We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”
Τελειώσαμε το προηγούμενο άρθρο με το ερώτημα: «Με αυτές τις έννοιες δεδομένες, μπορεί να τεθεί το ερώτημα πώς συνέβη ώστε, κατά την 11η Σεπτεμβρίου, το βιβλίο του Ιωήλ να καταστεί το μήνυμα που ο Πέτρος προσδιόρισε κατά την Πεντηκοστή;»
Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”
Ο Πέτρος υποδείκνυε ότι ο Ιωήλ εκπληρωνόταν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, η οποία αποτελεί χρονικό σημείο που σηματοδοτεί το τέλος της Πεντηκοστιανής περιόδου. Στην Πεντηκοστιανή περίοδο υπήρξε μια εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος στην αρχή, και κατόπιν μια μεγαλύτερη εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος στο τέλος. Κατά πίστην, κατανοώντας ότι τόσο η Βίβλος όσο και το Πνεύμα της Προφητείας εφαρμόζουν τον Ιωήλ στον καιρό της όψιμης βροχής, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι το βιβλίο του Ιωήλ κατέστη παρούσα αλήθεια την 11η Σεπτεμβρίου· και ότι κάθε στοιχείο του βιβλίου θα αναφέρεται άμεσα στην προφητική ιστορία που αρχίζει την 11η Σεπτεμβρίου και εκτείνεται έως και περιλαμβάνει τις επτά έσχατες πληγές, τις οποίες ο Ιωήλ προσδιορίζει ως την «ημέρα του Κυρίου».
As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.
Όπως προτυπώθηκε από το 1888, στις 9/11 η παρουσίαση του μηνύματος προς τη Λαοδίκεια κατέστη παρούσα δοκιμαστική αλήθεια. Ο Ησαΐας προτυπώνει το ίδιο αυτό μήνυμα στο πεντηκοστό όγδοο κεφάλαιο, με τη φωνή της σάλπιγγας να δείχνει στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του. Η «ημέρα» κατά την οποία ο Ησαΐας αρχίζει να υψώνει τη φωνή του ως σάλπιγγα είναι η ίδια ημέρα κατά την οποία άδει το άσμα του αμπελώνος.
In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.
Κατ’ ἐκείνην την ημέραν άσατε εις αυτήν· Αμπελών οίνου εκλεκτού. Εγώ ο Κύριος φυλάττω αυτόν· θέλω ποτίζει αυτόν πάσαν στιγμήν· μήπως τις βλάψη αυτόν, θέλω φυλάττει αυτόν νύκτα και ημέραν. Θυμός δεν είναι εν εμοί· τις ήθελε παρατάξει εναντίον μου εν μάχη τας τριβόλους και τας ακάνθας; ήθελον διέλθει δι’ αυτών, ήθελον κατακαύσει αυτάς ομού. Ή ας κρατηθή της δυνάμεώς μου, διά να κάμη ειρήνην μετ’ εμού· και θέλει κάμει ειρήνην μετ’ εμού. Θέλει κάμει τους ερχομένους εκ του Ιακώβ να ριζώσωσιν· ο Ισραήλ θέλει ανθίσει και βλαστήσει, και θέλει γεμίσει το πρόσωπον της οικουμένης με καρπόν. Ησαΐας 27:2–6.
Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.
Το σύγχρονο πνευματικό «Ισραήλ θέλει ανθίσει και βλαστήσει, και γεμίσει το πρόσωπο της οικουμένης με καρπό» κατά την περίοδο της όψιμης βροχής, διότι η πρώιμη βροχή προκαλεί τη βλάστηση και την άνθηση ενός φυτού, και η όψιμη βροχή παράγει τον καρπό. Όταν τα κτίρια της Νέας Υόρκης κατέρρευσαν στις 11/9, ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατήλθε και η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει. Κατά τον καιρό εκείνο, οι σκοποί του Θεού έπρεπε να σαλπίσουν στη Λαοδικειακή εκκλησία. Το μήνυμα του Ησαΐα, το οποίο προσδιορίζει τις αμαρτίες του λαού του Θεού, είναι επίσης το άσμα του αμπελώνος του ερυθρού οίνου. Το πρώτο κεφάλαιο του Ιωήλ είναι ακριβώς αυτό το μήνυμα.
