Εξακολουθούμε να εξετάζουμε τον Ηλία ως προφητικό σύμβολο. Ο Ηλίας ανήγγειλε στον Αχαάβ ότι δεν θα υπήρχε βροχή, παρά μόνον με τον λόγο του, επί τρία έτη.
Και ο Ηλίας ο Θεσβίτης, από τους κατοίκους της Γαλαάδ, είπε προς τον Αχαάβ: Ζει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, ενώπιον του οποίου παρίσταμαι, δεν θα υπάρξει κατά τα έτη αυτά ούτε δρόσος ούτε βροχή, παρά μόνον σύμφωνα με τον λόγο μου. Βασιλέων Α΄ 17:1.
Ο Χριστός μάς πληροφορεί στο βιβλίο του Λουκά ότι τα τρία έτη ήταν στην πραγματικότητα τριάμισι έτη.
Και είπε· Αληθώς σας λέγω, ουδείς προφήτης είναι δεκτός στην πατρίδα του. Αλλά επ’ αληθείας σας λέγω, πολλές χήρες ήσαν εν τω Ισραήλ κατά τας ημέρας του Ηλία, όταν ο ουρανός έκλεισε επί τρία έτη και έξ μήνας, όταν μεγάλη πείνα ήτο καθ’ όλην την γην· αλλά προς ουδεμίαν εξ αυτών εστάλη ο Ηλίας, ειμή εις τα Σάρεπτα της Σιδώνος, προς γυναίκα χήραν. Λουκάς 4:24–26.
Τα τριάμισι έτη έλαβαν χώρα στην εποχή του Αχάβ και της Ιεζάβελ, προσδιορίζοντας έτσι τα τριάμισι προφητικά έτη από το 538 έως το 1798, όταν ο παπισμός, ο οποίος παριστάνεται ως Ιεζάβελ στην εκκλησία των Θυατείρων, εξουσίαζε κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες.
Πλην έχω ολίγα εναντίον σου, διότι ανέχεσαι τη γυναίκα Ιεζάβελ, η οποία λέγει ότι είναι προφήτισσα, και διδάσκει και πλανά τους δούλους μου να πορνεύουν και να τρώγουν ειδωλόθυτα. Και έδωσα εις αυτήν καιρό να μετανοήσει από την πορνείαν αυτής, και δεν μετενόησε. Ιδού, θέλω βάλει αυτήν εις κλίνην, και εκείνους που μοιχεύουν μετ’ αυτής εις θλίψιν μεγάλην, εάν δεν μετανοήσουν από τα έργα αυτών. Και τα τέκνα αυτής θέλω θανατώσει με θάνατον· και θέλουσι γνωρίσει πάσαι αι εκκλησίαι ότι εγώ είμαι ο ερευνών νεφρούς και καρδίας· και θέλω δώσει εις έκαστον από σας κατά τα έργα σας. Αποκάλυψις 2:20–23.
Το «διάστημα για να μετανοήσει» της Ιεζάβελ ήταν τριάμισι έτη στις ημέρες του Ηλία, και τριάμισι προφητικά έτη από το 538 έως το 1798 κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες του παπικού διωγμού. Η τιμωρία της Ιεζάβελ και των βασιλέων της Ευρώπης που διέπραξαν πορνεία μαζί της ήταν να ριφθούν σε κλίνη θλίψεως και ο θάνατος των τέκνων της. Υπήρχαν πιστές ψυχές κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες, οι οποίες είχαν επίσης ριφθεί σε κλίνη θλίψεως, αλλά αυτές θα ζούσαν. Όταν ρίπτονταν στην κλίνη της θλίψεως, η έκβαση σε ζωή για τους πιστούς ή σε θάνατο για τους απίστους βασιζόταν στα «έργα» τους. Η κλίνη θλίψεως των πιστών παρήγε υπομονή και ζωή. Η κλίνη της θλίψεώς τους θα έπαυε προς το τέλος των τριάμισι ετών, ακριβώς πριν ο Ηλίας αφήσει τα Σάρεπτα για να προστάξει τον Αχαάβ να συγκαλέσει όλον τον Ισραήλ στο Όρος Κάρμηλος.
