Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Είκοσι Δύο

Ήμασταν στα μισά της εξέτασης των τεσσάρων αναφορών στην αρχαία Ισραήλ, ως της γενεάς των «οχιών», στο προηγούμενο άρθρο. Στο κατά Ματθαίον, τόσο ο Ιωάννης όσο και ο Ιησούς χαρακτηρίζουν τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους ως γενεά οχιών. Ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει την έναρξη μιας διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία προσδιορίζεται όταν δίδασκε ότι ο Ιησούς, ο οποίος θα ερχόταν έπειτα από αυτόν, θα διακαθάριζε πλήρως την άλωνα Αυτού. Ο Ιησούς προσέθεσε στη διαδικασία δοκιμασίας του Ιωάννη, περιλαμβάνοντας τη διαδικασία της κρίσεως, καθώς αναφέρθηκε στη βασίλισσα της Σαβά και στη Νινευή. Η κρίση λαμβάνει χώρα στην τέταρτη γενεά, και μία τάξη μέσα στην κρίση εκδηλώνεται ως όφεις, διότι πατέρας τους είναι ο διάβολος. Ο Ιησούς προσέθεσε το ζήτημα της τέταρτης γενεάς που ζητεί σημείο, ενώ το σημείο ήταν ολοφάνερο.

Στο κατά Ματθαίον εικοστό τρίτο κεφάλαιο εκτίθενται τα «ουαί» εναντίον των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, και η διαδικασία της δοκιμασίας και της κρίσεως συνδέεται και πάλι με την τελική γενεά. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο προετοιμάζει το πλαίσιο για τα ουαί του εικοστού τρίτου κεφαλαίου.

Όταν η θύρα έκλεισε για κάθε περαιτέρω συναναστροφή, ο Ιησούς κατόπιν εκθέτει οκτώ «ουαί» στο επόμενο κεφάλαιο. Στο δέκατο τρίτο εδάφιο, το «ουαί» αφορά το ότι κλείνουν τις θύρες προς τη βασιλεία των ουρανών. Από τις θύρες του Ουρανού εκχέεται η όψιμη βροχή. Τα οκτώ «ουαί» αφορούν εκείνους που ομολογούν ότι ανοίγουν τη θύρα την οποίαν ουδείς δύναται να ανοίξει και κλείνουν τη θύρα την οποίαν ουδείς δύναται να κλείσει. Σε όραμα, εδείχθη στην Αδελφή Ουάιτ εκείνους που δεν ακολούθησαν τον Χριστό στα Άγια των Αγίων να αποστέλλουν τις προσευχές τους στον κενό άγιο τόπο, όπου ο Σατανάς, προσποιούμενος ότι είναι ο Χριστός, τους οδηγούσε να πιστεύουν ότι όλα ήσαν εντάξει. Είχαν εκ νέου ανοίξει τον άγιο τόπο και είχαν κλείσει τα Άγια των Αγίων.

Ο δέκατος τέταρτος στίχος είναι ένα «ουαί» για το ότι κατατρώγουν τα σπίτια των χηρών και για τις μακρές προσευχές. Το «ουαί» του δέκατου πέμπτου στίχου είναι επειδή κάνουν τους προσήλυτούς τους διπλάσια τέκνα της γέεννας απ’ ό,τι ήταν οι ίδιοι. Στους στίχους δεκαέξι έως είκοσι δύο, οι πονηροί ορκίζονται στον ναό.

Στα εδάφια είκοσι τρία και είκοσι τέσσερα, το «αλίμονο» αφορά την παραμέληση της δικαιοσύνης, του ελέους και της πιστότητας. Τα εδάφια είκοσι πέντε και είκοσι έξι αναφέρονται στην προσποίηση τοῦ καθαρισμοῦ τοῦ ἐξωτερικοῦ τοῦ ποτηρίου, ἀλλὰ ὄχι τοῦ ἐσωτερικοῦ.

