The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Οι τέσσερις γενεές του Ιωήλ αντιπροσωπεύουν μια προοδευτική καταστροφή του αμπελώνα του Θεού από το 1863 έως τον νόμο της Κυριακής. Ο αριθμός τέσσερα συμβολίζει επίσης τέσσερα γνωρίσματα του χαρακτήρα του Χριστού. Τα χερουβείμ στο αγιαστήριο έχουν τέσσερις εκδηλώσεις προσώπου, και οι εκδηλώσεις αυτές αντιστοιχούν στην τετραμερή διαίρεση του αρχαίου Ισραήλ καθώς στρατοπέδευε γύρω από το αγιαστήριο. Επίσης, αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα ευαγγέλια.

As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ τὴν ὁμοίωσιν τῶν προσώπων αὐτῶν, οἱ τέσσαρες εἶχον πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ πρόσωπον λέοντος ἐκ δεξιῶν· καὶ οἱ τέσσαρες εἶχον πρόσωπον μόσχου ἐξ εὐωνύμων· οἱ τέσσαρες εἶχον καὶ πρόσωπον ἀετοῦ. Ἰεζεκιὴλ 1:10.

And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

Καὶ τὸ πρῶτον ζῷον ἦτο ὅμοιον μὲ λέοντα, καὶ τὸ δεύτερον ζῷον ὅμοιον μὲ μόσχον, καὶ τὸ τρίτον ζῷον εἶχεν πρόσωπον ὡς ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτον ζῷον ἦτο ὅμοιον μὲ ἀετὸν πετώμενον. Αποκάλυψις 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Η Βίβλος (Αριθμοί 2) περιγράφει τις δώδεκα φυλές (εξαιρουμένου του Λευί, ο οποίος στρατοπέδευε αμέσως γύρω από τη σκηνή του μαρτυρίου) οργανωμένες σε τέσσερα στρατόπεδα των τριών φυλών το καθένα, τοποθετημένα προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος γύρω από το αγιαστήριο, καθεμία υπό μία σημαία, δηλαδή λάβαρο ή έμβλημα. Η διάταξη αυτή δημιουργούσε έναν συμβολικό παραλληλισμό, κατά τον οποίο το επίγειο στρατόπεδο αντανακλά τον ουράνιο θρόνο, τον οποίο φρουρούν τα χερουβείμ.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Ο Ιούδας ήταν στραμμένος προς ανατολάς, προς τον ανατέλλοντα ήλιο στην είσοδο του αγιαστηρίου. Το λάβαρο του Ιούδα ήταν λέων, διότι αντιπροσωπεύει τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα. Οι δύο φυλές που ήσαν μαζί με τον Ιούδα ήταν ο Ισσάχαρ και ο Ζαβουλών. Στο όραμα του Ιωάννη, το πρώτο ζώο ήταν όμοιο με λέοντα, καθώς και τα χερουβίμ του Ιεζεκιήλ είχαν πρόσωπο λέοντος. Ο Ρουβήν, το σύμβολο του ανθρώπου, ήταν στα νότια μαζί με τον Συμεών και τον Γαδ. Στα δυτικά ήταν ο Εφραΐμ, με τον Βενιαμίν και τον Μανασσή, αντιπροσωπευόμενος από τον βουν. Στα βόρεια ήταν ο Δαν, με τον Ασήρ και τον Νεφθαλί, αντιπροσωπευόμενος από τον αετό. Η συσχέτιση της φυλής με τα τέσσερα πρόσωπα του επουρανίου αγιαστηρίου αντιπροσωπεύεται στα τέσσερα ευαγγέλια.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Ο Ματθαίος είναι ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα, ο Μάρκος είναι ο θυσιαστικός βους, ο Λουκάς ο άνθρωπος και ο Ιωάννης ο υψηλά ιπτάμενος αετός. Ο Χριστός, ως ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα, αυτοπροσδιορίζεται ως Εκείνος που σφραγίζει και αποσφραγίζει τον προφητικό Του Λόγο. Το βιβλίο του Ματθαίου περιέχει περισσότερες άμεσες αναφορές στην εκπλήρωση Μεσσιανικών προφητειών (12) απ’ ό,τι τα άλλα τρία Ευαγγέλια μαζί. Δεν υπάρχει καν σύγκριση.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Το βιβλίο του Ματθαίου αντιπροσωπεύει τον προφητικό Λόγο του Θεού. Ο Λουκάς, ο οποίος ήταν ιατρός, παρουσιάζει το ευαγγέλιό του από την προοπτική του Χριστού ως Υιού του Ανθρώπου, διότι ο Λουκάς είναι το πρόσωπο του ανθρώπου. Ο Μάρκος παρουσιάζει το ευαγγέλιο του Χριστού από την προοπτική της θυσιαστικής προσφοράς την οποία αντιπροσώπευε ο Χριστός, διότι ο Μάρκος είναι ο βους. Ο Ιωάννης είναι ο αετός που πετά σε μεγάλα ύψη, ο οποίος παρουσίασε τα βαθιά πράγματα του Θεού στην παρουσίασή του του ευαγγελίου του Χριστού.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Είναι σημαντικό να κατανοηθεί το βιβλίο του Ματθαίου όπως παριστάνεται μέσα στον προφητικό Λόγο. Το βιβλίο του Ματθαίου είναι ο Λέων της φυλής του Ιούδα, ο κύριος του προφητικού Του Λόγου, ο Θαυμαστός Αριθμητής των μυστηρίων, ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος, εκείνος που σφραγίζει και αποσφραγίζει τον Λόγο Του. Ο Ιησούς είναι το Άλφα και το Ωμέγα, και Αυτός είναι ο Λόγος. Το πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης και το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης είναι προφητικά βιβλία. Οι περισσότεροι γνωρίζουν αυτό το γεγονός σχετικά με το βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά ίσως να μην έχουν αναγνωρίσει ότι ο Ματθαίος είναι το άλφα της Καινής Διαθήκης, επομένως πρέπει να ευθυγραμμίζεται με το ωμέγα της Καινής Διαθήκης. Πρέπει να αντιπροσωπεύει το τέλος, το οποίο είναι το βιβλίο της Αποκάλυψης.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Επομένως, όταν βρίσκουμε στον Ματθαίο την παράλληλη γραμμή της ιστορίας της διαθήκης της Γένεσης, όπως εκτίθεται στα κεφάλαια ένδεκα έως είκοσι δύο, αυτό δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια αλήθεια την οποία αποσφραγίζει ο Λέων της φυλής του Ματθαίου. Τα δώδεκα κεφάλαια της ιστορίας της διαθήκης, τα οποία αντιπροσωπεύονται στη Γένεση, στον Ματθαίο και στην Αποκάλυψη, αποσφραγίζονται τώρα, και αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ματθαίου αντιπροσωπεύει τον διαχωρισμό των φρονίμων και των μωρών στην παραβολή του αμπελώνα. Οκτώ αλίμονο επάνω στον λαό της προτέρας διαθήκης, τα οποία βρίσκουν το προφητικό τους αντίστοιχο στις οκτώ ψυχές που αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες εισέρχονται στην κιβωτό της ασφαλείας. Το 23 αποτελεί αναπαράσταση του έργου που άρχισε στο Επουράνιο αγιαστήριο όταν οι 2300 ημέρες έφθασαν στο τέλος τους στις 22 Οκτωβρίου 1844, και θα το πράξει εκ νέου με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Το κεφάλαιο 23 επισημαίνει αυτή την αλήθεια.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Το εικοστό τέταρτο κεφάλαιο εκτυλίσσεται καθώς ο Χριστός μόλις έχει ολοκληρώσει τον διάλογό Του με την αποστατημένη Ισραήλ και έχει εγκαταλείψει τον ναό του Ιουδαίου για τελευταία φορά. Ο αριθμός 24 είναι σύμβολο της μετάβασης από τον αρχαίο στον σύγχρονο Ισραήλ, ακριβώς εκείνου του σημείου της προφητικής ιστορίας όπου στεκόταν ο Χριστός, όταν παρουσίασε το μήνυμά Του στο Κατά Ματθαίον είκοσι τέσσερα. Το προφητικό μήνυμα του Ματθαίου 24 είναι μία θεία απεικόνιση της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμής», η οποία απευθύνεται ειδικώς στην ιστορία των Μιλλεριτών, και επομένως στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το 24 παριστάνεται από την εκκλησία της Αποκαλύψεως δώδεκα, η οποία στέκεται επάνω στη σελήνη που αντανακλά το φως του ήλιου της δικαιοσύνης. Επάνω στην κεφαλή της υπάρχουν δώδεκα αστέρες που αντιπροσωπεύουν το 24, διότι αυτή αντιπροσωπεύει την ιστορία που οδηγεί έως τη γέννηση του Χριστού, όταν οι 12 φυλές του αρχαίου Ισραήλ θα γίνονταν οι δώδεκα μαθητές του σύγχρονου Ισραήλ. Στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο παριστάνεται η ιστορία των Μιλλεριτών από το 1798 έως τη μεγάλη απογοήτευση. Έπειτα έρχεται το Κατά Ματθαίον 25.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

Ο αριθμός 25 είναι σύμβολο των Λευιτών, είτε καλών είτε κακών· αλλά εξίσου σημαντικά αντιπροσωπεύει και τον διαχωρισμό των σοφών και των πονηρών Λευιτών. Το κατά Ματθαίον 25 προσδιορίζει, επάνω σε τρεις μάρτυρες, ή τρεις παραβολές, τη διαδικασία του διαχωρισμού που παριστάνεται από τον αριθμό είκοσι πέντε. Βεβαίως, η παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει την ιστορία των Μιλλεριτών, και επίσης την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτή η ιστορία είναι η ιστορία του πρώτου αγγέλου· η παραβολή των ταλάντων είναι ο δεύτερος άγγελος και η παραβολή των προβάτων και των εριφίων είναι η κρίση του τρίτου αγγέλου.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Τα κεφάλαια είκοσι έξι έως είκοσι οκτώ προσδιορίζουν την ιστορία του Πάσχα έως τη μετασταυρική ευαγγελική αποστολή.

And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

Και συνέβη, όταν ο Ιησούς ετελείωσε όλους αυτούς τους λόγους, είπε προς τους μαθητάς αυτού· Γνωρίζετε ότι έπειτα από δύο ημέρες είναι το Πάσχα, και ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται για να σταυρωθεί. Ματθαίος 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

Μία σύνοψη τῶν διαφόρων ὁροσήμων τοῦ κεφαλαίου 26 εἶναι ἡ συνωμοσία γιὰ τὴ θανάτωση τοῦ Ἰησοῦ στὰ ἐδάφια τρία ἕως πέντε. Ἔπειτα, ὁ Ἰησοῦς χρίεται στὴ Βηθανία στὰ ἐδάφια ἕξι ἕως δεκατρία. Στὰ ἐδάφια δεκατέσσερα ἕως δεκαέξι ὁ Ἰούδας προδίδει τὸν Χριστὸ γιὰ τριάντα ἀργύρια. Ἔπειτα ἦλθε τὸ Πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ, στὰ ἐδάφια δεκαεπτά ἕως εἴκοσι πέντε. Στὰ ἐδάφια εἴκοσι ἕξι ἕως εἴκοσι ἐννέα, ὁ Ἰησοῦς θεσπίζει τὸ Δεῖπνο τοῦ Κυρίου, καὶ στὸ ἐδάφιο τριάντα, ὁ Ἰησοῦς προλέγει τὴν ἄρνηση τοῦ Πέτρου. Στὰ ἐδάφια τριάντα ἕξι ἕως σαράντα ἕξι ὁ Ἰησοῦς βρίσκεται στὴ Γεθσημανή. Στὰ ἐδάφια σαράντα ἑπτὰ ἕως πενήντα ἕξι ὁ Ἰησοῦς συλλαμβάνεται, ἔπειτα δὲ στὰ ἐδάφια πενήντα ἑπτὰ ἕως ἑξήντα ὀκτώ, ὁ Ἰησοῦς βρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Καϊάφα καὶ τοῦ Συνεδρίου. Ἀπὸ τὸ ἐδάφιο ἑξήντα ἐννέα καὶ ἐφεξῆς παρατίθεται ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου πρὸς τὸν Χριστόν. Τὸ κεφάλαιο περιέχει δέκα συγκεκριμένα ὁρόσημα τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐπαναληφθοῦν κατὰ τὶς ἔσχατες ἡμέρες.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο έχει επίσης δέκα διακριτά ορόσημα. Ο Ιησούς παραδίδεται στον Πιλάτο, έπειτα ο Ιούδας κρεμιέται, κατόπιν ο Ιησούς οδηγείται ενώπιον του Πιλάτου, έπειτα επιλέγεται ο Βαραββάς, ο Πιλάτος παραδίδει τον Ιησού για να σταυρωθεί, έπειτα ο Ιησούς εμπαίζεται, κατόπιν η σταύρωση, έπειτα ο θάνατος του Ιησού, κατόπιν ο Ιησούς ενταφιάζεται και τέλος η φρουρά στον τάφο δίνει μαρτυρία.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Το εικοστό όγδοο κεφάλαιο έχει μόνον τρία ορόσημα, το πρώτο εκ των οποίων είναι η ανάσταση, ακολουθούμενη από το ψεύδος του Συνεδρίου και κατόπιν από τη μεγάλη αποστολή. Τρία κεφάλαια με είκοσι τρία διακεκριμένα ορόσημα του σταυρού, τα οποία θα επαναληφθούν στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Matthew 26 – Ten Waymarks

Κατά Ματθαίον 26 – Δέκα Ορόσημα

  • Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

    Συνωμοσία των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων για να θανατώσουν τον Ιησού (εδ. 3–5)

  • Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

    Χρίση στη Βηθανία από τη γυναίκα με το αλάβαστρο δοχείο (εδ. 6–13)

  • Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

    Ο Ιούδας συμφωνεί να προδώσει τον Ιησού αντί τριάντα αργυρίων (εδ. 14–16)

  • Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

    Προετοιμασία και σύναξις τοῦ Πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν (στ. 17–25)

  • Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

    Καθιέρωση τοῦ Δείπνου τοῦ Κυρίου (στ. 26–29)

  • Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

    Πρόρρηση της αρνήσεως του Πέτρου (εδ. 30–35)

  • Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

    Αγωνία στη Γεθσημανή (εδ. 36–46)

  • Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

    Προδοσία και σύλληψη του Ιησού (εδ. 47–56)

  • Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

    Ο Ιησούς ενώπιον του Καϊάφα και του Συνεδρίου (εδ. 57–68)

  • Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    Η τριπλή άρνηση του Πέτρου (εδ. 69–75)

Matthew 27 – Ten Waymarks

Κατὰ Ματθαῖον 27 – Δέκα Σημεῖα Πορείας

  • Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

    Ο Ιησούς παραδίδεται στον Πιλάτο (στ. 1–2)

  • Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

    Η μεταμέλεια και η αυτοκτονία του Ιούδα (στ. 3–10)

  • Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

    Ο Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου – η επίσημη ρωμαϊκή δίκη (στ. 11–14)

  • Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

    Η εκλογή του Βαραββᾶ αντί του Ιησού (στ. 15–26)

  • Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

    Ο Πιλάτος παραδίδει τον Ιησού για να σταυρωθεί (περιλαμβανομένης της απολύσεως του Βαραββά)

  • Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

    Εμπαιγμός και μαστίγωση από τους στρατιώτες (εδ. 27–31)

  • The crucifixion (vv. 32–44)

    Η σταύρωση (εδ. 32–44)

  • The death of Jesus (vv. 45–50)

    Ο θάνατος του Ιησού (εδ. 45–50)

  • Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

    Υπερφυσικά σημεία και ταφή από τον Ιωσήφ της Αριμαθαίας (στ. 51–61)

  • Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    Τοποθέτηση της φρουράς στον τάφο (εδ. 62–66)

Matthew 28 – Three Waymarks

Ματθαῖος 28 – Τρία Ὁρόσημα

  • The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

    Η ανάσταση και ο κενός τάφος (στ. 1–10)

  • The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

    Το ψεύδος των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων προς τους στρατιώτες (στ. 11–15)

  • The Great Commission (vv. 16–20)

    Η Μεγάλη Αποστολή (στ. 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Όπως ακριβώς η εμπειρία του Χριστού, από το χρίσμα στη Βηθανία έως τη Μεγάλη Αποστολή, σηματοδότησε το τέλος της επίγειας διακονίας Του και την έναρξη του ευαγγελίου προς όλα τα έθνη, έτσι και αυτά τα ίδια ορόσημα επαναλαμβάνονται στην εμπειρία του υπολοίπου του Θεού, καθώς πλησιάζουν στο τέλος του καιρού της δοκιμασίας και στον τελικό τους θρίαμβο.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Τα κεφάλαια είκοσι έξι έως είκοσι οκτώ αντιπροσωπεύουν την ιστορία του Πάσχα, δομημένη επάνω σε 23 διακριτά ορόσημα, τα οποία επαναλαμβάνονται κατά τη διάρκεια της ιστορίας που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής και ακολουθεί μετά από αυτόν.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

«Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του αυτού γεγονότος· και αυτό επίσης παριστάνεται από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο κατά Ματθαίον 25». Η Μεγάλη Διαμάχη, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

Το τέλος των 2300 ημερών στις 22 Οκτωβρίου 1844 επαναλαμβάνεται κατά τον νόμο της Κυριακής. Τα 23 ορόσημα που βρίσκονται στα τρία τελευταία κεφάλαια του Ματθαίου προσδιορίζουν το πολύτιμο αίμα που χρησιμοποιείται για να συνενώσει τη Θεότητα με την ανθρωπότητα.

“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

«Η μεσιτεία του Χριστού υπέρ του ανθρώπου στο άνωθεν αγιαστήριο είναι εξίσου ουσιώδης για το σχέδιο της σωτηρίας όσο υπήρξε και ο θάνατός Του επάνω στον σταυρό. Με τον θάνατό Του άρχισε εκείνο το έργο, το οποίο μετά την ανάστασή Του ανήλθε για να ολοκληρώσει στον ουρανό. Πρέπει διά της πίστεως να εισέλθουμε εντός του καταπετάσματος, «όπου εισήλθεν υπέρ ημών ο πρόδρομος». Εβραίους 6:20. Εκεί αντανακλάται το φως από τον σταυρό του Γολγοθά. Εκεί μπορούμε να αποκτήσουμε σαφέστερη κατανόηση των μυστηρίων της απολύτρωσης. Η σωτηρία του ανθρώπου επιτελείται με άπειρο κόστος για τον ουρανό· η θυσία που έγινε ανταποκρίνεται στις ευρύτερες απαιτήσεις του παραβιασμένου νόμου του Θεού. Ο Ιησούς άνοιξε την οδό προς τον θρόνο του Πατέρα, και διά της μεσιτείας Του η ειλικρινής επιθυμία όλων όσοι προσέρχονται προς Αυτόν με πίστη μπορεί να παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ματθαίου τονίζει την καταδίκη που επιφέρεται επί της παραποιημένης ιεροσύνης. Τα κεφάλαια είκοσι έξι έως είκοσι οκτώ αποτελούν το ωμέγα του εικοστού τρίτου κεφαλαίου. Οι παραποιημένοι Λευίτες, η κλιμακούμενη ανταρσία των πρεσβυτέρων μέσα σε τέσσερις γενεές, παρήγαγαν τα ορόσημα στα τρία τελευταία κεφάλαια.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Το εικοστό τέταρτο κεφάλαιο προσδιορίζει τη μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμής» ως τη μεθοδολογία του Χριστού, καθώς χρησιμοποιεί την καταστροφή της Ιερουσαλήμ για να περιγράψει τα πράγματα που είναι, τα πράγματα που υπήρξαν και τα πράγματα που θα έλθουν.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

