Το Βιβλίο του Δανιήλ - Ενενήντα Ένα

Η γνώση που αποσφραγίσθηκε στο κίνημα του πρώτου αγγέλου παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ. Το όραμα εκείνο παριστάνει τα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα του Δανιήλ, και η γνώση που αποσφραγίσθηκε στο κίνημα του τρίτου αγγέλου παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, το οποίο παριστάνει τα κεφάλαια δέκα, έντεκα και δώδεκα. Οι συνδέσεις μεταξύ των δύο κινημάτων είναι άφθονες. Τα δύο κινήματα συνδέονται μεταξύ τους διά των εκατόν είκοσι έξι ετών, από την αποστασία του 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989.

Καθένας από τους δύο καιρούς του τέλους, σε κάθε κίνημα, σημειώνεται από τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Ο παγανισμός και έπειτα ο παπισμός είχαν καταπατήσει το αγιαστήριο και το στράτευμα έως τον καιρό του τέλους το 1798. Από την αποστασία του 1863 έως το 1989, είχε συντελεσθεί ένα πνευματικό καταπάτημα, όπως παριστάνεται από τα τέσσερα βδελύγματα του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.

Τα σαράντα έξι έτη από το τέλος της πρώτης αγανακτήσεως έως το τέλος της τελευταίας αγανακτήσεως το 1844, κατά τα οποία ο Χριστός είχε ανεγείρει έναν πνευματικό ναό, στον οποίο εισήλθε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844, παραλληλίζονται προς τον καιρό του τέλους το 1989, έως τον προσεχή νόμο της Κυριακής, όταν ο Χριστός ανεγείρει εκ νέου έναν πνευματικό ναό, στον οποίο θα έλθει αιφνιδίως κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.

Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε το 1844, ο Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἐφάνη αἰφνιδίως γιὰ νὰ καθαρίσῃ τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευΐ· ἀλλὰ μέχρι τοῦ 1863, ἐκεῖνοι οἱ ἄπιστοι Λευῖτες ἀπέρριψαν τὸ μὴνυμα τοῦ Μωυσέως, τὸ παραδοθὲν διὰ τοῦ Ἠλίου, καὶ ἐστράφησαν γιὰ νὰ πλανηθοῦν εἰς τὴν ἔρημον. Μέσα εἰς ἐκείνην τὴν διαδικασίαν δοκιμασίας, οἱ «οἰκοδόμοι» θὰ ἀπέρριπταν τελικῶς τὸν «ἀκρογωνιαῖον λίθον» τῶν «ἑπτὰ καιρῶν», καὶ ἔπειτα θὰ μετέβαιναν ἀπὸ τὸ κίνημα τῆς Φιλαδελφείας εἰς τὴν ἐκκλησίαν τῆς Λαοδικείας. Κατὰ τὰς ἐσχάτας ἡμέρας, ὅταν ὁ Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἔλθῃ αἰφνιδίως εἰς τὸν ναὸν Αὐτοῦ, κατὰ τὸν προσεχῶς ἐρχόμενον νόμον τῆς Κυριακῆς, θὰ χρησιμοποιήσῃ τοὺς πιστοὺς Λευΐτας γιὰ νὰ καλέσῃ τὸ ἄλλο ποίμνιόν Του. Οἱ πιστοὶ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν θὰ ἔχουν μεταβῇ ἀπὸ τὴν «ἐκκλησίαν» τῆς Λαοδικείας εἰς τὸ «κίνημα» τῆς Φιλαδελφείας.

Η κίνηση του πρώτου αγγέλου δημοσίευσε το τυποποιημένο μήνυμά της διακόσια είκοσι έτη αφότου δημοσιεύθηκε η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου, και η κίνηση του τρίτου αγγέλου δημοσίευσε το τυποποιημένο μήνυμά της διακόσια είκοσι έτη αφότου δημοσιεύθηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Το τυποποιημένο μήνυμα αμφοτέρων των κινημάτων ενδυναμώθηκε με την εκπλήρωση μιας προφητείας περί του Ισλάμ, η οποία σημειώθηκε με την κάθοδο ενός αγγέλου. Η άφιξη του αγγέλου προσδιόρισε την έναρξη της «συζήτησης» του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ και οδήγησε στη δημοσίευση των πινάκων του Αββακούμ.