Έπειτα, τα εδάφια είκοσι επτά και είκοσι οκτώ προσδιορίζουν τους πονηρούς ως ασβεστωμένους τάφους, συνδέοντας τούτο με τον Σεβνά του εικοστού δευτέρου κεφαλαίου του Ησαΐα, όπου ο Σεβνά υπερηφανευόταν για τον θαυμαστό τάφο που κατασκεύαζε, στον οποίο όμως δεν επρόκειτο ποτέ να βρεθεί, διότι ο Θεός επρόκειτο να τον εκβάλει από το στόμα Του σε έναν μακρινό αγρό. Ο μακρινός αγρός παριστάνεται από τον τάφο του ψευδοπροφήτη της Βαιθήλ, ο οποίος οδήγησε τον ανυπάκουο προφήτη να ταφεί στον ίδιο τάφο. Έπειτα, το όγδοο «ουαί» λέγει:

Οι όφεις, οι οποίοι είναι γενεά εχιδνών, κρίνονται στο χωρίο. Στο χωρίο η κρίση δεν βασίζεται στις μαρτυρίες της βασίλισσας του Σαβά και της Νινευή, αλλά από το αίμα του Άβελ έως τον Ζαχαρία. Η τετάρτη γενεά, η οποία είναι εχίδναι, κρίνεται από δύο μάρτυρες από την εξωτερική ιστορία του αρχαίου Ισραήλ και δύο μάρτυρες από την εσωτερική ιστορία του αρχαίου Ισραήλ. Το τρίτο κεφάλαιο του Λουκά είναι η τελευταία από τις τέσσερις αναφορές στις εχίδνες της τέταρτης και τελικής γενεάς και είναι απλώς παράλληλο προς το τρίτο κεφάλαιο του Ματθαίου. Τέσσερις αναφορές που προσδιορίζουν ότι κατά την τελική κρίση του οίκου του Θεού, κατά την τέταρτη γενεά, η μία τάξη θα εκδηλώσει τον χαρακτήρα της ως υιοί και θυγατέρες του Σατανά, και η άλλη τάξη ως υιοί και θυγατέρες του Θεού. Η διαδικασία της δοκιμασίας που αρχίζει τον διαχωρισμό αρχίζει όταν ο αγγελιαφόρος που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης υψώνει τη φωνή του στην έρημο.

Στην ιερή ύφανση της Γραφής, τα ονόματα δεν είναι απλές επιγραφές, αλλά ψιθυρισμένες προφητείες—δεύτερα άσματα που ψάλλονται κάτω από την επιφάνεια της ιστορίας, αποκαλύπτοντας την καρδιά της απολύτρωσης. Όταν οι σημασίες των απογόνων από τον Αδάμ έως τον Νώε διατάσσονται σε μία δήλωση, παράγουν ένα μήνυμα που αντιστοιχεί στην ιστορία την οποία αντιπροσωπεύει η γενεαλογία. Ο Αδάμ σημαίνει «άνθρωπος», και ο Σηθ σημαίνει «διορισμένος». Ο Ενώς σημαίνει «θνητός» (υποκείμενος στον θάνατο), και ο Καϊνάν σημαίνει «λύπη». Διά του «αίνου/ευλογίας του Θεού» (Μααλαλεήλ), ο Ουρανός θα «κατέβαινε» (Ιάρεδ). Ο Ουρανός κατήλθε ως ο «αφιερωμένος ή κεχρισμένος» (Ενώχ), ο οποίος διακήρυξε το μήνυμα της κρίσεως διά του υιού του, του Μαθουσάλα («όταν αυτός πεθάνει, θα αποσταλεί»). Ο θάνατός του θα αποτελούσε την κορύφωση μιας «ισχυρής» εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, η οποία παριστάνεται από τον Λάμεχ (πνοή) που ενώνεται με τον Μαθουσάλα, καθώς η Κραυγή του Μεσονυκτίου ενώθηκε με τον δεύτερο άγγελο. Ο Μαθουσάλα ήταν ο δεύτερος άγγελος και ο Λάμεχ η Κραυγή του Μεσονυκτίου που κορυφώθηκε στον κατακλυσμό του Νώε.

Αποσταγμένο ακόμη περισσότερο, τα ονόματα διακηρύττουν: «Ο άνθρωπος ορίσθηκε θνητός, υποκείμενος στη λύπη και στον θάνατο, ως συνέπεια του πρώτου Αδάμ· αλλά μέσω της ευλογίας του Θεού, ο Χριστός αφιέρωσε τον εαυτό Του να καταβεί, διακηρύσσοντας κρίση μέσω του θανάτου Του επί του σταυρού, η οποία ακολουθήθηκε από την ισχυρή έκχυση του Αγίου Πνεύματος.»

