In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.
Στην αρχή του αρχαίου κυριολεκτικού Ισραήλ, καθώς και στην αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, κατά τη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης και έπειτα κατά τη μεγάλη απογοήτευση, άρχισε μια σειρά προοδευτικών δοκιμασιών που τελικώς κατέληξαν στην τελική δοκιμασία. Η αποτυχία σε εκείνη την τελευταία δοκιμασία, στο βιβλίο των Αριθμών και στη Μιλλεριτική ιστορία, σηματοδοτεί την αρχή μιας περιπλάνησης στην έρημο.
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.
«Επί σαράντα έτη η απιστία, ο γογγυσμός και η ανταρσία απέκλεισαν τον αρχαίο Ισραήλ από τη γη Χαναάν. Οι ίδιες αμαρτίες έχουν καθυστερήσει την είσοδο του σύγχρονου Ισραήλ στην επουράνια Χαναάν. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν έφταιξαν οι υποσχέσεις του Θεού. Είναι η απιστία, η κοσμικότητα, η έλλειψη αφιερώσεως και η διχόνοια μεταξύ του λαού του Κυρίου που ομολογεί ότι είναι δικός Του, που μας έχουν κρατήσει επί τόσα χρόνια σε αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας και της θλίψεως.»
“We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.
«Ίσως χρειαστεί να παραμείνουμε εδώ, στον κόσμο αυτόν, εξαιτίας της απείθειας, για πολλά ακόμη χρόνια, όπως και τα τέκνα του Ισραήλ· αλλά, χάριν του Χριστού, ο λαός Του δεν πρέπει να προσθέτει αμαρτία επί αμαρτία, αποδίδοντας στον Θεό τη συνέπεια της δικής του εσφαλμένης πορείας ενεργείας.» Evangelism, 696.
At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.
Στο τέλος της ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ, όπως και στην αρχή, υπήρξε μια προοδευτική διαδικασία δοκιμασίας, η οποία κατέληξε όταν ο αρχαίος, κυριολεκτικός Ισραήλ οδηγήθηκε σε αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Στο τέλος του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, και αυτοί επίσης θα αντιμετωπίσουν μια προοδευτική διαδικασία δοκιμασίας. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται όταν οι Λαοδικειανoί Αντβεντιστές ανατρέπονται κατά τον νόμο της Κυριακής. Όπως συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και ο σύγχρονος Ισραήλ θα οδηγηθεί σε αιχμαλωσία από την πνευματική Βαβυλώνα.
The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.
Το μιλλεριτικό κίνημα, το οποίο άρχισε προφητικώς το 1798 και έληξε επισήμως το 1863, αποτελεί τύπο του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το οποίο άρχισε το 1989 και λήγει με το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας και τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Μεταξύ του τέλους του μιλλεριτικού κινήματος και της έλευσης του ισχυρού κινήματος του τρίτου αγγέλου, βρίσκεται η ιστορία της νομίμως καταχωρισμένης Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.
“A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.
«Μια απόσταση μόνον ένδεκα ημερών πορείας χώριζε το Σινά από την Κάδης, στα σύνορα της Χαναάν· και με την προοπτική να εισέλθουν συντόμως στην αγαθή γη, τα στρατεύματα του Ισραήλ ξανάρχισαν την πορεία τους, όταν η νεφέλη έδωσε επιτέλους το σύνθημα για συνέχιση της πορείας. Ο Ιεχωβά είχε επιτελέσει θαυμάσια έργα φέρνοντάς τους έξω από την Αίγυπτο, και ποιες ευλογίες δεν μπορούσαν τώρα να αναμένουν, αφού είχαν επισήμως συνάψει διαθήκη να Τον δεχθούν ως Κυρίαρχό τους, και είχαν αναγνωριστεί ως ο εκλεκτός λαός του Υψίστου;» Πατριάρχες και Προφήτες, 376.
Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.
Το σύντομο ταξίδι τους κατέληξε να διαρκέσει σαράντα έτη, εξαιτίας της απιστίας και της ανυπακοής τους. Εάν είχαν εκδηλώσει πίστη βασισμένη στη μεγάλη απελευθέρωσή τους από τη δουλεία, θα είχαν σύντομα διαβεί τον ποταμό Ιορδάνη και θα είχαν εισέλθει στη Γη της Επαγγελίας. Το πρώτο τους εμπόδιο κατόπιν θα ήταν το ίδιο εμπόδιο με το οποίο ασχολήθηκε αργότερα ο Ιησούς του Ναυή. Ύστερα από σαράντα έτη, ο κατά γράμμα Ισραήλ εξήλθε από την έρημο προς τη Γη της Επαγγελίας, και η Ιεριχώ υπήρξε το πρώτο τους βήμα· και αυτή στέκεται ως σύμβολο της δύναμης του Θεού προς σωτηρία για καθέναν που πιστεύει. Η Ιεριχώ είναι επίσης το σύμβολο του έργου το οποίο το κίνημα των Μιλλεριτών επρόκειτο να αντιμετωπίσει το 1863, αλλά αυτοί υποχώρησαν στην έρημο. Ο συμβολισμός του Ηλία συνδέεται άμεσα με τον συμβολισμό της Ιεριχώ, και είναι διαφωτιστικό να εξετάσουμε την ιστορική σχέση του Ηλία με την Ιεριχώ.
Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.
Και τα λοιπά έργα του Αμβρί, τα οποία έπραξε, και η δύναμή του την οποία επέδειξε, δεν είναι άραγε γραμμένα στο βιβλίο των χρονικών των βασιλέων του Ισραήλ; Και ο Αμβρί εκοιμήθη μετά των πατέρων αυτού και ετάφη στη Σαμάρεια· και εβασίλευσε αντ’ αυτού ο Αχαάβ, ο υιός αυτού. Και κατά το τριακοστό όγδοο έτος του Ασά, βασιλέως του Ιούδα, ήρχισε να βασιλεύει επί του Ισραήλ ο Αχαάβ, ο υιός του Αμβρί· και ο Αχαάβ, ο υιός του Αμβρί, εβασίλευσε επί του Ισραήλ στη Σαμάρεια είκοσι δύο έτη. Και ο Αχαάβ, ο υιός του Αμβρί, έπραξε πονηρά ενώπιον του Κυρίου περισσότερο από όλους όσοι ήσαν πριν από αυτόν. Και συνέβη, ως να ήταν μικρό πράγμα δι’ αυτόν το να περιπατεί στις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, υιού του Ναβάτ, ώστε έλαβε ως σύζυγο την Ιεζάβελ, θυγατέρα του Εθβαάλ, βασιλέως των Σιδωνίων, και υπήγε και εδούλευσε τον Βάαλ και τον προσεκύνησε. Και ανήγειρε θυσιαστήριο στον Βάαλ, στον οίκο του Βάαλ, τον οποίον είχε οικοδομήσει στη Σαμάρεια. Και ο Αχαάβ έκαμε άλσος· και ο Αχαάβ έπραξε περισσότερα για να παροργίσει τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ, παρά όλοι οι βασιλείς του Ισραήλ που ήσαν πριν από αυτόν. Στις ημέρες του ο Χιήλ ο Βαιθηλίτης οικοδόμησε την Ιεριχώ· έθεσε τα θεμέλιά της με τον Αβιράμ τον πρωτότοκό του και έστησε τις πύλες της με τον Σεγούβ, τον νεότερο υιό του, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, τον οποίον ελάλησε διά του Ιησού, υιού του Ναυή. Και ο Ηλίας ο Θεσβίτης, από τους κατοίκους της Γαλαάδ, είπε προς τον Αχαάβ· Ζει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, ενώπιον του οποίου παρίσταμαι, δεν θα υπάρξει τα έτη αυτά ούτε δρόσος ούτε βροχή, παρά μόνον κατά τον λόγο μου. 1 Βασιλέων 16:27–17:1.
