Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Οκτώ

Η ιστορία των Αμορραίων χρησιμοποιείται για να καταδείξει τον χρόνο κατά τον οποίο εκτελείται η οργή του Θεού εναντίον του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η αδελφή Ουάιτ επισημαίνει ότι ο χρόνος του Θεού για την εκτέλεση της τιμωρίας Του είναι ο ίδιος κατά τις έσχατες ημέρες, όταν σφραγίζονται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, όπως ήταν όταν ο Θεός επέφερε την οργή Του επί των Αμορραίων. Δηλώνει: «Μολονότι» το έθνος των Αμορραίων «ήταν περίβλεπτο εξαιτίας της ειδωλολατρίας και της διαφθοράς του, δεν είχε ακόμη γεμίσει το ποτήρι της ανομίας του... Ο σπλαχνικός Δημιουργός ήταν πρόθυμος να ανεχθεί την ανομία τους έως την τέταρτη γενεά. Έπειτα, αν δεν φαινόταν καμία μεταβολή προς το καλύτερο, οι κρίσεις Του θα έπεφταν επ’ αυτούς. Με αλάνθαστη ακρίβεια ο Άπειρος εξακολουθεί ακόμη να τηρεί λογαριασμό με όλα τα έθνη. Ενώ το έλεός Του προσφέρεται με προσκλήσεις προς μετάνοια, αυτός ο λογαριασμός θα παραμένει ανοικτός· αλλά όταν τα ποσά φθάσουν σε ορισμένο μέτρο, το οποίο ο Θεός έχει ορίσει, αρχίζει η διακονία της οργής Του. Ο λογαριασμός κλείνει. Η θεία μακροθυμία παύει.»

Η αδελφή White συσχετίζει σαφώς τη διακονία της οργής του Θεού εναντίον του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, κατά την απεικόνιση του Ιεζεκιήλ περί της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, με την έναρξή της όταν το ποτήριον της ανομίας τους πληρωθεί· και το ποτήριον φθάνει στο πλήρωμά του κατά την τετάρτη γενεά. Όλες αυτές οι πληροφορίες εκτίθενται εντός του πλαισίου του οράματος που άρχισε στο όγδοο κεφάλαιο, το οποίο απεικονίζει τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα.

Αφού στον Ιεζεκιήλ δείχθηκε πρώτα το βδέλυγμα της εγκαταστάσεως του ειδώλου της ζηλοτυπίας στην είσοδο της πύλης του θυσιαστηρίου, πληροφορείται ότι θα του δειχθούν ακόμη μεγαλύτερα βδελύγματα από το είδωλο της ζηλοτυπίας. Το δεύτερο βδέλυγμα παριστάνεται από τα μυστικά διαμερίσματα, όπου η ηγεσία, παρασταθείσα ως οι πρεσβύτεροι άνδρες, προσφέρει προσευχή, παρασταθείσα ως θυμίαμα, και διακηρύσσει ότι ο Κύριος εγκατέλειψε τη γη και δεν τους βλέπει. Πλην όμως, ο Ιεζεκιήλ πληροφορείται ότι θα δει ακόμη μεγαλύτερα βδελύγματα από αυτά.

Το τρίτο βδέλυγμα παριστάνεται από «γυναίκες θρηνούσες για τον Θαμμούζ», αλλά υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο βδέλυγμα από αυτό, διότι το τέταρτο βδέλυγμα προσδιορίζει ηγεσία είκοσι πέντε ανδρών που προσκυνούν τον ήλιο, έχοντας τα νώτα στραμμένα προς τον ναό.

