Ηλίας - Αριθμός Ένδεκα

Η αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών στην απαρχή του αρχαίου Ισραήλ ευθυγραμμίζεται προφητικώς με την αποστασία του Ιεροβοάμ στην απαρχή των δέκα φυλών του βορείου βασιλείου του Εφραΐμ. Αυτές οι ιερές ιστορίες προτυπώνουν την αποστασία του Αντβεντισμού το 1863.

Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι μάρτυρες για το 1863, αλλά ο Ααρών και ο βασιλιάς Ιεροβοάμ παρέχουν μάρτυρες που επικαλύπτουν την ιστορία του 1863, και όλες αυτές οι ιστορίες απεικονίζουν την κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία είναι το Προτεσταντικό κέρας, όχι μόνο κατά τις τελικές ημέρες της έκτης βασιλείας της Βιβλικής προφητείας, αλλά μέχρι και το κλείσιμο της δοκιμασίας. Οι ιστορίες αυτές εξετάζουν επίσης την παράλληλη ιστορία του Ρεπουμπλικανικού κέρατος στην έκτη βασιλεία.

Γενικώς, αποτελεί μία πολύ δύσκολη αλήθεια για εκείνους που πιστεύουν ότι η εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο λαός του υπολοίπου του Θεού στο τέλος του κόσμου. Εκείνη η πεποίθηση είναι το πρώτο μας σφάλμα. Δεν υπάρχει καμία βιβλική απόδειξη ότι η εκκλησία της Λαοδικείας αντιπροσωπεύει τον λαό που υψώνεται ως σημείο κατά την κρίση του κυριακάτικου νόμου. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε την ψευδή προκείμενη ότι αυτό είναι έτσι. Το σημείο στο τέλος του κόσμου αποτελείται από εκείνους που εκβλήθηκαν από τα μέλη της συναγωγής του Σατανά.

Είναι οι Λαοδικείς Αντβεντιστές εκείνοι που εκβάλλουν αυτούς που πρόκειται να είναι το λάβαρο.

Εκείνοι που αποτελούν το σημείο αποβάλλονται εξαιτίας του «ονόματος» του Χριστού. Το όνομα που προκαλεί το μίσος είναι το Άλφα και το Ωμέγα, διότι η αρχή του Άλφα και του Ωμέγα είναι εκείνη που προσδιορίζει με σαφήνεια ποιον εκπροσωπεί η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στη βιβλική προφητεία. Η παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει τον Αντβεντισμό.

Η παραβολή εκπληρώθηκε κατά την αρχή του Αντβεντισμού και εκπληρώνεται εκ νέου μέχρι και το τελευταίο γράμμα στο τέλος.

Οι μωρές παρθένες που ξυπνούν και αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν λάδι είναι οι Λαοδικείς.

Ο αγώνας των φρονίμων παρθένων, που παριστάνονται επίσης ως η Εκκλησία της Φιλαδελφείας, είναι με μια εκκλησία που ισχυρίζεται ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι.

Η αδελφή White αναφέρεται σε αυτό το εδάφιο στην πρώτη κιόλας δημοσίευση μετά τη μεγάλη απογοήτευση.

Στο πέμπτο κεφάλαιο του Ησαΐα αναφέρεται για πρώτη φορά το άσμα του αμπελώνα, το οποίο αργότερα χρησιμοποίησε ο Χριστός.

Η παραβολή, είτε στην Παλαιά Διαθήκη είτε στην Καινή, προσδιορίζει την εκκλησία του Θεού ως απορριφθείσα από τον Θεό, επειδή αρνήθηκε να φέρει τους καρπούς που είχε αναστηθεί για να παράγει. Στον Ησαΐα ε΄, στο τέλος της παραβολής, προσδιορίζεται η τιμωρία του αμπελώνα, ενώ συγχρόνως δίδεται η υπόσχεση ότι θα υψωθεί σημείο προς τα έθνη. Είναι προφανές ότι ο αμπελώνας δεν είναι το σημείο.

Όταν ο Ιησούς αργότερα έψαλε το άσμα ως παραβολή, το συμπέρασμά Του ήταν εξίσου αποφασιστικό.

Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δεν είναι το λάβαρο που υψώνεται. Ο αμπελώνας των εσχάτων ημερών, ο οποίος έχει προτυπωθεί από τον αρχαίο Ισραήλ, είναι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας· όμως θα υπάρξει ένα έθνος που θα αποφέρει τον καρπό ο οποίος το καθιστά άξιο να λογισθεί ως οι απαρχές, και αυτό είναι εκείνο που αποτελούν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

Ως λάβαρο θα χρησιμοποιηθούν από τον Οικοδεσπότη για να συγκεντρωθεί ο τελικός θερισμός. Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο αμπελώνας που απέρριψε τον ακρογωνιαίο λίθο των επτά καιρών του Μωυσή. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ακολούθησε μια προοδευτική κάθοδος σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Το λάβαρο θα είναι «ρίζα του Ιεσσαί». Η ρίζα του Ιεσσαί, ή ο Δαβίδ, αντιπροσωπεύει την έσχατη αλήθεια που παρουσίασε ο Ιησούς στους φιλονεικούντες Ιουδαίους της ιστορίας Του. Είναι σύμβολο της αρχής του Άλφα και του Ωμέγα, την οποία οι άπιστοι γεωργοί τόσο του αρχαίου όσο και του σύγχρονου Ισραήλ αρνούνται να κατανοήσουν.

Η Αδελφή Ουάιτ και ο Τζέιμς Ουάιτ προσδιορίζουν σαφώς ότι έως το 1856 το κίνημα είχε καταστεί Λαοδίκεια· πότε, λοιπόν, προσδιορίζει εκείνη ότι αυτό αποδέχθηκε ποτέ το μήνυμα προς τους Λαοδικείς; Ποτέ δεν το έπραξε. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε νικηφόρος εκκλησία καθώς διήρχετο την ιστορία της. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εάν αποδεχθούμε εκείνη την πρώτη εσφαλμένη προκείμενη, τα μάτια μας κλείνουν απέναντι σε προφητικά γεγονότα που διδάσκουν το αντίθετο. Παραδείγματος χάριν, η Αδελφή Ουάιτ επανειλημμένως επισημαίνει ότι η ιστορία του αρχαίου κυριολεκτικού Ισραήλ απεικονίζει την εμπειρία και την ιστορία του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Συχνά, όταν αναφέρεται στο αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα για τον σύγχρονο Ισραήλ, παραθέτει ταυτοχρόνως και την κλασική διατύπωση του αποστόλου Παύλου περί του αυτού γεγονότος.

Ο απόστολος Παύλος, στο εδάφιο ένδεκα, συνοψίζει τα προηγούμενα δέκα εδάφια.

Ο Παύλος και η Αδελφή Γουάιτ δεν χρησιμοποιούν τον αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα ενός νικηφόρου και δίκαιου λαού. Ακριβώς το αντίθετο. Ο Παύλος συνοψίζει εκείνα τα πρώτα δέκα εδάφια στο ενδέκατο εδάφιο και κατόπιν, στο επόμενο εδάφιο, διατυπώνει το δίδαγμα που η ιστορία του αρχαίου Ισραήλ πρόκειται να μεταδώσει σε όσους θα δουν.

Ο αρχαίος Ισραήλ παρέχει ένα παράδειγμα λαού που εκλήθη από τον Θεό, οδηγήθηκε από τον Θεό, εκπλήρωσε τις προφητείες του Θεού και επαναστάτησε εναντίον του Θεού σε κάθε βήμα της πορείας του, και τελικά σταύρωσε τον Δημιουργό του ουρανού και της γης! Οι Αντβεντιστές δεν δυσκολεύονται να παραδεχθούν αυτά τα γεγονότα σχετικά με τον αρχαίο Ισραήλ, αλλά σπανίως επιτρέπουν στην προορισμένη προειδοποίηση να διαπεράσει τη Λαοδικειακή τους τύφλωση. Ίσως παραθέτουν τα χωρία όπου η Αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί την εκκλησία ως την κόρην του οφθαλμού του Θεού, και πράγματι είναι, αλλά η αγάπη του Θεού για τον λαό Του δεν καλύπτει με μανδύα την πραγματική τους κατάσταση. Εκείνους τους οποίους αγαπά, ελέγχει και παιδεύει. Όσο κι αν η εκκλησία του Θεού είναι η κόρη του οφθαλμού του Θεού, ο Ιησούς συνόψισε με απόλυτη σαφήνεια τη σχέση Του με εκείνη την κόρη, τη δική Του κόρη.

Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν είναι τα εξής: «Απεικονίζει πράγματι ο Ιησούς το τέλος διά της αρχής; Απεικονίζει όντως ο αρχαίος Ισραήλ τον σύγχρονο Ισραήλ;» Το πρόβλημα με τον αρχαίο Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ήταν ότι πίστευαν πως η καταγωγή τους αποδείκνυε ότι ήταν ο λαός του Θεού, και επομένως ότι δεν μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο παρά ο λαός του Θεού. Γι’ αυτό, στις ημέρες του Ιερεμία, διακήρυσσαν ότι ήσαν ο ναός του Κυρίου.

Αυτή ακριβώς η ίδια πλάνη τονίσθηκε επίσης από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Η ίδια ακριβώς πεπλανημένη αντίληψη μέσα στον Αντβεντισμό, η οποία συμβολίζεται από την έκφραση «Ο ναός του Κυρίου είμεθα εμείς» και από την ιδέα ότι είμαστε το πνευματικό «σπέρμα» του Αβραάμ, αποτελεί την κύρια εκδήλωση της τύφλωσης της Λαοδίκειας.

Ο Ισραήλ πίστευε ότι, επειδή είχε εκλεγεί από τον Θεό στην αρχή της ιστορίας του, θα ήταν πάντοτε ο εκλεκτός λαός Του. Ακόμη χειρότερα, πίστευε επίσης ότι, επειδή ήταν ο εκλεκτός λαός Του, Εκείνος θα τον τιμούσε, παρά το γεγονός ότι εκείνοι αρνούνταν να Τον τιμήσουν. Από προφητική άποψη, ήταν ο εκλεκτός λαός Του, έως ότου αποπέμφθηκαν με διαζύγιο, αλλά ουδέποτε υπήρξαν ο λαός που ο Θεός είχε επιθυμήσει να είναι. Η δικαιοσύνη του εκλεκτού λαού δεν καθορίζεται από το ποιοι ενδέχεται να νομίζουν ότι είναι. Ο αρχαίος Ισραήλ είναι το πρωταρχικό παράδειγμα της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, αλλά όταν γίνεται αποδεκτή η ψευδής προϋπόθεση ότι αυτοί αντιπροσωπεύουν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες στο τέλος του κόσμου, εκδηλώνεται η τύφλωση της Λαοδικείας, όπως ακριβώς εκδηλώθηκε και του αρχαίου Ισραήλ. Ο Αντβεντισμός πιστεύει και διδάσκει ότι είναι ο υπόλοιπος λαός του Θεού στο τέλος του κόσμου, παρά τις σαφείς αποδείξεις περί του αντιθέτου.

Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της δοκιμασίας, τόσο σοβαρότερο και ευθύτερο πρέπει να γίνεται το μήνυμα προς τον λαό της Λαοδίκειας. Εάν εκείνη η ψευδής προϋπόθεση δεν παραμερισθεί υπέρ της αλήθειας, τότε τα παραδείγματα του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 αποκρύπτονται κάτω από τον μανδύα της παραδόσεως και της συνήθειας. Είμαστε υπερβολικά κοντά στο τέλος της δοκιμασίας, ώστε να συνεχίζουμε πλέον να κρυβόμαστε κάτω από εκείνον τον μανδύα.

Η ιστορία των αποστασιών του Αντβεντισμού έχει καταγραφεί στον προφητικό Λόγο του Θεού. Είναι μια προφητική πραγματικότητα. Η πρώτη απόδειξη αυτού είναι ο αρχαίος Ισραήλ. Ο αρχαίος Ισραήλ αποτελεί ιστορία συνεχούς και κλιμακούμενης αποστασίας, και όμως η Βίβλος και το Πνεύμα της Προφητείας διδάσκουν ότι ο αρχαίος Ισραήλ προτυπώνει τον σύγχρονο Ισραήλ. Όσο θλιβερό κι αν είναι αυτό, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε πιο σημαντικό να κατανοηθεί αυτή η αλήθεια όσο στην παρούσα στιγμή. Εκείνο που αποσφραγίζεται με την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού είναι το γεγονός ότι η ιστορία του Αντβεντισμού ως του προτεσταντικού κέρατος εξελίσσεται παράλληλα με την ιστορία του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Και τα δύο κέρατα παρέχουν το ένα για το άλλο μια δεύτερη μαρτυρία, και η άρνηση να ιδωθεί ορθά ο ένας από τους μάρτυρες εμποδίζει ταυτοχρόνως την αναγνώριση και του άλλου μάρτυρα.

