Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Είκοσι

Το βιβλίο του Ιωήλ επισημαίνει ότι η καταστροφή του αμπελώνος του Θεού λαμβάνει χώρα κατά την τέταρτη γενεά.

Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι η παραβολή του Αντβεντισμού, και η αφύπνιση στην παραβολή λαμβάνει χώρα όταν ο σίτος και τα ζιζάνια χωρίζονται, οπότε τα ζιζάνια αφυπνίζονται ως προς το γεγονός ότι έχουν «αποκοπεί» από τον «νέο οίνο». Η λέξη «αποκοπεί» αντιπροσωπεύει το πρώτο βήμα της διαθήκης του Άβραμ, κατά το οποίο μία δαμάλα, μία αίγα και ένας κριός κατακόπηκαν σε δύο μέρη στο τελετουργικό για την επικύρωση της διαθήκης με αίμα. Στο ίδιο ακριβώς χωρίο της διαθήκης, ο Θεός δηλώνει ότι θα επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση κατά την τέταρτη γενεά.

Όταν η προφητεία εκπληρώθηκε κατά την τετάρτη γενεά, κατά τη γενεά του Μωυσέως, ο Κύριος έθεσε ενώπιον τους Δέκα Εντολές ως σύμβολο της διαθήκης με τον Θεό και τον εκλεκτό λαό Του. Στη δεύτερη από εκείνες τις δέκα εντολές το φως των τεσσάρων γενεών του Άβραμ μεγεθύνθηκε.

Οι τέσσερις γενεές της διαθήκης του Άβραμ ενσωματώθηκαν στη μεγέθυνση του χαρακτήρα του Θεού ως Θεού ζηλότυπου. Η ζηλοτυπία Του αντιπαρατίθεται προς τα γλυπτά είδωλα. Με την τέταρτη γενεά του Άβραμ βρίσκουμε επίσης μια προοδευτική κρίση. Η κρίση ήταν επάνω στο έθνος όπου ο λαός του Θεού βρισκόταν σε δουλεία, καθώς και επάνω στον λαό του Θεού, και έπειτα οι Αμορραίοι θα κρίνονταν. Ο Άβραμ προσδιορίζει μια προοδευτική διαδικασία κρίσεως που αρχίζει με τον οίκο του Θεού και διατρέχει προοδευτικά τον κόσμο, και η δεύτερη εντολή προσδιορίζει ότι η διαδικασία της κρίσεως διαιρεί την ανθρωπότητα σε μία τάξη εκείνων που μισούν τον Θεό και σε μία τάξη εκείνων που αγαπούν τον Θεό, προτυπώνοντας έτσι τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος διακηρύσσει δυνατά: «Εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου τηρήσατε.»

Κατά την ίδια περίοδο κατά την οποία ο Νόμος παραδίδεται στο Σινά, στον Μωυσή αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του Θεού.

Η δεύτερη παράδοση του νόμου αντιστοιχεί στο διάγραμμα των πρωτοπόρων του 1850. Οι πρώτες πλάκες συντρίφθηκαν, και η πρώτη πλάκα είχε σφάλμα στους αριθμούς. Τότε ο αρχαίος Ισραήλ κατέστη θεματοφύλακας του νόμου, και ο σύγχρονος Ισραήλ κατέστη τότε θεματοφύλακας του νόμου του Θεού και των νόμων του προφητικού Λόγου του Θεού. Όταν οι δύο πλάκες παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά, υπήρξε κυριολεκτική ανταρσία στο στρατόπεδο, και όταν εισήχθη το διάγραμμα του 1850, υπέβοσκε πνευματική ανταρσία στο στρατόπεδο. Η προφητεία του Άβραμ περί της τέταρτης γενεάς εκπληρώθηκε από τον Μωυσή στην τέταρτη γενεά, όπου ο Θεός διεύρυνε την αποκάλυψη της κρίσεως στην τέταρτη γενεά, μέσα στη δεύτερη εντολή. Τα γλυπτά είδωλα έγιναν το απομίμημα της αληθινής λατρείας του Θεού, και η ζηλοτυπία του χαρακτήρα του Θεού συνδέθηκε με την κρίση. Κατόπιν ο Μωυσής αντίκρισε τη δόξα του Θεού. Είδε τη ζηλοτυπία του Θεού ως στοιχείο του χαρακτήρα του Θεού, όπως αυτός παριστάνεται διά του «ονόματός» Του, και εκτίθεται η σχέση μεταξύ του λατρευτή και των αμαρτιών των πατέρων τους.

