Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ογδόντα Οκτώ

Η διαδικασία της δοκιμασίας που αρχίζει όταν ο άγγελος καταβαίνει παριστάνεται μέσω της δοκιμής τού αν θα λάβει κανείς το βιβλίο από το χέρι τού αγγέλου και θα το φάγει. Εκείνοι που επέλεξαν πράγματι να φάγουν το μήνυμα ήταν κατόπιν προωρισμένοι για μια απογοήτευση, ενώ η ομάδα που αρνήθηκε να το φάγει έμεινε πίσω. Το μικρό βιβλίο που έπρεπε να φαγωθεί αντιπροσώπευε μια «αύξηση γνώσεως» τού μηνύματος που είχε αρχικώς αποσφραγισθεί κατά «τον καιρό τού τέλους» είτε το 1798 είτε το 1989, και κατόπιν αργότερα διατυπώθηκε επισήμως ως μήνυμα που θα καθιστούσε υπόλογη τη γενεά που ζούσε τότε απέναντι στο φως της αυξημένης γνώσεως. Σε καθεμία από τις δύο ιστορίες, μόλις εκπληρωνόταν η προφητεία τού Ισλάμ, τότε το μήνυμα που έπρεπε να φαγωθεί από το χέρι τού αγγέλου είτε γινόταν δεκτό είτε απορριπτόταν. Εάν το μήνυμα που αντιπροσωπεύεται από το βιβλίο απορριφθεί, εκείνοι που το πράττουν, και εξακολουθούν παρ’ όλα αυτά να επιδιώκουν να διατηρήσουν την ομολογία ότι εξακολουθούν να είναι οι εκλεκτοί τού Θεού, εξαναγκάζονται να παράγουν ένα παραποιημένο μήνυμα όψιμης βροχής.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι παλαιότερες αποστασίες των γενεών του Αντβεντισμού κατέστησαν εκ νέου ζητήματα δοκιμασίας. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ προσδιορίζει μια διαμάχη που λαμβάνει χώρα μέσα στην προφητική ιστορία η οποία εκπροσωπείται εκεί, και η οποία αποτελεί παράλληλη προφητική γραμμή προς την παραβολή των δέκα παρθένων. Όταν ο σκοπός ρώτησε τι θα απαντήσει μέσα στην ιστορία της παραβολής των δέκα παρθένων, του δόθηκε η εντολή να «γράψη την όρασιν, και να εκθέση αυτήν σαφώς επί πινακίδων». Οι σκοποί της Μιλλεριτικής ιστορίας παρήγαγαν το διάγραμμα του 1843 το 1842, και η παραγωγή του κατέστη ορόσημο. Ήταν η «όρασις» του Αββακούμ 2, η οποία είχε καταστεί σαφής επί πινακίδων, και η οποία επρόκειτο να λαλήσει στο τέλος.

Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όσοι αναγνώρισαν τη δράση του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο οδηγήθηκαν να επιστρέψουν στις «παλαιές τρίβους» του Ιερεμία και να περπατήσουν εν αυταίς. Οι «παλαιές τρίβοι» εκείνες προσδιόρισαν ότι τα τρία αλίμονο του όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, εδάφιο δεκατρία, αντιπροσώπευαν τον προφητικό ρόλο του Ισλάμ. Αμέσως κατόπιν, η Future for America άρχισε να αναπαράγει τα δύο διαγράμματα του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, ακριβώς στο ίδιο σημείο της παράλληλης ιστορίας των Μιλλεριτών, όπου τα δύο διαγράμματα είχαν προβληθεί ως ορόσημο, το οποίο είχε παρασταθεί με την παραγωγή του διαγράμματος του 1843, το 1842.

Η επανέκδοση των χαρτών του 1843 και του 1850, στην ιστορία που ακολούθησε αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, υπήρξε εξίσου εκπλήρωση του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, όσο και η δημοσίευση του χάρτη του 1843 το 1842. Η παραγωγή των πινάκων αποτελεί μέρος της αφήγησης του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, και έπρεπε να συμβεί. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 η αποστασία του 1863 επαναλήφθηκε εκ νέου από εκείνους τους Αντβεντιστές της Λαοδίκειας οι οποίοι αρνήθηκαν να επιστρέψουν στις «αρχαίες τρίβους» του Ιερεμία.