Αυτά τα δέκα ονόματα συμπυκνώνουν το μήνυμα του ευαγγελίου, ενώ ταυτόχρονα χαράσσουν την ιστορία της γης από τη δημιουργία έως την όψιμη βροχή, καταλήγοντας στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτός ο συμβολισμός, κρυμμένος μέσα στα ονόματα, βρίσκει το αντίστοιχό του στην Αποκάλυψη. Η Γένεσις παρουσιάζει την άλφα γενεαλογία, και οι 144.000 της Αποκάλυψης 7 παρουσιάζουν την ωμέγα εκπλήρωση στο σφραγισμένο υπόλοιπο.

Ο Ιούδας σημαίνει «αἶνος», ο Ρουβήν σημαίνει «ἰδοὺ, υἱός», ο Γαδ σημαίνει «καλή τύχη/στράτευμα», ο Ασήρ σημαίνει «μακάριος/ευλογημένος» και ο Νεφθαλί σημαίνει «πάλη». Ο Μανασσής σημαίνει «προκαλών λήθη», ο Συμεών σημαίνει «ἀκοή», ο Λευί σημαίνει «συνημμένος/προσηρτημένος», ο Ισσαχάρ σημαίνει «μισθός», ο Ζαβουλών σημαίνει «τιμή/κατοίκηση», ο Ιωσήφ σημαίνει «αὔξησις» και ο Βενιαμίν σημαίνει «υἱὸς τῆς δεξιᾶς».

Εκείνοι που ακολουθούν τὸν Λέοντα ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα εἶναι οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, εὐλογημένοι μὲ ἀγαθὴ τύχη καθὼς διέρχονται διὰ μιᾶς διαδικασίας δοκιμασίας, παλαίοντες μετὰ τοῦ Θεοῦ καθὼς ἔπραξεν ὁ Ἰακώβ. Διὰ τούτου τοῦ ἀγῶνος, αἱ ἁμαρτίαι των λησμονοῦνται ἐν τῇ διαδικασίᾳ τοῦ ἁγιασμοῦ, ἡ ὁποία παράγεται διὰ τῆς ἀκροάσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπερ, ἐν συνεχείᾳ, τοὺς προσδένει εἰς τὸν Χριστὸν ἐν σχέσει διαθήκης. Ἡ ἀνταμοιβὴ αὐτῶν εἶναι νὰ κατοικῶσιν ἐντίμως μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θρόνου Αὐτοῦ, καθημένοι ἐν τοῖς ἐπουρανίοις, καθὼς ὁ Θεὸς τοὺς χρησιμοποιεῖ διὰ νὰ αὐξήσῃ τὴν βασιλείαν Αὐτοῦ—καλῶντας τὸ μέγα πλῆθος ἐκ τῆς Βαβυλῶνος ὡς υἱοὺς τῆς δεξιᾶς Αὐτοῦ.

Οι έξι υιοί τῆς Λείας ἦσαν ὁ Ρουβήν, ὁ Ἰούδας, ὁ Συμεών, ὁ Λευί, ὁ Ἰσσάχαρ καὶ ὁ Ζαβουλών. Ἡ θεράπαινά της Ζελφά, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα σημαίνει «εὐώδης σταγών», ἀπέκτησε δύο υἱούς — τὸν Γαδ καὶ τὸν Ἀσήρ. Οἱ δύο υἱοὶ τῆς Ραχήλ ἦσαν ὁ Ἰωσήφ καὶ ὁ Βενιαμίν. Ἡ θεράπαινὰ τῆς Ραχήλ, Βαλλά, σημαίνει «συσταλτική ἢ δειλή», καὶ οἱ υἱοὶ της ἦσαν ὁ Δαν καὶ ὁ Νεφθαλί. Προφητικῶς, ἡ γενεαλογία ἐδῶ παρέχει ἀρκετὲς γραμμὲς πρὸς ἐξέτασιν. Ἀντιθέτως πρὸς τὸ ἄλφα καὶ τὶς δέκα γενεὲς στὸ πέμπτο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως, τὸ ὦμέγα ἔχει δώδεκα ἀπογόνους, μὲ τὶς δικές του συγκεκριμένες προφητικὲς μεταβλητές. Στοὺς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ὁ Δαν δὲν μνημονεύεται καὶ ὁ Μανασσῆ ἀντικατέστησε τὸν ἀδελφό του Ἐφραΐμ.