Όταν ο Χριστός καθάρισε τον ναό την πρώτη φορά, τότε οι μαθητές ενθυμήθηκαν ότι ο ζήλος του οίκου Του Τον είχε καταφάγει. Ο «ζήλος» είναι η λέξη «ζηλοτυπία». Ο χαρακτήρας του Θεού που εκφράζει τη ζηλοτυπία Του είναι το κίνητρο που οδήγησε τον Χριστό να καθαρίσει τον ναό Του, και το προφητικό γνώρισμα της ανάγκης να εξομολογηθείς εκείνες τις αμαρτίες των πατέρων σου επρόκειτο αργότερα να καταστεί ουσιώδες στοιχείο της κλήσεως σε μετάνοια μέσα στην κρίση των «επτά καιρών» του Λευιτικού εικοστού έκτου. Η «τέταρτη γενεά» του Άβραμ αναπτύσσει ολοένα και μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς συνεχίζεται διαμέσου της ιστορίας της διαθήκης. Το βιβλίο του Ιωήλ αντιπροσωπεύει τον καιρό της όψιμης βροχής, η οποία λαμβάνει χώρα στις έσχατες ημέρες. Το βιβλίο του Ιωήλ εκθέτει το μήνυμά του στηριζόμενο στην εισαγωγή του μηνύματος των τεσσάρων γενεών, ως το θέμα που καταγράφηκε στο πρώτο κιόλας βήμα της τριπλής διαθήκης του Άβραμ με τον Θεό. Το θέμα αυτό φθάνει στην ολοκλήρωσή του στο βιβλίο του Ιωήλ.

Αφού εισήλθαν στη Γη της Επαγγελίας, η Κιβωτός της διαθήκης βρισκόταν στη Σηλώ, όπου ο πονηρός και άφρων Ηλεί, ο αρχιερεύς, και οι δύο διεφθαρμένοι υιοί του αντιπαρατίθενται προς την κλήση του Σαμουήλ. Η Σηλώ θα αποτελούσε ένα στάδιο στην πορεία της Κιβωτού, η οποία ήταν το σύμβολο της διαθήκης. Αφού η Κιβωτός χρησιμοποιήθηκε ως το σύμβολο της καθαιρέσεως των τειχών της Ιεριχούς, βρισκόταν στη Σηλώ επί περίπου τετρακόσια έτη, έως τον θάνατο του Ηλεί και των πονηρών υιών του. Έπειτα αιχμαλωτίσθηκε από τους Φιλισταίους, και κατόπιν, όταν ο Δαβίδ μετέφερε την Κιβωτό στην Ιερουσαλήμ, πραγματοποιήθηκε η πρώτη απεικόνιση της θριαμβευτικής εισόδου στην Ιερουσαλήμ. Ο δηλωμένος σκοπός της μεταφοράς του συμβόλου της διαθήκης στην Ιερουσαλήμ ήταν ότι ο Θεός εξέλεξε να θέσει το όνομά Του στην Ιερουσαλήμ, και το όνομά Του συνδέεται με τη ζηλοτυπία Του, η οποία συνδέεται με τη ζηλότυπη κρίση Του έως τετάρτης γενεάς.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο ο Κύριος θα υψώσει την θριαμβεύουσα εκκλησία υπεράνω πάντων των λόφων και των ορέων, και τα έθνη θα είπουν: «Έλθετε, και ας αναβώμεν εις τον οίκον του Θεού».