The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.
Η αναμέτρηση που είχε ο Ηλίας με τους θεούς του Αχαάβ και της Ιεζάβελ στο Όρος Κάρμηλος ήταν απάντηση στην αποστασία του έβδομου βασιλιά του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, ο οποίος «έπραξε περισσότερα για να παροργίσει τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ, παρά όλοι οι βασιλείς του Ισραήλ που ήταν πριν από αυτόν». Η λέξη «παροργίσει» στο χωρίο αυτό αποτελεί αναφορά στην «ημέρα του παροργισμού», η οποία αντιπροσωπευόταν από τη δέκατη δοκιμασία στο Αριθμοί δεκατέσσερα. Ο παροργισμός του Θεού από τον Αχαάβ αντιπροσώπευε την τελευταία από δέκα δοκιμασίες, η οποία προκλήθηκε από την κακή αναφορά των δέκα κατασκόπων στο Αριθμοί δεκατέσσερα. Επομένως, αντιπροσωπεύει την τελευταία δοκιμασία για το κίνημα των Μιλλεριτών και την τελευταία δοκιμασία για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.
Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.
Διό, καθώς λέγει το Άγιον Πνεύμα, «Σήμερον, εάν ακούσητε τὴν φωνὴν αὐτοῦ, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν, καθώς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ». Εβραίους 3:7, 8.
In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.
Κατά την προφητική «ημέρα του παροξυσμού» που αντιπροσωπεύεται από τον Αχαάβ, ο προφήτης Ηλίας προσευχήθηκε ώστε, αν ήταν αναγκαίο, ο Θεός να επιφέρει κρίσεις επί του Ισραήλ, για να μετανοήσει ο λαός Του από τις αμαρτίες στις οποίες συμμετείχε.
“The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’
Ο λαός του Ισραήλ είχε βαθμηδόν χάσει τον φόβο και την ευλάβειά του προς τον Θεό, ώσπου ο λόγος Του διά του Ιησού του Ναυή δεν είχε πλέον καμία βαρύτητα γι’ αυτούς. «Εν ταις ημέραις αυτού [του Αχαάβ] ωκοδόμησε Χιήλ ο Βαιθηλίτης την Ιεριχώ· εθεμελίωσεν αυτήν εν τω Αβιράμ τω πρωτοτόκω αυτού, και έστησε τας πύλας αυτής εν τω νεωτάτω υιώ αυτού Σεγούβ, κατά τον λόγον του Κυρίου, τον οποίον ελάλησε διά Ιησού υιού του Ναυή.»
“While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.
«Ενώ ο Ισραήλ αποστατούσε, ο Ηλίας παρέμενε πιστός και αληθινός προφήτης του Θεού. Η πιστή του ψυχή ήταν βαθύτατα θλιμμένη, καθώς έβλεπε ότι η απιστία και η αθεσία απομάκρυναν ταχέως τους υιούς του Ισραήλ από τον Θεό, και προσευχόταν να σώσει ο Θεός τον λαό Του. Ικέτευε να μη απορρίψει ολοσχερώς ο Κύριος τον αμαρτάνοντα λαό Του, αλλά, διά κρίσεων, εάν ήταν αναγκαίο, να τον αφυπνίσει σε μετάνοια και να μην επιτρέψει να φθάσει σε ακόμη μεγαλύτερα μέτρα αμαρτίας και έτσι να Τον προκαλέσει να τον καταστρέψει ως έθνος. »
“The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’
«Το μήνυμα του Κυρίου ήλθε προς τον Ηλία να μεταβεί προς τον Αχαάβ με τις καταγγελίες των κρίσεών Του εξαιτίας των αμαρτιών του Ισραήλ. Ο Ηλίας ταξίδευσε ημέρα και νύχτα, έως ότου έφθασε στο ανάκτορο του Αχαάβ. Δεν ζήτησε άδεια εισόδου, ούτε περίμενε να αναγγελθεί επισήμως. Εντελώς απροσδόκητα για τον Αχαάβ, ο Ηλίας στέκεται ενώπιον του κατάπληκτου βασιλέως της Σαμάρειας με τα τραχιά ενδύματα που συνήθως φορούσαν οι προφήτες. Δεν προβάλλει καμία απολογία για την αιφνίδια, χωρίς πρόσκληση, εμφάνισή του· αλλά, υψώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό, βεβαιώνει με επισημότητα διά του ζώντος Θεού, ο οποίος έκαμε τους ουρανούς και τη γη, τις κρίσεις που επρόκειτο να έλθουν επί τον Ισραήλ: “Δεν θα υπάρξει δροσιά ούτε βροχή αυτά τα έτη, παρά μόνον σύμφωνα με τον λόγο μου.”»
“This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.
«Αυτή η συγκλονιστική καταγγελία των κρίσεων του Θεού εξαιτίας των αμαρτιών του Ισραήλ έπεσε σαν κεραυνός επάνω στον αποστάτη βασιλιά. Έμοιαζε να έχει παραλύσει από έκπληξη και τρόμο· και προτού μπορέσει να συνέλθει από την κατάπληξή του, ο Ηλίας, χωρίς να περιμένει να δει το αποτέλεσμα του μηνύματός του, εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά όσο είχε έλθει. Το έργο του ήταν να εκφέρει τον λόγο της συμφοράς από τον Θεό, και αμέσως αποσύρθηκε. Ο λόγος του είχε κλείσει τα θησαυροφυλάκια του ουρανού, και ο λόγος του ήταν το μόνο κλειδί που μπορούσε να τα ανοίξει πάλι.» Testimonies, τόμος 3, σ. 273.
Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.
Ο Ισραήλ είχε λησμονήσει ότι ο Ιησούς του Ναυή τούς είχε αυστηρά προστάξει να μη συναναστρέφονται με τα ειδωλολατρικά έθνη και να μη ανοικοδομήσουν ποτέ την Ιεριχώ. Μολονότι η μάχη της Ιεριχώ υπήρξε μια φοβερή επίδειξη της δυνάμεως του Θεού και σύμβολο της επαγγελίας του Θεού να οδηγήσει τον λαό Του στη Γη της Επαγγελίας, υπήρχε επίσης σε σχέση με την Ιεριχώ μια αμαρτία, μια κατάρα και μια λύτρωση. Η «αμαρτία» ήταν εκείνη του Αχάν, ο οποίος επεθύμησε τον πλούτο και την επιρροή της Ιεριχώ· η «κατάρα» βρισκόταν επάνω σε κάθε άνθρωπο που θα ανοικοδομούσε την Ιεριχώ· και η πόρνη Ραάβ αντιπροσώπευε τη «λύτρωση». Ο Αχάν επεθύμησε την ωραία βαβυλωνιακή στολή. Νόμιζε ότι μπορούσε να αποκρύψει την αμαρτία του, καθώς ο Αδάμ και η Εύα επεδίωξαν να αποκρύψουν τη δική τους αμαρτία με ένδυμα από φύλλα συκής. Ο Αχάν επεθύμησε την ευημερία που αντιπροσώπευε η Ιεριχώ, και επιθυμούσε να συνδεθεί με τη Βαβυλώνα.
Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.
Η Ιεριχώ προβάλλεται ως σύμβολο του έργου της μεταφοράς του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου στον κόσμο, αλλά περιέχει και μια προειδοποίηση σχετικά με την αμαρτία του να αγαπά και να εμπιστεύεται κανείς τον κόσμο. Το σύμβολο της Ιεριχούς περιέχει επίσης μια κατάρα εναντίον της ανοικοδόμησης της Ιεριχούς, και η Ραάβ αντιπροσωπεύει εκείνους που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα και εξέρχονται όταν διακηρύσσεται η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου.
“Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.
Η πιστή ψυχή του Ηλία καταθλίβονταν. Η αγανάκτησή του διεγέρθηκε, και εζήλωσε υπέρ της δόξας του Θεού. Είδε ότι ο Ισραήλ είχε βυθιστεί σε φοβερή αποστασία. Και όταν έφερε στον νου του τα μεγάλα πράγματα που ο Θεός είχε επιτελέσει γι’ αυτούς, κυριεύθηκε από θλίψη και έκπληξη. Αλλά όλα αυτά είχαν λησμονηθεί από την πλειονότητα του λαού. Προσήλθε ενώπιον του Κυρίου και, με την ψυχή του συντετριμμένη από αγωνία, ικέτευσε να σώσει τον λαό Του, έστω και διά κρίσεων. Παρακάλεσε τον Θεό να στερήσει από τον αχάριστο λαό Του τη δρόσο και τη βροχή, τους θησαυρούς του ουρανού, ώστε ο αποστάτης Ισραήλ να αποβλέψει ματαίως στους θεούς του, στα είδωλά του από χρυσό, ξύλο και λίθο, στον ήλιο, στη σελήνη και στα άστρα, για να ποτίσουν και να πλουτίσουν τη γη και να την κάνουν να καρποφορήσει αφθόνως. Ο Κύριος είπε στον Ηλία ότι είχε ακούσει την προσευχή του και ότι θα στερούσε από τον λαό Του τη δρόσο και τη βροχή, έως ότου επιστρέψουν προς Αυτόν με μετάνοια.
“God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.
«Ο Θεός είχε φυλάξει ιδιαιτέρως τον λαό Του από την ανάμιξη με τα ειδωλολατρικά έθνη που τον περιέβαλλαν, μήπως οι καρδιές τους εξαπατηθούν από τα ελκυστικά άλση και ιερά, τους ναούς και τους βωμούς, που ήταν διαρρυθμισμένα με τον πιο δαπανηρό και δελεαστικό τρόπο, ώστε να διαστρέψουν τις αισθήσεις και έτσι ο Θεός να εκτοπιστεί από τη διάνοια του λαού.».
“The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’
«Η πόλη της Ιεριχούς ήταν αφιερωμένη στην πλέον αχαλίνωτη ειδωλολατρία. Οι κάτοικοι ήσαν πολύ πλούσιοι, αλλά όλον τον πλούτο που ο Θεός τους είχε δώσει τον θεωρούσαν δώρο των θεών τους. Είχαν χρυσό και άργυρο σε αφθονία· αλλά, όπως οι άνθρωποι πριν από τον Κατακλυσμό, ήσαν διεφθαρμένοι και βλάσφημοι, και με τα πονηρά έργα τους προσέβαλλαν και προκαλούσαν τον Θεό του ουρανού. Οι κρίσεις του Θεού εξηγέρθησαν εναντίον της Ιεριχούς. Ήταν οχυρό. Αλλά ο Ίδιος ο Αρχηγός της στρατιάς του Κυρίου ήλθε από τον ουρανό για να οδηγήσει τα στρατεύματα του ουρανού σε επίθεση εναντίον της πόλεως. Άγγελοι του Θεού άρπαξαν τα ογκώδη τείχη και τα κατέβαλαν στο έδαφος. Ο Θεός είχε πει ότι η πόλη της Ιεριχούς έπρεπε να είναι αναθεματισμένη και ότι όλοι έπρεπε να αφανισθούν, εκτός από τη Ραάβ και τον οίκο της. Αυτοί έπρεπε να σωθούν εξαιτίας της εύνοιας που έδειξε η Ραάβ στους αγγελιοφόρους του Κυρίου. Ο λόγος του Κυρίου προς τον λαό ήταν: «Και σεις, με κάθε τρόπο φυλαχθείτε από το ανάθεμα, μήπως κάνετε τον εαυτό σας αναθεματισμένο, όταν λάβετε από το ανάθεμα, και καταστήσετε το στρατόπεδο του Ισραήλ ανάθεμα και το φέρετε σε ταραχή». «Και ο Ιησούς τούς όρκισε κατά τον καιρό εκείνο, λέγοντας, Επικατάρατος ενώπιον του Κυρίου ο άνθρωπος εκείνος που θα εγερθεί και θα οικοδομήσει αυτήν την πόλη, την Ιεριχώ· με τον πρωτότοκό του θα θεμελιώσει αυτήν, και με τον νεότερο υιό του θα στήσει τις πύλες της».
“God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.
Ο Θεός υπήρξε εξαιρετικά αυστηρός όσον αφορά την Ιεριχώ, μήπως ο λαός γοητευθεί από τα πράγματα που είχαν λατρεύσει οι κάτοικοι και οι καρδιές τους αποσπασθούν από τον Θεό. Προστάτευσε τον λαό Του με απολύτως σαφείς εντολές· όμως, παρά τη σοβαρή αυτή προσταγή του Θεού διά στόματος Ιησού του Ναυή, ο Αχάν τόλμησε να παραβεί. Η πλεονεξία του τον οδήγησε να λάβει από τους θησαυρούς που ο Θεός τού είχε απαγορεύσει να αγγίξει, επειδή η κατάρα του Θεού ήταν επάνω τους. Και εξαιτίας της αμαρτίας αυτού του ανθρώπου, ο Ισραήλ του Θεού έγινε αδύναμος σαν το νερό ενώπιον των εχθρών του.
“Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’
«Ο Ιησούς του Ναυή και οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ ήσαν σε μεγάλη θλίψη. Έπεσαν ενώπιον της κιβωτού του Θεού με την πιο βαθιά ταπείνωση, επειδή ο Κύριος είχε οργισθεί εναντίον του λαού Του. Προσεύχονταν και έκλαιγαν ενώπιον του Θεού. Και ο Κύριος είπε προς τον Ιησού του Ναυή: “Σήκω επάνω· γιατί κείτεσαι έτσι κατά πρόσωπον; Ο Ισραήλ αμάρτησε, και μάλιστα παρέβησαν τη διαθήκη Μου, την οποία τους πρόσταξα· διότι έλαβαν ακόμη και από το αναθεματισμένο πράγμα, και επίσης έκλεψαν, και ακόμη υπεκρίθησαν, και το έβαλαν μάλιστα ανάμεσα στα δικά τους πράγματα. Γι’ αυτό οι υιοί του Ισραήλ δεν μπόρεσαν να σταθούν ενώπιον των εχθρών τους, αλλά έστρεψαν τα νώτα ενώπιον των εχθρών τους, επειδή έγιναν αναθεματισμένοι· ούτε θα είμαι πλέον μαζί σας, αν δεν εξαλείψετε το αναθεματισμένο από ανάμεσά σας.”»
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.