Ο Ιερεμίας προσδιορίζει ότι το να περιπατεί κανείς στις «αρχαίες τρίβους» είναι να βρίσκει «την ανάπαυση», και η ανάπαυση είναι «η όψιμη βροχή», η οποία άρχισε όταν τα έθνη εξοργίσθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατέρρευσαν τα μεγάλα κτίρια της πόλεως της Νέας Υόρκης. Εκείνοι που τότε έφαγαν το μήνυμα έγιναν οι φύλακες του Αββακούμ, οι οποίοι έπρεπε να «γράψουν την όραση και να καταστήσουν αυτήν σαφή». Ο Ιερεμίας προσδιορίζει τους ίδιους ακριβώς φύλακες κατά τον καιρό της «αναπαύσεως», η οποία είναι «η όψιμη βροχή».

Ἡ σάλπιγγα τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ σαλπίσουν εἶναι ἡ ἕκτη σάλπιγγα τοῦ δευτέρου οὐαί μέσα στὴ Μιλλεριτικὴ ἱστορία, καὶ στὶς ἔσχατες ἡμέρες εἶναι ἡ ἑβδόμη σάλπιγγα τοῦ τρίτου οὐαί. Οἱ σκοποὶ τοῦ Ἀββακοὺμ, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ σκοποὶ τοῦ Ἰερεμία, σαλπίζουν ἕνα προειδοποιητικὸ μῆνυμα, τὸ ὁποῖο, μέσα στὴν ἀποστασία τοῦ 1888, ἀπορρίφθηκε. Ἡ ἕκτη σάλπιγγα ποὺ ἀπορρίφθηκε τὸ 1888 ἦταν τὸ μῆνυμα πρὸς τὴ Λαοδίκεια.

Το μήνυμα της έβδομης σάλπιγγας του 1888 ακούστηκε πρώτα προς τη Λαοδίκεια το 1856, και έπειτα το Λαοδικειακό μήνυμα τοποθετήθηκε μέσα στο πλαίσιο του αυξανόμενου φωτός των «επτά καιρών». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η κλήση να επιστρέψουμε στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία και να περπατήσουμε σε αυτές με σκοπό να λάβουμε το μήνυμα της όψιμης βροχής, περιλάμβανε το προειδοποιητικό μήνυμα της έβδομης Σάλπιγγας, το οποίο παριστάνεται ως το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, καθώς και τους «επτά καιρούς», που είναι το σύμβολο των θεμελίων.

Το «ψεύδος» που προσδιορίζεται από την προφητεία και το οποίο παράγει την ισχυράν πλάνην των γραπτών του Παύλου εισήχθη εις την τρίτην γενεάν του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1931, δεκαέξι έτη μετά τον θάνατον της προφήτιδος. Το «ψεύδος» που εισήλθε εις την τρίτην γενεάν εντοπίζεται προφητικώς εντός της περιόδου που παριστάνεται ως οι «γυναίκες θρηνούσαι διά τον Θαμμούζ» και, ως εκ τούτου, συνδέεται με το ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής.

Οι λεπτομέρειες τοῦ τρόπου με τὸν ὁποῖον διαδόθηκε τὸ «ψεῦδος» πρέπει νὰ κατανοηθοῦν, ὅπως πρέπει νὰ κατανοηθεῖ καὶ ὁ προφητικὸς ρόλος τοῦ «ψεύδους» στὴν προφητεία τῶν ἐσχάτων καιρῶν. Οἱ χλευαστικοὶ ἄνδρες ποὺ κυβερνοῦν τὴν Ἱερουσαλὴμ στὸν καιρὸ τῆς ὄψιμης βροχῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ καιρὸς τῆς σφραγίσεως τῶν ἑκατὸν τεσσεράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, δημιούργησαν ἕνα ψευδὲς μήνυμα ὄψιμης βροχῆς στὴν τρίτη γενεὰ τοῦ Ἀντβεντισμοῦ, ὅπως αὐτὴ ἀπεικονίζεται ἀπὸ τὶς «γυναῖκες θρηνοῦσες τὸν Θαμμούζ», στὸ ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Ἰεζεκιήλ. Τὸ ψευδὲς μήνυμά τους περὶ τῆς ὄψιμης βροχῆς ἀπεικονίζεται ἐπίσης ἀπὸ τὸν Ἰεζεκιὴλ ὡς ψευδὲς θεμέλιο, ψευδὲς τεῖχος προστασίας καὶ ψευδὲς μήνυμα εἰρήνης καὶ ἀσφαλείας.