Οι γραμμές του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 προσδιορίζουν την αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, και με αυτόν τον τρόπο προσδιορίζουν επίσης την αρχή του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου είναι προειδοποίηση κατά του να λάβει κανείς το χάραγμα του θηρίου. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που πρώτα θεσπίζουν νόμο περί Κυριακής και έπειτα εξαναγκάζουν ολόκληρο τον κόσμο να πράξει το ίδιο.

Οι προφητικές αλήθειες που συνδέονται με την κρίση του νόμου της Κυριακής δεν μπορούν να διαχωριστούν από το έργο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, η οποία βασιλεύει επί εβδομήντα προφητικά έτη σύμφωνα με το Ησαΐας είκοσι τρία. Αυτό είναι το θηρίο της γης που έχει δύο κέρατα. Οι αλήθειες που συνδέονται με τη σχέση αυτών των δύο κεράτων αποσφραγίζονται τώρα, αλλά μόνο σε εκείνους που επιλέγουν να κατανοήσουν ότι ο Ιησούς επιτελεί την αποσφράγιση της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού χρησιμοποιώντας την αρχή ενός πράγματος για να καταδείξει το τέλος ενός πράγματος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας το 1798, και κατά τα επόμενα εξήντα πέντε έτη, τα δύο κέρατα που επρόκειτο να διατρέξουν μαζί την ιστορία τοποθετήθηκαν σε ένα πλαίσιο που θα μπορούσε να αναγνωρισθεί, αλλά μόνον από εκείνους που είναι πρόθυμοι να δουν. Τα εξήντα πέντε έτη που εκτίθενται στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα άρχισαν το 742 π.Χ. και έληξαν το 677 π.Χ. Από το 1798 έως το 1863 εκείνα τα έτη επαναλήφθηκαν. Αυτά τα εξήντα πέντε έτη προσδιορίζουν μία διαδικασία κρίσεως και στα δύο κέρατα.

Μέχρι το 1863, η αρχική περίοδος των προφητικών «ημερών ενός βασιλέως» του Ησαΐα εικοστού τρίτου είχε ολοκληρωθεί, και με αυτόν τον τρόπο καθόρισε τα προφητικά ορόσημα της τελικής περιόδου των «ημερών ενός βασιλέως». Το τέλος των συμβολικών εβδομήκοντα του Ησαΐα εικοστού τρίτου απεικονίζεται από τα πρώτα εξήντα πέντε έτη. Από το 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989, είναι η περίοδος της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών, η οποία άρχισε από το Μιλλεριτικό κίνημα και τελειώνει με το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Για να κατανοήσουμε την περίοδο στο τέλος, πρέπει να κατανοήσουμε την περίοδο στην αρχή. Ο Αντβεντισμός δεν μπορεί να το πράξει αυτό, διότι η αρχή του σημαδεύεται από την απόρριψη του όρκου του Μωυσέως, ο οποίος προσδιορίζει ακριβώς τα εξήντα πέντε έτη που αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Γι’ αυτόν τον λόγο, και αυτός είναι λόγος υψίστης σπουδαιότητος, το παρόν άρθρο επιχείρησε να θεμελιώσει ένα προφητικό γεγονός το οποίο τώρα αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα. Το γεγονός είναι ότι, εάν δεν είστε πρόθυμοι να αναγνωρίσετε πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε πάντοτε στη Λαοδικειακή κατάσταση, τότε, κατά λογική αναγκαιότητα, αδυνατείτε να διαιρέσετε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού, και χωρίς να διαιρείτε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού είστε ανίκανοι να ταυτοποιήσετε ορθώς το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού.