Το Βιβλίο του Δανιήλ - Ενενήντα Έξι

Το πλαίσιο του προφητικού αγγέλματος του William Miller ήταν οι δύο ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, ακολουθούμενες από τον παπισμό· και το πλαίσιο του προφητικού αγγέλματος του Future for America είναι οι τρεις ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, ακολουθούμενες από τον παπισμό, ακολουθούμενες από τον αποστατημένο Προτεσταντισμό, ενώ όλες συνυπάρχουν στο τέλος. Ένα πρωτεύον προφητικό κλειδί για την προφητική κατανόηση του Miller ήταν ότι «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν σύμβολο του παγανισμού, διότι αυτό καθιέρωνε τη σύνδεση των δύο ερημωτικών δυνάμεων, η οποία έγινε το πλαίσιο της προφητικής του κατανόησης. Ένα πρωτεύον προφητικό κλειδί για την προφητική κατανόηση του Future for America είναι επίσης ότι «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι σύμβολο του παγανισμού, διότι η ιστορική εκπλήρωση του παγανισμού καθόρισε τη διαδοχή των γεγονότων στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια σαράντα και σαράντα ένα, η οποία έγινε το πλαίσιο της προφητικής κατανόησης του Future for America.

Όπως συμβαίνει πάντοτε με νέο φως, η πρόοδος της αλήθειας που αποσφραγίσθηκε το 1989, κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, πολεμήθηκε από πολλές και ποικίλες φωνές. Η αντίσταση που εγέρθηκε κατά της αλήθειας παρήγε αμετάβλητα σαφέστερη κατανόηση της αλήθειας. Σε εκείνες τις πρώιμες αντιπαραθέσεις κατά της αλήθειας που βρίσκεται στα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, αναγνωρίσθηκαν ως ουσιώδεις αποδείξεις προς υποστήριξη της αύξησης της γνώσης που έλαβε χώρα όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε το 1989, διάφοροι προφητικοί κανόνες που βρίσκονται στην Αγία Γραφή. Αυτή τη στιγμή εξετάζουμε έναν από εκείνους τους κανόνες, τον οποίο αποκαλούμε «τριπλή εφαρμογή της προφητείας».

Αρχίσαμε εξετάζοντας δύο τριπλές εφαρμογές οι οποίες, σε ένα επίπεδο, αποτελούν την ίδια γραμμή, αλλά, σε ένα άλλο επίπεδο, είναι διαφορετικές. Οι δύο πρώτες εκδηλώσεις της Ρώμης (ειδωλολατρική και παπική) εγκαθίδρυσαν την τρίτη εκδήλωση, τη Σύγχρονη Ρώμη. Οι δύο πρώτες εκδηλώσεις της Βαβυλώνας (Βαβέλ και Βαβυλώνα) εγκαθίδρυσαν την τρίτη εκδήλωση, τη Σύγχρονη Βαβυλώνα. Η Σύγχρονη Ρώμη είναι το θηρίο της Αποκαλύψεως δεκαεπτά, επάνω στο οποίο κάθεται και επί του οποίου βασιλεύει η Σύγχρονη Βαβυλώνα. Είναι τόσο διακριτές μεταξύ τους όσο ένας καουμπόι από το άλογό του, αλλά διαπράττουν επίσης πνευματική πορνεία η μία με την άλλη· έτσι, σε εκείνο το επίπεδο, είναι ένα. Υπάρχουν δύο άλλες τριπλές εφαρμογές της προφητείας οι οποίες έχουν παρόμοια σχέση.

Οι δύο πρώτες εκδηλώσεις του Ηλία (ο Ηλίας και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής) εδραιώνουν τον τρίτο Ηλία των εσχάτων ημερών. Παράλληλα, οι δύο πρώτοι αγγελιοφόροι που προετοιμάζουν την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης (ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο William Miller) εδραιώνουν τον αγγελιοφόρο που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης στις έσχατες ημέρες. Υπάρχουν τρία σημαντικά σημεία που πρέπει να αναγνωρισθούν σχετικά με αυτές τις δύο γραμμές τριπλών εφαρμογών της προφητείας.

