Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Ένδεκα

Το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι μια προειδοποίηση για το επικείμενο κλείσιμο της δοκιμασίας, σε συνδυασμό με μια κλήση για προσωπική προετοιμασία. Αυτές οι δύο έννοιες παριστάνονται στα κεφάλαια δέκα και έντεκα του οράματος του Ησαΐα, και τούτο γίνεται μέσα στο πλαίσιο του μηνύματος του Daniel eleven, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1989, και του οποίου η κρυμμένη ιστορία αποσφραγίζεται κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι παριστάνονται στο όραμα από τον Ησαΐα και τους υιούς του. Οι δύο αυτές γραμμές μαζί αποτελούν μια προειδοποίηση προς τον Άχαζ, ο οποίος αντιπροσωπεύει τους Λαοδικείς που δεν έχουν «κατανόηση» αυτών των δύο εσωτερικών και εξωτερικών γραμμών που διατρέχουν τη βιβλική προφητεία.

Το Δανιήλ 11:11 και η Αποκάλυψη 11:11 παρουσιάζουν την ίδια εσωτερική και εξωτερική παράσταση, με το Δανιήλ να αντιπροσωπεύει το εξωτερικό και την Αποκάλυψη το εσωτερικό. Αυτά τα δύο εσωτερικά και εξωτερικά «κεφάλαια και εδάφια» συνδέονται άμεσα με τα εξωτερικά και εσωτερικά μηνύματα των κεφαλαίων δέκα και ένδεκα, και το πράττουν αυτό στο Ησαΐας 11:11.

Το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι το 9/11 και προσδιορίζει τον καθαρισμό και το χρίσμα του Ησαΐα ως αγγελιοφόρου στο 9/11. Από το έβδομο κεφάλαιο και εξής παρουσιάζεται το περίγραμμα του μηνύματος που έφθασε στο 9/11. Το δέκατο κεφάλαιο προσδιορίζει τον ρόλο των τελευταίων έξι εδαφίων του Δανιήλ ένδεκα, διότι αυτό ήταν το μήνυμα που αποσφραγίσθηκε στον καιρό του τέλους το 1989.

Το ενδέκατο κεφάλαιο του Ησαΐα αντιπροσωπεύει την 11η Σεπτεμβρίου και το χρίσμα του Ησαΐα και του μηνύματός του. Το εδάφιο 1 συνδέεται με το εδάφιο 10 μέσω του «Ιεσσαί», και το εδάφιο 10 λέγει: «Και εν εκείνη τη ημέρα», και το εδάφιο 11 συνεχίζει λέγοντας: «Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ώστε ο Κύριος θέλει εκτείνει πάλιν εκ δευτέρου την χείρα αυτού, διά να ανακτήση το υπόλοιπον του λαού αυτού.»

Εκείνη η ημέρα ήταν το 1850.

Το πρώτο εδάφιο δηλώνει: «Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος εκ των ριζών αυτού θέλει αναβή· και το Πνεύμα του Κυρίου θέλει αναπαυθή επ’ αυτόν». Η ισχυρή αυτή περιγραφή του Χριστού συνεχίζεται, ΠΛΗΝ η περιγραφή εφαρμόζεται περισσότερο στις έσχατες ημέρες παρά στις ημέρες του Ησαΐα ή ακόμη και στις ημέρες κατά τις οποίες ο Χριστός περιεπάτησε μεταξύ των ανθρώπων.

Μια προσεκτική ανάγνωση καταδεικνύει ότι τα εδάφια ένα έως εννέα αποτελούν όλα προσδιοριστικά γνωρίσματα του Χριστού, και στο εδάφιο δέκα δηλώνεται: «Και θέλει εξέλθει ράβδος». Δεν υπάρχει καμία διακοπή στη ροή της σκέψεως από το εδάφιο ένα έως το εδάφιο δέκα. Το εδάφιο δέκα λέγει: «και εν εκείνη τη ημέρα», πράγμα το οποίο πρέπει να συμβεί κατά την ίδια ημέρα με το εδάφιο ένα. Τόσο το εδάφιο δέκα όσο και το ένα προσδιορίζουν τη «ρίζα», και με τούτο συνδέουν τα δύο εδάφια, γραμμή επί γραμμής.

Μαζί, τα εδάφια ένα και δέκα δηλώνουν: «Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος θέλει αναβλαστήσει εκ των ριζών αυτού· Και εν εκείνη τη ημέρα θέλει υπάρχει ρίζα του Ιεσσαί, ήτις θέλει ιστάμενη ως σημαία των λαών· προς αυτήν θέλουσι ζητήσει τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θέλει είσθαι ένδοξος.»

Μία «ράβδος» είναι σύμβολο εξουσίας.

Μια «ράβδος» είναι σύμβολο εκλογής, διακρίσεως και διαχωρισμού.

Η ράβδος του Ααρών που βλάστησε προσδιορίζει μία «ράβδο» στη χρονική περίοδο της όψιμης βροχής, διότι του Ααρών ήταν η μόνη «ράβδος» που βλάστησε ανάμεσα στις δεκατρείς «ράβδους». Η βλάστηση αποτελεί σύμβολο της χρονικής περιόδου της όψιμης βροχής, όταν ο Θεός θα καταστήσει φανερή μια διάκριση ανάμεσα στις δώδεκα στασιαστικές «ράβδους» που ισχυρίζονται ότι έχουν το μήνυμα της όψιμης βροχής, καθώς και όπως απεικονίζεται επίσης με την επίδειξη του Ηλία διά πυρός, η οποία σημειώνει τη διάκριση μεταξύ του αληθινού και του ψευδούς. Μία «ράβδος» είναι επίσης σύμβολο μέτρησης και κρίσεως.

Η «ράβδος» εξέρχεται από τον κορμό του Ιεσσαί, και το «Ιεσσαί» σημαίνει «να εξέχει, να διακρίνεται», όπως τα ορόσημα στη βιβλική προφητεία. Ο Φαρές ήταν η πραγματική «ρίζα» του Ιεσσαί, και το Φαρές σημαίνει «ρήγμα, να εκρήγνυται ή να διασκορπίζεται». Ο Φαρές είναι η ρίζα ή η αρχή της γραμμής αίματος του Ιεσσαί. Η «ρίζα του Ιεσσαί» είναι, επομένως, σύμβολο του άλφα, του Φαρές, και το ωμέγα είναι ο Ιεσσαί, η αρχή και το τέλος. Η ρίζα του Ιεσσαί αρχίζει με διασκορπισμό (Φαρές) και καταλήγει σε ορόσημο ενός ανθρώπου που στέκεται. Άνδρες που στέκονται όρθιοι προφητικώς σηματοδοτούν μία βασιλεία. Στη Γραφή ο Φαρές αρχίζει μία γραμμή αίματος, χωρίς καμία σύνδεση πριν από την εμφάνισή του, και το όνομά του σημαίνει ρήγμα· έτσι, η καταγραφή της γενεαλογίας του και το όνομά του ταυτοποιούν τον Φαρές ως την αρχή, καθιστώντας τον Ιεσσαί το τέλος. Ο Μελχισεδέκ είναι επίσης μία βιβλική μορφή που ταυτοποιείται ως έχουσα καμία προγενέστερη γενεαλογία, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του Φαρές. Η ρίζα του Φαρές περιέχει την αλήθεια ότι αυτός αντιπροσωπεύει ιερωσύνη του Μελχισεδέκ, στον οποίο ο Αβραάμ κατέβαλε δεκάτες.

Η τάξη του Μελχισεδέκ είναι η ιερατική τάξη του Χριστού.

Η ρίζα του Ιεσσαί ήταν η ιεροσύνη του Μελχισεδέκ, και η αρχή πρέπει να αντικατοπτρίζει το τέλος. Ο Ιεσσαί αντιπροσωπεύει την έσχατη ομάδα της ιεροσύνης του Μελχισεδέκ που θα εγερθεί, η οποία, σύμφωνα με τον Ησαΐα, αποτελεί σημείο προς τα έθνη.

Ο «κορμός» σημαίνει «να κόπτω (δένδρα)· τον κορμό ή το κούτσουρο ενός δένδρου (είτε ως κατακοπέντος είτε ως πεφυτευμένου)», και ο «κορμός» εκφύεται από μια βασιλεία που έχει παραμερισθεί, όπως ο Ναβουχοδονόσορ στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Το δένδρο είναι προφητικώς μια βασιλεία, και όταν μια βασιλεία τερματίζεται, το δένδρο εκείνο έχει κατακοπεί.

