αληθιναί είναι αι οδοί σου, βασιλεύ των αγίων. Αποκάλυψις 15:2, 3.
The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.
Ο «Αμνός» είναι ο Χριστός ο οποίος εσφάγη, και εσφάγη στο μέσον δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ημερών, συνυφαίνοντας έτσι τη θυσία της ζωής και του αίματός Του (όπου επικύρωσε τη διαθήκη), μαζί με τη «φιλονεικία της διαθήκης Του» του Μωυσέως, στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Η ωδή του Μωυσέως και του Αμνού είναι η ωδή του chazon της προφητικής ιστορίας και η ωδή του mareh της «εμφανίσεώς» Του. Είναι η ωδή μιας διανοητικής και πνευματικής κατανοήσεως, όπως αυτή παριστάνεται από τα δύο οράματα του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ. Είναι η ωδή ενός λαού της διαθήκης που κρίνεται και παραμερίζεται, ενώ ένας νέος εκλεκτός λαός επιλέγεται. Η διαδικασία της εκλογής, και επομένως η ωδή, άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.
Θα κάμει να ριζώσουν όσοι προέρχονται από τον Ιακώβ· ο Ισραήλ θα ανθίσει και θα βλαστήσει, και θα γεμίσει το πρόσωπο της οικουμένης με καρπό. Μήπως τον επάταξε όπως επάταξε εκείνους που τον επάταξαν; ή θανατώθηκε σύμφωνα με τη σφαγή εκείνων που θανατώθηκαν από αυτόν; Με μέτρο, όταν αυτός βλαστάνει, θα αντιδικήσεις με αυτόν· συγκρατεί τον σκληρό αυτού άνεμο κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτου λοιπόν θα εξιλεωθεί η ανομία του Ιακώβ· και τούτος είναι όλος ο καρπός, το να αφαιρεθεί η αμαρτία αυτού· όταν καταστήσει όλους τους λίθους του θυσιαστηρίου ως ασβεστολίθους κατακερματισμένους, τα άλση και τα γλυπτά είδωλα δεν θα μείνουν όρθια. Πλην η οχυρωμένη πόλη θα ερημωθεί, και η κατοικία θα εγκαταλειφθεί, και θα αφεθεί ως έρημος· εκεί θα βόσκει ο μόσχος, και εκεί θα κατακλίνεται, και θα κατατρώγει τους κλάδους αυτής. Όταν οι κλάδοι αυτής ξηρανθούν, θα αποκοπούν· γυναίκες έρχονται και τους βάζουν φωτιά· διότι είναι λαός χωρίς σύνεση· διά τούτο εκείνος που τους έκαμε δεν θα τους ελεήσει, και εκείνος που τους έπλασε δεν θα τους δείξει εύνοια. Και θα συμβεί κατά την ημέρα εκείνη, ότι ο Κύριος θα αλωνίσει από τον χείμαρρο του ποταμού έως το ρεύμα της Αιγύπτου, και σεις θα συναχθείτε ένας προς έναν, ω υιοί Ισραήλ. Και θα συμβεί κατά την ημέρα εκείνη, ότι η μεγάλη σάλπιγγα θα ηχήσει, και θα έλθουν εκείνοι που ήσαν έτοιμοι να απολεσθούν στη γη της Ασσυρίας, και οι εξόριστοι στη γη της Αιγύπτου, και θα προσκυνήσουν τον Κύριο στο άγιο όρος, στην Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 27:6–13.
Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”
Ορθώς εννοούμενα, τα εδάφια αυτά προσδιορίζουν την περίοδο από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Το έκτο εδάφιο προσδιορίζει ολόκληρη την ιστορία, προσδιορίζοντας την αρχή του φυτού, το οποίο ριζώνει, έπειτα ανθίζει και βλαστάνει, και τελικώς γεμίζει τη γη με καρπό. Ο καρπός που γεμίζει τη γη το πράττει κατά την «ώρα», η οποία είναι η κρίση του νόμου της Κυριακής. Ενώ τότε ο Χριστός συνάγει τον καρπό Του στην αποθήκη Του, συγχρόνως επιφέρει κρίση επί της Βαβυλώνας. Η κρίση που λαμβάνει χώρα κατά τον καιρό κατά τον οποίο η γη γεμίζει με καρπό παριστάνεται στο έβδομο εδάφιο, όταν τίθενται τα δύο ερωτήματα: «Μήπως επάταξεν αυτόν, καθώς επάταξε εκείνους που τον επάταξαν; ή εθανατώθη κατά τη σφαγή εκείνων που εθανατώθησαν απ’ αυτόν;»
Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.
Κατόπιν, στο όγδοο εδάφιο, ο ραντισμός της όψιμης βροχής δηλώνεται με την έκφραση: «Εν μέτρω». Εκείνο που κάνει τα φυτά να βλαστήσουν είναι η βροχή, και όταν επισημαίνεται η αρχή της όψιμης βροχής, επισημαίνεται ότι αρχίζει «εν μέτρω, όταν βλαστάνη». Όταν αρχίζει η όψιμη βροχή, εκχέεται «εν μέτρω», διότι δεν εκχέεται άνευ μέτρου, εφόσον ο θερισμός είναι μείγμα αληθινών και ψευδών.
“Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«Κάθε ψυχή που έχει αληθινά μεταστραφεί θα ποθεί με ένταση να οδηγήσει άλλους από το σκοτάδι της πλάνης στο θαυμαστό φως της δικαιοσύνης του Ιησού Χριστού. Η μεγάλη έκχυση του Πνεύματος του Θεού, η οποία φωτίζει ολόκληρη τη γη με τη δόξα Του, δεν θα έλθει μέχρις ότου έχουμε έναν φωτισμένο λαό, ο οποίος γνωρίζει από πείρα τι σημαίνει να είναι συνεργοί με τον Θεό. Όταν θα έχουμε πλήρη, ολόψυχη αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού, ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός Του χωρίς μέτρο· αλλά αυτό δεν θα συμβεί όσο το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας δεν είναι συνεργοί με τον Θεό. Ο Θεός δεν μπορεί να εκχύσει το Πνεύμα Του όταν ο εγωισμός και η φιλαυτία εκδηλώνονται τόσο φανερά· όταν επικρατεί ένα πνεύμα που, αν διατυπωνόταν με λόγια, θα εξέφραζε εκείνη την απάντηση του Κάιν,—“Μήπως εγώ είμαι φύλακας του αδελφού μου;” Εάν η αλήθεια για τον παρόντα καιρό, εάν τα σημεία που πυκνώνουν από παντού, τα οποία μαρτυρούν ότι το τέλος όλων των πραγμάτων είναι πλησίον, δεν επαρκούν για να αφυπνίσουν την κοιμωμένη ενεργητικότητα εκείνων που ομολογούν ότι γνωρίζουν την αλήθεια, τότε σκοτάδι ανάλογο προς το φως που έλαμπε θα καταλάβει αυτές τις ψυχές. Δεν υπάρχει ούτε η επίφαση δικαιολογίας για την αδιαφορία τους, την οποία θα μπορέσουν να παρουσιάσουν ενώπιον του Θεού κατά τη μεγάλη ημέρα του τελικού απολογισμού. Δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να προβάλουν για το γιατί δεν έζησαν και δεν περπάτησαν και δεν εργάσθηκαν μέσα στο φως της ιερής αλήθειας του λόγου του Θεού, και έτσι να αποκαλύψουν σε έναν κόσμο σκοτισμένο από την αμαρτία, μέσω της διαγωγής τους, της συμπάθειάς τους και του ζήλου τους, ότι η δύναμη και η πραγματικότητα του ευαγγελίου δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν». Review and Herald, July 21, 1896.
Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”
Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει το χωρίο αυτό ως το σημείο κατά το οποίο κατέρχεται ο άγγελος της Αποκαλύψεως, διότι λέγει: «η μεγάλη έκχυση του Πνεύματος του Θεού, η οποία φωτίζει ολόκληρη τη γη με τη δόξα του». Σε ένα άλλο χωρίο, το οποίο έχουμε συχνά παραθέσει στα άρθρα αυτά, προσδιόρισε ότι όταν «τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης» «θα καταρριφθούν», «η Αποκάλυψις, κεφάλαιο δέκα οκτώ, εδάφια ένα έως τρία, θα εκπληρωθεί».
We will continue these thoughts in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.
Τώρα θέλω άσμα εις τον ηγαπημένον μου, άσμα του αγαπημένου μου περί του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχε αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου· και περιέφραξεν αυτόν, και συνέλεξε τους λίθους αυτού, και εφύτευσεν αυτόν με εκλεκτήν άμπελον, και ωκοδόμησε πύργον εν τω μέσω αυτού, και κατεσκεύασε εν αυτώ και ληνόν· και ανέμενε να κάμη σταφυλάς, αλλ’ έκαμε αγριοστάφυλα. Και τώρα, ω κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου. Τι ήτο δυνατόν να γείνη ακόμη εις τον αμπελώνα μου, το οποίον δεν έκαμα εις αυτόν; διατί, ενώ ανέμενα να κάμη σταφυλάς, έκαμεν αγριοστάφυλα; Και τώρα, ελάτε· θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εις τον αμπελώνα μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού, και θέλει καταφαγωθή· και θέλω γκρεμίσει τον τοίχον αυτού, και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον· δεν θέλει κλαδευθή, ουδέ θέλει σκαφθή, αλλά θέλουσι φυτρώσει εις αυτόν βάτοι και άκανθαι· προσέτι θέλω προστάξει τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ’ αυτόν. Διότι ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ, και οι άνδρες του Ιούδα το τερπνόν φυτόν αυτού· και ανέμενε κρίσιν, αλλ’ ιδού καταδυνάστευσις· δικαιοσύνην, αλλ’ ιδού κραυγή. Ησαΐας 5:1–7.