Η πτώση της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. έλαβε χώρα κατά την ίδια ημέρα του έτους κατά την οποία η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε για πρώτη φορά από τον Ναβουχοδονόσορα. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορα ανήκε στην παρελθούσα ιστορία, και η ιστορία του Χριστού, όταν ο Τίτος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, προτυποποίησε το τέλος του κόσμου. Το κατά Ματθαίον 24 αναδεικνύει τη μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμή», προσδιορίζοντας έτσι τη «μεθοδολογία» ως στοιχείο της προφητικής μαρτυρίας.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Στο 24ο κεφάλαιο ο Χριστός επισημαίνει την αναγκαιότητα να κατανοηθεί «το βδέλυγμα της ερημώσεως» για το οποίο ελάλησε ο Δανιήλ ο προφήτης, αυτή ακριβώς η θεμελιώδης κατανόηση του William Miller, και το σύμβολο που εδραιώνει το όραμα στον Δανιήλ. Εκπροσωπεί επίσης την αποστασία του Αντβεντισμού, καθώς απέρριψαν τη Μιλλεριτική κατανόηση του «καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ, και έτσι μετείχαν της ισχυράς πλάνης του 2 Θεσσαλονικείς κεφάλαιο 2. Το κεφάλαιο συνδέεται άμεσα με το Λουκάς 21, προσδιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την περίοδο από την 11η Αυγούστου 1840 έως την 22α Οκτωβρίου 1844, η οποία προτυπώνει την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής. Συνδέεται επίσης με τους «καιρούς των Εθνών» στο Λουκάς 21:24, πράγμα που αποτελεί πρωτεύον κλειδί για το ξεκλείδωμα των «επτά καιρών» του Μωυσή, ενώ συγχρόνως εναρμονίζεται με τη μέτρηση του ναού στην Αποκάλυψη ένδεκα.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ κεφάλαιο εἴκοσι τρία, ἀκολουθούμενο ἀπὸ τὰ 24 καὶ 25, καὶ κατόπιν καταλήγοντας στὰ κεφάλαια 26 ἕως 27, τρία κεφάλαια τὰ ὁποῖα περιέχουν εἴκοσι τρία waymarks, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ὦ εἰς τὸ ἄλφα τοῦ κεφαλαίου εἴκοσι τρία. Τὸ κεφάλαιο εἴκοσι ἕξι προστεθὲν εἰς τὸ εἴκοσι ἑπτὰ καὶ τὸ εἴκοσι ὀκτὼ ἰσοδυναμεῖ μὲ «81», ποὺ εἶναι σύμβολο τῆς ἱερωσύνης. Ἐπὶ τριῶν μαρτύρων (Γένεσις, Ματθαῖος καὶ Ἀποκάλυψις) τὰ κεφάλαια 11 ἕως 22 συνιστοῦν μία γραμμή. Τὰ κεφάλαια 23 ἕως 28 εἶναι μία γραμμὴ ἀληθείας ἡ ὁποία ἀρχίζει μὲ τὸ 23 καὶ τελειώνει μὲ τὸ 23.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Τα κεφάλαια ένα έως δέκα αποτελούν την πρώτη από τρεις προφητικές γραμμές στο βιβλίο του Ματθαίου. Δέκα κεφάλαια, ακολουθούμενα από δώδεκα κεφάλαια, ακολουθούμενα από έξι κεφάλαια. Η Έμπνευση μάς πληροφορεί ότι όλα τα βιβλία της Βίβλου συγκλίνουν και καταλήγουν στην Αποκάλυψη, και επομένως όλα τα βιβλία της Βίβλου συγκλίνουν και καταλήγουν στον Ματθαίο. Ο Ματθαίος, ως το πρόσωπο του λέοντος της φυλής του Ιούδα, προσδιορίζει δώδεκα διακεκριμένες Μεσσιανικές προφητείες, και αυτά τα δώδεκα χωρία παράγουν τα ορόσημα της ιστορίας των Μιλλεριτών και των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Καθώς το βιβλίο της Αποκάλυψης αρχίζει με την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, το πρώτο κεφάλαιο του Ματθαίου παρουσιάζει μία αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία συνδέεται με τη ζωή και τη μαρτυρία του Μωυσή, με την ιστορία του Αντιχρίστου, ενώ παράλληλα προσδιορίζει τα τρία στοιχεία της θριαμβεύουσας εκκλησίας, όπως αυτά αντιπροσωπεύονται από τον προφήτη, τον ιερέα και τον βασιλέα.