«Μου έχει δειχθεί ότι εδώ ο Θεός καταδεικνύει πώς θεωρεί την αμαρτία μεταξύ εκείνων που ομολογούν ότι είναι ο λαός Του, ο οποίος τηρεί τις εντολές Του. Εκείνοι τους οποίους έχει ιδιαιτέρως τιμήσει, ώστε να γίνουν μάρτυρες των αξιοσημείωτων εκδηλώσεων της δυνάμεώς Του, όπως έγινε με τον αρχαίο Ισραήλ, και οι οποίοι, παρά ταύτα, θα τολμήσουν να παραβλέψουν τις ρητές οδηγίες Του, θα καταστούν αντικείμενα της οργής Του. Θέλει να διδάξει τον λαό Του ότι η ανυπακοή και η αμαρτία είναι εξαιρετικά προσβλητικές προς Αυτόν και δεν πρέπει να θεωρούνται επιπόλαια.» Testimonies, τόμος 3, 263, 264.
The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.
Η ιστορία της Ιεριχώς περιλαμβάνει την προειδοποίηση να μη θέτουμε την εμπιστοσύνη μας στην αντιλαμβανόμενη ισχύ και δόξα της ασεβούς και εύπορης πόλεως. Μια «πόλη» στη βιβλική προφητεία είναι ένα βασίλειο, και ο Αχάν πήρε ένα βαβυλωνιακό ένδυμα. Ένα ένδυμα προφητικώς αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα· έτσι, στις «έσχατες ημέρες», η απόκρυψη από τον Αχάν του βαβυλωνιακού ενδύματος αντιπροσωπεύει μια κρυφή επιθυμία να κατέχει τον χαρακτήρα της πνευματικής Βαβυλώνος. Ο χαρακτήρας, ή η εικόνα, της πνευματικής Βαβυλώνος είναι εκείνο που οι Ηνωμένες Πολιτείες ποθούν, όταν συνενώνουν εκκλησία και κράτος.
Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.
Αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να επιστρατευθούν οι νέοι του Μιλλεριτικού κινήματος στον Εμφύλιο Πόλεμο, και αναγνωρίζοντας την ανάγκη οργανώσεως, οι ηγέτες του κινήματος συνδέθηκαν νομικώς με το εύπορο έθνος προς το οποίο δεν έπρεπε ποτέ να αφομοιωθούν. Ακόμη και το Σύνταγμα εκείνης της εύπορης χώρας είχε διαμορφωθεί κατά τρόπον ώστε να μην είναι ποτέ αναγκαίο μια εκκλησία να συνδέεται με το κράτος. Υπήρχαν ομολογίες που υπήρχαν κατά την περίοδο του Μιλλεριτικού κινήματος και εξακολουθούν να υπάρχουν έως σήμερα· μερικές από αυτές τις ομολογίες ουδέποτε εισήλθαν σε νομική σχέση με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, και η επιλογή τους να μη θεσπίσουν αυτή τη σχέση ουδέποτε τις εμπόδισε καθ’ οιονδήποτε τρόπο να οργανώσουν τις αντίστοιχες εκκλησίες τους.
Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.
Πολύ μετά τον καιρό που ο Ιησούς του Ναυή διεξήγαγε τη μάχη της Ιεριχούς, στις ημέρες του Αχαάβ, όλες οι προειδοποιήσεις σχετικά με την αποστασία του Αχάν και την καταστροφή της Ιεριχούς είχαν λησμονηθεί από τον αποστατημένο λαό του Θεού. Ο Ηλίας προσευχήθηκε προς τον Θεό, ζητώντας, εάν ήταν αναγκαίο, να ασκηθούν οι κρίσεις του Θεού, ώστε να οδηγηθεί ο λαός Του σε μετάνοια. Όταν ο Μαλαχίας καταγράφει τα τελευταία λόγια της Παλαιάς Διαθήκης, η υπόσχεση τίθεται μέσα στο πλαίσιο του ότι ο Κύριος πατάσσει τον κόσμο με κατάρα. Η κατάρα που συνδεόταν με την Ιεριχώ βάρυνε κάθε άνθρωπο που θα ανοικοδομούσε την Ιεριχώ. Η κατάρα βάρυνε κάθε έναν που, όπως ο Αχάν, θα επιθυμούσε να εμπιστευθεί στον πλούτο και την ευπορία που συνδέονταν με την Ιεριχώ. Η «αμαρτία» του Αχάν αντιπροσωπεύει την κρυφή, ακαθαγίαστη εσωτερική επιθυμία να φορέσει τη βαβυλωνιακή στολή. Η «κατάρα» αφορούσε το έργο της έμπρακτης εκδήλωσης εκείνων των εσωτερικών επιθυμιών.
Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.
Το μήνυμα του Μίλλερ ήταν το μήνυμα του Ηλία για την εποχή του, και ο Εμφύλιος Πόλεμος αντιπροσώπευε τις κρίσεις που συνοδεύουν το μήνυμα του Ηλία. Στο μέσον του Εμφυλίου Πολέμου, το 1863, ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός ανοικοδόμησε την Ιεριχώ, όπως μαρτυρείται από τις λεπτομέρειες της κατάρας του Ιησού του Ναυή εναντίον κάθε ανθρώπου που θα το έκανε.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὤρκισεν αὐτοὺς κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, λέγων· Ἐπικατάρατος ἔστω ὁ ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅστις ἐγερθῇ καὶ οἰκοδομήσῃ ταύτην τὴν πόλιν Ἰεριχώ· ἐν τῷ πρωτοτόκῳ αὐτοῦ θέλει θεμελιώσει αὐτήν, καὶ ἐν τῷ νεωτάτῳ υἱῷ αὐτοῦ θέλει στήσει τὰς πύλας αὐτῆς. Ἰησοῦς 6:26.
The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.
Η λέξη «ἐξώρκισε» στην εντολή του Ἰησοῦ τοῦ Ναυή είναι συγχρόνως και όρκος και κατάρα. Καταραμένος εάν παραβείς την εντολή του Ἰησοῦ τοῦ Ναυή, και ευλογημένος εάν τηρήσεις τον όρκο. Η λέξη που μεταφράζεται ως «ἐξώρκισε» μεταφράζεται επίσης ως «επτά φορές» στο Λευιτικό είκοσι έξι. Ο όρκος και η κατάρα του Μωυσή, όπως το εκφράζει ο Δανιήλ στο κεφάλαιο εννέα, συνδέεται με την ανοικοδόμηση της Ιεριχούς.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Ναι, πᾶς ὁ Ἰσραὴλ παρέβη τὸν νόμον σου, καὶ ἀπεμακρύνθη, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα, καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν. Δανιήλ 9:11.
Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.
Η αδελφή White είπε: «Ο Θεός ήταν πολύ σχολαστικός όσον αφορά την Ιεριχώ, μήπως ο λαός γοητευθεί από τα πράγματα που είχαν λατρεύσει οι κάτοικοι και οι καρδιές τους αποσπασθούν από τον Θεό». Ο Θεός ήταν πολύ σχολαστικός στην εκτέλεση της καταστροφής της Ιεριχούς, και γι’ αυτό ήταν επίσης πολύ σχολαστικός στην καταγραφή της προειδοποίησης που αντιπροσωπεύεται από τον Αχάν. Ήταν προσεκτικός στην καταγραφή της κατάρας που συνδέεται με την ανοικοδόμηση της Ιεριχούς, και επίσης προσεκτικός στον καθορισμό των θείων τακτικών που χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρριψη των τειχών.
It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.