Η άλφα γενεαλογία της Γενέσεως αντιστοιχεί προς την ωμέγα γενεαλογία της Αποκαλύψεως, διότι η Γένεσις προσδιορίζει το θείο έργο του Χριστού στη σωτηρία, και η Αποκάλυψις προσδιορίζει εκείνους οι οποίοι, κατά την ωμέγα εκπλήρωση εκείνης της άλφα προφητείας, εκπληρώνουν τελείως αυτήν ακριβώς την υπόσχεση και προφητεία που εκτέθηκε στην άλφα προφητεία.

Η εφαρμογή αυτών των δύο γραμμών γίνεται συχνά από τους θεολόγους, αλλά ποτέ με την προοπτική της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή». Οι δύο γενεαλογίες στη Γένεση και στην Αποκάλυψη παρέχουν δύο μάρτυρες ότι ο Θεός ομιλεί σε δευτερογενές επίπεδο. Η μία γλώσσα είναι η γραπτή μαρτυρία όπως καταγράφεται, και μια δευτερογενής γραμμή εντός αυτής της μαρτυρίας προβάλλεται σε συμβολικό επίπεδο. Οι θεολόγοι συνήθως δεν προχωρούν πέρα από τις επιφανειακές παρατηρήσεις σχετικά με το μήνυμα που μεταδίδεται μέσω των σημασιών των ονομάτων στη Γένεση και στην Αποκάλυψη. Αντιμετωπίζουν εκείνο που βλέπουν ως μια πρωτοτυπία που μιλά περισσότερο για τη δική τους ανθρώπινη σοφία, όπως καταδεικνύεται από τη φαρισαϊκή τους ικανότητα να διακρίνουν τη μεταφορά μέσα στις σημασίες των ονομάτων. Ποτέ δεν βλέπουν το μήνυμα που εκτίθεται στους δώδεκα υιούς του Ισμαήλ. Δεν βλέπουν ορθώς τις γενεαλογίες του Ιησού στον Ματθαίο και στον Λουκά. Δεν βλέπουν τις γενεαλογίες των τελευταίων επτά βασιλέων του Ιούδα και των τελευταίων επτά βασιλέων του Ισραήλ, των πρώτων επτά βασιλέων του Ιούδα ή των πρώτων επτά βασιλέων του Ισραήλ.

Όταν λέγω ότι δεν βλέπουν, εννοώ ότι, εάν ρωτήσετε το Google αν υπάρχουν διδασκαλίες σχετικά με αυτές τις γενεαλογίες, η απάντηση είναι «ναι» για εκείνη της Γενέσεως από τον Αδάμ έως τον Νῶε, και «ναι» για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αλλά εφαρμόζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τους δέκα απογόνους του Ἀβράμ στη Γένεση ένδεκα; Όχι. Εφαρμόζουν τη γενεαλογία του Κάιν και τη γενεαλογία του Σηθ; Ναι, αλλά τόσο μακράν από το πραγματικό νόημα, ώστε είναι ως να πραγματεύονται άλλο θέμα. Αναμφιβόλως εξετάζουν τις γενεαλογίες του Χριστού στον Ματθαίο και στον Λουκά, αλλά, για μία ακόμη φορά, αστοχούν κατά πολύ. Γιατί έχει αυτό σημασία, θα ερωτήσετε; Διότι προτίθεμαι να δώσω μία επισκόπηση αυτών των προφητικών γραμμών γενεαλογιών, και θέλω να καταστήσω σαφές εξαρχής ότι επιδιώκω να προσδιορίσω τη σημασία της τετάρτης γενεάς ως συμβόλου της βιβλικής προφητείας. Η επισκόπηση αυτών των γενεαλογιών θα βοηθήσει προς τούτο, αλλά θα ήταν αμέλεια εκ μέρους οποιουδήποτε, εάν εθεώρει ότι η απλή σύνοψη αυτών των πραγμάτων που θα ακολουθήσει είναι όλο εκείνο που υπάρχει να κατανοηθεί σχετικά με αυτές τις γραμμές γενεαλογιών.