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Ο Ματθαίος αρχίζει με την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στο πλαίσιο της διαθήκης του Θεού με έναν εκλεκτό λαό. Από τον Αβραάμ έως τον Δαβίδ ήσαν δεκατέσσερις γενεές, από τον Δαβίδ έως τη βαβυλώνια αιχμαλωσία δεκατέσσερις γενεές, και από τη Βαβυλώνα έως τον Χριστό άλλες δεκατέσσερις γενεές. Η γενεαλογία του Χριστού στον Ματθαίο ευθυγραμμίζεται με τον Μωυσή, διότι ο Μωυσής είναι το άλφα του Χριστού, του ωμέγα. Η ζωή του Μωυσή, εκατόν είκοσι ετών, ευθυγραμμίζεται με τα εκατόν είκοσι έτη χρόνου δοκιμασίας στην ιστορία του Νώε. Η διαθήκη του Νώε συνδέεται, επομένως, με τη διαθήκη ενός εκλεκτού λαού. Τα εκατόν είκοσι έτη του Μωυσή αντιπροσωπεύουν τρεις περιόδους σαράντα ετών, οι οποίες κατέληξαν στο να φονεύσει ο Μωυσής τον Αιγύπτιο στο τέλος των σαράντα ετών, και να φονευθούν ο πρωτότοκος, ο Φαραώ και το στράτευμά του στο τέλος της δεύτερης περιόδου των σαράντα ετών. Η δεύτερη περίοδος των σαράντα ετών έληξε με αποστασία στην Κάδης, και η τρίτη περίοδος των σαράντα ετών έληξε με τη δεύτερη αποστασία της Κάδης. Και οι τρεις προφητικές γραμμές του άλφα καταλήγουν στην Κάδης, και οι τρεις προφητικές γραμμές της γενεαλογίας του Ματθαίου καταλήγουν στον Δαβίδ, στη βαβυλώνια αιχμαλωσία και στον Αγγελιοφόρο της διαθήκης.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Όταν το άλφα του Μωυσή ευθυγραμμίζεται με το ωμέγα του Χριστού, υπάρχουν έξι μάρτυρες του Κάδης, το οποίο είναι το 1863 και ο νόμος της Κυριακής. Η γενεαλογία του Ματθαίου τοποθετεί τον βασιλέα Δαβίδ στο Κάδης, όπου ο αποστατικός Αντβεντισμός οδηγείται στη Βαβυλώνα, καθώς ο Χριστός επικυρώνει τη διαθήκη με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Με την τοποθέτηση του Δαβίδ στον νόμο της Κυριακής εγκαθιδρύεται μια δεύτερη μαρτυρία του Δαβίδ, με τον Δαβίδ να είναι ένας από τους τρεις ανθρώπινους αντιπροσώπους που άρχισαν να διακονούν όταν ήταν τριάντα ετών. Ο Χριστός, ο Δαβίδ, ο Ιωσήφ και ο Ιεζεκιήλ άρχισαν όλοι το έργο τους σε ηλικία τριάντα ετών. Μαζί, οι τέσσερις τριακονταετείς που άρχισαν να διακονούν αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό της Θεότητας με την ανθρωπότητα, όταν η στρατευομένη εκκλησία μεταμορφώνεται σε θριαμβεύουσα εκκλησία. Η εκκλησία εκείνη αποτελείται από έναν προφήτη, έναν ιερέα και έναν βασιλέα. Η μεταμόρφωση σημειώνεται στον νόμο της Κυριακής, ο οποίος είναι επίσης το Κάδης· έτσι, ο Δαβίδ στη γενεαλογία του Ματθαίου ευθυγραμμίζεται με τον τριακονταετή Δαβίδ.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Τα τριάντα έτη της προετοιμασίας ευθυγραμμίζονται με τα τετρακόσια τριάντα έτη της διαθήκης του Αβραάμ, καθώς και με την ηλικία ενός ιερέως και τα 1290 έτη του Δανιήλ 12:11. Στο επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε καθεμία από εκείνες τις δώδεκα Μεσσιανικές προφητείες μέσα στο βιβλίο του Ματθαίου. Πρώτα προσδιορίζουμε τρεις προφητικές γραμμές μέσα στον Ματθαίο· τα κεφάλαια ένα έως δέκα, έπειτα τα κεφάλαια ένδεκα έως είκοσι δύο, και κατόπιν τα κεφάλαια είκοσι τρία έως είκοσι οκτώ.