Το ενδυναμωμένο μήνυμα που παριστάνεται από τις πινακίδες του Αββακούμ οδήγησε σε μια απογοήτευση, η οποία εισήγαγε μια περίοδο αναμονής, η οποία οδήγησε στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και κατέληξε στην εκπλήρωση του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι παραλληλισμοί που υπάρχουν μεταξύ των δύο κινημάτων αποτελούν αδιάσειστη απόδειξη, για όσους επιλέγουν να δουν, ότι όλα τα στοιχεία της ιστορίας των Μιλλεριτών συνδέονται με και επαναλαμβάνονται στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η χρονική περίοδος της όψιμης βροχής προτυπώνεται στο κίνημα των Μιλλεριτών και εκπληρώνεται στο κίνημα του Future for America. Κατ’ επανάληψιν, η Έμπνευση πληροφορεί όσους είναι πρόθυμοι να ακούσουν ότι μόνον εκείνοι που αναγνωρίζουν την όψιμη βροχή θα τη λάβουν.

Η περίοδος, το κίνημα και το μήνυμα της όψιμης βροχής παριστάνονται όλα στην ιστορία των Μιλλεριτών, και η λέξη «αναγνωρίζω» δηλώνει ότι βλέπει κανείς κάτι που έχει δει προηγουμένως. Ο μόνος τρόπος να δει κανείς την περίοδο, το κίνημα και το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι να αναγνωρίσει ότι αυτά έχουν απεικονισθεί στην ιστορία των Μιλλεριτών. Έχουν επίσης απεικονισθεί και στα άλλα ιερά μεταρρυθμιστικά κινήματα. Το Μιλλεριτικό κίνημα ήταν ένα αρχικό κίνημα που παριστάνει ένα τελικό κίνημα και, επομένως, έχει πολύ περισσότερες άμεσες αναφορές από τα προγενέστερα μεταρρυθμιστικά κινήματα. Φέρει επίσης τη σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα, ο οποίος πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος διά της αρχής ενός πράγματος.

Στο Μιλλεριτικό κίνημα τέθηκαν τα θεμέλια, και ο κεντρικός στύλος ήταν το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Γνωρίζω ότι η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει το εδάφιο δεκατέσσερα ως τον κεντρικό στύλο και θεμέλιο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το εδάφιο δεκατέσσερα αποτελεί απάντηση στο ερώτημα του εδαφίου δεκατρία. Μία απάντηση είναι κενή χωρίς την κατανόηση του ερωτήματος που προκαλεί την απάντηση. Το εδάφιο δεκατρία προσδιορίζει το όραμα της καταπατήσεως, η οποία επιτελείται από δύο ερημωτικές εξουσίες, και το εδάφιο δεκατέσσερα είναι το όραμα του Χριστού που αποκαθιστά το αγιαστήριο και το στράτευμα τα οποία καταπατήθηκαν. Δύο οράματα συνδέονται άμεσα με βάση το συμφραζόμενο, τη γραμματική και τον Παλμωνί, τον Θαυμαστό Αριθμητή.

Ο William Miller χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τις θεμελιώδεις αλήθειες, οι οποίες θα ήσαν το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Το πρώτο κόσμημα που ανακάλυψε ήταν οι «επτά καιροί», που αντιπροσωπεύουν την καταπάτηση του εδαφίου δεκατρία, και το πλαίσιο επάνω στο οποίο οικοδόμησε ολόκληρη την προφητική του δομή ήταν το μοτίβο των «δύο ερημωτικών δυνάμεων» που παριστάνεται στο εδάφιο δεκατρία. Ο Miller ορθώς προσδιόρισε ότι το «παντοτεινόν» βδέλυγμα του εδαφίου δεκατρία ήταν ο παγανισμός, και ότι η παράβαση της ερημωτικής δυνάμεως ήταν ο παπισμός. Υπό αυτή την έννοια, το ίδιο το «θεμέλιο» του πλαισίου του Miller, και το «θεμέλιο» του θεμελίου και του κεντρικού στύλου, ήταν η κατανόηση ότι το «παντοτεινόν» στο όγδοο κεφάλαιο αντιπροσώπευε τον παγανισμό. Το θεμέλιο της αύξησης της γνώσης από τη μιλλεριτική ιστορία ήταν ότι το «παντοτεινόν» του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ ήταν ο παγανισμός, και η έμπνευση πρόσεξε ιδιαιτέρως να προσδιορίσει ότι «εκείνοι που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως είχαν τη σωστή άποψη περί του παντοτεινού».