«Ο διωγμός της εκκλησίας δεν συνεχίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου των 1260 ετών. Ο Θεός, με έλεος προς τον λαό Του, συντόμευσε τον χρόνο της πύρινης δοκιμασίας τους. Προλέγοντας τη “μεγάλη θλίψη” που επρόκειτο να επέλθει στην εκκλησία, ο Σωτήρας είπε: “Καὶ ἐὰν μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διὰ δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι.” Ματθαῖος 24:22. Μέσω της επιρροής της Μεταρρύθμισης, ο διωγμός έλαβε τέλος πριν από το 1798.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 266, 267.
Η κρίση της «κλίνης θλίψεως» για τον παπισμό θα «θανατώσει τα τέκνα αυτής διά θανάτου», αλλά η κρίση της «κλίνης θλίψεως» περιείχε υπόσχεση ζωής για εκείνους των οποίων τα έργα αποδείκνυαν την πιστότητά τους, όπως εικονίζεται στον θάνατο του υιού της χήρας των Σαρεπτών.
Και συνέβη, μετά τα πράγματα ταύτα, ο υιός της γυναικός, της κυρίας του οίκου, να αρρωστήσει· και η ασθένειά του ήταν τόσο βαρεία, ώστε δεν έμεινε πνοή εν αυτώ. Και είπε προς τον Ηλίαν, Τι έχω εγώ με σέ, άνθρωπε του Θεού; ήλθες προς εμέ διά να φέρεις την αμαρτία μου εις ενθύμησιν και να θανατώσεις τον υιόν μου; Και είπε προς αυτήν, Δος μοι τον υιόν σου. Και έλαβεν αυτόν από τον κόλπον αυτής, και ανέβασεν αυτόν εις το υπερώον, όπου διέμενεν, και έθεσεν αυτόν επί της κλίνης αυτού. Και εβόησε προς τον Κύριον και είπε, Κύριε ο Θεός μου, επέφερες άραγε και επί την χήραν, μετά της οποίας παροικώ, κακόν, θανατώσας τον υιόν αυτής; Και εξηπλώθη επί το παιδίον τρεις φοράς, και εβόησε προς τον Κύριον και είπε, Κύριε ο Θεός μου, δέομαί σου, ας επανέλθη η ψυχή του παιδίου τούτου εις αυτό πάλιν. Και ήκουσεν ο Κύριος της φωνής του Ηλία· και η ψυχή του παιδίου επανήλθεν εις αυτό, και ανέζησε. Και έλαβεν ο Ηλίας το παιδίον, και κατήγαγεν αυτό εκ του υπερώου εις τον οίκον, και έδωκεν αυτό εις την μητέρα αυτού· και είπε ο Ηλίας, Ιδού, ο υιός σου ζη. Και είπε η γυνή προς τον Ηλίαν, Τώρα εκ τούτου γνωρίζω ότι συ είσαι άνθρωπος του Θεού, και ότι ο λόγος του Κυρίου εν τω στόματί σου είναι αλήθεια. Α΄ Βασιλέων 17:17–24.
Η χήρα αναγνώρισε ότι ο Ηλίας ήταν «άνθρωπος του Θεού», διότι «ο λόγος του Κυρίου» που επανέφερε το παιδί της στη ζωή ήταν λόγος «αληθείας». Η τριμερής ενέργεια του Ηλία, με την οποία απλώθηκε επάνω στον γιο της χήρας, έγινε κατανοητή από τη χήρα ως ο «λόγος» στο στόμα του Ηλία ως «αλήθεια». Η εβραϊκή λέξη ‘emeth’ μεταφράζεται στο χωρίο ως «αλήθεια» και αντιπροσωπεύει τη δημιουργική δύναμη του Άλφα και του Ωμέγα. Είναι η εβραϊκή λέξη που σχηματίζεται από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και αντιπροσωπεύει τη Δύναμη που μπορεί να επαναφέρει τους νεκρούς στη ζωή.