“For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

«Για ένα διάστημα μετά την απογοήτευση του 1844, πράγματι υποστήριζα, από κοινού με το σώμα των Αντβεντιστών, ότι τότε η θύρα του ελέους είχε κλείσει για πάντα για τον κόσμο. Η θέση αυτή είχε ληφθεί πριν μου δοθεί το πρώτο μου όραμα. Ήταν το φως που μου δόθηκε από τον Θεό εκείνο που διόρθωσε το σφάλμα μας και μας κατέστησε ικανούς να δούμε την αληθινή θέση.»

“I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

«Εξακολουθώ να πιστεύω στη θεωρία της κεκλεισμένης θύρας, αλλά όχι με την έννοια με την οποία αρχικά χρησιμοποιούσαμε τον όρο ή με την οποία χρησιμοποιείται από τους αντιπάλους μου.»

“There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

«Υπήρχε μια κλειστή θύρα στις ημέρες του Νώε. Υπήρχε τότε μια απόσυρση του Πνεύματος του Θεού από την αμαρτωλή γενεά που αφανίστηκε στα ύδατα του Κατακλυσμού. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε στον Νώε το μήνυμα της κλειστής θύρας: “το πνεύμα μου δεν θέλει καταμένει πάντοτε μετά του ανθρώπου, διότι είναι και αυτός σαρξ· αι ημέραι όμως αυτού θέλουσιν είσθαι εκατόν είκοσι έτη” (Γένεσις 6:3).»

“There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

«Υπήρχε μια κεκλεισμένη θύρα στις ημέρες του Αβραάμ. Το έλεος έπαυσε να ικετεύει για τους κατοίκους των Σοδόμων, και όλοι, εκτός από τον Λωτ, μαζί με τη σύζυγό του και τις δύο θυγατέρες του, καταναλώθηκαν από το πυρ που κατέβηκε από τον ουρανό.

“There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

«Υπήρχε μία κλειστή θύρα κατά τις ημέρες του Χριστού. Ο Υιός του Θεού διακήρυξε προς τους απίστους Ιουδαίους εκείνης της γενεάς: “Ο οίκος σας αφήνεται σε σας έρημος” (Κατά Ματθαίον 23:38).»

“Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

«Καθώς ατένιζε κατά μήκος του ρεύματος του χρόνου προς τις έσχατες ημέρες, η ίδια άπειρη δύναμη διακήρυξε διά του Ιωάννη: “Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων και ουδείς κλείει, και κλείων και ουδείς ανοίγει” (Αποκάλυψις 3:7).»

“I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

Μου εδείχθη σε όραμα, και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι υπήρχε κλειστή θύρα το 1844. Όλοι όσοι είδαν το φως των μηνυμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου και απέρριψαν εκείνο το φως, αφέθηκαν στο σκότος. Και όσοι το δέχθηκαν και έλαβαν το Άγιο Πνεύμα, το οποίο συνόδευε την εξαγγελία του μηνύματος από τον ουρανό, και οι οποίοι κατόπιν απαρνήθηκαν την πίστη τους και χαρακτήρισαν την εμπειρία τους πλάνη, με τον τρόπο αυτό απέρριψαν το Πνεύμα του Θεού, και αυτό δεν αγωνιζόταν πλέον μαζί τους.

“Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

«Εκείνοι που δεν είδαν το φως δεν είχαν την ενοχή της απόρριψής του. Μόνον εκείνη την τάξη ανθρώπων, που είχε περιφρονήσει το φως από τον ουρανό, δεν μπορούσε να προσεγγίσει το Πνεύμα του Θεού. Και αυτή η τάξη περιλάμβανε, όπως έχω δηλώσει, τόσο εκείνους που αρνήθηκαν να δεχθούν το μήνυμα όταν τους παρουσιάσθηκε, όσο και εκείνους που, ενώ το είχαν δεχθεί, κατόπιν απαρνήθηκαν την πίστη τους. Αυτοί μπορεί να είχαν μορφή ευσέβειας και να ομολογούσαν ότι είναι ακόλουθοι του Χριστού· αλλά, επειδή δεν είχαν ζωντανή σύνδεση με τον Θεό, θα αιχμαλωτίζονταν από τις πλάνες του Σατανά. Αυτές οι δύο τάξεις παρουσιάζονται στο όραμα — εκείνοι που διακήρυξαν ότι το φως, το οποίο είχαν ακολουθήσει, ήταν πλάνη, και οι ασεβείς του κόσμου, οι οποίοι, έχοντας απορρίψει το φως, είχαν απορριφθεί από τον Θεό. Δεν γίνεται καμία αναφορά σε εκείνους που δεν είχαν δει το φως και, επομένως, δεν ήταν ένοχοι για την απόρριψή του.» Selected Messages, βιβλίο 1, 62, 63.