Μετά τη γενεαλογία από τον Αδάμ έως τον Νώε, βρίσκουμε δύο γραμμές γενεαλογιών στα κεφάλαια τέσσερα και πέντε της Γένεσης. Αυτές οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύονται από τους απογόνους του Κάιν και τους απογόνους του Σηθ. Σε αντίθεση με τη γενεαλογία από τον Αδάμ έως τον Νώε, η οποία αντιπροσώπευε δέκα απογόνους, η γραμμή του Σηθ και του Κάιν προσδιορίζει αμφότερες οκτώ απογόνους. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να θεωρηθούν ως δύο περίοδοι των τεσσάρων. Ο Σηθ και ο Κάιν είναι συμβολισμοί διαθήκης, και ο Κάιν αντιπροσωπεύει εκείνους οι οποίοι, στα Ησαΐας είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα, συνάπτουν διαθήκη θανάτου, η οποία πρόκειται να ακυρωθεί με τη διαχεόμενη μάστιγα. Αυτοί είναι εκείνοι που οικοδομούν τις οικίες τους επάνω στην άμμο. Εκείνοι που οικοδομούν επάνω στον Βράχο συνάπτουν διαθήκη ζωής, όπως παριστάνονται στην πρώτη Πέτρου, κεφάλαιο δύο, ως εκείνοι που έχουν γευθεί ότι ο Κύριος είναι αγαθός και είναι το «εκλεκτό γένος». Οι «πολλοί» οικοδομούν επάνω στην άμμο, αλλά «ολίγοι» είναι εκλεκτοί.

Η γενεαλογία του Κάιν είναι μια επαναστατική συγχορδία στη συμφωνία των ονομάτων, διότι τα ονόματα αντιπροσωπεύουν ανθρώπινη δόξα, η οποία είναι μάταιη, οδηγώντας σε άσκοπη περιπλάνηση, αφού έχει πληγεί από τον ουρανό. Παραθεωρώντας την προειδοποίηση, η γραμμή του Κάιν ομολογεί μια ψευδή θεότητα, καλυμμένη με εκδικητική ανθρώπινη δύναμη, η οποία εκπροσωπείται από τις τέχνες της ανθρωπότητας, και σφυρηλατεί έναν σιδηρό πολιτισμό· ωραίο, αλλά βίαιο και άκαρπο από ελπίδα. Η τελευταία αυτή δήλωση αποτελεί μια σύνοψη του μηνύματος στις οκτώ γενεές του Κάιν, το οποίο αντλείται από τα ονόματα.

Η γενεαλογική γραμμή του Σηθ ανταποκρίνεται στη γραμμή του Κάιν με χάρη. Μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία που έχει ορισθεί για το ανθρώπινο γένος, όσοι επικαλούνται τον Θεό, η θλίψη τους θα μεταστραφεί σε αίνο, καθώς ο ουρανός καταβαίνει. Πιστά βαδίζοντας την οδό που ανέρχεται προς τη δόξα, κατά τη διάρκεια περιόδου δοκιμασίας, έως ότου η κραυγή της «ελπίδας» φέρει ανάπαυση, διά μέσου υδάτων λυτρώσεως. Η τελευταία αυτή δήλωση αποτελεί συνοπτική επισκόπηση του μηνύματος που περιέχεται στις οκτώ γενεές του Σηθ και προκύπτει από τα ονόματα.

