God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.
Ο Θεός δεν αλλάζει ποτέ, και επομένως ο Αντβεντισμός κρίνεται στην τέταρτη γενεά του.
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
«Και εκάλεσε προς τον άνθρωπον τον ενδεδυμένον λινά, ο οποίος είχε στο πλευρό του το γραφικόν του μελανοδοχείον· και ο Κύριος είπε προς αυτόν: Διέλθε διά μέσου της πόλεως, διά μέσου της Ιερουσαλήμ, και βάλε σημείον επί των μετώπων των ανθρώπων οι οποίοι στενάζουν και βοούν εξαιτίας πάντων των βδελυγμάτων που γίνονται εν μέσω αυτής. Και προς τους άλλους είπε εις επήκοον μου: Περάσατε κατόπιν αυτού διά μέσου της πόλεως και πατάξατε· ας μη φεισθεί ο οφθαλμός σας, μηδέ να ελεήσετε· θανατώσατε μέχρις ολοκληρωτικής εξοντώσεως γέροντας και νέους, παρθένους και μικρά παιδιά και γυναίκας· πλην μη πλησιάσετε κανένα άνθρωπον επί του οποίου είναι το σημείον· και αρχίσατε από το αγιαστήριόν Μου. Τότε ήρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν έμπροσθεν του οίκου.»
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
«Ο Ιησούς πρόκειται να εγκαταλείψει το ιλαστήριο του επουρανίου αγιαστηρίου, για να ενδυθεί ιμάτια εκδικήσεως και να εκχύσει την οργή Του με κρίσεις επάνω σε εκείνους που δεν ανταποκρίθηκαν στο φως που τους έχει δώσει ο Θεός. “Επειδή η κατά του πονηρού έργου καταδικαστική απόφαση δεν εκτελείται ταχέως, γι’ αυτό η καρδιά των υιών των ανθρώπων είναι πλήρως δοσμένη μέσα τους στο να πράττουν το κακό.” Αντί να μαλακώνονται από την υπομονή και τη μακροθυμία που ο Κύριος έχει δείξει προς αυτούς, εκείνοι που δεν φοβούνται τον Θεό και δεν αγαπούν την αλήθεια σκληρύνουν την καρδιά τους στην πονηρή τους πορεία. Υπάρχουν όμως όρια ακόμη και στη μακροθυμία του Θεού, και πολλοί υπερβαίνουν αυτά τα όρια. Έχουν ξεπεράσει τα όρια της χάριτος, και γι’ αυτό ο Θεός πρέπει να επέμβει και να δικαιώσει τη δική Του τιμή.»
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
«Περί των Αμορραίων ο Κύριος είπε: “Κατά την τετάρτην γενεάν θέλουσιν επανέλθει εδώ· διότι η ανομία των Αμορραίων δεν επληρώθη ακόμη.” Μολονότι το έθνος αυτό ήταν περίβλεπτο εξαιτίας της ειδωλολατρίας και της διαφθοράς του, δεν είχε ακόμη γεμίσει το ποτήρι της ανομίας του, και ο Θεός δεν θα έδιδε εντολή για την ολοκληρωτική εξόντωσή του. Ο λαός έπρεπε να δει τη θεία δύναμη να φανερώνεται με έκδηλο τρόπο, ώστε να μείνει αναπολόγητος. Ο εύσπλαχνος Δημιουργός ήταν πρόθυμος να ανεχθεί την ανομία τους έως την τετάρτη γενεά. Έπειτα, εάν δεν φαινόταν καμία μεταβολή προς το καλύτερο, οι κρίσεις Του θα επέρχονταν επ’ αυτούς.»
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
«Με αλάνθαστη ακρίβεια ο Άπειρος εξακολουθεί να τηρεί λογαριασμό με όλα τα έθνη. Ενώ το έλεός Του προσφέρεται με προσκλήσεις σε μετάνοια, αυτός ο λογαριασμός θα παραμένει ανοικτός· αλλά όταν τα ποσά φθάσουν σε ένα ορισμένο μέτρο, το οποίο ο Θεός έχει καθορίσει, αρχίζει η διακονία της οργής Του. Ο λογαριασμός κλείνει. Η θεία μακροθυμία παύει. Δεν υπάρχει πλέον ικεσία ελέους υπέρ αυτών.»