“It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

Εκείνοι που διά της πίστεως ακολουθούν τον Ιησού στο μεγάλο έργο της εξιλεώσεως είναι εκείνοι που λαμβάνουν τα οφέλη της μεσιτείας Του υπέρ αυτών, ενώ όσοι απορρίπτουν το φως που φέρνει σε θέα αυτό το έργο της διακονίας δεν ωφελούνται απ’ αυτό. Οι Ιουδαίοι, οι οποίοι απέρριψαν το φως που δόθηκε κατά την πρώτη έλευση του Χριστού και αρνήθηκαν να πιστεύσουν σ’ Αυτόν ως τον Σωτήρα του κόσμου, δεν μπορούσαν να λάβουν συγχώρηση μέσω Αυτού. Όταν ο Ιησούς, κατά την ανάληψή Του, εισήλθε με το ίδιο Του το αίμα στο ουράνιο αγιαστήριο για να εκχύσει επάνω στους μαθητές Του τις ευλογίες της μεσιτείας Του, οι Ιουδαίοι αφέθηκαν σε πλήρες σκοτάδι, ώστε να συνεχίσουν τις ανώφελες θυσίες και προσφορές τους. Η διακονία των τύπων και των σκιών είχε παύσει. Εκείνη η θύρα, διά της οποίας οι άνθρωποι είχαν προηγουμένως πρόσβαση προς τον Θεό, δεν ήταν πλέον ανοιχτή. Οι Ιουδαίοι είχαν αρνηθεί να Τον αναζητήσουν με τον μόνο τρόπο με τον οποίο τότε μπορούσε να βρεθεί, μέσω της διακονίας στο ουράνιο αγιαστήριο. Γι’ αυτό δεν βρήκαν καμία κοινωνία με τον Θεό. Γι’ αυτούς η θύρα ήταν κλειστή. Δεν είχαν καμία γνώση του Χριστού ως της αληθινής θυσίας και του μόνου μεσίτη ενώπιον του Θεού· επομένως δεν μπορούσαν να λάβουν τα οφέλη της μεσιτείας Του.

“The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

Η κατάσταση των απίστων Ιουδαίων απεικονίζει την κατάσταση των αμελών και απίστων μεταξύ των ομολογούντων Χριστιανών, οι οποίοι εκουσίως αγνοούν το έργο του ελεήμονος Αρχιερέως μας. Στην τυπική λατρεία, όταν ο αρχιερεύς εισερχόταν στα Άγια των Αγίων, όλος ο Ισραήλ όφειλε να συναχθεί γύρω από το αγιαστήριο και, με τον επισημότερο τρόπο, να ταπεινώσει τις ψυχές του ενώπιον του Θεού, ώστε να λάβει τη συγχώρηση των αμαρτιών του και να μη αποκοπεί από τη σύναξη. Πόσο μάλλον είναι ουσιώδες, κατά την παρούσα αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, να κατανοούμε το έργο του Αρχιερέως μας και να γνωρίζουμε ποια καθήκοντα απαιτούνται από εμάς.

“Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

«Οι άνθρωποι δεν μπορούν ατιμωρητί να απορρίπτουν την προειδοποίηση που ο Θεός, εν τη ευσπλαχνία Του, τους αποστέλλει. Ένα μήνυμα εστάλη από τον ουρανό προς τον κόσμο κατά τις ημέρες του Νώε, και η σωτηρία τους εξηρτάτο από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζαν εκείνο το μήνυμα. Επειδή απέρριψαν την προειδοποίηση, το Πνεύμα του Θεού απεσύρθη από το αμαρτωλό γένος, και αυτοί απωλέσθησαν στα ύδατα του Κατακλυσμού. Κατά τον καιρό του Αβραάμ, το έλεος έπαυσε να ικετεύει τους ενόχους κατοίκους των Σοδόμων, και όλοι, εκτός από τον Λωτ με τη σύζυγό του και τις δύο θυγατέρες του, κατεναλώθησαν από το πυρ που κατέβηκε από τον ουρανό. Έτσι και κατά τις ημέρες του Χριστού. Ο Υιός του Θεού διεκήρυξε προς τους απίστους Ιουδαίους εκείνης της γενεάς: “Ιδού, αφίνεται εις εσάς ο οίκος σας έρημος.” Ματθαίος 23:38. Ατενίζοντας προς τις έσχατες ημέρες, η ίδια Άπειρη Δύναμη διακηρύσσει, αναφορικά με εκείνους οι οποίοι “δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας, διά να σωθούν”: “Και διά τούτο θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλ’ ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν.” 2 Θεσσαλονικείς 2:10–12. Καθώς απορρίπτουν τις διδασκαλίες του λόγου Του, ο Θεός αποσύρει το Πνεύμα Του και τους αφήνει στις πλάνες τις οποίες αγαπούν.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 430, 431.