Στο τέταρτο βδέλυγμα διατυπώνεται η διακήρυξη ότι «οι πρεσβύτεροι», «ἐγέμισαν τὴν γῆν ἀπὸ ἀνομίαν, καὶ ἐπέστρεψαν τοῦ παροργίσαι με· καὶ ἰδοὺ, βάζουσι τὸν κλάδον εἰς τὴν ῥῖνα αὐτῶν». Η «ημέρα τοῦ παροργισμοῦ» είναι η ημέρα κατά την οποία αρχίζει η διακονία τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, καθώς συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ όταν απέρριψαν το μήνυμα του Ιησού τοῦ Ναυῆ και του Χάλεβ σχετικά με τη Γη τῆς Ἐπαγγελίας. Η απόρριψη του μηνύματος τῆς σφραγίσεως σηματοδοτεί το σημείο κατά το οποίο το ποτήριον τῆς ἀνομίας για την Ιερουσαλήμ έχει πληρωθεί. Ο Ιησούς τοῦ Ναυῆ και ο Χάλεβ αντιπροσωπεύουν τη μικρή ομάδα, η οποία είναι οι ολίγοι πιστοί που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων μέσα στην εκκλησία και μέσα στη γη.

Η «πρόκληση» που προκλήθηκε από τους στασιαστές στους Αριθμούς, καθώς και στον Ιεζεκιήλ, βασίζεται στην άρνηση του στασιαστή να αναγνωρίσει τα «σημεία» που έχουν φανερωθεί. Τα «σημεία» που απορρίφθηκαν στον καιρό του Μωυσή ήταν τα «σημεία» που προτυποποιούσαν τη φανέρωση της δύναμης του Θεού στην ιστορία των Μιλλεριτών. Ο αρχαίος Ισραήλ προκάλεσε τον Θεό απορρίπτοντας τα «σημεία» της φανέρωσης της δύναμής Του στη θεμελιώδη ιστορία του. Κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο σύγχρονος Ισραήλ επίσης απορρίπτει (στρέφει τα νώτα του προς) αυτήν ακριβώς τη θεμελιώδη ιστορία, η οποία επρόκειτο να είναι το «σημείο» που θα τους επέτρεπε να «αναγνωρίσουν» την επανάληψη της ιστορίας της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία επαναλαμβάνεται στις έσχατες ημέρες.

Ο Θεός επιτρέπει στους αποστάτες να δουν την επανάληψη της εκδήλωσης της δύναμης του Θεού, διότι η επανάληψη της εκδήλωσης της δύναμης του Θεού δεν ήταν μόνο η όψιμη βροχή, αλλά και η αλήθεια που θα τους είχε σώσει, αν ήταν μεταξύ εκείνων που αγάπησαν την αλήθεια.

Η ταύτιση των τεσσάρων βδελυγμάτων του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ ως συμβόλων των τεσσάρων γενεών του Λαοδικειανού Αντβεντισμού αποτελεί μέρος του μηνύματος που αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα στις έσχατες ημέρες. Η πρώτη γενεά άρχισε με την αποστασία του 1863, και είκοσι πέντε έτη αργότερα, το 1888, ήλθε η αποστασία που σηματοδότησε την αρχή της δευτέρας γενεάς με το σύμβολο των κρυφών θαλάμων. Τριάντα ένα έτη αργότερα, το 1919, η έκδοση του βιβλίου του W. W. Prescott με τίτλο, The Doctrine of Christ, σηματοδότησε την αρχή της τρίτης γενεάς, την οποία ο Ιεζεκιήλ είχε παραστήσει ως γυναίκες θρηνούσες για τον Θαμμούζ. Τριάντα οκτώ έτη έπειτα από αυτό, το 1957, με την έκδοση του βιβλίου, Questions on Doctrine, ήλθε η τετάρτη γενεά, η οποία προσδιορίζει τον καιρό κατά τον οποίο οι αποστάτες θα στραφούν εναντίον του σφραγιστικού μηνύματος που ανατέλλει από την ανατολή και θα προσκυνήσουν τον ήλιο.

Θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τη δεύτερη γενεά της ανταρσίας του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία έφθασε στη Γενική Συνδιάσκεψη της Μινεάπολης το 1888. Είναι σημαντικό να ενθυμούμαστε ότι και τα τέσσερα βδελύγματα του Ιεζεκιήλ λαμβάνουν χώρα στην Ιερουσαλήμ· αν και αντιπροσωπεύουν μια προϊούσα ιστορία ανταρσίας, αναφέρονται πάντοτε στην ανταρσία που εκδηλώνεται εντός της πόλεως, η οποία αντιπροσωπεύει τον Λαοδικειανό Αντβεντισμό στις έσχατες ημέρες.

Τα κρυφά δωμάτια αποτελούν σύμβολο του πνευματισμού, και το δεύτερο βδέλυγμα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ λαμβάνει χώρα μέσα στον ναό, όπου επίγειες εικόνες είχαν κρυφά αναρτηθεί στους τοίχους.

Ο Ιεζεκιήλ βλέπει «τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, αποτυπωμένα επάνω στους τοίχους» του αγιαστηρίου, αλλά του λέγεται σαφώς ότι αυτή η αποστασία λαμβάνει χώρα και μέσα στους «θαλάμους των εικόνων» καθενός από τους πρεσβυτέρους. Η αποστασία μέσα στον κυριολεκτικό ναό προσδιορίζει την αποστασία μέσα στον ανθρώπινο ναό.

Το δεύτερο βδέλυγμα αντιπροσώπευε μια εκδήλωση πονηρίας τόσο μέσα στην εκκλησία όσο και μέσα στις διάνοιες των πρεσβυτέρων, οι οποίοι έπρεπε να είναι οι φύλακες της εκκλησίας. Η πονηρία που εκδηλώθηκε εκεί είναι η πονηρία του πνευματισμού. Στις ημέρες του Νώε, όταν κάθε επινόηση των καρδιών των ανθρώπων ήταν πονηρή, οι προ του κατακλυσμού άνθρωποι είχαν γεμίσει το ποτήρι της ανομίας τους.

Η δεύτερη γενεά προσδιορίζει πότε ο πνευματισμός εισήλθε τόσο στους ηγέτες της Ιερουσαλήμ όσο και στην εταιρική δομή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Εκείνο που οι «πρεσβύτεροι του οίκου Ισραήλ» έκαναν «εν τω σκότει», «εν» τοις «ταμείοις των» των «εικόνων», καταδεικνύει ότι «πάσα επινόησις των διαλογισμών» των καρδιών τους «ήτο μόνον κακία». Η αδελφή White είναι σαφής ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει το τέλος του κόσμου, και η μαρτυρία του κατακλυσμού κατά την εποχή του Νώε επίσης αντιπροσωπεύει το τέλος του κόσμου. Στις έσχατες ημέρες, όσοι αρνούνται να αγιασθούν διά της αληθείας καταλαμβάνονται από τον πνευματισμό, όπως παριστάνεται από το δεύτερο βδέλυγμα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.

Το δεύτερο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει την αποστασία που έφθασε το 1888 και γίνεται το σύμβολο της δεύτερης γενεάς· αλλά, περισσότερο από αυτό, το 1888, και όλα όσα αυτό αντιπροσωπεύει ή από τα οποία αντιπροσωπεύεται, επαναλήφθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει συγκεκριμένα ότι το 1888 κατήλθε ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, και επομένως η ιστορία αυτή αντιπροσωπεύει τον καιρό κατά τον οποίο τα μεγάλα οικοδομήματα της Νέας Υόρκης επρόκειτο να καταρριφθούν με ένα άγγιγμα από τον Θεό, και η Αποκάλυψις δεκαοκτώ, εδάφια ένα έως τρία, επρόκειτο να εκπληρωθεί.