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
«Ο προφήτης, ατενίζοντας διαμέσου των αιώνων, είχε τον καιρό αυτόν τεθειμένον ενώπιον της οράσεώς του. Τα έθνη της εποχής αυτής έχουν γίνει αποδέκτες απαράμιλλων ελέων. Οι εκλεκτότερες ευλογίες του ουρανού τους έχουν δοθεί· αλλά εναντίον τους είναι γεγραμμένα αυξημένη υπερηφάνεια, πλεονεξία, ειδωλολατρία, περιφρόνηση προς τον Θεό και ταπεινή αχαριστία. Ταχέως κλείνουν τον λογαριασμό τους με τον Θεό.»
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
«Εκείνο όμως που με κάνει να τρέμω είναι το γεγονός ότι όσοι είχαν το μεγαλύτερο φως και τα περισσότερα προνόμια έχουν μολυνθεί από την επικρατούσα ανομία. Επηρεασμένοι από τους αδίκους που τους περιβάλλουν, πολλοί, ακόμη και από εκείνους που ομολογούν την αλήθεια, έχουν ψυχρανθεί και παρασύρονται από το ισχυρό ρεύμα του κακού. Η καθολική περιφρόνηση που εκδηλώνεται προς την αληθινή ευσέβεια και αγιότητα οδηγεί εκείνους που δεν συνδέονται στενά με τον Θεό να χάνουν τον σεβασμό τους προς τον νόμο Του. Αν ακολουθούσαν το φως και υπάκουαν στην αλήθεια από καρδιάς, αυτός ο άγιος νόμος θα τους φαινόταν ακόμη πολυτιμότερος, ακριβώς όταν περιφρονείται και παραμερίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Καθώς η ασέβεια προς τον νόμο του Θεού γίνεται περισσότερο έκδηλη, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων που τον τηρούν και του κόσμου γίνεται πιο ευδιάκριτη. Η αγάπη προς τα θεία προστάγματα αυξάνεται στη μία τάξη, στον ίδιο βαθμό που η περιφρόνηση προς αυτά αυξάνεται στην άλλη τάξη.»
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
«Η κρίση πλησιάζει ταχέως. Τα ταχέως διογκούμενα στοιχεία δείχνουν ότι ο καιρός της επισκέψεως του Θεού έχει σχεδόν φθάσει. Αν και βραδύς να τιμωρήσει, εντούτοις θα τιμωρήσει, και μάλιστα ταχέως. Όσοι περιπατούν εν τω φωτί θα διακρίνουν σημεία του επερχομένου κινδύνου· όμως δεν πρέπει να παραμένουν ήσυχοι, με αμέριμνη προσδοκία της καταστροφής, παρηγορώντας τους εαυτούς τους με την πεποίθηση ότι ο Θεός θα σκεπάσει τον λαό Του κατά την ημέρα της επισκέψεως. Κάθε άλλο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι καθήκον τους να εργάζονται επιμελώς για να σώσουν άλλους, αποβλέποντας με ισχυρή πίστη προς τον Θεό για βοήθεια. «Πολύ ισχύει η δέησις του δικαίου, όταν ενεργήται ενθέρμως».»