Ο λόγος για τη διαίρεση των οκτώ γενεών σε δύο σύνολα των τεσσάρων γενεών θεμελιώνεται στο πρώτο βήμα της διαθήκης, όταν η προφητεία της δουλείας στην Αίγυπτο προσδιορίζεται ως 400 έτη και επίσης ότι τα 400 έτη θα έληγαν στην τέταρτη γενεά. Όταν η μαρτυρία του Παύλου ενσωματώνεται στην άλφα προφητεία της διαθήκης, παράγει δύο περιόδους των 215 ετών, οι οποίες αποτελούνταν από τέσσερις γενεές σε κάθε περίοδο. Οι οκτώ γενεές, στα 430 έτη, αντιπροσωπεύουν δύο περιόδους των 215 ετών. Η πρώτη περίοδος αντιπροσωπεύεται από τον αγαθό Φαραώ που γνώριζε τον Ιωσήφ. 215 χρόνια αργότερα, υπήρχε ένας νέος Φαραώ, που δεν εγνώριζε τον Ιωσήφ. Τότε άρχισε το επόμενο σύνολο των τεσσάρων γενεών.

Οκτώ γενεές, διαιρεμένες ισομερώς σε δύο περιόδους, σαφώς διακριτές ως ιδιαίτερη περίοδος τεσσάρων γενεών, στηρίζουν την εφαρμογή των οκτώ γενεών του Κάιν και του Σηθ κατά τον ίδιο τρόπο. Όταν αυτή η εφαρμογή πραγματοποιηθεί, οι οκτώ γενεές του Σηθ ευθυγραμμίζονται με τις οκτώ γενεές του Κάιν. Ο Κάιν αντιπροσωπεύει τους πολλούς που λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου, και ο Σηθ αντιπροσωπεύει τους ολίγους που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κάιν είναι το σημείο της ανθρωπότητας, και ο Σηθ είναι το σημείο της ανθρωπότητας ενωμένης με τη Θεότητα στο πλαίσιο της διαθήκης του Νώε, ενώ η γραμμή του Ιωσήφ και του Μωυσή βρίσκεται στο πλαίσιο της διαθήκης του Άβραμ.

Έπειτα, στο ενδέκατο κεφάλαιο, η γενεαλογία του εκλεκτού λαού παριστάνεται διά δέκα ονομάτων, από τον Σημ έως τον Άβραμ. Το ενδέκατο κεφάλαιο είναι η διήγηση του πύργου της Βαβέλ, αλλά και η γενεαλογία του εκλεκτού λαού, όπως αυτή εκπροσωπείται από τον Αβραάμ. Το ενδέκατο κεφάλαιο εισάγει έναν εκλεκτό λαό, ο οποίος επρόκειτο να εισέλθει σε τριπλή διαθήκη με τον Θεό. Το τρίτο και τελικό στάδιο ήταν η θυσία του Ισαάκ στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο. Το «ένδεκα» κεφάλαιο είναι η άλφα αρχή και το «είκοσι δύο» κεφάλαιο είναι η ωμέγα κατάληξη. Η πίστη που απαιτείται για να ακούσει κανείς τη φωνή του Θεού στο νόημα των ονομάτων, δεν είναι διαφορετική από την πίστη που απαιτείται για να ακούσει τη φωνή Του στην αρίθμηση του Λόγου Του. Μία εφαρμογή γενεαλογίας, η οποία δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν από τους θεολόγους, είναι η γενεαλογία του Ισμαήλ, του συμβόλου του Ισλάμ.

Όταν οι ορισμοί αυτών των δώδεκα ονομάτων διατυπωθούν σε μία δήλωση, έχει ως εξής: «Προφητικώς, οι απόγονοι του Ισμαήλ είναι ένας καρποφόρος λαός με σκούρο δέρμα, ο οποίος είναι ονομαστός ως πολεμιστές, αλλά είναι περίλυπος ιστορικώς και προφητικώς στις 11 Αυγούστου 1840 και κατόπιν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Αποκαλούνται τα τέκνα της ανατολής στη βιβλική ιστορία. Προήλθαν από την Αραβία, όπου φύονται τα εύοσμα αρώματα που χρησιμοποιούνταν στις λατρευτικές υπηρεσίες του εβραϊκού αγιαστηρίου. Η λέξη «δολοφόνοι» προέρχεται από την ισλαμική ιστορία και αντιπροσωπεύει θάνατο που επιφέρεται εν σιωπή. Κατά τον καιρό των Σταυροφοριών, το Ισλάμ έκλεισε, περικύκλωσε και πολιόρκησε την Καθολική Ευρώπη, αλλά ο επακόλουθος περιορισμός τους σηματοδότησε την άφιξη της αναψύξεως από το 1840 έως το 1844, καθώς και από την 11η Σεπτεμβρίου έως την κρίση του νόμου της Κυριακής. Οι ορισμοί των δώδεκα ονομάτων των υιών του Ισμαήλ αντιπροσωπεύονται όλοι στην προηγούμενη δήλωση με τα έντονα στοιχεία.»