Η ιστορία του 1888 παρείχε το παράδειγμα της απόρριψης του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Το 1888 είναι σύμβολο της δεύτερης γενεάς του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία παριστάνεται από το δεύτερο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ, και η εκεί ιστορία προσδιορίζει μια αποστασία που προτυπώθηκε από τους εβδομήκοντα πρεσβυτέρους στον Ιεζεκιήλ. Η αποστασία τους αντιπροσώπευε πνευματισμό και παραλλήλιζε την πλήρωση του ποτηρίου του δοκιμαστικού χρόνου κατά τις ημέρες του Νώε. Η απόρριψη του μηνύματος απεικόνισε την απόρριψη, εκ μέρους της ηγεσίας, του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο επρόκειτο να προσδιορίσει την άφιξη του τρίτου Ουαί του Ισλάμ.

Η ηγεσία που το 1888 απέρριψε το μήνυμα προτύπωσε την απόρριψη του μηνύματος του Ισλάμ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· όμως ο Θεός προτίθεται να επιφέρει μια εκδήλωση δυνάμεως, την οποία εκείνοι οι ηγέτες θα γίνουν μάρτυρες ως μέρος της κρίσεώς Του επάνω τους. Η εκδήλωση της δυνάμεως της όψιμης βροχής λαμβάνει χώρα στο τέλος της περιόδου της σφραγίσεως. Άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά φθάνει στο αποκορύφωμά της στο τέλος των τριάμισι ημερών της Αποκαλύψεως ένδεκα, όταν καταφθάνει ο «μεγάλος σεισμός».

Το μήνυμα του 1888 ήταν το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, η τελευταία κλήση προς έναν λαό που είχε εκλεγεί προηγουμένως και ο οποίος τότε βρισκόταν στη διαδικασία να παραμερισθεί.

Το μήνυμα του 1888 αντιπροσώπευε το μήνυμα που προσδιόριζε ότι, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίζονταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, έπρεπε να δοθεί η ευθεία μαρτυρία προς την εκκλησία της Λαοδικείας, και η ευθεία μαρτυρία είναι το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Ουαί, το οποίο, όταν εμφυσηθεί επάνω σε έναν αποστάτη λαό, έχει τη δύναμη να τον επαναφέρει στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα.

Το 1888 σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης γενεάς του Αντβεντισμού, αλλά παρέχει επίσης και μία γραμμή προφητείας που εναρμονίζεται με τις έσχατες ημέρες. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ο Θεός οδήγησε τον λαό που επέλεξε να αποδεχθεί ότι η επίθεση του Ισλάμ κατά του θηρίου της γης αποτελούσε εκπλήρωση προφητείας πίσω στις παλαιές οδούς. Ο λαός του Θεού είχε ανάγκη να επιστρέψει στα κοσμήματα του Ουίλλιαμ Μίλλερ και να διδαχθεί τις θεμελιώδεις αλήθειες, οι οποίες περιελάμβαναν την εκπλήρωση του πρώτου και του δευτέρου Ουαί, που με τη σειρά τους εδραίωσαν την έλευση του τρίτου Ουαί εκείνον τον καιρό. Αφού εκείνοι οι άνθρωποι επέστρεψαν σε εκείνες τις παλαιές οδούς, οδηγήθηκαν να διακρίνουν την ιερότητα των δύο πινάκων του Αββακούμ.

Η ανταρσία του 1863 εναντίον των δύο πινάκων του Αββακούμ, οι οποίοι είναι τα κοσμήματα του Μίλλερ και επίσης τα θεμέλια του Αντβεντισμού, προεικόνισε μια ανταρσία που επαναλήφθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· διότι για μία ακόμη φορά η ηγεσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού έλαβε την ευκαιρία να υποστηρίξει τα κοσμήματα του Μίλλερ ή να τα απορρίψει. Και οι τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού που αντιπροσωπεύονται στον Ιεζεκιήλ οκτώ αντιπροσωπεύουν επίσης την ανταρσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

Θα συνεχίσουμε να προσδιορίζουμε τη δεύτερη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού στο επόμενο άρθρο.