Ο λόγος του Κυρίου εξέρχεται από την Ιερουσαλήμ, διότι εκείνος επέλεξε να θέσει εκεί το «όνομά» Του. Με τον Μωυσή, «κατέβη ο Κύριος εν νεφέλη, και εστάθη μετ’ αυτού εκεί, και εκήρυξε το όνομα του Κυρίου. Και παρήλθε ο Κύριος έμπροσθεν αυτού, και εκήρυξε,

Το «όνομά» Του είναι ο χαρακτήρας Του, και ο χαρακτήρας του Θεού είναι βαθύτατα σύνθετος και βαθύτατα απλός. Ο Θεός είναι αγάπη· αυτό εκφράζει τελείως τον χαρακτήρα Του, αλλά με απλό τρόπο. Η διαθηκική αλήθεια του Άβραμ περί «της τετάρτης γενεάς της κρίσεως» διευρύνθηκε «γραμμή επί γραμμήν» με το πρόσθετο φως της δεύτερης εντολής σχετικά με την τετάρτη γενεά. Κατόπιν, η εμπειρία του Μωυσή επεκτείνει το φως της συνδέσεως της τετάρτης γενεάς με τον χαρακτήρα του Θεού, προσθέτοντας το φως της ζηλοτυπίας Του. Η Έμπνευση έχει ορίσει τον χαρακτήρα ως «σκέψεις και αισθήματα συνδυασμένα», αλλά η Έμπνευση μάς έχει επίσης πληροφορήσει ότι οι σκέψεις μας δεν είναι ως οι σκέψεις του Θεού. Ο χαρακτήρας Του είναι οι σκέψεις και τα αισθήματά Του συνδυασμένα, και ο χαρακτήρας Του έχει τόσες πολλές όψεις πέρα από τις απλές ανθρώπινες σκέψεις και αισθήματά μας, ώστε η διαφορά είναι ότι οι σκέψεις Του είναι υψηλότερες από τον ουρανό σε σχέση με τη γη.

Έτσι, ιδού ένας ανθρώπινος συλλογισμός προς εξέταση· εάν ο χαρακτήρας του Θεού αντιπροσωπεύεται από το όνομά Του, τότε κάθε εκδήλωση του ονόματος του Θεού είναι εκδήλωση του χαρακτήρα Του. Ο Λέων της φυλής του Ιούδα σφραγίζει και αποσφραγίζει τον προφητικό Του Λόγο, ο Palmoni είναι ο Θαυμαστός Αριθμητής των Μυστηρίων, ο οποίος είναι επίσης η Ρίζα εκ ξηράς γης, και επίσης η καιομένη βάτος, στύλος πυρός, ο αρχάγγελος Μιχαήλ, και ούτω καθεξής. Τα γνωρίσματα του χαρακτήρα του Θεού, όπως αντιπροσωπεύονται από τα διάφορα ονόματά Του, είναι ατελεύτητα. Ο «ανθρώπινος συλλογισμός προς εξέταση» είναι ο εξής: Με όλες τις διάφορες εκφράσεις του χαρακτήρα του Θεού που είναι γνωστό ότι υπάρχουν, ποια είναι η σημασία του γεγονότος ότι, στο πρώτο κιόλας βήμα διαθήκης της τριμερούς διαδικασίας της διαθήκης με τον Άβραμ, η «κρίση της τετάρτης γενεάς» αποτελεί τη θεμελιώδη δήλωση μέσα στη διαθήκη, η οποία αντανακλά το όνομά Του;

Ο χαρακτήρας του Θεού ως Κριτού ανθρώπων και εθνών παραχωρεί στους ανθρώπους μία περίοδο δοκιμασίας, η οποία παριστάνεται με τέσσερις γενεές. Ο Θεός είναι ο Κριτής, είναι ελεήμων, είναι μακρόθυμος, και φέρει την κρίση ανθρώπων και εθνών στο τέλος της κατά την τετάρτη γενεά. Η θεμελιώδης διακήρυξη του Θεού στη διαθήκη Του με έναν εκλεκτό λαό περιλαμβάνει την κρίση της τετάρτης γενεάς. Όπως ακριβώς το μήνυμα του πρώτου αγγέλου κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά εκάστου από τα τρία επιμέρους αγγελικά μηνύματα, έτσι και το πρώτο βήμα της διαθήκης του Άβραμ κατέχει τα χαρακτηριστικά ολόκληρης της τριμερούς διαθήκης. Το όνομα του Θεού είναι ότι είναι ο ελεήμων Κριτής, ο οποίος κρίνει κατά την τετάρτη γενεά. Κάθε άλλο βήμα στην ιστορία της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού οικοδομεί επάνω σε αυτό το θεμέλιο.