Ο «βλαστός» στο χωρίο προέρχεται από κορμό δένδρου που έχει απομείνει—όχι από ανώτερο κλάδο. Από μία προγενέστερη βασιλεία, η οποία παριστάνεται από τον κορμό, εξέρχεται μία «ράβδος», σύμβολο εξουσίας, και η εξουσία εκείνη βασίζεται στο κατά πόσον η «ράβδος» φέρει τους «οφθαλμούς και τα άνθη» του μηνύματος της όψιμης βροχής. Η εξουσία αυτή αντλείται από μία προηγούμενη βασιλεία, η οποία έχει κατακοπεί.

Η «ρίζα» είναι η «ρίζα τοῦ Ἰεσσαί» και ο «βλαστός» που προέρχεται από «το κούτσουρο» εξέρχεται από «το κούτσουρο» του οποίου οι ρίζες είναι η ρίζα τοῦ Ἰεσσαί. Ο βλαστός που παράγει την εξουσία προέρχεται από το κούτσουρο, αλλά ο Κλάδος προέρχεται από τη ρίζα — και η ρίζα είναι το λάβαρο. Η ρίζα είναι η αρχή και το τέλος είναι ο Κλάδος.

Η λέξη «κλάδος» σημαίνει φύλακας ή οδόσημο. Ο Ησαΐας μάς πληροφορεί ότι ο Κλάδος έρχεται κατά τον νόμο της Κυριακής.

Ο «ένας άνδρας» τον οποίο αρπάζουν οι επτά γυναίκες είναι ο πάπας, ο οποίος κατά τον νόμο της Κυριακής γίνεται ο όγδοος, ο εκ των επτά, παραχαράσσοντας τις 8 ψυχές επάνω στην κιβωτό. Κατά τον νόμο της Κυριακής, «εν εκείνη τη ημέρα» «ο κλάδος του Κυρίου θέλει είσθαι ωραίος και ένδοξος» «όταν ο Κύριος αποπλύνει την ακαθαρσία των θυγατέρων της Σιών και καθαρίσει το αίμα της Ιερουσαλήμ εκ μέσου αυτής διά πνεύματος κρίσεως και διά πνεύματος καύσεως». Ο καθαρισμός διά του πνεύματος της κρίσεως και της καύσεως επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης στο Μαλαχία τρία κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο «ωραίος κλάδος» είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι δεν προέρχονται από το κούτσουρο, αλλά από τη ρίζα του Ιεσσαί, η οποία είναι το λάβαρο.

Η εξουσία τους παριστάνεται από τη ράβδο που προήλθε από κλάδο ενός πεπτωκότος βασιλείου. Το βασίλειο της Φιλαδελφείας εξέπεσε από το 1856 έως το 1863, και η εξουσία που εγκαθιδρύθηκε σε εκείνο το πεπτωκός βασίλειο αποκαθίσταται εκ νέου κατά τον κυριακάτικο νόμο. Όταν ο κλάδος που είναι το λάβαρο υψωθεί, το Λαοδικειακό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων μεταβαίνει στο Φιλαδελφιανό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τότε είναι που η εξουσία ή ράβδος που προήλθε από το Μιλλεριτικό ή Φιλαδελφιανό βασίλειο παριστάνεται από κλείδα, η οποία τίθεται επί του Ελιακείμ στο Ησαΐας 22:22.

Το εδάφιο προσδιορίζει την 22α Οκτωβρίου 1844 και ταυτοποιεί τον Ελιακίμ ως λαμβάνοντα ένα «κλειδί». Στα δύο προηγούμενα εδάφια, η εξουσία της Λαοδίκειας αφαιρείται από τον Σεβνά και δίδεται στον Ελιακίμ. Κατά τον νόμο της Κυριακής, η εξουσία που είχε κάποτε δοθεί στον εκλεκτό λαό της διαθήκης αφαιρείται από το βασίλειο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας και δίδεται στο βασίλειο του Φιλαδελφικού κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων — το οποίο είναι το βασίλειο της δόξης.