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
«Το προζύμι της ευσέβειας δεν έχει απολέσει εντελώς τη δύναμή του. Κατά τον καιρό που ο κίνδυνος και η κατάθλιψη της εκκλησίας είναι οι μεγαλύτεροι, η μικρή ομάδα που στέκεται στο φως θα στενάζει και θα κραυγάζει εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται στη γη. Αλλά, ακόμη περισσότερο, οι προσευχές τους θα ανέρχονται υπέρ της εκκλησίας, επειδή τα μέλη της πράττουν κατά τον τρόπο του κόσμου.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
Οι ένθερμες προσευχές αυτών των ολίγων πιστών δεν θα είναι μάταιες. Όταν ο Κύριος εξέλθει ως εκδικητής, θα έλθει επίσης ως προστάτης όλων εκείνων που έχουν διαφυλάξει την πίστη στην καθαρότητά της και έχουν διατηρήσει τους εαυτούς τους αμόλυντους από τον κόσμο. Κατά τον καιρό αυτόν ο Θεός έχει υποσχεθεί να εκδικήσει τους εκλεκτούς Του, που βοούν προς Αυτόν ημέρα και νύκτα, μολονότι μακροθυμεί γι’ αυτούς.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
«Η εντολή είναι: “Διέλθε δια μέσου της πόλεως, δια μέσου της Ιερουσαλήμ, και βάλε σημείον επί τα μέτωπα των ανδρών, οι οποίοι στενάζουν και βοούν εξαιτίας πάντων των βδελυγμάτων των γινομένων εν τω μέσω αυτής.” Αυτοί που εστέναζαν και εβόων είχαν προβάλλει τα λόγια της ζωής· είχαν ελέγξει, συμβουλεύσει και ικετεύσει. Μερικοί, οι οποίοι είχαν ατιμάσει τον Θεό, μετενόησαν και ταπείνωσαν την καρδιά τους ενώπιόν Του. Αλλ’ η δόξα του Κυρίου είχε αποχωρήσει από τον Ισραήλ· αν και πολλοί εξακολουθούσαν ακόμη να τηρούν τις μορφές της θρησκείας, η δύναμις και η παρουσία Του έλειπαν.» Testimonies, τόμος 5, 207–210.
The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.
Η απεικόνιση της κρίσεως του Θεού, την οποία η Αδελφή White προσδιορίζει στο απόσπασμα, είναι η κρίση που επήλθε επί της πόλεως της Ιερουσαλήμ, η οποία κατά τις έσχατες ημέρες είναι η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Η κρίση ολοκληρώνεται με τον νόμο της Κυριακής, διότι εκεί είναι που αποτυπώνονται η σφραγίδα του Θεού και το χάραγμα του θηρίου. Το όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ προσδιορίζει τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα. Το πρώτο εδάφιο τονίζει ότι το όραμα πρέπει να κατανοηθεί ακριβώς πριν κλείσει η περίοδος της χάριτος, προσδιορίζοντας την πέμπτη ημέρα του έκτου μηνός του έκτου έτους.
Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”
Ο Ιεζεκιήλ δεν είχε ανάγκη να συμπεριλάβει εκείνο το ιστορικό σημείο αναφοράς. Θα μπορούσε απλώς να είχε γράψει: «Και συνέβη, ενώ εκάθητο εν τη οικία μου, και οι πρεσβύτεροι του Ιούδα εκάθηντο ενώπιόν μου, ότι εκεί έπεσε επ’ εμέ η χείρ Κυρίου του Θεού». Το γεγονός ότι συμπεριέλαβε την αναφορά στην ημέρα πριν από το «666» αποτελεί προφητική αναφορά για τους σπουδαστές της προφητείας. Η αναφορά είναι για εκείνους που έχουν τη νίκη επί του αριθμού του ονόματος του θηρίου και γνωρίζουν το «666»· είναι στοιχείο της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας. Το γνωρίζουν αυτό, διότι είναι ο λαός του Θεού, οι οποίοι, κατά τον Πέτρο, «εις το παρελθόν δεν ήσαν λαός του Θεού».
In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.
Στο δεύτερο κεφάλαιο της Α΄ Πέτρου, ο λαός που τώρα είναι λαός του Θεού «ἐγεύθη ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος». Αυτοί είναι εκείνοι που προφητικώς έχουν «φάγει» τον λόγο του Θεού, σε αντίθεση προς εκείνους που αρνήθηκαν να φάγουν τον λόγο του Θεού. Όλοι οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών, και στο έκτο κεφάλαιο του Ιωάννου, ο Ιησούς έδωσε το μήνυμα ότι οι μαθητές Του πρέπει να φάγουν τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του. Σε εκείνο το κεφάλαιο, οι μαθητές που αρνήθηκαν να φάγουν τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του, το έπραξαν στο εδάφιο εξήντα έξι.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
Από τότε πολλοί από τους μαθητές αυτού υπεχώρησαν και δεν περιεπάτουν πλέον μετ’ αυτού. Ιωάννης 6:66.