Οι πιστοί, όπως ακριβώς και οι άπιστοι, μέσα στο «διάστημα» του δοκιμαστικού χρόνου που παριστάνεται από τα τριάμισι έτη, έλαβαν την κρίση μιας «κλίνης θλίψεως». Ο θάνατος υπήρξε το αποτέλεσμα για τα τέκνα της τάξεως που ακολούθησε την πόρνη, η οποία διέπραξε πορνεία και δίδαξε τα δόγματα του παγανισμού. Ζωή δόθηκε στην άλλη τάξη, η οποία ακολούθησε τις οδηγίες του Ηλία και επίστευσε στον Λόγο της «αληθείας».
Η χήρα είχε ακολουθήσει την εντολή του Ηλία να του φέρει λίγο νερό και να του δώσει λίγο ψωμί, και η υπακοή της στον λόγο του προφήτη αντιπροσωπεύει τους πιστούς στους Σκοτεινούς Αιώνες των Θυατείρων. (Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Ηλίας προστάζει τη χήρα να τον θρέψει πρώτα, και κατόπιν να θρέψει τον γιο της και τον εαυτό της, εκείνο που παριστάνεται είναι ότι ο Ηλίας είναι ο πρώτος που λαμβάνει την τροφή για να φάγει. Αυτός είναι ο πρώτος που λαμβάνει το μήνυμα, και κατόπιν η εκκλησία.) Πληροφορούμεθα ότι τα έργα των πιστών ήσαν μεγαλύτερα στο τέλος παρά στην αρχή.
Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας ἐν Θυατείροις γράψον· Τάδε λέγει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἔχων τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὡς φλόγα πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι με χαλκολίβανον· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, καὶ τὴν ἀγάπην, καὶ τὴν διακονίαν, καὶ τὴν πίστιν, καὶ τὴν ὑπομονήν σου, καὶ τὰ ἔργα σου· καὶ ὅτι τὰ ἔσχατα εἶναι πλείονα τῶν πρώτων. Ἀποκάλυψις 2:18, 19.
Οι πιστοί εκδήλωσαν καλά «έργα» κατά τη διάρκεια του «χρόνου» που δόθηκε στον παπισμό για να μετανοήσει, αλλά τα έργα τους στα έσχατα ήταν «περισσότερα από τα πρώτα». Καθώς ο «χρόνος» έφθανε στο τέλος του, ο Χριστός απέστειλε τον αυγερινό αστέρα της Μεταρρυθμίσεως, ο οποίος άρχισε το έργο του να μην ανέχεται πλέον τον παπισμό, ο οποίος δίδασκε την εκκλησία να «πορνεύει και να τρώγει ειδωλόθυτα».
Και εις τον νικώντα, και τον φυλάττοντα τα έργα μου έως τέλους, εις αυτόν θέλω δώσει εξουσίαν επί των εθνών· και θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδῳ σιδηρά· ως τα σκεύη του κεραμέως θέλουσι συντριβεί εις θραύσματα· καθώς και εγώ έλαβον παρά του Πατρός μου. Και θέλω δώσει εις αυτόν τον αστέρα τον πρωϊνόν. Όστις έχει ους, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 2:26–29.
Ο Χριστός είχε «ολίγα τινά εναντίον» των πιστών κατά την αρχή του «καιρού» που δόθηκε στον παπισμό για να μετανοήσει, διότι είχαν επιτρέψει στην Ιεζάβελ, «ήτις λέγει εαυτήν προφήτιδα, να διδάσκει και να πλανά τους δούλους μου, ώστε να πορνεύωσι και να τρώγωσι ειδωλόθυτα». Αλλά στο τέλος του «καιρού» οι πιστοί θα έπαυαν να ανέχονται ώστε ο παπισμός να συνεχίζει τις αποπλανήσεις του.
«Κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα ανέτειλε στην Αγγλία ο “αυγερινός της Μεταρρύθμισης”. Ο Ιωάννης Ουίκλιφ υπήρξε ο πρόδρομος της μεταρρυθμίσεως, όχι μόνο για την Αγγλία, αλλά για ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη. Η μεγάλη διαμαρτυρία κατά της Ρώμης, την οποία του επετράπη να εκφέρει, δεν επρόκειτο ποτέ να σιγήσει. Εκείνη η διαμαρτυρία άνοιξε τον αγώνα που επρόκειτο να καταλήξει στη χειραφέτηση ατόμων, εκκλησιών και εθνών.» The Great Controversy, 80.