Ἡ ῥάβδος τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία παριστάνεται ὡς κλεὶς δοθεῖσα εἰς τὸν Πέτρον, τίθεται ἐπὶ τοῦ ὤμου τοῦ Ἐλιακίμ στὸ Ἠσαΐας 22:22. Ὁ Πέτρος ἀντιπροσωπεύει τὸν κλάδον τῶν ἑκατὸν τεσσεράκοντα τεσσάρων χιλιάδων οἵτινες εἰσέρχονται εἰς διαθήκην μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἀκριβῶς πρὸ τοῦ νόμου τῆς Κυριακῆς. Στὸ χωρίον, ὁ Πέτρος εὑρίσκεται εἰς τὴν Καισάρειαν τῆς Φιλίππου, ἥτις εἶναι τὸ Πάνιον τῶν ἐδαφίων δεκατρία ἕως δεκαπέντε τοῦ Δανιὴλ ἕνδεκα. Τὸ ὄνομά του μεταβάλλεται, ἀντιπροσωπεύοντας σχέσιν διαθήκης, καὶ τὸ ὄνομα Πέτρος, ὅταν προσεγγισθῇ διὰ τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἀριθμητικῶν θέσεων ἑκάστου γράμματος, ἰσοδυναμεῖ πρὸς 144.000. Ἡ ἐξουσία, ἢ ῥάβδος, ἢ κλείς, ἡ ὁποία τίθεται ἐπὶ τοῦ Ἐλιακίμ ὅταν ὁ Σεβνὰ ἐκβάλλεται εἰς ἀγρὸν ὡς σφαῖρα, εἶναι ἡ «ῥάβδος» ἡ ὁποία ἐξέρχεται ἀπὸ τὸν κορμὸν τοῦ Φιλαδελφιανοῦ Μιλλεριτικοῦ Ἀντβεντισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκόπη ἀπὸ τοῦ 1856 ἕως τοῦ 1863.

Ο Πέτρος λαμβάνει την εξουσία του λαού της διαθήκης του Θεού κατά τον διαχωρισμό του σίτου και των ζιζανίων, διότι ο σίτος πρόκειται να ανυψωθεί ως προσφορά κυματιζόμενου άρτου της Πεντηκοστής. Πρώτα διαχωρίζονται τα ζιζάνια, όπως παριστάνεται από το προζύμι που αφαιρείται μέσω της διαδικασίας του ψησίματος από τους κυματιζόμενους άρτους της Πεντηκοστής. Η εξουσία της ράβδου ή του κλειδιού προέρχεται από το κούτσουρο ενός πεσμένου βασιλείου, και ο κλάδος που είναι το λάβαρο προέρχεται από τη ρίζα του Ιεσσαί και είναι η ρίζα του Ιεσσαί, διότι ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Η ρίζα είναι η αρχή και ο κλάδος το τέλος. Αυτή η προφητική εφαρμογή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή από τους σχολαστικολογούντες Ιουδαίους της εποχής του Χριστού ή του παρόντος, διότι αποτελεί την πρωταρχική αρχή της μεθοδολογίας της όψιμης βροχής, και επίσης παριστάνεται ως το κλειδί του οίκου του Δαβίδ. Το κλειδί ανοίγει τη θύρα προς τον οίκο του Δαβίδ, η οποία έχει κλείσει. Το κλειδί ανοίγει τη θύρα προς το επουράνιο αγιαστήριο, τον οίκο του Δαβίδ. Το άλφα της 22ας Οκτωβρίου 1844 επαναλαμβάνεται στο ωμέγα του νόμου της Κυριακής.

Ο Δαβίδ, ο υἱός τοῦ Ἰεσσαί, καταγράφει ένα αίνιγμα που έθεσε τέλος σε κάθε περαιτέρω συζήτηση με τους σχολαστικίζοντες Ιουδαίους στις ημέρες του Χριστού, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος της μαρτυρίας Του προς τους Ιουδαίους.

Ο Παλμώνι όρισε να τοποθετηθεί αυτό το χωρίο στον Ψαλμό 110, ο οποίος, βεβαίως, είναι ένας ακόμη αριθμός στον κόσμο των μαθηματικών που αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερος αριθμός. Το ήμισυ του «220» και το δεκαπλάσιο του «11» θα οδηγούσαν μια ψυχή να αναμένει ότι ο αριθμός «110» έχει κάποια σημασία, και πράγματι έχει—όπως και το ίδιο το χωρίο. Είναι άσμα του Δαβίδ, και ο Δαβίδ είναι σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε πρόκειται για εδάφιο από το άσμα του αμπελώνος, το οποίο είναι το άσμα του Μωυσέως και του Αρνίου. Προσδιορίζει πότε οι προηγούμενοι γεωργοί του αμπελώνος παραμερίζονται και ο αμπελώνας δίδεται στους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Όταν αυτό συμβαίνει, είναι η «ημέρα της δυνάμεώς σου», η οποία εναρμονίζεται με τη δύναμη της Πεντηκοστής στο αποκορύφωμα της Πεντηκοστιανής περιόδου.