The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.
Οι σοφοί, οι οποίοι τρώγουν τη σάρκα και πίνουν το αίμα του Χριστού κατά τις έσχατες ημέρες, κατανοούν ότι ο Χριστός, ως Παλμωνί, είναι ο Θαυμαστός Αριθμητής, και αναγνωρίζουν την υπογραφή Του όταν αυτή παρουσιάζεται. Ο αριθμός «665», στο εναρκτήριο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, βρίσκεται εκεί, για όποιον επιθυμεί να δει, ώστε να καταδεικνύει τουλάχιστον δύο σημαντικά προφητικά σημεία. Το πρώτο είναι ότι το μήνυμα πρέπει να νοηθεί ως καλύπτον μία χρονική περίοδο πριν από τον νόμο της Κυριακής. Το δεύτερο είναι ότι ο αριθμός «666» βρίσκεται σε ένα από μόνον δύο εδάφια στο βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο προσδιορίζεται με τη δήλωση ότι οι «σοφοί» θα κατανοήσουν κατά τις έσχατες ημέρες.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Εδώ είναι η σοφία. Όποιος έχει σύνεση, ας υπολογίσει τον αριθμό του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι εξακόσια εξήντα έξι. Αποκάλυψις 13:18.
The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.
Οι «σοφοί» που κατανοούν την αύξηση της γνώσεως κατά τις έσχατες ημέρες, όταν αποσφραγισθεί η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, θα γνωρίζουν ότι το «666» είναι ένα σημαντικό προφητικό σύμβολο, διότι θα έχουν νικήσει επί του αριθμού. Ο Ιεζεκιήλ, λοιπόν, εισάγει στο όγδοο κεφάλαιο μια κλιμακούμενη αποστασία, η οποία παριστάνεται με τέσσερα αυξανόμενα βδελύγματα. Το τελευταίο ταυτοποιεί τους μωρούς ως προσκυνούντας τον ήλιο, σηματοδοτώντας έτσι την κρίση της Ιερουσαλήμ (του Αντβεντισμού) κατά τις έσχατες ημέρες. Η κρίση αυτή λαμβάνει χώρα στην τετάρτη γενεά. Τα τέσσερα βδελύγματα είναι τα σύμβολα των τεσσάρων γενεών του Λαοδικειανού Αντβεντισμού.
The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.
Η πρώτη γενεά άρχισε το 1863, με την αποστασία εναντίον του όρκου του Μωυσή περί των «επτά καιρών». Είκοσι πέντε έτη αργότερα, εκδηλώθηκε η αποστασία του 1888. Τριάντα ένα έτη αργότερα συνέβη η αποστασία του 1919, η οποία αντιπροσωπεύεται από το βιβλίο του W. W. Prescott, «The Doctrine of Christ». Τριάντα οκτώ έτη έπειτα από αυτό, το 1957, έλαβε χώρα η αποστασία που αντιπροσωπεύεται από το βιβλίο «Questions on Doctrine». Τώρα θα αρχίσουμε να καταδεικνύουμε γιατί αυτά τα τέσσερα ορόσημα ευθυγραμμίζονται με τα τέσσερα βδελύγματα του Ιεζεκιήλ οκτώ.
In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.