Ένα πρώτο σημείο είναι ότι οι πραγματικοί ιστορικοί εκπρόσωποι των δύο γραμμών των τριπλών εφαρμογών της προφητείας είναι κατ’ ουσίαν τα ίδια ιστορικά πρόσωπα, αλλά ο σκοπός τους στις δύο παραστάσεις είναι σαφώς διαφορετικός. Το δεύτερο σημείο είναι η αναγνώριση του ποια είναι η διάκριση μεταξύ των δύο στενά συνδεδεμένων τριπλών εφαρμογών της προφητείας. Η διάκριση είναι ότι ο Ηλίας αντιπροσωπεύει ένα εξωτερικό έργο κατά τις έσχατες ημέρες, και ο αγγελιοφόρος που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης αντιπροσωπεύει ένα εσωτερικό έργο κατά τις έσχατες ημέρες.

Το τρίτο σημείο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι ο Ιησούς, ως το Άλφα και το Ωμέγα, ταυτοποιεί τον τρίτο Ηλία, καθώς και τον τρίτο αγγελιοφόρο που προετοιμάζει την οδό, με έναν πρώτο και έναν έσχατο αγγελιοφόρο Ηλία, και με έναν πρώτο και έναν έσχατο αγγελιοφόρο που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης. Ο αγγελιοφόρος Ηλίας του πρώτου αγγέλου και ο αγγελιοφόρος Ηλίας του τρίτου αγγέλου συνιστούν την τρίτη εκπλήρωση του Ηλία, και ο αγγελιοφόρος που προετοιμάζει την οδό παριστάνεται ως ο αγγελιοφόρος των κινημάτων τόσο του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου.

Ο προφήτης Ηλίας παρέχει μια απεικόνιση της έσχατης αντιπαράθεσης μεταξύ του λαού του Θεού και της τριπλής ένωσης της Σύγχρονης Ρώμης στην αναμέτρηση στο Όρος Κάρμηλος.

Το Όρος Κάρμηλος βρίσκεται στο βόρειο Ισραήλ, κοντά στις ακτές της Μεσογείου. Εκτείνεται περίπου από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά και σχηματίζει μία εξέχουσα οροσειρά που απλώνεται σε μήκος περίπου 39 μιλίων (63 χιλιομέτρων). Η Κοιλάδα της Μεγιδδώ, γνωστή επίσης ως Κοιλάδα της Ιεζραέλ, βρίσκεται νοτιοανατολικά του Όρους Κάρμηλος. Το Όρος Κάρμηλος και η Κοιλάδα της Μεγιδδώ βρίσκονται σχετικά κοντά το ένα στο άλλο ως προς την απόσταση. Η απόσταση μεταξύ τους, σε ευθεία γραμμή, είναι περίπου 20 έως 25 μίλια (32 έως 40 χιλιόμετρα). Δυτικά του Όρους Κάρμηλος βρίσκεται η Μεσόγειος Θάλασσα, και ανατολικά της Κοιλάδας της Μεγιδδώ και της Κοιλάδας της Ιεζραέλ βρίσκεται η Θάλασσα της Γαλιλαίας, γνωστή επίσης ως Λίμνη Τιβεριάδα ή Λίμνη Χιννερέθ.

Στην Αποκάλυψη, η μάχη του Αρμαγεδδώνος προσδιορίζει την πεδιάδα της Μεγιδδώ· και η θεόπνευστη αποκάλυψη δεν ήθελε οι σπουδαστές της προφητείας να πιστεύσουν ότι το βιβλίο της Αποκαλύψεως προσδιόριζε το μήνυμά του με κυριολεκτικούς όρους· γι’ αυτό, όταν προσδιόρισε τον Αρμαγεδδώνα (Μεγιδδώ) ως Αρμαγεδδώνα, χρησιμοποίησε τη λέξη «har», που σημαίνει όρος, για να καταστήσει σαφές ότι η μάχη ήταν πνευματική παράσταση της τελικής μάχης προς την οποία ο δράκων, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης οδηγούν τον κόσμο.

Προσδιορίζοντας τη Μεγιδδώ ως Αρμαγεδδώνα, ο Ιωάννης κατέστησε σαφές ότι δεν έπρεπε να νοηθεί ως κυριολεκτική γεωγραφική τοποθεσία, διότι η Μεγιδδώ είναι πεδιάδα και δεν έχει όρη. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται το Όρος Κάρμηλος, όπου έλαβε χώρα η αναμέτρηση του Ηλία με τον Αχαάβ και τους προφήτες της Ιεζάβελ· έτσι, τόσο η Μεγιδδώ όσο και το Όρος Κάρμηλος αποτελούν αμφότερα απεικονίσεις της τελικής μάχης του Αρμαγεδδώνα.