Το θεμέλιο του φωτός που παριστάνεται ως η «αύξηση της γνώσεως» κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, είναι επίσης «το καθημερινόν». Είναι απλώς ένας ακόμη θεϊκός παραλληλισμός. Για να αναγνωριστεί η αύξηση της γνώσεως που παριστάνεται στα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, απαιτείται η εφαρμογή των γραπτών της Ellen White. Στα συγγράμματά της προσδιορίζει ότι η ιστορία του τριακοστού πρώτου εδαφίου του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ θα επαναληφθεί στα τελικά εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Χωρίς εκείνο το θεόπνευστο στοιχείο, η κατανόηση της παράλληλης ιστορίας του τριακοστού πρώτου εδαφίου με τα εδάφια σαράντα και σαράντα ένα θα ήταν πολύ δυσκολότερο έργο.

Το «καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον παγανισμό και αποτελεί το θεμέλιο του θεμελίου για τους Μιλλερίτες, και είναι το θεμέλιο του αγγέλματος για το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Είναι επίσης η αλήθεια η οποία εκ προθέσεως μετατράπηκε σε πλάνη μέσω ενός «ψεύδους» που εισήχθη στην τρίτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία προτυπώθηκε από το τρίτο βδέλυγμα, τις «γυναίκες θρηνούσες τον Θαμμούζ», στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και από τον συμβιβασμό που αντιπροσωπεύεται από την τρίτη εκκλησία, την Πέργαμο.

Η θεϊκή κατεύθυνση που καθοδηγεί τον ρόλο του «καθημερινού» ως ζητήματος στον καιρό της όψιμης βροχής είναι απολύτως καταπληκτική και υπερβαίνει κάθε δυνατότητα ανθρώπινης επινόησης. Η τέταρτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού παρουσιάζεται να προσκυνεί τον ήλιο, εκπροσωπώντας έτσι την αποδοχή του χαράγματος του θηρίου. Η Αδελφή White δηλώνει ότι το να λάβει κανείς εκείνο το χάραγμα σημαίνει να προσέλθει στο ίδιο φρόνημα με το θηρίο, και ότι όσοι συγχέονται ως προς τη σημασία του αντιχρίστου, τελικώς θα καταλήξουν στο πλευρό του ανθρώπου της αμαρτίας. Όλα αυτά παριστάνονται από τους πρεσβυτέρους άνδρες στην Ιερουσαλήμ στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ.

Κατά την τρίτη και την τετάρτη γενεά, ο Θεός κρίνει εκείνους που Τον μισούν, και η κρίση εκείνη εκτελείται ενώ η άλλη τάξη λαμβάνει τη σφραγίδα της επιδοκιμασίας του Θεού. Αυτό ακριβώς το χωρίο των Γραφών, το οποίο παρείχε στον William Miller το φως που χρειαζόταν για να αναγνωρίσει ότι η ειδωλολατρική Ρώμη ήταν εκείνη που παριστάνεται ως «το καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, αποτελεί την αμεσώτερη ταυτοποίηση του ανθρώπου της αμαρτίας, προς τον οποίο οι πρεσβύτεροι άνδρες προσκυνούν στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Το κεφάλαιο ταυτοποιεί τον πάπα της δεύτερης ερημωτικής εξουσίας, ενώ συγχρόνως ταυτοποιεί και τον παγανισμό της πρώτης ερημωτικής εξουσίας. Και η αλήθεια που αποτελεί το θέμα του χωρίου είναι ο ρόλος της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία στη Β΄ Θεσσαλονικείς είναι η εξουσία που συγκρατεί τον παπισμό από το να ανέλθει στον θρόνο έως το 538.

Το «καθημερινόν», το οποίο υπήρξε η θεμελιώδης αλήθεια του Μίλλερ και του επέτρεψε να διαμορφώσει ένα προφητικό πλαίσιο βασισμένο σε δύο ερημωτικές δυνάμεις που καταπατούν το αγιαστήριο και τη στρατιά, είναι η αλήθεια την οποία ο Παύλος προσδιορίζει ως την αλήθεια που απορρίπτεται και η οποία επιφέρει ισχυρή πλάνη επάνω σε εκείνους που δεν αγαπούν αυτήν ακριβώς την αλήθεια κατά τις έσχατες ημέρες. Σε συμφωνία με τις παράλληλες ιστορίες, αυτή ακριβώς η ίδια αλήθεια, η οποία είναι η θεμελιώδης αλήθεια, επέτρεψε στο Future for America να διαμορφώσει ένα προφητικό πλαίσιο σχετικά με την τελική τριπλή ένωση κατά τις έσχατες ημέρες.