Το 1863, ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός εισήγαγε ένα νέο διάγραμμα για να αντικαταστήσει τα δύο διαγράμματα που αποτελούσαν εκπληρώσεις της εντολής του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ να «γράψεις την όραση και να την καταστήσεις σαφή επάνω σε πίνακες». Το διάγραμμα του 1863 αφαίρεσε τους «επτά καιρούς» από την προφητική απεικόνιση, όπως αυτοί υπήρχαν στα δύο ιερά διαγράμματα μαζί με τα 1260, 1290 και 1335. Στον Αββακούμ η εντολή προσδιόριζε ότι οι πίνακες (στον πληθυντικό) θα δημοσιεύονταν κατά τρόπο ώστε «να τρέχει εκείνος που το αναγινώσκει». Το διάγραμμα του 1863 ήταν τόσο μακριά από τον στόχο, ώστε απαιτούσε συνοδευτικό επεξηγηματικό φυλλάδιο. Δεν ήταν δυνατόν να κοιτάξει κανείς το διάγραμμα του 1863 και να «τρέξει» χωρίς ένα πρόσθετο φυλλάδιο.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· Γράψον τὴν ὅρασιν καὶ χάραξον αὐτὴν σαφῶς ἐπὶ πινακίδων, ὅπως ἀναγινώσκων τις τρέχῃ. Ἀββακοὺμ 2:2.
The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.
Το διάγραμμα του 1863 ήταν ένα παραχάραγμα, σχεδιασμένο να συγκαλύψει το αληθινό, ακριβώς όπως είδε ο William Miller στο όνειρό του. Τα δύο ιερά διαγράμματα ήταν το σύμβολο της διαθήκης που ο Χριστός σύναψε με τον λαό που μόλις είχε λάβει τη θέση ως το αληθινό προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης. Αυτά τα δύο διαγράμματα αντιπροσώπευαν σύμβολο της διαθηκικής σχέσεως μεταξύ των Μιλλεριτών και του Χριστού, ο οποίος ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του το 1844, και όταν ήλθε, ήλθε ως ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης. Ο αρχαίος Ισραήλ απεικονίζει τον σύγχρονο Ισραήλ, και όταν ο Χριστός έβγαλε τον αρχαίο Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου, προτυποποίησε τον καιρό κατά τον οποίο επρόκειτο να βγάλει τον σύγχρονο Ισραήλ από τη δουλεία των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών παπικής κυριαρχίας. Η Αδελφή White επανειλημμένως υποστηρίζει αυτές τις δύο ιστορίες ως παράλληλες ιστορίες.
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
«Επάνω μας λάμπει το συσσωρευμένο φως των περασμένων αιώνων. Η καταγραφή της λησμοσύνης του Ισραήλ έχει διατηρηθεί προς διαφώτισή μας. Στην εποχή αυτή ο Θεός έθεσε το χέρι Του για να συνάξει προς τον Εαυτό Του έναν λαό από κάθε έθνος, φυλή και γλώσσα. Στο κίνημα της παρουσίας Του εργάστηκε υπέρ της κληρονομίας Του, καθώς εργάστηκε και για τους Ισραηλίτες οδηγώντας τους έξω από την Αίγυπτο. Στη μεγάλη απογοήτευση του 1844 η πίστη του λαού Του δοκιμάστηκε, όπως εκείνη των Εβραίων στην Ερυθρά Θάλασσα.» Testimonies, τόμος 8, σ. 115, 116.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.
Όταν ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, έδωσε δύο πλάκες για να παραστήσουν τη διαθηκική σχέση. Όταν ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τον σύγχρονο Ισραήλ, έδωσε δύο πλάκες για να παραστήσουν τη διαθηκική σχέση. Οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών προτυπώνουν τις δύο πλάκες του Αββακούμ. Τους έδωσε τις δύο πλάκες λίγο μετά τη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, την οποία η Αδελφή Γουάιτ αντιστοιχίζει προς τη Μεγάλη Απογοήτευση του 1844. Λίγο μετά το 1844, από την άποψη της προφητικής ιστορίας, ο Κύριος παρήγαγε τη δεύτερη πλάκα. Ο αρχαίος Ισραήλ κατεστάθη θεματοφύλακας του νόμου του Θεού, και ο σύγχρονος Ισραήλ κατεστάθη θεματοφύλακας όχι μόνο του νόμου του Θεού, αλλά και εκείνων των μεγάλων προφητικών αληθειών.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.