Τα δώδεκα ονόματα της γενεαλογικής γραμμής του Ισμαήλ αντιπροσωπεύουν δεκατρία, αν συμπεριληφθεί και ο Ισμαήλ στον κατάλογο. Το δεκατρία είναι ο συμβολικός αριθμός της «ανταρσίας», πράγμα που έκανε η Άγαρ, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα ο Αβραάμ να επιτρέψει να εκδιωχθούν η Άγαρ και ο Ισμαήλ. Ο Παύλος χρησιμοποιεί εκείνο το περιστατικό για να περιγράψει την εκβολή του αρχαίου Ισραήλ ως λαού της διαθήκης του Θεού, την ίδια στιγμή που Εκείνος εγκαθίδρυε διαθήκη με τη χριστιανική νύμφη Του.

Ο Ισμαήλ είναι σύμβολο του Ισλάμ, και η Άγαρ, η μητέρα του Ισμαήλ, είναι το σύμβολο της εκκλησίας της διαθήκης του θανάτου. Ο Ισαάκ είναι σύμβολο του Χριστιανισμού, και η Σάρρα είναι το σύμβολο της εκκλησίας της διαθήκης της ζωής. Για τον λόγο αυτό, ο Ισμαήλ είχε δώδεκα υιούς, διότι το δώδεκα είναι σύμβολο του λαού της διαθήκης του Θεού, και το Ισλάμ είναι παραχάραξη του λαού της διαθήκης του Θεού.

Υπάρχουν δύο γενεαλογίες του Χριστού στα Ευαγγέλια: η μία στον Ματθαίο και η άλλη στον Λουκά.

Η γενεαλογία του Ματθαίου προσδιορίζει τρεις ίσες περιόδους των δεκατεσσάρων, οι οποίες συνιστούν μία περίοδο σαράντα δύο. Ο Χριστός είναι το ωμέγα της ιστορίας της διαθήκης σε σχέση με τον Μωυσή ως το άλφα της ιστορίας της διαθήκης. Ο Μωυσής προφητεύει ότι ο Χριστός θα ήταν «όμοιος προς αυτόν». Ο Μωυσής είχε τρεις περιόδους σαράντα ετών στη ζωή του των εκατόν είκοσι ετών. Κάθε σαραντάχρονη περίοδος της ζωής του Μωυσή, όταν τοποθετείται γραμμή επί γραμμής, καταλήγει στην Κάδης, σύμβολο του 1863 και του νόμου της Κυριακής. Οι τρεις περίοδοι του Χριστού καταλήγουν στον Δαβίδ, στην αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα και στον Χριστό που επικυρώνει τη διαθήκη με το αίμα Του επάνω στον σταυρό. Ο Δαβίδ αντιπροσωπεύει την ανύψωση της θριαμβεύουσας εκκλησίας κατά τον νόμο της Κυριακής, και η δεύτερη γραμμή προσδιορίζει τις μωρές παρθένες να μεταφέρονται στη Βαβυλώνα, κατά τον νόμο της Κυριακής. Η τρίτη περίοδος καταλήγει στον σταυρό, ο οποίος, για ακόμη μία φορά, προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής, όπου ο Χριστός επικυρώνει τη διαθήκη του Αβραάμ με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες και τη διαθήκη του Νώε με το μεγάλο πλήθος.

Αυτό που μπορεί να γίνει κατανοητό όταν αυτές οι δύο γραμμές τοποθετηθούν η μία επάνω στην άλλη είναι θαυμαστό. Τα εκατόν είκοσι έτη του Μωυσή συνδέονται με τα 120 έτη του Νώε, και οι σαράντα δύο γενεές του Χριστού συνδέονται με το ότι ο αντίχριστος θα βασιλεύσει επί σαράντα δύο συμβολικούς μήνες κατά τον νόμο της Κυριακής.