Η τροφή που τρώγουν οι δούλοι του Θεού είναι τα δόγματα ή το μήνυμα που λαμβάνουν. Πορνεία είναι η εκκλησία να χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία για να επιτύχει την επιβολή των ειδωλολατρικών δογμάτων της. Κατά το «διάστημα» που δόθηκε στην Ιεζάβελ για να μετανοήσει, η εκκλησία έφυγε στην έρημο για προστασία.
Και η γυναίκα έφυγε στην έρημο, όπου έχει τόπο ητοιμασμένο από τον Θεό, για να τη τρέφουν εκεί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες…. Και δόθηκαν στη γυναίκα δύο πτέρυγες μεγάλου αετού, για να πετάξει στην έρημο, στον τόπο της, όπου τρέφεται έναν καιρό και καιρούς και ήμισυ καιρού, μακριά από το πρόσωπο του όφεως. Και ο όφις έριξε από το στόμα του πίσω από τη γυναίκα νερό σαν ποταμό, για να την παρασύρει ο ποταμός. Και η γη βοήθησε τη γυναίκα, και η γη άνοιξε το στόμα της και κατάπιε τον ποταμό, τον οποίο ο δράκων έριξε από το στόμα του. Αποκάλυψη 12:6, 14–16.
Κατά τον καιρό του διωγμού από την Ιεζάβελ και τον Αχαάβ, ο Οβδιού αντιπροσώπευε την προστασία που παρεχόταν από την έρημο κατά τον καιρό της παπικής κυριαρχίας.
Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Ἀχαὰβ τὸν Ἀβδιού, ὃς ἦτο ἐπὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ. (Ὁ δὲ Ἀβδιοὺ ἐφοβεῖτο σφόδρα τὸν Κύριον· διότι, ὅτε ἡ Ἰεζάβελ ἐξωλόθρευε τοὺς προφήτας τοῦ Κυρίου, ὁ Ἀβδιοὺ ἔλαβε ἑκατὸν προφήτας καὶ ἔκρυψεν αὐτοὺς ἀνὰ πεντήκοντα εἰς σπήλαιον, καὶ ἔτρεφεν αὐτοὺς μὲ ἄρτον καὶ ὕδωρ.) Γ΄ Βασιλέων 18:3, 4.
Το έργο του Αβδιού να αποκρύψει τους προφήτες ανά πενήντα μέσα σε σπήλαια είναι το σύμβολο του τόπου στην έρημο που είχε ετοιμαστεί από τον Θεό για να τρέφει τους πιστούς, οι οποίοι αρνήθηκαν να φάνε τα δόγματα του παπισμού και οι οποίοι επίσης αρνήθηκαν να αποδεχθούν την ανίερη σχέση που παριστάνεται από την πορνεία της με τους βασιλείς της Ευρώπης. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ηλίας είχε κατευθυνθεί προς τη χήρα των Σαρεπτών για τροφή και προστασία από την Ιεζάβελ και τον Αχαάβ, ήταν το χρονικό διάστημα κατά το οποίο η εκκλησία έφυγε στην έρημο, και ο τόπος που είχε ετοιμαστεί γι’ αυτούς από τον Θεό παριστανόταν από το έργο του Αβδιού.
Ο τόπος της κρύψεως του Ηλία στα Σάρεπτα, που στα εβραϊκά ονομάζεται «Σαρεπτά», σημαίνει καθαρισμός. Όταν έληξε ο χρόνος που είχε δοθεί στην Ιεζάβελ για να μετανοήσει, ο Ηλίας πήγε στον Αβδιού και κάλεσε τον Αχαάβ να συγκαλέσει όλον τον Ισραήλ στο Κάρμηλο.
Και ενώ ο Οβαδίας ήταν καθ’ οδόν, ιδού, ο Ηλίας τον συνάντησε· και τον γνώρισε, και έπεσε κατά πρόσωπον, και είπε· Εσύ είσαι ο κύριός μου Ηλίας; Και εκείνος του αποκρίθηκε· Εγώ είμαι· πήγαινε, πες στον κύριό σου· Ιδού, ο Ηλίας είναι εδώ. 1 Βασιλέων 18:17, 18.