Το ψεύδος και τα ψεύδη κάτω από τα οποία οι εμπαίκτες άνδρες στην Ιερουσαλήμ κρύβονται, στα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα του Ησαΐα, τελικώς κρίνονται και καταστρέφονται από τη «σαρωτική μάστιγα».

Η «σαρωτική μάστιγα» του Ησαΐα είναι η «κατακλυστική βροχή» του Ιεζεκιήλ, η οποία επιφέρεται επάνω σε εκείνους που έχουν «μαντεύσει ψεύδη», προβάλλοντας «μάταιο όραμα» και ισχυριζόμενοι ότι «ο Κύριος λέγει», «μολονότι» ο Κύριος «δεν είχε μιλήσει». Το «ψεύδος» κάτω από το οποίο κρύβονται οι αρχαίοι άνδρες παριστάνεται ως κάτι για το οποίο ισχυρίζονται ότι ο Κύριος είχε μιλήσει· επομένως είναι «ψεύδος» σχετικά με τον Λόγο του Θεού. Είτε έχουν χαρακτηρίσει ως πλάνη κάποια διδασκαλία από τον Λόγο του Θεού, είτε έχουν εσφαλμένως ισχυρισθεί ότι ο Θεός κατεύθυνε την κατανόησή τους (ο Θεός είχε μιλήσει) αναφορικά με κάποια διδασκαλία της Βίβλου.

Το «ψεύδος» που εμφανίστηκε το 1931 ήταν ο ισχυρισμός ότι η Αδελφή White είχε εγκρίνει την εσφαλμένη άποψη περί «του καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ. Η εσφαλμένη άποψη ότι «το καθημερινό» αντιπροσωπεύει τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο στηριζόταν σε ένα «ψεύδος», το οποίο ισχυριζόταν ότι το 1910 η Ellen White είχε πληροφορήσει τον A. G. Daniells ότι η δική του και του Prescott άποψη περί «του καθημερινού», ως αντιπροσωπεύοντος τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο, ήταν στην πραγματικότητα ορθή, παρά τα άμεσα γραπτά της λόγια περί του αντιθέτου.

Η ψευδής άποψη περί του «καθημερινού», η οποία τότε (1931) εγκαθιδρύθηκε εντός του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, κατέστη το θεολογικό θεμέλιο επάνω στο οποίο χρησιμοποιήθηκε για να οικοδομηθεί ένα μήνυμα που περιγράφεται από τον Ιεζεκιήλ ως «ειρήνη και ασφάλεια». Τα διάφορα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν το ψευδές αυτό θεμέλιο είναι τα διάφορα κίβδηλα νομίσματα και κοσμήματα που είδε ο Μίλλερ στο όνειρό του. Μέχρι το τέλος του ονείρου του, τα αρχικά του κοσμήματα έχουν καλυφθεί πλήρως από κίβδηλα και απορρίμματα, και τα απορρίμματα, καθώς και τα κίβδηλα κοσμήματα και νομίσματα, αντιπροσωπεύουν το μήνυμα που βασίστηκε στο θεμελιώδες σφάλμα τους ότι το «καθημερινόν» αντιπροσωπεύει τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο.

Στο χωρίο του Ιεζεκιήλ, τα απορρίμματα και τα πλαστά κοσμήματα παριστάνονται ως «τοίχος» που έχει οικοδομηθεί με ένα κονίαμα τόσο ασθενές, ώστε δεν μπορεί να αντέξει στην πίεση του «ανεμοστροβίλου» ή της «κατακλύζουσας βροχής».

Ο ανυπάκουος προφήτης από τον Ιούδα, ο οποίος επέπληξε τον Ιεροβοάμ, τελικά πέθανε ανάμεσα σε έναν «όνο» και ένα «λιοντάρι». Το λιοντάρι αντιπροσωπεύει τη Βαβυλώνα και ο όνος αντιπροσωπεύει το Ισλάμ. Τα δύο δόγματα τα οποία ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός δεν δύναται να διακρίνει, και τα οποία παριστάνονται από τον θάνατο του ανυπάκουου προφήτη, είναι το μήνυμα του παπισμού (το λιοντάρι) και το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης Ουαί (ο όνος).