Όχι μόνον αυτό, αλλά εκείνη η θεμελιώδης αλήθεια, η οποία αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια και για τις δύο παράλληλες ιστορίες, μετατρέπεται στο «ψεύδος» που γίνεται το θεμελιώδες σφάλμα και η ισχυρή πλάνη του Παύλου, ως το πλαίσιο του ψευδούς μηνύματος της όψιμης βροχής περί «ειρήνης και ασφαλείας», το οποίο κηρύττουν οι άνδρες που δεν θα υψώσουν πλέον τη φωνή τους για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του. «Το παντοτινό» αντιπροσωπεύει το θεμέλιο τόσο του κινήματος του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου, και όταν οι στασιαστές της Λαοδικείας ανέτρεψαν πλήρως το νόημά του, ταυτίζοντας το σατανικό σύμβολο ως σύμβολο του Χριστού, το ψευδές σύμβολο έγινε το θεμέλιο του πλαστού μηνύματος της ψευδούς όψιμης βροχής.

Όλοι οι προφήτες μίλησαν για τις έσχατες ημέρες, και το να ψεύδεται κανείς απροκάλυπτα προκειμένου να ανατρέψει ολοκληρωτικά το νόημα του «καθημερινού» προσομοιάζει στενά προς τον ορισμό της ασυγχώρητης αμαρτίας. Το να αποδίδεται σε κάποιο πρόσωπο η ιδιότητα του παντοτινά απολωλότος υπερβαίνει την ικανότητα, ή την ηθική εξουσία, των ανθρώπων έναντι άλλων ανθρώπων, αλλά αυτό δεν είναι εκείνο που εδώ προσδιορίζεται.

Εκείνοι στον Ησαΐα που ανατρέπουν τα πράγματα, πράγμα που είναι απλώς μία άλλη έκφραση αυτού που ο Ησαΐας προσδιορίζει αλλού ως το να αποκαλούν το σκότος φως ή το φως σκότος, ταυτίζονται με τους πρεσβυτέρους που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ, καθώς αναπαρίσταται η τελική τους κρίση.

Το λάβαρο του Θεού (οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες) υψώνεται ως το λάβαρο κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής, οπότε «η οργή του Κυρίου εξάπτεται εναντίον του λαού αυτού», και Εκείνος εκτείνει «την χείρα αυτού εναντίον αυτών», και «πατάσσει αυτούς», και «τα πτώματά αυτών θέλουσι διασπαραχθή εν μέσω των οδών». Το μέσον των οδών είναι οι οδοί της Ιερουσαλήμ, όταν οι εξολοθρεύοντες άγγελοι του ένατου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ λαμβάνουν την εντολή να εξέλθουν «και πατάξατε· ας μη φεισθή ο οφθαλμός σας, μηδέ να ελεήσητε· γέροντας και νέους, παρθένους και νήπια και γυναίκας, αποκτείνατε εις παντελή αφανισμόν· πλην εις πάντα άνθρωπον, εφ’ ου είναι το σημείον, μη πλησιάσητε· και αρχίσατε από του αγιαστηρίου μου. Και ήρχισαν από των πρεσβυτέρων, οίτινες ήσαν έμπροσθεν του οίκου». Οι «πρεσβύτεροι» του Ιεζεκιήλ, τους οποίους η Αδελφή White δηλώνει ότι ήσαν εκείνοι που έπρεπε να είναι οι φύλακες του λαού, είναι οι «μεθύοντες του Εφραΐμ» του Ησαΐα, οι οποίοι «διαστρέφουσι τα πάντα» στα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα.