Ο καιρός του Ηλία με τη χήρα των Σαρεπτών συμβολίζει τους Σκοτεινούς Αιώνες. Στην αφήγηση του Ηλία και της χήρας, εκείνη συνέλεγε δύο ξύλα, διότι επρόκειτο να πεθάνει. Μια χήρα στην προφητεία είναι μια εκκλησία, και εκείνη αντιπροσώπευε την εκκλησία στην έρημο, η οποία επρόκειτο να πεθάνει.
Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας τῶν Σάρδεων γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ ἔχων τὰ ἑπτὰ Πνεύματα τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι ἔχεις ὄνομα ὅτι ζῇς, καὶ εἶσαι νεκρός. Γίνου ἄγρυπνος καὶ στήριξον τὰ λοιπὰ, ἃ μέλλουν νὰ ἀποθάνουν· διότι δὲν εὗρα τὰ ἔργα σου τέλεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 3:1, 2.
Μάζευε «δύο ξύλα» και ετοιμαζόταν για τον θάνατό της, όταν ο Ηλίας τη διέκοψε.
Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς αὐτόν, λέγων· Σηκώθητι, πορεύθητι εἰς Σαρεπτά τῆς Σιδῶνος καὶ κατοίκησον ἐκεῖ· ἰδοὺ, ἔδωκα ἐντολήν ἐκεῖ εἰς γυναῖκα χήραν νὰ σε τρέφῃ. Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἐπορεύθη εἰς Σαρεπτά. Καὶ ὡς ἦλθεν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως, ἰδοὺ, ἡ γυνὴ ἡ χήρα ἦτο ἐκεῖ συλλέγουσα ξύλα· καὶ ἐφώνησε πρὸς αὐτήν καὶ εἶπεν· Φέρε μοι, παρακαλῶ, ὀλίγον ὕδωρ ἐν σκεύει, διὰ νὰ πίω. Καὶ ἐνῶ ἐπορεύετο διὰ νὰ τὸ φέρῃ, ἐφώνησε πρὸς αὐτὴν καὶ εἶπεν· Φέρε μοι, παρακαλῶ, καὶ ἕνα μικρὸ τεμάχιον ἄρτου ἐν τῇ χειρί σου. Καὶ ἐκείνη εἶπεν· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός σου, δὲν ἔχω πλακοῦντα, ἀλλὰ μόνον μίαν χουφτὰν ἀλεύρου εἰς τὸ πιθάριον καὶ ὀλίγον ἔλαιον εἰς τὴν λήκυθον· καὶ ἰδοὺ, συλλέγω δύο ξύλα, διὰ νὰ εἰσέλθω καὶ νὰ τὸ ἑτοιμάσω δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τὸν υἱόν μου, διὰ νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ἀποθάνωμεν. 1 Βασιλέων 17:8–12.
Η χήρα της Σαρεπτά συνέλεγε «δύο ξύλα». Η χήρα αντιπροσωπεύει τους πιστούς στον καιρό της Ιεζάβελ. Ο γιος της αντιπροσωπεύει εκείνους οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της ιστορίας των Θυατείρων, πέθαναν με την υπόσχεση ότι θα αναστηθούν κατά την πρώτη ανάσταση.
Και είδα θρόνους, και εκάθισαν επάνω σε αυτούς, και τους εδόθη κρίσις· και είδα τας ψυχάς εκείνων οι οποίοι απεκεφαλίσθησαν διά την μαρτυρίαν του Ιησού και διά τον λόγον του Θεού, και οίτινες δεν προσεκύνησαν το θηρίον, ούτε την εικόνα αυτού, και δεν έλαβον το χάραγμα επί των μετώπων αυτών ή επί των χειρών αυτών· και ανέζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. Οι δε λοιποί των νεκρών δεν ανέζησαν έως ου ετελείωσαν τα χίλια έτη. Αύτη είναι η πρώτη ανάστασις. Μακάριος και άγιος εκείνος όστις έχει μέρος εις την πρώτη ανάστασιν· επί τούτων ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσίαν, αλλά θέλουσιν είσθαι ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θέλουσι βασιλεύσει μετ’ αυτού χίλια έτη. Αποκάλυψις 20:4–6.