Ο «σφοδρός άνεμος» του Ιεζεκιήλ είναι σύμβολο του «σκληρού ανέμου που συγκρατείται» του Ησαΐα, «την ημέρα του ανατολικού ανέμου», στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο. Ο «σφοδρός άνεμος» του Ιεζεκιήλ είναι επίσης οι «τέσσερις άνεμοι» του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, οι οποίοι συγκρατούνται έως ότου σφραγισθούν οι δούλοι του Θεού. Ο «σφοδρός άνεμος» του Ιεζεκιήλ είναι ακόμη το μήνυμά του από τους «τέσσερις ανέμους» στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, το οποίο επαναφέρει στη ζωή τα νεκρά ξηρά οστά ως ισχυρό στράτευμα. Ο «σφοδρός άνεμος» του Ιεζεκιήλ, που καταρρίπτει τον «τοίχο που οικοδομήθηκε με άψηστο κονίαμα», είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής της τρίτης Ουαί.

Η «υπερχειλίζουσα βροχή» του Ιεζεκιήλ είναι σύμβολο του παπισμού, και ειδικότερα είναι το σύμβολο της περιόδου της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ανυπάκουος προφήτης από τον Ιούδα, που πέθανε μεταξύ του όνου και του λέοντος, παρίστανε τον θάνατο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, ο οποίος λαμβάνει χώρα μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, κατά την άφιξη του όνου (το τρίτο αλίμονο), και του επικείμενου νόμου της Κυριακής (ο λέων). Ο θάνατος του Λαοδικειανού Αντβεντισμού συμβαίνει κατά τη διάρκεια της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε όταν τα έθνη ωργίσθησαν, πλην όμως συγκρατήθηκαν, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και ολοκληρώνεται με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Ο θάνατός τους, όπως απεικονίζεται από τον ανυπάκουο προφήτη, επέρχεται επειδή επέστρεψαν στη μεθοδολογία του αποστατημένου Προτεσταντισμού, μολονότι είχαν πληροφορηθεί άμεσα να μη επιστρέψουν ποτέ στη «σύναξη των εμπαικτών».

Ο θάνατός τους λαμβάνει χώρα μέσα στην ιστορία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Μόλις ο λαός του Θεού σφραγιστεί, οι καταστρεπτικοί άγγελοι αρχίζουν το έργο τους. Από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, η κρίση των ζώντων επιτελείται στην εκκλησία του Θεού, διότι η κρίση αρχίζει στην Ιερουσαλήμ, και αρχίζει από τους πρεσβυτέρους που επρόκειτο να είναι οι φύλακες του λαού, αλλά οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τις ευθύνες τους επί τέσσερις γενεές. Εκείνοι που λαμβάνουν τη σφραγίδα κατά την περίοδο εκείνη είναι το λάβαρο που υψώνεται προς τα έθνη. Σφραγίζονται πριν από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, διότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να προειδοποιηθεί το άλλο ποίμνιο του Θεού είναι βλέποντας άνδρες και γυναίκες, μέσα στην κρίση του νόμου της Κυριακής, που έχουν τη σφραγίδα του Θεού.

Ο θάνατος του Λαοδικειανού Αντβεντισμού συντελείται κατά την ιστορία της όψιμης βροχής, η οποία άρχισε να ραντίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και εκχέεται χωρίς μέτρο κατά τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο, όταν ο Θεός έχει εγκαθιδρύσει και κατόπιν υψώνει ως λάβαρο έναν λαό που έχει σφραγιστεί για την αιωνιότητα.

Κατά την περίοδο εκείνη, όσοι μέσα στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό προετοιμάζονται για, και θα λάβουν, το χάραγμα του θηρίου, παριστάνονται από τους είκοσι πέντε άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Αυτοί είναι όσοι έχουν αποδεχθεί το ψευδές μήνυμα του Ιεζεκιήλ περί «ειρήνης και ασφάλειας», το οποίο αποτελεί παραχάραξη του αληθινού μηνύματος της όψιμης βροχής, που κηρύττεται από τους αληθινούς σκοπούς σε εκείνη την ιστορία. Το θεμέλιο εκείνου του ψευδούς μηνύματος της όψιμης βροχής είναι ο ισχυρισμός ότι «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι σύμβολο του Χριστού, ενώ στην πραγματικότητα είναι σύμβολο του Σατανά. Αυτή η ψευδής θεμελιώδης πεποίθηση είναι η διδασκαλία που χρησιμοποιούν οι «άνδρες οι εμπαίκται, οι εξουσιάζοντες τον λαόν της Ιερουσαλήμ», για να οικοδομήσουν τον ασοβάτιστο τοίχο τους.