Όταν το βιβλίο του Ιωήλ τοποθετείται στην αφύπνιση της Κραυγής του Μεσονυκτίου στο εδάφιο πέντε, και ο «νέος οίνος» «αποκόπτεται» από το στόμα τους, η εισαγωγή σε εκείνον τον τελικό διαχωρισμό της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού της διαθήκης είναι το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης, το οποίο εκθέτει την αποστασία του λαού της διαθήκης, ο οποίος κατόπιν «αποκόπτεται», ως γεγονός που συντελείται στην τέταρτη γενεά. «Αποκόπτονται», επειδή δεν κατανοούν το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης.

Εκείνο το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης, το οποίο περιέχεται στα τέσσερα εδάφια του δεκάτου πέμπτου κεφαλαίου της Γενέσεως, είναι η ράβδος της μετρήσεως—η γραμμή της κρίσεως που χρησιμοποιείται όταν το ακρογωνιαίο μήνυμα της διαθήκης παρουσιάζεται ως «νέος οίνος» στις έσχατες ημέρες. Η βαρύτητα που συνδέεται με την αφύπνιση των μεθυσμένων του Εφραΐμ, όταν ο «νέος οίνος» «αποκόπτεται», γίνεται αληθινά κατανοητή μόνον όταν τοποθετηθεί μέσα στο πλαίσιο μιας εξαγγελίας κρίσεως εναντίον της τελικής τετάρτης γενεάς ενός ανυπότακτου εκλεκτού λαού, κατά την περίοδο της δοκιμασίας της όψιμης βροχής.

Στη Γένεση δεκαεπτά, βρίσκουμε το δεύτερο βήμα της τριμερούς διαθήκης με τον Αβραάμ:

Το δεύτερο βήμα παρέχει μια δεύτερη μαρτυρία στο σύμβολο του ότι κάποιος είναι «εκκομμένος». Η λέξη που μεταφράζεται ως «εκκομμένος» έχει τη ρίζα της στα ζώα που ο Άβραμ κατέκοψε στα δύο στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο, και στο σχετικό χωρίο, όποιος δεν είναι περιτετμημένος θα είναι «εκκομμένος» από τη διαθήκη. Η περιτομή αντικαταστάθηκε από το βάπτισμα στην ιστορία της διαθήκης, όπου ο Χριστός επικύρωνε αυτές ακριβώς τις αλήθειες, και για τον λόγο αυτόν Αυτός, ως το παράδειγμά μας, αναστήθηκε την όγδοη ημέρα.

Εκείνο το σημείο επρόκειτο να εκπληρωθεί κατά την όγδοη ημέρα, όπως παριστάνεται από τις οκτώ ψυχές μέσα στην κιβωτό. Στο δεύτερο βήμα είναι που παριστάνεται η οπτική δοκιμασία, είτε επρόκειτο για τον Ισραήλ που επέλεγε μεταξύ των προφητών της Ιεζάβελ και του Ηλία πριν από την κρίση που εκτελέσθηκε από τον Ηλία, είτε για τον Δανιήλ, τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ, των οποίων η όψη εφαίνετο ωραιοτέρα και παχυτέρα από εκείνων που έτρωγαν την τροφή του βασιλέως· η δεύτερη δοκιμασία είναι οπτική. Η περιτομή είναι σημείο ζωής, και οι οκτώ ψυχές επάνω στην κιβωτό παριστάνουν εκείνους που έζησαν, σε αντίθεση προς εκείνους που απέθαναν.

Στην ιστορία του Χριστού, όταν το σημείο της διαθήκης μεταβλήθηκε στο βάπτισμα, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε αυτήν ακριβώς τη διαθηκική ιστορία των εδαφίων τούτων, για να καταδείξει τη μεγάλη μεταβολή στη διαθηκική ιστορία. Χρησιμοποίησε τη σάρκα που αποκόπτεται στην περιτομή ως σύμβολο του ανθρώπου σε σχέση προς τη θεότητα, και ως σύμβολο της κατώτερης φύσεως του ανθρώπου σε σχέση προς την ανώτερη φύση του ανθρώπου. Ο Παύλος δίδασκε τους μαθητές του χρησιμοποιώντας τον προφητικό Λόγο του Θεού, και ο σκοπός του ως «εκλεκτού» (όπως σημαίνει το όνομα Σαούλ) ήταν να προσδιορίσει τη μεγάλη μεταβολή στη διαθηκική ιστορία, η οποία εκπροσωπείται από τη μετάβαση από τον κατά γράμμα στο πνευματικό Ισραήλ ως τον λαό της διαθήκης του Θεού. Κατά την εκπλήρωση του έργου που του είχε ανατεθεί, παρουσίασε το προφητικό του μήνυμα μέσα στο πλαίσιο της διαθηκικής ιστορίας.