«Ο Θεός έχει καλέσει την εκκλησία Του κατά την παρούσα εποχή, καθώς κάλεσε τον αρχαίο Ισραήλ, να στέκεται ως φως επάνω στη γη. Με τον ισχυρό πελέκυ της αλήθειας, τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, τους έχει διαχωρίσει από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τους φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Ίδιο. Τους έχει καταστήσει θεματοφύλακες του νόμου Του και τους έχει εμπιστευθεί τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον παρόντα καιρό. Όπως τα ιερά λόγια που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερή παρακαταθήκη που πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο.» Testimonies, τόμος 5, σ. 455.
The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.
Οι δύο πρώτες Εντολές αποκαλύπτουν το μίσος του Θεού προς την ειδωλολατρία, και μέσα σε αυτές τις δύο πρώτες Εντολές δηλώνει ότι η κρίση εκτελείται έως τρίτης και τετάρτης γενεάς, διότι δηλώνει ότι είναι Θεός ζηλότυπος.
“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.
«Ο νόμος δεν ελαλήθη κατά τον καιρό εκείνο αποκλειστικώς προς όφελος των Εβραίων. Ο Θεός τούς ετίμησε καθιστώντας τους θεματοφύλακες και φύλακες του νόμου Του, αλλά επρόκειτο να τηρείται ως ιερά παρακαταθήκη για ολόκληρο τον κόσμο. Τα προστάγματα του Δεκαλόγου είναι προσαρμοσμένα σε όλη την ανθρωπότητα και εδόθησαν για τη διδασκαλία και τη διακυβέρνηση πάντων. Δέκα προστάγματα, σύντομα, περιεκτικά και αυθεντικά, περιλαμβάνουν το καθήκον του ανθρώπου προς τον Θεό και προς τον πλησίον του· και όλα στηρίζονται στη μεγάλη θεμελιώδη αρχή της αγάπης. “Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της ισχύος σου, και εξ όλης της διανοίας σου· και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.” Luke 10:27. Βλέπε επίσης Deuteronomy 6:4, 5· Leviticus 19:18. Στις Δέκα Εντολές οι αρχές αυτές εκτίθενται λεπτομερώς και καθίστανται εφαρμόσιμες στην κατάσταση και στις περιστάσεις του ανθρώπου.»
“‘Thou shalt have no other gods before Me.’
«Δεν θα έχεις άλλους θεούς πλην Εμού.»
“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.
«Ο Ιεχωβά, ο αιώνιος, αυθύπαρκτος, άκτιστος, Εκείνος ο οποίος είναι ο Ίδιος η Πηγή και ο Συντηρητής των πάντων, μόνος Αυτός δικαιούται την υπέρτατη ευλάβεια και λατρεία. Απαγορεύεται στον άνθρωπο να δίδει σε οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο την πρώτη θέση στις στοργές του ή στην υπηρεσία του. Οτιδήποτε αγαπούμε, που τείνει να μειώσει την αγάπη μας προς τον Θεό ή να παρεμποδίσει την υπηρεσία που Του οφείλεται, αυτό το καθιστούμε θεό.»
“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’
«Δεν θέλεις κάμει εις σεαυτόν ουδεμίαν γλυπτήν εικόνα, ουδέ ομοίωμα τινός εκ των όσων είναι άνω εν τω ουρανώ, ή κάτω επί της γης, ή εν τοις ύδασι κάτωθεν της γης· δεν θέλεις προσκυνήσει αυτά, ουδέ θέλεις λατρεύσει αυτά.»
“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.
«Η δευτέρα εντολή απαγορεύει τη λατρεία του αληθινού Θεού διά εικόνων ή ομοιωμάτων. Πολλά ειδωλολατρικά έθνη ισχυρίζονταν ότι οι εικόνες τους ήσαν απλώς μορφές ή σύμβολα, διά των οποίων ελατρεύετο η Θεότητα, αλλά ο Θεός έχει δηλώσει ότι μια τέτοια λατρεία είναι αμαρτία. Η απόπειρα να παρασταθεί ο Αιώνιος διά υλικών αντικειμένων θα υποβίβαζε την αντίληψη του ανθρώπου περί του Θεού. Ο νους, αποστρεφόμενος από την άπειρη τελειότητα του Ιεχωβά, θα ελκυόταν προς το κτίσμα μάλλον παρά προς τον Κτίστη. Και καθώς θα υποβιβάζονταν οι αντιλήψεις του περί του Θεού, έτσι θα εξαχρειωνόταν και ο άνθρωπος.»