Εάν σχεδίαζε κανείς ένα τρίγωνο με την Ιερουσαλήμ, το όρος Κάρμηλος και την κοιλάδα Μεγιδδώ, η Ιερουσαλήμ θα βρισκόταν στη νοτιοανατολική γωνία εκείνου του τριγώνου, με το όρος Κάρμηλος στα βορειοδυτικά και την κοιλάδα Μεγιδδώ στα βορειοανατολικά. Η περιοχή που συμβολικά αντιπροσωπεύει τη μάχη του Αρμαγεδδώνος οριοθετείται από δύο θάλασσες, και ο βασιλεύς του βορρά (η πόρνη της Σύγχρονης Βαβυλώνας) έρχεται στο τέλος του ανάμεσα στις θάλασσες και το ένδοξο άγιο όρος. Και τότε λήγει η περίοδος της ανθρώπινης δοκιμασίας.

Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία αντιπροσωπεύει την εξωτερική αντιπαράθεση του λαού του Θεού με τον βασιλέα του βορρά, ο οποίος είναι η κεφαλή της τριπλής ενώσεως του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου, η οποία οδηγεί τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Οι τρεις εχθροί του Ηλία, που προτυποποιούσαν την τριπλή ένωση, ήταν ο Αχαάβ, ο οποίος ήταν βασιλεύς των δέκα βορείων φυλών και αντιπροσωπεύει τους δέκα βασιλείς της Αποκαλύψεως δεκαεπτά, οι οποίοι πορνεύουν με τη πόρνη της Βαβυλώνος και συμφωνούν να δώσουν τη βασιλεία τους στην πόρνη για «μία ώρα», η οποία είναι «η ώρα» της κρίσεως του κυριακάτικου νόμου. Η πόρνη της Βαβυλώνος αντιπροσωπευόταν από την Ιεζάβελ, και οι προφήτες του Βάαλ της Ιεζάβελ και οι ιερείς του άλσους αντιπροσωπεύουν τον ψευδοπροφήτη.

Η κρίση του νόμου της Κυριακής αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει όταν εγερθεί ο Μιχαήλ. Όταν εκείνος ο νόμος της Κυριακής έλθει, η δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Η χρονική περίοδος από την κλήση εξόδου από τη Βαβυλώνα έως τη λήξη του χρόνου της χάριτος είναι η περίοδος της κρίσεως της πόρνης της Βαβυλώνας. Είναι επίσης η χρονική περίοδος κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα εκχέεται χωρίς μέτρο. Είναι η «ώρα» κατά την οποία οι δέκα βασιλείς συμφωνούν να συγκυβερνήσουν με την πόρνη της Τύρου, η οποία δεν είναι πλέον λησμονημένη. Είναι η «ώρα» του μεγάλου «σεισμού» της Αποκάλυψης ένδεκα, όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως σημαιοφόρο σημείο.

Όπως ακριβώς ο Ιωάννης προσδιόρισε τη Μεγιδδώ ως το όρος («har») της Μεγιδδώ, για να υποδείξει μια πνευματική και όχι κυριολεκτική αλήθεια, έτσι και η κρίση της πόρνης της Βαβυλώνας και της Τύρου προσδιορίζεται ότι λαμβάνει χώρα κατά την «ώρα», καθώς και μέσα σε μία «ημέρα».

Μετά την 22α Οκτωβρίου 1844, ο προφητικός χρόνος δεν πρέπει πλέον να εφαρμόζεται προφητικώς, και επομένως η κρίση της παπικής εξουσίας παριστάνεται ως λαμβάνουσα χώρα εντός μίας «ώρας», καθώς επίσης και εντός μίας «ημέρας». Η «ώρα» της κρίσεώς της είναι η προφητική περίοδος από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες έως ότου λήξει ο καιρός της δοκιμασίας. Είναι σημαντικό να επισημανθεί αυτή η περίοδος όταν εξετάζουμε τον Ηλία των εσχάτων ημερών, διότι η μάχη του Ηλία στο Όρος Κάρμηλος ακολουθεί την εσωτερική δοκιμασία του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, και η περίοδος της δοκιμασίας τόσο για την εκκλησία όσο και για τον κόσμο περιέχει τα ίδια προφητικά σημεία ενάρξεως και λήξεως.

Οι δύο φωνές του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης αντιπροσωπεύουν δύο διακεκριμένες κλήσεις προς δύο εκκλησίες. Η πρώτη εκκλησία είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες του έβδομου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, και η δεύτερη εκκλησία που καλείται είναι ο πολύς όχλος του έβδομου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η κλήση προς τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες γίνεται ενώ το Άγιο Πνεύμα εκχέεται κατά μέτρον, και η κλήση προς τον πολύ όχλο γίνεται όταν το Άγιο Πνεύμα εκχέεται άνευ μέτρου.

Ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε σε εκπλήρωση του δεκάτου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, όταν τα μεγάλα οικοδομήματα της πόλεως της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με την έλευση του «ανατολικού ανέμου» του Ισλάμ. Έπειτα εκράξεν «ισχυρώς εν φωνή μεγάλη, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμόνων». Και κατόπιν, στο τέταρτο εδάφιο, άλλη φωνή «ακούεται από τον ουρανό να λέγει· “Εξέλθετε εξ αυτής, λαός μου.”» Αυτές οι δύο φωνές είναι «δύο διακεκριμένες κλήσεις απευθυνόμενες προς τις εκκλησίες». Οι δύο διακεκριμένες εκκλησίες του Θεού στις έσχατες ημέρες ταυτοποιούνται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες και ο πολύς όχλος.

Η περίοδος της δοκιμασίας για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αρχίζει με το Ισλάμ της τρίτης Ουαί, το οποίο ο Ησαΐας προσδιορίζει ως την «ημέρα του ανατολικού ανέμου». Αυτή η περίοδος δοκιμασίας λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και με την επιβολή του χαράγματος του θηρίου. Το θηρίο είναι ο πλαστός βασιλιάς του βορρά, η κεφαλή της σύγχρονης Βαβυλώνας. Η Βαβυλώνα είναι το λιοντάρι στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, και ο ανυπάκουος προφήτης από τον Ιούδα, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον Αντβεντισμό της Λαοδίκειας, πεθαίνει στην περίοδο που αρχίζει με τον «όνο» του Ισλάμ (11 Σεπτεμβρίου 2001) και τελειώνει με το «λιοντάρι» (Σύγχρονη Βαβυλώνα).

Κατά τη χρονική περίοδο που παριστάνεται ως «ο τάφος» του απειθούς προφήτη του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η όψιμη βροχή μετρείται, καθώς απευθύνεται μία διακριτή κλήση προς την εκκλησία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Όταν εκείνη η περίοδος λήξει, κατά την «ώρα» του «μεγάλου σεισμού», που παριστάνει τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνει η περίοδος της δεύτερης φωνής του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, με την επιβολή του χαράγματος του θηρίου, το οποίο είναι το χάραγμα του βασιλέως του βορρά. Ταυτοχρόνως, το Ισλάμ του τρίτου Ουαί χρησιμοποιείται για να επιφέρει μία προοδευτικά κλιμακούμενη κρίση επάνω σε έναν αποστατημένο κόσμο. Το μήνυμα που διακηρύττεται από το «σημαία» των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων κατά τη διάρκεια εκείνης της δεύτερης διακριτής κλήσης προς την εκκλησία του «μεγάλου πλήθους» προσδιορίζει το «χάραγμα» του «βασιλέως του βορρά» και τον ρόλο του Ισλάμ του τρίτου Ουαί, το οποίο παριστάνεται ως «τα τέκνα της ανατολής».

Το μήνυμα που εξοργίζει την παπική εξουσία στο εδάφιο σαράντα τέσσερα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και το μήνυμα που εγκαινιάζει την τελική παπική αιματοχυσία, παριστάνεται ως «αγγελίες από ανατολών» (Ισλάμ) και «από βορρά» (το χάραγμα του θηρίου). Κατά την περίοδο εκείνη, όπως και κατά την προηγούμενη περίοδο, το Ισλάμ του «ανέμου του ανατολικού» επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών για να αρχίσει η περίοδος, και η περίοδος λήγει όταν ο βασιλεύς του βορρά φθάνει στο τέλος του, «ανάμεσα στις θάλασσες και το ένδοξο άγιον όρος», στην κοιλάδα της Μεγιδδώ και στο όρος Κάρμηλος.

Η περίοδος της κρίσεως για τη σύγχρονη Βαβυλώνα, η οποία αντιπροσωπεύει την κλίνη του θανάτου της (τάφο), αρχίζει με το σύμβολο της ανατολής και τελειώνει με το σύμβολο του βορρά, ακριβώς όπως η κλίνη του θανάτου για τον ανυπάκουο Λαοδικέα προφήτη έληξε με την πρώτη διακριτή κλήση προς τις εκκλησίες. Ο τάφος (κλίνη θανάτου), στον οποίο ενταφιάζονται τόσο ο ψευδόμενος προφήτης της Βαιθήλ όσο και ο ανυπάκουος προφήτης του Ιούδα, παριστάνεται μεταξύ ενός «όνου» και ενός «λέοντος».