Η Γένεσις δεκαεπτά αντιπροσωπεύει το δεύτερο βήμα των τριών θεμελιωδών βημάτων της διαθήκης, τα οποία βρίσκουν την ωμέγα εκπλήρωσή τους στους τρεις αγγέλους της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα. Το δεύτερο βήμα αντιπροσωπεύεται από το σημείο της περιτομής, το οποίο προτυπώνει τη σφραγίδα του Θεού επάνω στις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι το λάβαρο, το οποίο αντιπροσωπεύει την οπτική δοκιμασία. Οι τρεις άγγελοι είναι το ωμέγα της άλφα διαθήκης του Αβραάμ. Το τρίτο βήμα για τον Αβραάμ ήταν το κεφάλαιο είκοσι δύο.

Το πρώτο εδάφιο του κεφαλαίου δηλώνει: «Καὶ ἐγένετο μετὰ τὰ πράγματα ταῦτα, ὅτι ὁ Θεὸς ἐδοκίμασε τὸν Ἀβραάμ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἀβραάμ· καὶ ἐκεῖνος εἶπεν, Ἰδοὺ, ἐγώ.» Ο Θεός εδοκίμασε τον Αβραάμ, προσδιορίζοντας έτσι μία τελική δοκιμασία, πριν από την τρίτη διακήρυξη της διαθήκης. Όταν ο Αβραάμ πέρασε τη δοκιμασία, τότε εκτέθηκαν τα τελευταία τέσσερα εδάφια της τριπλής διαθήκης του Αβραάμ. Επειδή ο Αβραάμ «υπήκουσε» στη φωνή του Θεού, η οποία στο παρόν χωρίο είναι η «φωνή της διαθήκης» Του, ο Αβραάμ θα ευλογούνταν ως πατέρας εθνών. Ο τρίτος άγγελος είναι μία δοκιμασία, η οποία, όπως και ο Αβραάμ, αντιπροσωπεύει μία δοκιμασία που καταδεικνύει τον χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας βασίζεται στο αν πιστεύεις τον Θεό, όπως έκανε ο Αβραάμ, ή όχι. Εκείνοι που περνούν τη δοκιμασία, όπως ο Αβραάμ, θα χρησιμοποιηθούν για να συγκεντρώσουν όλα τα έθνη του κόσμου. Τα δεκαεπτά εδάφια, από τρία κεφάλαια, προσδιορίζουν τη διαθήκη μεταξύ του Θεού και ενός εκλεκτού λαού· και πράττοντας τούτο αντιπροσωπεύουν το άλφα της ιστορίας της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού, και πράττοντας τούτο, τα εδάφια αυτά αντιπροσωπεύουν επίσης το ωμέγα της ιστορίας της διαθήκης, όπως αυτό παριστάνεται με την έγερση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Πόσοι από εμάς θα αγόραζαν μια κατοικία ή ένα όχημα χωρίς πρώτα να εξετάσουν τους όρους του συμβολαίου; Πόσοι Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας γνωρίζουν ότι ο πρώτος κιόλας όρος της διαθηκικής τους συμβάσεως με τον Θεό συνίσταται στο ότι ο Θεός αυτοπροσδιορίζεται ως ο ελεήμων Θεός, ο οποίος εκτελεί κρίση έως την τετάρτη γενεά; Η τραγωδία είναι ότι δεν γνωρίζουν ούτε τις θεμελιώδεις αλήθειες της Μιλλεριτικής ιστορίας, ούτε τις θεμελιώδεις αλήθειες της ομολογούμενης διαθηκικής τους σχέσεως, και εξαιτίας αυτού, όπως ο αρχαίος Ισραήλ, δεν γνωρίζουν τον καιρό της επισκέψεώς τους. Το τέλος εκείνης της περιόδου επισκέψεως, η οποία άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου, είναι όταν αφυπνίζονται κατά το μεσονύκτιο μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν αποκοπεί.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.