Στο πέμπτο κεφάλαιο αυτοί είναι εκείνοι που είναι «ισχυροὶ εἰς τὸ πίνειν οἶνον, καὶ ἄνδρες ἰσχύος εἰς τὸ συγκερᾶσαι σίκερα· οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων». Με τη δημοσίευση του βιβλίου Questions on Doctrine, οι αρχαίοι άνδρες ήπιαν από το ποτήριο του αποστατημένου Προτεσταντισμού και παρουσίασαν το ψευδές ευαγγέλιο της δικαιώσεως, το οποίο ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αγιασθούν, ότι ο Χριστός είναι ο Αντικαταστάτης μας, αλλά όχι το Παράδειγμά μας. Πράττοντας τούτο, το βιβλίο δικαίωσε τον ασεβή, με αντάλλαγμα την αποδοχή μεταξύ των πεπτωκυιών εκκλησιών του αποστατημένου Προτεσταντισμού. Το χωρίο προσδιορίζει την τελική τους κρίση, και ο λόγος γι’ αυτήν την κρίση είναι ότι «κατεφρόνησαν τον λόγο του Ἁγίου του Ἰσραήλ». Το έπραξαν αυτό απορρίπτοντας την κατανόηση του «καθημερινού», όπως παρουσιάσθηκε από εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως, και πίνοντας από το ποτήριο του αποστατημένου Προτεσταντισμού.

Στο χωρίο αυτό μετατρέπουν το γλυκύ σε πικρό, και το πικρό σε γλυκύ. Το μήνυμα που βρίσκεται στο χέρι του αγγέλου όταν καταβαίνει είναι γλυκύ, αλλά η κατάληξη του μηνύματος είναι πικρή. Υποστηρίζουν ότι το αληθινό μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο αρχίζει όταν ο άγγελος καταβαίνει, είναι πικρό, και στο τέλος ταυτοποιούν ένα γλυκύ ψευδές μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας, διότι δεν μπορούν να συγκρατηθούν από το να ανατρέπουν τα πράγματα άνω κάτω.

Το χωρίο όπου παριστάνεται αυτή η αμαρτία βρίσκεται στο τέλος του συλλογικού χρόνου της δοκιμασίας τους. Επομένως, είναι εύλογο να διακρίνουμε ότι οι πράξεις τους, με τις οποίες ταυτίζουν το σατανικό έργο του παγανισμού με το έργο του Χριστού, αποτελούν ένα προφητικό παράλληλο προς την ασυγχώρητη αμαρτία, η οποία συνίσταται στο να ταυτίζει κανείς το έργο του Αγίου Πνεύματος με το έργο του Σατανά. Η τοποθέτηση του «ψεύδους» στην τρίτη γενεά του Αντβεντισμού παρείχε τη θεμελιώδη λογική του ψευδούς μηνύματός τους περί της όψιμης βροχής και, τελικώς, επιφέρει επ’ αυτούς ισχυρή πλάνη. Το ίδιο ακριβώς χωρίο στο οποίο ο Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει τη σωστή σημασία του «καθημερινού» είναι εκεί όπου απεικονίζονται να ανατρέπονται.

Οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών περισσότερο από κάθε προγενέστερη ιερή ιστορία, και τούτο ισχύει και για αυτή την περικοπή. Το θεμέλιο της αυξήσεως της γνώσεως του Μίλλερ είναι επίσης το θεμέλιο της αυξήσεως της γνώσεως που έφθασε το 1989, διότι η ορθή κατανόηση της προφητικής ιστορίας που συνδέεται με «το παντοτεινόν» περιγράφει την ιστορία των εδαφίων σαράντα και σαράντα ένα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Τούτο σημαίνει ότι, εάν ένας σπουδαστής της προφητείας δεν κατανοεί τον ρόλο του παγανισμού και την προφητική του σχέση προς την παπική Ρώμη, τότε ο σπουδαστής δεν θα είναι σε θέση να αναγνωρίσει ότι το έργο, πρώτον, της αναχαιτίσεως της ανόδου του παπισμού, και έπειτα το έργο της τοποθετήσεως του παπισμού επί του θρόνου της γης, επιτελέσθηκε από τον παγανισμό, και ότι το έργο αυτό προτυπώνει τον ρόλο του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία, το οποίο αρχικώς αναχαιτίζει τον παπισμό, αλλά κατόπιν μεταβάλλεται και τον τοποθετεί επί του θρόνου της γης. Ο ρόλος του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία παρίσταται ως το μέλλον της Αμερικής.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της αποσφράγισης του φωτός του ποταμού Χιδδέκελ στο επόμενο άρθρο μας.