Η ταύτιση τοῦ «παντοτινοῦ», ὡς συμβόλου τοῦ Χριστοῦ, καθιερώθηκε ἱστορικῶς μὲ ἕνα «ψεῦδος», τὸ 1931. Ἀπὸ τότε καὶ ἐφεξῆς ἀνεγέρθηκε ὁ ἀσοβάτιστος τοῖχος ἀπὸ κίβδηλα νομίσματα καὶ κοσμήματα. Ἐκεῖνος ὁ «τοῖχος» εἶναι προωρισμένος νὰ καταπέσῃ ὅταν καταφθάσῃ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴ βούρτσα τοῦ ρύπου, γιὰ νὰ καθαρίσῃ ἐντελῶς τὸ ἅλωνά Του. Ἡ ἐκκαθάριση αὐτὴ συντελεῖται στὴν προφητικὴ περίοδο τῆς ἱστορίας μεταξὺ τοῦ «θυελλώδους ἀνέμου» (τοῦ ὄνου τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001) καὶ τῶν «κατακλυστικῶν ὄμβρων» (τοῦ λέοντος τοῦ προσεχῶς ἐπερχομένου κυριακάτικου νόμου). Μέσα σὲ ἐκείνη τὴν ἱστορία, ὁ ἀνυπάκουος προφήτης θανατώνεται καὶ θάπτεται στὸν τάφο τοῦ ψευδοπροφήτου τῆς Βαιθήλ. Ἡ Ἀδελφὴ White ταυτοποιεῖ τὸν «τοῖχο» τῆς προφητείας ὡς τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ.

Η αρχή της τέταρτης γενεάς του Αντβεντισμού σηματοδοτείται από τη δημοσίευση ενός βιβλίου, όπως συνέβη και με την αρχή της τρίτης γενεάς. Η τρίτη γενεά άρχισε με τη δημοσίευση του έργου του W. W. Prescott, The Doctrine of Christ, και εκείνη η γενεά έληξε με τη δημοσίευση του Questions on Doctrine. Το The Doctrine of Christ παρουσίασε ένα ευαγγέλιο που ήταν σκοπίμως κενό από το μιλλεριτικό προφητικό μήνυμα. Το Questions on Doctrine παρουσίασε ένα ευαγγέλιο που αρνείτο το έργο του αγιασμού το οποίο επιτελείται από τον Χριστό. Το The Doctrine of Christ αφαίρεσε το φως του οράματος (chazon) της προφητικής ιστορίας, και το Questions on Doctrine αφαίρεσε το φως του οράματος (Mareh) της «εμφανίσεως» του Χριστού.

Μεταξύ εκείνων των δύο βιβλίων αναπτύχθηκε το ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τις «γυναίκες που έκλαιγαν για τον Θαμμούζ». Μέσα σε εκείνη την ιστορία προωθήθηκε το «ψεύδος του 1931». Εκείνη η τρίτη γενεά (βδέλυγμα) αντιπροσωπεύεται επίσης από τον συμβιβασμό της τρίτης εκκλησίας, της Περγάμου. Το σύμβολο του συμβιβασμού στην τρίτη εκκλησία προσδιορίζει το έργο της επιδίωξης διαπίστευσης από τα κοσμικά ιδρύματα που υπαγόρευαν κανόνες για τη θεολογία και κανόνες για την ιατρική. Στην τρίτη γενεά πραγματοποιήθηκε ο συμβιβασμός της αλήθειας, ο οποίος περιλάμβανε την εισαγωγή και την έμφαση στη χρήση Βιβλίων που είχαν μεταφραστεί από διεφθαρμένα χειρόγραφα.