Ο λαός τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι «πρόθυμος» ἐν τῇ ἡμέρᾳ καθ’ ἣν ἐξέρχεται ἀπὸ «τὴν μήτραν τῆς αὐγῆς», μετὰ τῆς «δρόσου τῆς νεότητός σου». Ἡ νέα γέννησις εἶναι εἰκών τῆς μεταστροφῆς καὶ τῆς ζωῆς. Οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐλήφθησαν ἐκ τῆς μήτρας τὸν Ἰούλιον τοῦ 2023, καὶ ἐγεννήθησαν μετὰ τῆς δρόσου τῆς νεότητός των, διότι ἐγεννήθησαν εἰς τὸ ἄγγελμα τῆς Κραυγῆς τοῦ Μεσονυκτίου, ἥτις συνέβη καὶ μετὰ τῶν Μιλλεριτῶν ἐν ἀρχῇ, ἤτοι κατὰ τὴν «νεότητά» των. Εἶναι ἡ αὐτὴ δρόσος, διότι πρόκειται περὶ ἐπαναλήψεως τῆς ἱστορίας τοῦ ἄλφα ἐντὸς τῆς ἱστορίας τοῦ ὠμέγα. Ἐν τῇ «ἡμέρᾳ τῆς» ‘ἐνδυναμώσεώς’ των, ὅτε ὁ Σεβνὰ ἐκβάλλεται «ἀπὸ» τὴν «θέσιν» αὐτοῦ, καὶ «ἀπὸ» τὴν «κατάστασίν» αὐτοῦ καταβιβάζεται «κάτω», ὁ Ἐλιακεὶμ, αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες καθίστανται ἱερεῖς τοῦ ὠμέγα, διότι γίνονται κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ, ἐπειδὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες δὲν θὰ γευθοῦν θάνατον, ἢ καθὼς ὁ Μελχισεδέκ, εἶναι ἱερεῖς εἰς τὸν αἰῶνα.

Κατά την «ημέραν της δυνάμεώς Του» ο Κύριος θα αποστείλει «εκ Σιών την ράβδον της ισχύος Του». Η εξουσία των βασιλειών Του, τόσο της χάριτος (δικαιώσεως) όσο και της δόξης (αγιασμού), έχει τεθεί επάνω σε εκείνους που φέρουν τον στέφανον της δόξης Του, διότι αυτοί αντιπροσωπεύουν την βασιλεία Του. Αποστέλλονται εκ Σιών, διότι η σημασία της Σιών αντιπροσωπεύει το λάβαρον των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

Η προφητική σχέση του Δαβίδ προς τον Χριστό υπό τους όρους του άλφα και του ωμέγα —της αρχής και του τέλους— αποτελεί τον πρωταρχικό κανόνα της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή», και ο κανόνας αυτός δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτός από τους σχολαστικούς Ιουδαίους περισσότερο απ’ όσο ένας Λαοδικέας Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας μπορεί να κατανοήσει ότι η ιστορία των Μιλλεριτών κατά τη διάρκεια του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου ήταν το σημείο όπου η δρόσος του ουρανού εξεχύθη κατά τη νεότητα του Αντβεντισμού. Η «δρόσος» της νεότητός σου είναι επί των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, και άρχισε να ραντίζει στις 11/9, και ο νόμος της Κυριακής είναι η «ημέρα δυνάμεως», όταν το υπόλοιπο χρίεται ως ιερείς κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.

Ἐκ τοῦ κορμοῦ τοῦ Λαοδικειανοῦ Ἀντβεντισμοῦ τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας (ἡ στρατευομένη ἐκκλησία) ἐξέρχεται ὁ κλάδος (ἡ θριαμβεύουσα ἐκκλησία), ἐνῶ ἐκ τῆς ῥίζης τοῦ Ἰεσσαί, οἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἀποτελοῦν τὸν κλάδον ἐνδόξου καρποῦ ὑψωμένον ὡς προσφορὰ κυματισμοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.