The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.
Ο λόγος του Κυρίου που ήλθε προς τον Ιωήλ, τον υιό του Φαθουήλ.
Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.
Ακούσατε τούτο, πρεσβύτεροι, και δώσατε ακρόασιν, πάντες οι κάτοικοι της γης. Έγινε τοιούτο στις ημέρες σας, ή ακόμη και στις ημέρες των πατέρων σας; Διηγηθήτε το εις τα τέκνα σας, και ας διηγηθούν τα τέκνα σας εις τα τέκνα αυτών, και τα τέκνα αυτών εις άλλην γενεάν.
That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.
Ὃ ἀφῆκεν ὁ βροῦχος, κατέφαγεν ἡ ἀκρίς· καὶ ὃ ἀφῆκεν ἡ ἀκρίς, κατέφαγεν ὁ βρούκος· καὶ ὃ ἀφῆκεν ὁ βρούκος, κατέφαγεν ἡ ἐρυσίβη.
Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.
Ξυπνήστε, εσείς οι μεθυσμένοι, και θρηνήστε· και ολολύξτε, όλοι εσείς οι πότες του οίνου, εξαιτίας του νέου οίνου· διότι αφαιρέθηκε από το στόμα σας.
For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.
Διότι ανέβη έθνος επί την γην μου, ισχυρόν και αναρίθμητον· οι οδόντες αυτού είναι οδόντες λέοντος, και έχει τους μυλοδόντας μεγάλης λεαίνης. Ηρήμωσε την άμπελόν μου και απεγύμνωσε την συκήν μου· την κατέστησε ολόγυμνη και την έρριψεν· οι κλάδοι αυτής έγειναν λευκοί. Θρήνησον ως παρθένος περιεζωσμένη σάκκον διά τον σύζυγον της νεότητός της. Η προσφορά εξ αλεύρου και η σπονδή εξέλιπον από του οίκου του Κυρίου· πενθούσιν οι ιερείς, οι λειτουργοί του Κυρίου. Ο αγρός ηρημώθη, η γη πενθεί· διότι ο σίτος εχάθη, ο νέος οίνος εξηράνθη, το έλαιον εμαράνθη.
Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.
Καταισχύνθητε, ω γεωργοί· ολολύξατε, ω αμπελουργοί, εξαιτίας του σίτου και του κριθαριού· διότι ο θερισμός του αγρού αφανίσθηκε. Η άμπελος εξηράνθη, και η συκή μαραίνεται· η ροδιά, και ο φοίνικας επίσης, και η μηλέα, μάλιστα όλα τα δένδρα του αγρού, έχουν μαραθεί· διότι η χαρά εμαράνθη από τους υιούς των ανθρώπων.
Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.
Περιζωσθήτε και θρηνήσατε, ιερείς· ολολύξατε, λειτουργοί του θυσιαστηρίου· ελάτε, διανυκτερεύσατε ενδεδυμένοι σάκκους, λειτουργοί του Θεού μου· διότι η προσφορά τροφής και η σπονδή αφαιρέθηκαν από τον οίκο του Θεού σας. Αγιάσατε νηστεία, κηρύξατε πανήγυρη· συνάξατε τους πρεσβυτέρους και όλους τους κατοίκους της γης στον οίκο του Κυρίου του Θεού σας και βοήσατε προς τον Κύριο· Αλλοίμονο για την ημέρα! διότι η ημέρα του Κυρίου είναι πλησίον, και ως όλεθρος από τον Παντοδύναμο θα έλθει. Δεν αποκόπηκε η τροφή μπροστά στα μάτια μας, ναι, η χαρά και η ευφροσύνη από τον οίκο του Θεού μας; Ο σπόρος εσάπη κάτω από τους σβώλους του, οι αποθήκες ερημώθηκαν, οι σιτοβολώνες κατεδαφίστηκαν· διότι ο σίτος εμαράνθη. Πώς στενάζουν τα κτήνη! οι αγέλες των βοοειδών είναι σε αμηχανία, επειδή δεν έχουν βοσκή· ναι, και τα ποίμνια των προβάτων ερημώθηκαν.