Το 1957, το βιβλίο Questions on Doctrine αντιπροσώπευσε μια συνθηκολόγηση ως προς την πρωταρχική αλήθεια του ευαγγελίου. Αυτή η αλήθεια είναι ότι ο Ιησούς πέθανε για να μας σώσει «από» την αμαρτία, αλλά δεν πέθανε για να μας σώσει «μέσα» στην αμαρτία. Η καθολική και αποστατημένη προτεσταντική διδασκαλία ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι υπάκουος στον Λόγο του Θεού είναι το αιώνιο επιχείρημα του Σατανά. Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να είναι υπάκουος στον Λόγο του Θεού, ακόμη και αν ο Σατανάς ισχυρίζεται ότι «δεν θέλεις βεβαίως αποθάνει». Η πεπτωκυία, αποστατημένη προτεσταντική άποψη ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να νικήσουν την αμαρτία, και επομένως δεν μπορούν να είναι υπάκουοι στον νόμο του Θεού έως ότου ο Ιησούς τους μεταμορφώσει μαγικά σε υπάκουα ρομπότ κατά τη δευτέρα παρουσία Του, ενσωματώθηκε στις διδασκαλίες του βιβλίου Questions on Doctrine.

Το 1957 άρχισε η τέταρτη γενεά τοῦ Λαοδικειανοῦ Ἀντβεντισμοῦ, καὶ ὁ ἀσβέστωτος τοῖχός του (ὁ νόμος) εἶχε ἤδη ἐδραιωθεῖ, παρέχοντας οὕτως τὴ λογικὴ βάση ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στοὺς εἴκοσι πέντε πρεσβυτέρους νὰ προσκυνήσουν τὸν ἥλιο στὴν κατάληξη τοῦ καιροῦ τῆς σφραγίσεως τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Αὐτὸς ὁ ἀσβέστωτος τοῖχος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀδύνατη, σαρώνονται ὅταν ἀφαιρεθεῖ ὁ «τοῖχος» τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, κατὰ τὸν προσεχῶς ἐρχόμενο νόμο τῆς Κυριακῆς. Ὁ νόμος τῆς Κυριακῆς εἶναι οἱ ὑπερχειλίζουσες βροχές, ἢ, ὅπως τὸ ἐκφράζει ὁ Ἠσαΐας, εἶναι ἡ ὑπερχειλίζουσα μάστιγα, καὶ ἐκεῖνος ὁ κατακλυσμὸς ἀρχίζει μὲ τὸν προσεχῶς ἐρχόμενο νόμο τῆς Κυριακῆς στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες.

Κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο εχθρός (ο πάπας) εισέρχεται «ως πλημμύρα» (η υπερχειλίζουσα μάστιξ), και τότε είναι που «το λάβαρον» υψώνεται εναντίον του. Τότε είναι που «ο ασοβάτιστος τοίχος» που ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός ανήγειρε επάνω στην εσφαλμένη εφαρμογή του «καθημερινού» παρασύρεται.