Η χήρα αντιπροσωπεύει επίσης τους ολίγους στις Σάρδεις, οι οποίοι ήσαν άξιοι και στους οποίους δόθηκαν λευκά ιμάτια.
Ἔχεις ὀλίγα ὀνόματα καὶ ἐν Σάρδεσιν, ἅτινα δὲν ἐμόλυναν τὰ ἱμάτιά των· καὶ θέλουσι περιπατήσει μετ’ ἐμοῦ ἐν λευκοῖς, διότι εἶναι ἄξιοι. Ὁ νικῶν, οὗτος θέλει ἐνδυθῆ λευκὰ ἱμάτια· καὶ δὲν θέλω ἐξαλείψει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς, ἀλλὰ θέλω ὁμολογήσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου καὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ. Ἀποκάλυψις 3:4, 5.
Εκείνοι που ανήκαν στην τέταρτη εκκλησία των Θυατείρων, οι οποίοι πέθαναν πιστά, και οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον γιο της χήρας, έλαβαν λευκά ιμάτια στην πέμπτη σφραγίδα.
Και όταν ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν την οποίαν είχον· και έκραξαν μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες· Έως πότε, Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείς το αίμα ημών από τους κατοικούντας επί της γης; Και εδόθη εις έκαστον εξ αυτών στολή λευκή· και ερρέθη προς αυτούς να αναπαυθώσιν έτι ολίγον καιρόν, έως ου συμπληρωθώσι και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών, οι μέλλοντες να θανατωθώσι καθώς και αυτοί. Αποκάλυψις 6:9–11.
Στους μάρτυρες του Σκοτεινού Μεσαίωνα δόθηκαν λευκές στολές, και τους ειπώθηκε να αναπαυθούν στους τάφους τους, έως ότου μια άλλη ομάδα παπικών μαρτύρων θανατωνόταν, όπως είχαν θανατωθεί και εκείνοι. Είχαν φονευθεί από τον παπισμό κατά τη διάρκεια τριάμισι ετών, και τους είχε υποσχεθεί ότι ο παπισμός τελικά θα κρινόταν, αλλά όχι προτού μια δεύτερη ομάδα παπικών μαρτύρων φονευόταν, κατά τη διάρκεια της επικείμενης κρίσης του νόμου της Κυριακής. Η Αδελφή Ουάιτ συνδέει το αίτημα των μαρτύρων για κρίση επί του παπισμού με δύο περικοπές στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
«Όταν ανοίχθηκε η πέμπτη σφραγίδα, ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής είδε σε όραμα κάτω από το θυσιαστήριο την ομάδα εκείνων που θανατώθηκαν για τον Λόγο του Θεού και τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Έπειτα ακολούθησαν οι σκηνές που περιγράφονται στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είναι πιστοί και αληθινοί καλούνται να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. [Αποκάλυψη 18:1–5, παρατίθεται.]» Manuscript Releases, τόμος 20, 14.
Η δέκατη όγδοη κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια ένα έως πέντε, αντιπροσωπεύει τις δύο φωνές του εδαφίου ένα και του εδαφίου τέσσερα. Η δεύτερη φωνή είναι το κάλεσμα εξόδου από τη Βαβυλώνα, και σηματοδοτεί την αρχή του διωγμού του νόμου της Κυριακής, όταν το ισχυρό κίνημα του τρίτου αγγέλου καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Επίσης, τοποθετεί το χωρίο από την πέμπτη σφραγίδα στο άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας.
«[Παρατίθεται η Αποκάλυψις 6:9–11.] Εδώ παρουσιάσθηκαν στον Ιωάννη σκηνές οι οποίες δεν ήσαν πραγματικές, αλλά εκείνες που επρόκειτο να υπάρξουν σε μία μελλοντική χρονική περίοδο.»
«Η Αποκάλυψις 8:1–4 παρατίθεται.» Manuscript Releases, τόμος 20, 197.
Στο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια ένα έως τέσσερα, ανοίγεται η έβδομη σφραγίδα.
Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν ἑβδόμην σφραγῖδα, ἐγένετο σιγὴ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἡμίωρον. Καὶ εἶδον τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες. Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων χρυσοῦν θυμιατήριον· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν θυμιάματα πολλά, ἵνα τὰ προσφέρῃ μετὰ τῶν προσευχῶν πάντων τῶν ἁγίων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου. Καὶ ὁ καπνὸς τῶν θυμιαμάτων, ὁ ἐλθὼν μετὰ τῶν προσευχῶν τῶν ἁγίων, ἀνέβη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου. Ἀποκάλυψις 8:1–4.
Οι προσευχές των μαρτύρων του Σκοτεινού Μεσαίωνα, οι οποίοι στην πέμπτη σφραγίδα ζητούν να επιφέρει ο Θεός κρίση επάνω στην πόρνη που πορνεύει με τους βασιλείς της γης, ανέρχονται «ενώπιον του Θεού» όταν ανοίγεται η έβδομη σφραγίδα. Η Θεόπνευστη μαρτυρία συσχετίζει το άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας με τη δεύτερη φωνή της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, διότι κατά τη δεύτερη φωνή ο Θεός ενθυμείται τις ανομίες της, και τότε διπλασιάζει την κρίση της. Μία φορά για τους μάρτυρες του Σκοτεινού Μεσαίωνα, και μία φορά για το λουτρό αίματος της κρίσεως του νόμου της Κυριακής.
Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη συμμετάσχητε εις τας αμαρτίας αυτής και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας ανομίας αυτής. Ανταποδώσατε εις αυτήν καθώς και αυτή ανταπέδωκεν εις εσάς, και διπλασιάσατε εις αυτήν διπλά κατά τα έργα αυτής· εν τω ποτηρίω το οποίον εγέμισε, γεμίσατε εις αυτήν διπλά. Αποκάλυψις 18:4–6.
Οι ολίγοι στις Σάρδεις που δεν μόλυναν τα ιμάτιά τους αντιπροσωπεύουν εκείνους που εξήλθαν από την ιστορία των Θυατείρων, η οποία έληξε το 1798. Αντιπροσωπεύονται από τη χήρα των Σαρεπτών, μια χήρα η οποία επρόκειτο να μεταβεί στον γάμο το 1844.
«Η έλευση του Χριστού ως Αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, η οποία τίθεται ενώπιον μας στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιόν των Ημερών, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, η οποία προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του ιδίου γεγονότος· και τούτο παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Ματθαίον 25.» The Great Controversy, 426.
Η χήρα ετοίμαζε το τελευταίο της δείπνο πριν από τον θάνατό της, όταν ο Ηλίας την πρόσταξε να τον υπηρετήσει. Αυτή απεικονίζει τους πιστούς ολίγους στα Θυάτειρα, οι οποίοι μεταβαίνουν στους πιστούς ολίγους στις Σάρδεις που συνέλεγαν «δύο ξύλα» για «φωτιά».
Τα «δύο ραβδιά» αντιπροσωπεύουν αμφότερους τους οίκους του αρχαίου Ισραήλ, οι οποίοι καταπατήθηκαν από τον παγανισμό και έπειτα από τον παπισμό, αλλά επρόκειτο να συναχθούν μαζί και να ενωθούν ως «ένα ραβδί», μέσα στην ιστορία από το 1798 έως το 1844.