O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.
Κύριε, προς σὲ θέλω βοήσει· διότι πῦρ κατέφαγε τὰς βοσκὰς τῆς ἐρήμου, καὶ φλὸξ κατέκαυσε πάντα τὰ δένδρα τοῦ πεδίου. Καὶ τὰ θηρία τοῦ πεδίου κράζουσιν ἐπίσης πρὸς σέ· διότι οἱ ποταμοὶ τῶν ὑδάτων ἐξηράνθησαν, καὶ πῦρ κατέφαγε τὰς βοσκὰς τῆς ἐρήμου. Ἰωήλ 1:1–20.
The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.
Το πρώτο κεφάλαιο του Ιωήλ αναφέρεται στην καταστροφή του αμπελώνος του Θεού. Ο Ησαΐας καθορίζει «εκείνη την ημέρα» ως την ημέρα κατά την οποία αρχίζει η όψιμη βροχή, διότι κατά την ημέρα εκείνη τα φυτά αρχίζουν να ανθίζουν και να βλαστάνουν. Το γεγονός ότι ο Ησαΐας μάς πληροφορεί πως ο λαός του Θεού θα «ριζώσει», θα «ανθίσει και θα βλαστήσει» και θα γεμίσει τη γη με «καρπό» απεικονίζει μια προοδευτική ιστορία τριών σταδίων. Ένα φυτό «ριζώνει» στο έδαφος. Το να «ριζώσει», λοιπόν, σημαίνει να σταθεί επάνω στο έδαφος, το οποίο είναι το ισόγειο ή το θεμέλιο. Εκείνοι που «εξέρχονται από τον Ιακώβ» «ριζώνουν» και έπειτα ονομάζονται «Ισραήλ». Εκείνοι που εξέρχονται από την εμπειρία της Λαοδίκειας ονομάζονται κατόπιν Φιλαδέλφειοι, αν και η διατήρηση εκείνης της εμπειρίας απαιτεί νίκη σε μια διαδικασία δοκιμασίας που καταλήγει στον νόμο της Κυριακής.
The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.
Η προφητική σχέση του Ιακώβ (του σφετεριστή) και του Ισραήλ (του νικητή) καταδεικνύει ότι, στο 9/11, όσοι «ριζώνονται» διά της επιστροφής στα θεμέλια, εκεί και τότε εισέρχονται σε σχέση διαθήκης. Προφητικώς, η αλλαγή ονόματος αποτελεί σύμβολο διαθήκης, όπως αντιπροσωπεύεται στις περιπτώσεις του Άβραμ προς Αβραάμ, της Σαράι προς Σάρρα, του Ιακώβ προς Ισραήλ και άλλων. Στο εδάφιο, όσοι επέστρεψαν στις παλαιές θεμελιώδεις αλήθειες στο 9/11 εισήλθαν σε σχέση διαθήκης, καθώς η βροχή άρχισε να παράγει άνθη και οφθαλμούς. Κατά τον νόμο της Κυριακής, ολόκληρος ο κόσμος θα πληρωθεί με «καρπό», διότι τότε η βροχή θα εκχυθεί χωρίς μέτρο.
Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.