Τα έθνη έρχονται προς το φως όταν η δόξα του Θεού είναι επάνω στον λαό Του, και αυτό συμβαίνει όταν ο εχθρός εισέρχεται ως πλημμύρα. Όταν εκείνος ο εχθρός εισέρχεται, ο Θεός υψώνει εναντίον του σημείο (λάβαρο). Η δόξα του Κυρίου, η οποία είναι επάνω σε εκείνους τους ανθρώπους προς τους οποίους ανταποκρίνονται τα έθνη, είναι ο χαρακτήρας Του, και ο χαρακτήρας Του δεν αμαρτάνει. Ψευδές είναι το μήνυμα «ειρήνη και ασφάλεια» που διδάσκει ότι άνδρες και γυναίκες δεν μπορούν να νικήσουν την αμαρτία. Εκείνο το μήνυμα είναι ένα ψευδές μήνυμα όψιμης βροχής, το οποίο κηρύσσεται κατά τον καιρό του αληθινού μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Εκείνο το ψευδές μήνυμα είναι ένα ψευδές μήνυμα σχετικά με τον νόμο του Θεού, ο οποίος είναι το «τείχος». Αυτή η ψευδής διδασκαλία αντιπροσωπεύεται στο βιβλίο Questions on Doctrine, το οποίο σηματοδότησε την άφιξη της τέταρτης και τελικής γενεάς του Αντβεντισμού της Λαοδίκειας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι τέσσερις αποστασίες του Λαοδικειανού Αντβεντισμού ήλθαν για να δοκιμάσουν εκείνη την τελική γενεά με τις αμαρτίες των πατέρων τους. Κατά την ημερομηνία εκείνη, ο Θεός κατηύθυνε τον λαό Του να επιστρέψει στις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία, ώστε να κατανοήσει και να αποδεχθεί το θεμελιώδες μήνυμα που παριστάνεται ως τα κοσμήματα του Μίλλερ. Εάν το έπρατταν, θα εύρισκαν την όψιμη βροχή, την οποία ο Ιερεμίας αποκάλεσε «ανάπαυση». Η κλήση προς επιστροφή στις αρχαίες τρίβους ήταν επανάληψη της δοκιμασίας που παρήγαγε την αποστασία του 1863.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η οποία είναι η «ημέρα της ανατολής και του σκληρού ανέμου» του Ησαΐα, επρόκειτο να ψαλεί το «άσμα του αμπελώνος» από εκείνους οι οποίοι, στην Αποκάλυψη κεφάλαιο δεκατέσσερα, εδάφιο τρία, καθώς και στο κεφάλαιο δεκαπέντε, εδάφιο τρία, ψάλλουν το άσμα του Μωυσέως και του Αρνίου. Το άσμα εκείνο είναι το μήνυμα της Λαοδικείας, το οποίο καταδεικνύει ότι ο πρώην εκλεκτός λαός τότε παραμεριζόταν, διότι ο Θεός τότε ευρίσκετο στη διαδικασία να δώσει τον αμπελώνα Του σε άνδρες και γυναίκες που θα απέφεραν τους προοριζόμενους καρπούς του αμπελώνος. Το μήνυμα εκείνο του αμπελώνος είναι το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, το οποίο ήταν το μήνυμα που παρουσιάσθηκε από τον Jones και τον Waggoner κατά την αποστασία του 1888.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η όψιμη βροχή, και στην αντιλογία του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ προσδιορίζεται μία τάξη η οποία παρουσίασε το μήνυμα των δύο πινάκων, διότι είχε επιστρέψει στις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία και ελάμβανε την «ανάπαυση και αναζωογόνηση», την οποία ο Ησαΐας προσδιορίζει ότι επιφέρεται επάνω σε εκείνους των οποίων η μεθοδολογία είναι «γραμμή επί γραμμής». Η αντιλογία στην οποία μετείχαν ήταν σε αντίθεση προς ένα ψευδές μήνυμα όψιμης βροχής, το οποίο παριστάνεται από τις «γυναίκες θρηνούσες τον Θαμμούζ», και το οποίο ενθάρρυνε τον κοιμώμενο λαό της Λαοδικείας με ένα μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας.

Το μήνυμα της ειρήνης και ασφάλειας ισχυρίζεται ότι είναι αδύνατον άνδρες και γυναίκες να μην αμαρτάνουν, και επομένως ότι ο Θεός μπορεί και θα τους δικαιώσει μόνο «μέσα» στις αμαρτίες τους. Οι χλευαστικοί άνδρες ισχυρίζονται ότι το μήνυμα της ειρήνης και ασφάλειας είναι το αληθινό μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως, το οποίο παρουσίασαν ο Jones και ο Waggoner, αλλά παραλείπει την αλήθεια ότι εκείνον τον οποίον ο Θεός δικαιώνει, τον αγιάζει επίσης, διότι ο Θεός δεν πέθανε για να σώσει ανθρώπους μέσα στις αμαρτίες τους, αλλά από τις αμαρτίες τους.

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 σηματοδότησε την αρχή της περιόδου της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία καταλήγει στο να λάβει η μία τάξη τη σφραγίδα του Θεού, όπως παριστάνεται από εκείνους που στενάζουν και βοούν για τα βδελύγματα στην εκκλησία και στη γη, και μια άλλη τάξη, η οποία έχει στρέψει τα νώτα της προς τον ναό, όπου επιτελείται το τελικό έργο του τρίτου αγγέλου, και προσκυνούν τον ήλιο. Η ιστορία των Μιλλεριτών απεικονίζει την ιστορία του κινήματος του τρίτου αγγέλου, και, πράττοντας τούτο, η κορύφωση αφορά το μήνυμα της όψιμης βροχής και την εμπειρία που αυτό παράγει σε εκείνους που επιλέγουν να φάγουν.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.