Και έγινε πάλιν λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων· Σύ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον, και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν, και διά τους υιούς Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλη ράβδον, και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάντα τον οίκον Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς την μίαν με την άλλην εις μίαν ράβδον· και θέλουσι γείνει μία εις την χείρά σου. Και όταν οι υιοί του λαού σου σοι λαλήσωσι, λέγοντες· Δεν θέλεις αναγγείλει εις ημάς τι σημαίνουσι ταύτα διά σε; ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει την ράβδον του Ιωσήφ, ήτις είναι εν τη χειρί του Εφραΐμ, και τας φυλάς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού, και θέλω θέσει αυτούς μετ’ αυτού, μετά της ράβδου του Ιούδα, και θέλω κάμει αυτάς μίαν ράβδον, και θέλουσιν είσθαι μία εν τη χειρί μου. Και αι ράβδοι, επί των οποίων γράφεις, θέλουσιν είσθαι εν τη χειρί σου ενώπιον των οφθαλμών αυτών. Και ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών, όπου υπήγον, και θέλω συνάξει αυτούς εκ πανταχόθεν, και θέλω φέρει αυτούς εις την γην αυτών· και θέλω κάμει αυτούς έθνος εν εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς εις πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη, ουδέ θέλουσι διαιρεθή πλέον εις δύο βασίλεια· ουδέ θέλουσι μιανθή πλέον με τα είδωλα αυτών, ουδέ με τα βδελύγματα αυτών, ουδέ με πάσας τας παραβάσεις αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικιών αυτών, εις τας οποίας ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου, και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Και ο δούλος μου Δαβίδ θέλει είσθαι βασιλεύς επ’ αυτούς· και πάντες θέλουσιν έχει ένα ποιμένα· θέλουσι περιπατεί επίσης εν ταις κρίσεσί μου, και θέλουσι φυλάττει τα διατάγματά μου, και εκτελεί αυτά. Και θέλουσι κατοικεί εν τη γη, την οποίαν έδωκα εις Ιακώβ τον δούλον μου, όπου κατώκησαν οι πατέρες σας· και θέλουσι κατοικεί εν αυτή, αυτοί και τα τέκνα αυτών και τα τέκνα των τέκνων αυτών, εις τον αιώνα· και ο δούλος μου Δαβίδ θέλει είσθαι άρχων αυτών εις τον αιώνα. Και θέλω κάμει μετ’ αυτών διαθήκην ειρήνης· αύτη θέλει είσθαι διαθήκη αιώνιος μετ’ αυτών· και θέλω στερεώσει αυτούς, και πληθύνει αυτούς, και θέλω θέσει το αγιαστήριόν μου εν τω μέσω αυτών εις τον αιώνα. Και η σκηνή μου θέλει είσθαι μετ’ αυτών· ναι, εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. Και τα έθνη θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ ο Κύριος αγιάζω τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριόν μου ήναι εν τω μέσω αυτών εις τον αιώνα. Ιεζεκιήλ 37:15–28.
Όταν ο Ηλίας εγκαταλείπει τη Σαρεπτά για να καλέσει τον Αχαάβ και ολόκληρο τον Ισραήλ στο όρος Κάρμηλος, η εκκλησία της χήρας, η οποία είχε καταφύγει στην έρημο, συνέλεγε δύο ξύλα για τη φωτιά που εξαγνίζει τη χήρα πριν από τον γάμο στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η σύναξη των δύο ξύλων είναι η σύναξη του Μιλλεριτικού κινήματος, η οποία συντελείται κατά την τελευταία περίοδο των εξήντα πέντε ετών που προσδιορίζεται στο Ησαΐας επτά. Το βόρειο βασίλειο υπέστη την κατάρα του Μωυσή από το 723 π.Χ. έως το 1798, και το νότιο βασίλειο υπέστη την ίδια κατάρα από το 677 π.Χ. έως το 1844. Το 1844, οι πνευματικοί απόγονοι εκείνων των δύο κυριολεκτικών εθνών συνάχθηκαν μαζί ως ένα ξύλο, ή ένα έθνος.
Εάν τίποτε άλλο, ο Ιεζεκιήλ ορίζει τα δύο ραβδιά ως δύο έθνη, τα οποία γίνονται ένα έθνος.
Διότι κεφαλὴ τῆς Συρίας εἶναι ἡ Δαμασκός, καὶ κεφαλὴ τῆς Δαμασκοῦ ὁ Ρασίν· καὶ ἐντὸς ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ὁ Ἐφραὶμ θέλει συντριβῆ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι λαός. Καὶ κεφαλὴ τοῦ Ἐφραὶμ εἶναι ἡ Σαμάρεια, καὶ κεφαλὴ τῆς Σαμαρείας ὁ υἱὸς τοῦ Ρεμαλία. Ἐὰν δὲν πιστεύσητε, βεβαίως δὲν θέλετε στερεωθῆ. Ἠσαΐας 7:8, 9.
Εάν δεν πιστεύσουμε την προφητεία των εξήντα πέντε ετών, δεν θα στερεωθούμε.
Θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε τον συμβολισμό του Ηλία στο επόμενο άρθρο.