Μαζί με τη γενεαλογία του Ματθαίου, η οποία δίνει έμφαση στη διαθήκη του Αβραάμ, η γενεαλογία του Χριστού, όπως παρατίθεται από τον Λουκά, φθάνει έως αυτήν ταύτην τη δημιουργία, τονίζοντας έτσι τη διαθήκη της ζωής την οποία ο Αδάμ παρέβη στην Εδέμ. Η γενεαλογία του Λουκά αρχίζει με τον Ιησού και προχωρεί προς τα πίσω διά της γενεαλογίας Του έως τον Αδάμ, ο οποίος προσδιορίζεται ως υιός του Θεού. Η γραμμή καταλήγει στον τέλειο δεύτερο Αδάμ, και αρχίζει με τον τέλειο πρώτο Αδάμ. Από τον πρώτο Αδάμ έως τον δεύτερο Αδάμ παρατίθενται 77 γενεές.

Οι γενεαλογίες της Γραφής αντιπροσωπεύουν γραμμές αλήθειας. Μόλις εντοπίσαμε αρκετές από αυτές που υπερβαίνουν κατά πολύ τους αναγκαίους μάρτυρες που απαιτούνται για τη θεμελίωση μιας αλήθειας. Οι γενεαλογικές γραμμές περιέχουν τη φωνή των ιστορικών εκπληρώσεων και των μελλοντικών προρρήσεων, και περιέχουν τη φωνή του Παλμονί, του Θαυμαστού Αριθμητή των μυστικών, καθώς τα αριθμητικά αινίγματα που τοποθετήθηκαν μέσα στις γραμμές παρέχουν μια δεύτερη φωνή. Αυτές οι δύο φωνές ακούγονται μαζί με μια άλλη, τρίτη φωνή, τη φωνή του Θαυμαστού Γλωσσολόγου, ο οποίος δημιούργησε και εξουσιάζει τα πάντα, περιλαμβανομένων των ονομάτων ανθρώπων, τόπων και πραγμάτων.

Όταν ο Ιωάννης στράφηκε για να δει τη φωνή πίσω του, αυτή ήταν ως φωνή υδάτων πολλών, και όταν ο Δανιήλ είχε το ίδιο όραμα, η φωνή Του ήταν φωνή πλήθους. Το επιφανειακό μήνυμα των Γραφών, καθώς και τα ονόματα που βρίσκονται μαζί με το μήνυμα, και επίσης η αρίθμηση μέσα στο μήνυμα, είναι τρεις φωνές σε ένα χωρίο. Όταν λαμβάνεις μία γραμμή με τις τρεις φωνές και την τοποθετείς επάνω από μία παράλληλη γραμμή, οι τρεις φωνές γίνονται πολλές φωνές.

Μερικές από τις πλέον σημαντικές γενεαλογίες απαντώνται στους βασιλείς του Ισραήλ. Οι πρώτοι επτά βασιλείς του Ισραήλ, του βόρειου βασιλείου, καταλήγουν στον Αχαάβ, την Ιεζάβελ και τον Ηλία, εκπροσωπώντας έτσι τον νόμο της Κυριακής. Η γραμμή των τελευταίων επτά βασιλέων των βόρειων φυλών αρχίζει από τον νόμο της Κυριακής και τελειώνει με τη λήξη της ανθρώπινης δοκιμασίας, όταν ο Μιχαήλ εγείρεται στο Δανιήλ 12. Οι πρώτοι επτά βασιλείς του Ιούδα απεικονίζουν την ιστορία από τον νόμο της Κυριακής έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ, και οι τελευταίοι επτά βασιλείς προσδιορίζουν την ιστορία που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής. Δύο γενεαλογικές γραμμές, αμφότερες με μια ιστορία άλφα και μια ιστορία ωμέγα. Η ιστορία άλφα είναι η περίοδος από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής, και η περίοδος ωμέγα είναι από τον νόμο της Κυριακής έως τη λήξη της δοκιμασίας. Οι πρώτοι επτά βασιλείς του Ισραήλ αντιστοιχούν στους τελευταίους επτά βασιλείς του Ιούδα· και οι τελευταίοι επτά βασιλείς του Ισραήλ αντιστοιχούν στους πρώτους επτά βασιλείς του Ιούδα.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.