Ήταν ασφαλώς ο Ιησούς, ως ο Αρχηγός του στρατεύματος του Κυρίου, ο οποίος κατηύθυνε τους αγγέλους να καταρρίψουν τα τείχη της Ιεριχούς, και τίποτε δεν γίνεται κατά τύχην στον Λόγο του Θεού· αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, η προφήτις μάς λέγει ότι «ο Θεός ήταν πολύ συγκεκριμένος όσον αφορά την Ιεριχώ». Επί επτά ημέρες η κιβωτός περιεφέρετο γύρω από την πόλη, και μία ημέρα είναι ένα έτος στην προφητεία. Η αρχή αυτή καταγράφηκε στην αρχή των σαράντα ετών της περιπλανήσεως στην έρημο, και στο τέλος αυτών των σαράντα ετών περιεκύκλωσαν την Ιεριχώ επί επτά ημέρες.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν καθ’ ἃς κατασκοπεύσατε τὴν γῆν, σαράντα ἡμέρας, κάθε ἡμέρα διὰ ἕνα ἔτος, θέλετε βαστάσει τὰς ἀνομίας σας σαράντα ἔτη, καὶ θέλετε γνωρίσει τὴν αθέτησίν μου. Αριθμοί 14:34.
Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.
Επί επτά ημέρες η κιβωτός περιφερόταν γύρω από την πόλη, και κατά την εβδόμη ημέρα περιφέρθηκε γύρω από την πόλη «επτά φορές». Αυτό παρέχει δύο προφητικές μαρτυρίες ότι η Ιεριχώ συνδέεται με τους «επτά καιρούς» του όρκου του Μωυσή. Ο λαός της διαθήκης του Θεού είναι ιερείς, και επτά ιερείς σάλπισαν επτά σάλπιγγες.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού. 1 Πέτρου 2:5.
A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.
Η σάλπιγγα αντιπροσωπεύει είτε ένα προειδοποιητικό μήνυμα, είτε μία κρίση, είτε μία κλήση σε ιερά σύναξη, αναλόγως του συμφραζομένου στο οποίο βρίσκεται. Κατά τις έσχατες ημέρες, μία σάλπιγγα πρόκειται να ηχήσει από τους σκοπούς, καθώς ηχήθηκε από τους Μιλλερίτες στην ιστορία τους. Οι ιερείς αντιπροσωπεύουν τους σκοπούς επάνω στα τείχη της Σιών, οι οποίοι σαλπίζουν σάλπιγγα, προειδοποιώντας τον λαό του Θεού για επερχόμενη κρίση, ενώ συγχρόνως καλούν τον ίδιο αυτό λαό σε ιερά σύναξη.
Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.
Σαλπίσατε σάλπιγγα εν Σιών και σημάνετε συναγερμόν εν τω αγίω μου όρει· ας τρέμωσι πάντες οι κάτοικοι της γης· διότι έρχεται η ημέρα του Κυρίου, διότι είναι πλησίον … Σαλπίσατε σάλπιγγα εν Σιών, αγιάσατε νηστείαν, καλέσατε επίσημον σύναξιν· συναθροίσατε τον λαόν, αγιάσατε την εκκλησίαν, συνάξατε τους πρεσβυτέρους, συναθροίσατε τα παιδία και τους θηλάζοντας τους μαστούς· ας εξέλθη ο νυμφίος εκ του κοιτώνος αυτού και η νύμφη εκ του νυμφώνος αυτής. Οι ιερείς, οι λειτουργοί του Κυρίου, ας κλαύσωσι μεταξύ της στοάς και του θυσιαστηρίου, και ας είπωσι, Φείσαι του λαού σου, Κύριε, και μη παραδώς την κληρονομίαν σου εις όνειδος, ώστε να κυριεύσωσιν επ’ αυτούς τα έθνη· διατί να λέγωσι μεταξύ των λαών, Πού είναι ο Θεός αυτών; Ιωήλ 2:1, 15–17.
The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!
Το μήνυμα της σάλπιγγας είναι το μήνυμα του Ηλία. Όλες οι διάφορες χρήσεις της λέξεως «επτά» στο έκτο κεφάλαιο του Ιησού του Ναυή είναι η ίδια λέξη ή συγγενές παράγωγο της λέξεως που μεταφράζεται ως «επτά φορές» στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Ωστόσο, το συνονθύλευμα μύθων που διανέμουν οι θεολόγοι της Λαοδίκειας ισχυρίζεται ότι η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές» στο Λευιτικόν είκοσι έξι αντιπροσωπεύει μόνο πληρότητα δυνάμεως ή τελειότητα ή κάποια άλλη ανόητη παραλλαγή της αρνήσεώς τους ότι ο Μίλλερ είχε δίκαιο όταν απέδιδε αριθμητική αξία στη λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές». Οι ιερείς οδήγησαν τον λαό γύρω από την πόλη επτά φορές, όχι πλήρως ή τελείως γύρω από την Ιεριχώ. Η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές» αντιπροσωπεύει αριθμητική αξία!
At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.
Στην Ιεριχώ, όταν ο λαός ανέκραξε, αυτό αντιπροσώπευε τη δυνατή κραυγή των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι αποκόπτονται από το όρος χωρίς χέρια, στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, και οι οποίοι προσκρούουν στην εικόνα και τη συντρίβουν σε τεμάχια.
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
Και ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων τούτων ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ θέλει στήσει βασιλείαν, ἥτις δὲν θέλει φθαρεῖ εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ἡ βασιλεία αὕτη δὲν θέλει ἀφεθῆ εἰς ἄλλον λαόν, ἀλλὰ θέλει συντρίψει καὶ ἀφανίσει πάσας ταύτας τὰς βασιλείας, καὶ αὐτὴ θέλει διαμένει εἰς τοὺς αἰῶνας. Καθὼς εἶδες ὅτι ὁ λίθος ἀπεκόπη ἐκ τοῦ ὄρους ἄνευ χειρῶν, καὶ κατεσύντριψε τὸν σίδηρον, τὸν χαλκόν, τὸν πηλόν, τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον, ὁ μέγας Θεὸς ἐφανέρωσεν εἰς τὸν βασιλέα τί μέλλει νὰ γίνῃ μετὰ ταῦτα· καὶ τὸ ἐνύπνιον εἶναι βέβαιον, καὶ ἡ ἐρμηνεία αὐτοῦ ἀσφαλής. Δανιήλ 2:44, 45.
God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.
Ο Θεός φρόντισε να απαριθμήσει τα πολύτιμα μέταλλα που βρέθηκαν στην Ιεριχώ ως χρυσό, άργυρο, χαλκό και σίδηρο. Προφητικώς, ο πηλός αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού, όπως προτυπώνεται από τη Ραάβ. Η Ιεριχώ αντιπροσωπεύει το τέλος όλων των επιγείων βασιλείων κατά τη διάρκεια της μεγάλης κραυγής των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.
But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.
Όμως όλο το ασήμι, και το χρυσάφι, και τα σκεύη από χαλκό και σίδηρο, είναι αφιερωμένα εις τον Κύριον· θα εισέλθουν εις το θησαυροφυλάκιον του Κυρίου. Ἰησοῦς τοῦ Ναυή 6:19.
Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.
Η Ιεριχώ αντιπροσωπεύει το έργο της κατάκτησης της Γης της Επαγγελίας, το οποίο προτυπώνει το έργο της ισχυρής κινήσεως του τρίτου αγγέλου. Το έργο αυτό περιλαμβάνει μια προειδοποίηση, μια κατάρα και τη σωτηρία εκείνων που είναι εκτός του ιερατείου, όπως εκπροσωπούνται από την πόρνη Ραάβ.
Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.
Η προφητική «κατάρα» του Ιησού του Ναυή εκπληρώθηκε αργότερα στις ημέρες του Αχαάβ και του Ηλία. Η κατάρα κατά της ανοικοδομήσεως της Ιεριχούς περιείχε τη συγκεκριμένη πρόρρηση ότι ο άνθρωπος που θα το έπραττε αυτό, θα έχανε τον νεότερο υιό του όταν θα έστηνε τις πύλες της Ιεριχούς, και θα έχανε τον πρωτότοκο υιό του όταν θα έθετε τα θεμέλιά της. Στον καιρό του Ηλία, ο Χιήλ ο Βαιθηλίτης εκπλήρωσε εκείνη την προφητεία, και ο νεότερος υιός του πέθανε όταν έστησε τις πύλες και ο πρωτότοκος υιός του πέθανε όταν έθεσε τα θεμέλια. Η «κατάρα» η οποία συνδέεται με το μήνυμα του Ηλία παριστάνετο από το έργο της ανοικοδομήσεως της Ιεριχούς.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἀποστείλει πρὸς ὑμᾶς Ἠλίαν τὸν προφήτην πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὴν μεγάλην καὶ φοβερὰν ἡμέραν τοῦ Κυρίου· καὶ αὐτὸς θέλει ἐπιστρέψει τὴν καρδίαν τῶν πατέρων πρὸς τὰ τέκνα καὶ τὴν καρδίαν τῶν τέκνων πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, μήποτε ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν με ἀνάθεμα. Μαλαχίας 4:5, 6.
The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.
Η κατάρα της Μιλλεριτικής ιστορίας, η οποία συνδεόταν με το Ηλιακό μήνυμα του Μίλλερ, προειπώθηκε από τον Ιησού του Ναυή και εκπληρώθηκε στην εποχή του Ηλία και του Αχαάβ.
In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.
Κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτοῦ ὁ Χιὴλ ὁ Βαιθηλίτης ᾠκοδόμησε τὴν Ἰεριχώ· ἔθεσε τὰ θεμέλια αὐτῆς ἐπὶ τοῦ Ἀβειρὰμ τοῦ πρωτοτόκου αὐτοῦ, καὶ ἀνέστησε τὰς πύλας αὐτῆς ἐπὶ τοῦ νεωτάτου υἱοῦ αὐτοῦ Σεγούβ, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὃν ἐλάλησε διὰ Ἰησοῦ τοῦ υἱοῦ Ναυή. Γ΄ Βασιλειῶν 16:34.
The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.
Η κατάρα της ανοικοδόμησης της Ιεριχούς δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη φανέρωση της δυνάμεως που ο Θεός άσκησε, καταρρίπτοντας τα τείχη της Ιεριχούς. Η Αδελφή White είπε: «Εκείνοι τους οποίους Αυτός ιδιαιτέρως ετίμησε, επιτρέποντάς τους να γίνουν μάρτυρες των αξιοθαύμαστων εκδηλώσεων της δυνάμεώς Του, όπως ο αρχαίος Ισραήλ, και οι οποίοι, παρ’ όλα αυτά, θα τολμήσουν να παραβλέψουν τις ρητές οδηγίες Του, θα καταστούν αντικείμενα της οργής Του.» Οι Μιλλερίτες είχαν μόλις συμμετάσχει στη φανέρωση της δυνάμεως του Θεού, η οποία κορυφώθηκε με τη Μεσονύκτια Κραυγή, όμως απέρριψαν τον όρκο του Μωυσέως περί των επτά καιρών, τον οποίο ο Δανιήλ επίσης προσδιορίζει ως την κατάρα του Μωυσέως.
Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.
Τα ονόματα είναι σύμβολο του χαρακτήρα στον Λόγο του Θεού, και το όνομα του ανθρώπου που ανοικοδόμησε την Ιεριχώ, μαζί με τα ονόματα του πρωτότοκου και του νεότερου υιού του, είναι πολύ διαφωτιστικά. Το Χιήλ σημαίνει ο ζων Θεός της ισχύος και υποδηλώνει ότι ο Χιήλ ήταν ακόλουθος του ζώντος Θεού. Το γεγονός ότι προσδιορίζεται ως Βαιθηλίτης τον ταυτίζει με την εκκλησία. Το Αβιράμ, ο πρωτότοκός του, σημαίνει πατέρας του ύψους, με την έννοια του να είναι εξυψωμένος και υψωμένος. Ο νεότερος υιός του, ο Σεγούβ, σημαίνει υψηλός, και να εξυψώνει και να υψώνει. Και τα τρία ονόματα αντιπροσωπεύουν στοιχεία του χαρακτήρα του Θεού, αλλά στο πλαίσιο της προφητείας την οποία εκπλήρωσαν, αντιπροσωπεύουν έναν άνθρωπο ο οποίος ύψωνε και εξύψωνε τον εαυτό του υπεράνω του Παντοδύναμου Θεού, ο οποίος είχε καταβιβάσει την Ιεριχώ. Μία «πύλη» στην προφητεία αντιπροσωπεύει μία εκκλησία.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
«Για την ταπεινή ψυχή που πιστεύει, ο οίκος του Θεού επί της γης είναι η πύλη του ουρανού. Ο ύμνος της δοξολογίας, η προσευχή, οι λόγοι που εκφέρονται από τους αντιπροσώπους του Χριστού, είναι τα μέσα που έχει ορίσει ο Θεός για να προετοιμάσει έναν λαό για την άνω εκκλησία, για εκείνη την υψηλοτέρα λατρεία, στην οποία δεν δύναται να εισέλθει τίποτε το μεμιασμένον.» Testimonies, τόμος 5, 491.
The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.
Η απαρχή του έργου για την ίδρυση εκκλησίας τοποθετείται στο 1860, όπως μαρτυρείται από Αντβεντιστές ιστορικούς, όπως ο Άρθουρ Γουάιτ, εγγονός της Έλεν Γουάιτ.
“While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.
«Ενώ η Έλεν Γουάιτ είχε γράψει και δημοσιεύσει με κάποια έκταση σχετικά με την ανάγκη τάξεως στη διαχείριση του έργου της εκκλησίας (βλ. Early Writings, 97–104), και ενώ ο Τζέιμς Γουάιτ είχε διατηρήσει την ανάγκη αυτή ενώπιον των πιστών με ομιλίες και άρθρα στο Review, η εκκλησία ήταν βραδεία να κινηθεί. Ό,τι είχε παρουσιασθεί με γενικούς όρους έγινε δεκτό ευμενώς, αλλά όταν επρόκειτο να μεταφρασθεί αυτό σε κάτι συγκεκριμένο και εποικοδομητικό, υπήρχαν αντίσταση και αντιπολίτευση. Τα σύντομα άρθρα του Τζέιμς Γουάιτ τον Φεβρουάριο αφύπνισαν όχι ολίγους από τον εφησυχασμό, και τώρα λέγονταν πάρα πολλά.»
“J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:
«Ο J. N. Loughborough, εργαζόμενος μαζί με τον White στο Μίσιγκαν, ήταν ο πρώτος που ανταποκρίθηκε. Τα λόγια του ήταν καταφατικά, αλλά αμυντικά:»
“‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’
«Λέγει κάποιος: “Εάν οργανωθείτε έτσι ώστε να κατέχετε περιουσία νομίμως, θα αποτελέσετε μέρος της Βαβυλώνος.” Όχι· κατανοώ ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ τού να βρισκόμαστε σε θέση ώστε να μπορούμε να προστατεύουμε την περιουσία μας διά του νόμου και τού να χρησιμοποιούμε τον νόμο για να προστατεύουμε και να επιβάλλουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Εάν είναι εσφαλμένο να προστατεύεται η εκκλησιαστική περιουσία, γιατί δεν είναι εσφαλμένο και για τα άτομα να κατέχουν οποιαδήποτε περιουσία νομίμως; —Review and Herald, 8 Μαρτίου 1860.»
“James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:
Ο James White είχε ολοκληρώσει τη δήλωσή του στο Review, θέτοντας ενώπιον της εκκλησίας το ζήτημα της ανάγκης οργανώσεως των εκδοτικών δραστηριοτήτων με τα λόγια: «Εάν κάποιοι αντιτίθενται στις προτάσεις μας, θα ήθελαν, παρακαλούμε, να καταγράψουν ένα σχέδιο βάσει του οποίου εμείς ως λαός μπορούμε να ενεργήσουμε;»—Ibid., 23 Φεβρουαρίου 1860. Ο πρώτος λειτουργός που εργαζόταν στο πεδίο και ανταποκρίθηκε ήταν ο R. F. Cottrell, ισχυρός συνεργαζόμενος συντάκτης του Review. Η άμεση αντίδρασή του ήταν σαφώς αρνητική:
“‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
«Ο αδελφός White έχει ζητήσει από τους αδελφούς να μιλήσουν σχετικά με την πρότασή του να εξασφαλισθεί η περιουσία της εκκλησίας. Δεν γνωρίζω ακριβώς ποιο μέτρο προτίθεται με αυτή την εισήγηση, αλλά κατανοώ ότι πρόκειται να αποκτήσουμε νομική σύσταση ως θρησκευτικό σώμα σύμφωνα με τον νόμο. Όσο για εμένα, νομίζω ότι θα ήταν εσφαλμένο να “κάνουμε για τον εαυτό μας όνομα”, επειδή αυτό βρίσκεται στο θεμέλιο της Βαβυλώνας. Δεν νομίζω ότι ο Θεός θα το ενέκρινε.—Στο ίδιο, 22 Μαρτίου 1860.» Arthur White, Ellen G. White, τόμος 1, 420, 421.
James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.
Ο James White άρχισε την προσπάθειά του να καταστεί εκκλησία το 1860, και η εκκλησία παριστάνεται από μια «πύλη». Η Ellen White λέγει τα εξής σχετικά με το έτος 1860.
“In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.
«Το 1860 ο θάνατος πέρασε το κατώφλι μας και έσπασε τον νεότερο κλάδο του οικογενειακού μας δέντρου. Ο μικρός Herbert, που γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1860, πέθανε στις 14 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους». Testimonies, τόμος 1, σ. 103.
In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.
Το 1863, οι White έχασαν επίσης και τον πρωτότοκο υιό τους. Αφού έπαιξε και υπερθερμάνθηκε, εισήλθε στο δωμάτιο όπου ετοιμάζονταν τα υφασμάτινα διαγράμματα και κοιμήθηκε επάνω σε ορισμένα υγρά πανιά που χρησιμοποιούνταν για την προετοιμασία των διαγραμμάτων. Τα διαγράμματα του 1843 και του 1850 αντιπροσωπεύουν τα θεμέλια του Μιλλεριτικού κινήματος. Το διάγραμμα που παρήχθη το 1863 αντιπροσωπεύει απόρριψη των «επτά καιρών» του Λευιτικού 26, όπως είχαν προηγουμένως παρασταθεί επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ. Παρουσιάζει ένα παραποιημένο θεμελιώδες μήνυμα.
“When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:
«Όταν, την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου [1863], οι γονείς έφθασαν στο Topsham, βρήκαν τους τρεις γιους τους και την Adelia να τους περιμένουν στον σιδηροδρομικό σταθμό. Όλοι τους φαίνονταν, κατά τα φαινόμενα, σε καλή υγεία, εκτός από τον Henry, ο οποίος είχε κρυολόγημα. Αλλά την επόμενη Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου, ο Henry ήταν πολύ σοβαρά άρρωστος με πνευμονία. Χρόνια αργότερα, ο Willie, ο νεότερος αδελφός του, ανασυνέθεσε την ιστορία:»
‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
«Κατά την απουσία των γονέων τους, ο Χένρυ και ο Έντσον, υπό την επίβλεψη του Αδελφού Χάουλαντ, ήσαν επιμελώς απασχολημένοι με την επικόλληση των χαρτών επάνω σε ύφασμα, ώστε να είναι έτοιμοι προς πώληση. Εργάζονταν σε ένα μισθωμένο κατάστημα, περίπου ένα οικοδομικό τετράγωνο από την οικία των Χάουλαντ. Τελικώς είχαν μια ανάπαυλα λίγων ημερών, ενώ ανέμεναν να αποσταλούν χάρτες από τη Βοστώνη.... Επιστρέφοντας από μια μακρά πεζοπορία κατά μήκος του ποταμού, εκείνος [ο Χένρυ] ξάπλωσε απερίσκεπτα και κοιμήθηκε επάνω σε λίγα υγρά υφάσματα που χρησιμοποιούνταν ως υπόστρωμα για τους χάρτες από χαρτί. Ένας ψυχρός άνεμος έμπαινε από ένα ανοικτό παράθυρο. Αυτή η απερισκεψία είχε ως αποτέλεσμα ένα σοβαρό κρυολόγημα.» Arthur White, Ellen G. White, τόμος 2, 70.
In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.
Το 1863, το κίνημα των Μιλλεριτών τερματίσθηκε με τη σύσταση μιας εκκλησίας και με την απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών που παριστάνονταν επάνω στις δύο πλάκες τοῦ Αββακούμ. Ο κύριος ηγέτης, όπως προτυπωνόταν από τον Χιήλ τον Βαιθηλίτη, είχε αρχίσει το έργο της τοποθετήσεως των πυλών το 1860 και έχασε τον νεότερο υιό του εξαιτίας αυτού. Το 1863, οι παραχαραγμένοι χάρτες έγιναν ο τόπος αναπαύσεως όπου ο πρωτότοκος υιός του Χιήλ αποκοιμήθηκε. Έπαθε ρίγος και πέθανε το ίδιο έτος. Ο θάνατός του συνδεόταν άμεσα με το ότι κοιμήθηκε επάνω στους χάρτες που τότε παράγονταν. Όμως ο χάρτης που παραγόταν το 1863 ήταν η παραχάραξη του θεμελίου που ο Ηλίας, εκπροσωπούμενος από τον Μίλλερ, είχε ανυψώσει.
The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.
Η εντολή του Ιησού του Ναυή εναντίον της ανοικοδόμησης της Ιεριχώς εκφράστηκε με τη λέξη «ορκίζω». Αντιπροσωπεύει όρκο και κατάρα, και είναι η ίδια λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές» στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Είναι η κατάρα που συνοδεύει το μήνυμα του Ηλία, και εκείνη η κατάρα εκπληρώθηκε το 1860 και το 1863, καθώς ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός ανοικοδομούσε την Ιεριχώ με τον σχηματισμό μιας νομικής εκκλησίας και την απόρριψη του λίθου προσκόμματος του Μίλλερ. Ο Χιήλ ήταν Βαιθηλίτης, τονίζοντας έτσι προφητικώς το έργο του Χιήλ στην ανοικοδόμηση της Ιεριχώς ως το έργο της οικοδόμησης μιας εκκλησίας.
The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”
Η «κατάρα» του Ἰησοῦ τοῦ Ναυή διακηρύχθηκε σε συνάρτηση με την αφήγηση της μάχης της Ιεριχώ, μιας μάχης που δεν μπορεί να διηγηθεί κανείς χωρίς να επανειλημμένως επισημαίνει το «επτά φορές».
In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.
Το 1863, το μήνυμα ή ο «όρκος» του Μωυσή, όπως παρουσιάστηκε από τον Ηλία και εκπροσωπήθηκε από τον William Miller, παρήγαγε μια «κατάρα». Τόσο το μήνυμα του Μωυσή όσο και το έργο του Ηλία απορρίφθηκαν. Ο Ηλίας επέστρεψε το 1989, αλλά δεν επανασυνδέθηκε με τον Μωυσή παρά μόνον μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η πληροφορία αυτή μένει ακόμη να υποστηριχθεί, αλλά είναι απολύτως αδιάσειστη.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
«Ακαθαγίαστοι λειτουργοί παρατάσσονται εναντίον του Θεού. Αινούν τον Χριστό και τον θεό αυτού του κόσμου με την ίδια πνοή. Ενώ κατά την ομολογία τους δέχονται τον Χριστό, ενστερνίζονται τον Βαραββά, και με τις πράξεις τους λέγουν: “Όχι τούτον, αλλά τον Βαραββάν.” Όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές, ας προσέξουν. Ο Σατανάς καυχήθηκε για ό,τι μπορεί να πράξει. Νομίζει ότι θα διαλύσει την ενότητα, για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός να υπάρχει στην εκκλησία Του. Λέγει: “Θα εξέλθω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους, για να εξαπατήσω όσους μπορώ, να επικρίνω, και να καταδικάζω, και να διαστρέφω.” Ας γίνει δεκτός ο υιός της απάτης και της ψευδομαρτυρίας από μια εκκλησία που είχε μεγάλο φως, μεγάλες αποδείξεις, και εκείνη η εκκλησία θα απορρίψει το μήνυμα που έστειλε ο Κύριος και θα δεχθεί τους πλέον παράλογους ισχυρισμούς και ψευδείς υποθέσεις και ψευδείς θεωρίες. Ο Σατανάς γελά με την ανοησία τους, διότι γνωρίζει τι είναι αλήθεια.»
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
«Πολλοί θα σταθούν στους άμβωνές μας με τον πυρσό της ψευδούς προφητείας στα χέρια τους, αναμμένο από τον κολασμένο πυρσό του Σατανά. Εάν η αμφιβολία και η απιστία τρέφονται, οι πιστοί λειτουργοί θα απομακρυνθούν από τον λαό που νομίζει ότι γνωρίζει τόσα πολλά. “Εάν εγνώριζες,” είπε ο Χριστός, “έστω και συ, τουλάχιστον κατά την ημέρα ταύτην, τα προς ειρήνην σου! τώρα όμως είναι κρυμμένα από τους οφθαλμούς σου.”»
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
«Όμως, το θεμέλιο του Θεού στέκει ασφαλές. Ο Κύριος γνωρίζει εκείνους που είναι δικοί Του. Ο αγιασμένος λειτουργός δεν πρέπει να έχει δόλο στο στόμα του. Πρέπει να είναι φανερός όπως η ημέρα, ελεύθερος από κάθε κηλίδα κακού. Μια αγιασμένη διακονία και ένας αγιασμένος τύπος θα είναι δύναμη στο να αστράφτει το φως της αλήθειας επάνω σ’ αυτή τη διεστραμμένη γενεά. Φως, αδελφοί, περισσότερο φως χρειαζόμαστε. Σαλπίσατε εν Σιών, ηχήσατε συναγερμό στο άγιο όρος. Συγκεντρώστε το στράτευμα του Κυρίου, με αγιασμένες καρδιές, για να ακούσει τι θα πει ο Κύριος προς τον λαό Του· διότι έχει αυξήσει το φως για όλους όσοι θα ακούσουν. Ας οπλισθούν και ας εξοπλισθούν, και ας ανέβουν στη μάχη — προς βοήθεια του Κυρίου εναντίον των ισχυρών. Ο Ίδιος ο Θεός θα εργαστεί για τον Ισραήλ. Κάθε ψευδόμενη γλώσσα θα σιγηθεί. Χέρια αγγέλων θα ανατρέψουν τα απατηλά σχέδια που σχηματίζονται. Τα προπύργια του Σατανά δεν θα θριαμβεύσουν ποτέ. Η νίκη θα συνοδεύει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Όπως ο Αρχηγός του στρατεύματος του Κυρίου κατέρριψε τα τείχη της Ιεριχούς, έτσι ο λαός του Κυρίου, που τηρεί τις εντολές, θα θριαμβεύσει, και όλα τα αντιτιθέμενα στοιχεία θα ηττηθούν. Καμιά ψυχή ας μη γογγύζει εναντίον των δούλων του Θεού, οι οποίοι ήλθαν προς αυτήν με μήνυμα σταλμένο από τον ουρανό. Μη συνεχίζετε πλέον να βρίσκετε ελαττώματα σ’ αυτούς, λέγοντας: “Είναι υπερβολικά κατηγορηματικοί· μιλούν υπερβολικά έντονα.” Μπορεί να μιλούν έντονα· αλλά δεν είναι άραγε αναγκαίο; Ο Θεός θα κάνει τα αυτιά των ακροατών να βουίζουν, αν δεν δώσουν προσοχή στη φωνή Του ή στο μήνυμά Του. Θα καταγγείλει εκείνους που αντιστέκονται στον λόγο του Θεού.»
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
«Ο Σατανάς έχει επιστρατεύσει κάθε δυνατό μέσο, ώστε να μη φθάσει ανάμεσά μας ως λαό τίποτε που να μας ελέγξει και να μας επιτιμήσει, και να μας προτρέψει να αποβάλουμε τα σφάλματά μας. Υπάρχει όμως ένας λαός που θα βαστάξει την κιβωτό του Θεού. Μερικοί θα εξέλθουν από ανάμεσά μας, οι οποίοι δεν θα βαστάζουν πλέον την κιβωτό. Αυτοί όμως δεν μπορούν να υψώσουν τείχη για να παρεμποδίσουν την αλήθεια· διότι αυτή θα προχωρεί προς τα εμπρός και προς τα άνω έως το τέλος. Στο παρελθόν ο Θεός ανέδειξε άνδρες, και εξακολουθεί ακόμη να έχει άνδρες της ευκαιρίας που αναμένουν, προετοιμασμένους να εκτελέσουν το θέλημά Του—άνδρες που θα διαπεράσουν περιορισμούς οι οποίοι δεν είναι παρά σαν τοίχοι επιχρισμένοι με άψηστο κονίαμα. Όταν ο Θεός θέτει το Πνεύμα Του επάνω σε ανθρώπους, αυτοί θα εργασθούν. Θα κηρύξουν τον λόγο του Κυρίου· θα υψώσουν τη φωνή τους σαν σάλπιγγα. Η αλήθεια δεν θα ελαττωθεί ούτε θα χάσει τη δύναμή της στα χέρια τους. Θα δείξουν στον λαό τις παραβάσεις του, και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του». Testimonies to Ministers, 409–411.