Ο Ηλίας αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, ο οποίος ήλθε αντιμέτωπος με έναν τριπλό εχθρό, εκπροσωπούμενο από τον Αχαάβ, την Ιεζάβελ και τους προφήτες της Ιεζάβελ. Η Ιεζάβελ είναι το σύμβολο της παπικής εξουσίας στην τέταρτη εκκλησία των Θυατείρων, και οι προφήτες της στο Κάρμηλο εκπροσωπήθηκαν από τους προφήτες του Βάαλ και τους ιερείς του άλσους. Ο Βάαλ αντιπροσωπεύει μία αρσενική θεότητα, και οι ιερείς του άλσους αντιπροσώπευαν την Αστάρωθ, μία θηλυκή θεότητα· έτσι, οι ψευδοπροφήτες της Ιεζάβελ αποτελούνταν από άνδρες και γυναίκες, αντιπροσωπεύοντας τον συνδυασμό Εκκλησίας και Κράτους, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από την εικόνα του θηρίου στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκείνες που πρώτες εγείρουν εικόνα του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν στον κόσμο, και είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκείνες που αποτελούν τον ψευδοπροφήτη της τριπλής ενώσεως. Ο Αχαάβ, ο βασιλιάς των δέκα φυλών, αντιπροσωπεύει τους δέκα βασιλείς της Αποκαλύψεως δεκαεπτά, δηλαδή τον δράκοντα, και η Ιεζάβελ είναι το θηρίο. Ο Ηλίας βρέθηκε σε αντιπαράθεση με την τριπλή ένωση της Σύγχρονης Βαβυλώνας, στο Όρος Κάρμηλον, όπου η πόρνη της Βαβυλώνας φθάνει στο τέλος της χωρίς να υπάρχει κανείς να τη βοηθήσει. Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία αντιπροσωπεύει την εξωτερική αντιπαράθεση που εγείρεται εναντίον του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, και ο Ηλίας αντιπροσωπεύει τον προφήτη που βρίσκεται σε άμεση αντιπαράθεση με εκείνες τις τρεις δυνάμεις.

Ένα σημαντικό στοιχείο της ιστορίας του Ηλία είναι η «βροχή», η οποία αντιπροσωπεύει την όψιμη βροχή που εκχέεται στην ιστορία της αντιπαράθεσης. Καθ’ οδόν προς την αντιπαράθεση στο Όρος Κάρμηλος, ο Ηλίας έχει δηλώσει σαφώς ότι δεν θα υπάρξει βροχή, παρά μόνον με τον λόγο του. Η περίοδος που οδηγεί προς την «ώρα» της κρίσεως της Ιεζάβελ είναι η περίοδος που αντιπροσωπεύεται από την πρώτη διακριτή «φωνή» που δόθηκε στις εκκλησίες. Αυτή η «φωνή» ήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και κατά την περίοδο εκείνη η «βροχή» μόνον «μετρήθηκε», και κατά την περίοδο εκείνη υπήρχαν δύο ανταγωνιζόμενα μηνύματα όψιμης βροχής, τα οποία εμπλέκονταν στη διαμάχη του Αββακούμ. Το ένα ήταν το παραποιημένο μήνυμα του θρήνου για τον Θαμμούζ, το οποίο αντιπροσώπευε ένα «μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας», και το άλλο ήταν το αληθινό μήνυμα του τρίτου Ουαί του Ισλάμ.

Το αληθινό μήνυμα της «όψιμης βροχής» βασιζόταν στον ρόλο του Ισλάμ της τρίτης Ουαί. Εκείνο το μήνυμα προήλθε από μία πηγή (η οποία ήταν το Future for America), και τα δύο μηνύματα αγωνίστηκαν για επικράτηση έως ότου η ιστορία επιβεβαίωσε την εγκυρότητα του αληθινού μηνύματος και επίσης επιβεβαίωσε τη μωρία ενός μηνύματος «ειρήνη και ασφάλεια» σε έναν τέτοιο καιρό όπως αυτός.

Η πρώτη εκπλήρωση του Ηλία στην τριπλή εφαρμογή του Ηλία επιβεβαιώνεται από τον δεύτερο Ηλία, τον οποίο ο Ιησούς προσδιόρισε ως τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Μαζί, αυτοί οι δύο μάρτυρες θεμελιώνουν τον τρίτο Ηλία.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.