“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
«“Εγώ Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος.” Η στενή και ιερή σχέση του Θεού προς τον λαό Του παριστάνεται υπό την εικόνα του γάμου. Εφόσον η ειδωλολατρία είναι πνευματική μοιχεία, η δυσαρέσκεια του Θεού εναντίον αυτής καλείται εύστοχα ζήλια.» Πατριάρχες και Προφήτες, 305, 306.
God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”
Η ζήλος του Θεού εκδηλώνεται ιδιαιτέρως εναντίον της ειδωλολατρίας, και δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο βδέλυγμα στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι «εικόνα ζηλοτυπίας».
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.
Και συνέβη κατά το έκτον έτος, κατά τον έκτον μήνα, την πέμπτην ημέραν του μηνός, ενώ εκάθημην εν τω οίκω μου και οι πρεσβύτεροι του Ιούδα εκάθηντο ενώπιόν μου, ότι εκεί έπεσεν επ’ εμέ η χείρ Κυρίου του Θεού. Και είδον, και ιδού, ομοίωμα ως εμφάνισις πυρός· από της εμφανίσεως των οσφύων αυτού και κάτω, πυρ· και από των οσφύων αυτού και άνω, ως εμφάνισις λαμπρότητος, ως το χρώμα του ηλέκτρου. Και εξέτεινε μορφήν χειρός, και με έλαβεν από πλόκαμον της κεφαλής μου· και το πνεύμα με ύψωσε μεταξύ της γης και του ουρανού, και με έφερεν εν οράσεσι Θεού εις Ιερουσαλήμ, προς την θύραν της εσωτέρας πύλης της βλεπούσης προς βορράν· όπου ήτο η έδρα του ειδώλου της ζηλοτυπίας, το οποίον προκαλεί εις ζηλοτυπίαν. Και ιδού, η δόξα του Θεού του Ισραήλ ήτο εκεί, κατά την όρασιν την οποίαν είδον εν τη πεδιάδι. Τότε είπε προς εμέ· Υιέ ανθρώπου, ύψωσον τώρα τους οφθαλμούς σου προς την οδόν του βορρά. Και ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς την οδόν του βορρά, και ιδού, προς βορράν, εις την πύλην του θυσιαστηρίου, τούτο το είδωλον της ζηλοτυπίας εν τη εισόδω. Ιεζεκιήλ 8:1–5.
The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.
Η εικόνα της ζηλοτυπίας είναι το πρώτο από τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα που δείχνονται στον Ιεζεκιήλ. Η εικόνα της ζηλοτυπίας αντιπροσωπεύει την αρχή της πρώτης από τέσσερις γενεές κλιμακούμενης αποστασίας στον Αντβεντισμό. Η πρώτη γενεά άρχισε το 1863.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
«Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική τους εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Τούτα δε πάντα συνέβαινον εις εκείνους ως παραδείγματα· και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν.” 1 Κορινθίους 10:11. “Εις τους οποίους απεκαλύφθη ότι ουχί εις εαυτούς, αλλά εις ημάς υπηρέτουν αυτά, τα οποία τώρα ανηγγέλθησαν προς εσάς διά των κηρυξάντων το ευαγγέλιον εις εσάς εν Πνεύματι Αγίω αποσταλέντι απ’ ουρανού· εις τα οποία επιθυμούσιν άγγελοι να παρακύψωσι.” 1 Πέτρου 1:12....»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
«Η Αγία Γραφή έχει συσσωρεύσει και συνδέσει μαζί τους θησαυρούς της για αυτήν την τελευταία γενεά. Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξαν, και επαναλαμβάνονται, στην εκκλησία κατά τις έσχατες αυτές ημέρες.» Selected Messages, βιβλίο 3, σσ. 338, 339.