Ο Ησαΐας πρέπει να συμφωνεί με τον Ησαΐα, και βεβαίως με όλους τους άλλους προφήτες, αλλά ο Ησαΐας πρέπει να υψώσει τη φωνή του ως σάλπιγγα και να δείξει στους Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας τις αμαρτίες τους μέσα στο πλαίσιο του άσματος του αμπελώνος. Το άσμα εκείνο εψάλη από τον Ιησού στην παραβολή του αμπελώνος. Ο αμπελώνας Τον έκανε να κλάψει καθώς, για τελευταία φορά πριν από τον σταυρό, αγνάντευε την Ιερουσαλήμ, γνωρίζοντας ότι ο αρχαίος Ισραήλ είχε φθάσει στο τέλος της δοκιμαστικής του περιόδου και παραμεριζόταν ως λαός της διαθήκης του Θεού. Ταυτοχρόνως ο Χριστός εισήρχετο σε διαθήκη με έναν λαό που θα έφερε τους προσήκοντες καρπούς από τον αμπελώνα του Θεού. Είτε η ιστορία του αμπελώνος αφορά τον Ιησού του Ναυή στην αρχή είτε τον Ιησού στο τέλος, εκείνοι που έγιναν ο λαός της νέας διαθήκης προτυποποιούσαν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.
Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.
Ο Χριστός μίλησε για την προφητεία του αμπελώνα του Ησαΐα, όπως και η Αδελφή Ουάιτ.
“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.
«Η παραβολή του αμπελώνα δεν εφαρμόζεται μόνο στο Ιουδαϊκό έθνος. Έχει ένα δίδαγμα για εμάς. Η εκκλησία αυτής της γενεάς έχει προικισθεί από τον Θεό με μεγάλα προνόμια και ευλογίες, και Εκείνος αναμένει ανάλογη ανταπόδοση.» Christ Object Lessons, 296.
It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.
Είναι διδακτικό να διαβάσουμε το χωρίο που οδηγεί στην τελευταία δήλωση από το Πνεύμα της Προφητείας.
“Chapter 23—The Lord’s Vineyard
«Κεφάλαιο 23—Ο Αμπελώνας του Κυρίου»
“The Jewish Nation
«Το Ιουδαϊκό Έθνος»
“The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.
Η παραβολή των δύο υιών ακολουθήθηκε από την παραβολή του αμπελώνος. Στην πρώτη, ο Χριστός είχε θέσει ενώπιον των Ιουδαίων διδασκάλων τη σπουδαιότητα της υπακοής. Στη δεύτερη, υπέδειξε τις πλούσιες ευλογίες που είχαν χορηγηθεί στον Ισραήλ, και μέσα από αυτές κατέδειξε την αξίωση του Θεού για την υπακοή τους. Έθεσε ενώπιόν τους τη δόξα του σκοπού του Θεού, τον οποίο, μέσω της υπακοής, θα μπορούσαν να είχαν εκπληρώσει. Παραμερίζοντας το πέπλο από το μέλλον, έδειξε πώς, με την αποτυχία να εκπληρώσει τον σκοπό Του, ολόκληρο το έθνος απεμπολούσε την ευλογία Του και επέφερε επάνω στον εαυτό του την καταστροφή.
“‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’
«Υπήρχε κάποιος οικοδεσπότης», είπε ο Χριστός, «ο οποίος φύτεψε αμπελώνα, και τον περιέφραξε ολόγυρα, και άνοιξε μέσα του ληνό, και έκτισε πύργο, και τον εκμίσθωσε σε γεωργούς, και απεδήμησε σε μακρινή χώρα».
“A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.
Μια περιγραφή αυτού του αμπελώνα δίδεται από τον προφήτη Ησαΐα: «Τώρα θέλω ψάλει εις τον ηγαπημένον μου άσμα περί του αγαπημένου μου, περί του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχε αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου· και περιέφραξεν αυτόν, και συνήγαγεν τους λίθους αυτού, και εφύτευσεν αυτόν με άμπελον εκλεκτήν, και ωκοδόμησε πύργον εν τω μέσω αυτού, και κατεσκεύασε και ληνόν εν αυτώ· και προσεδόκα να κάμη σταφυλάς.» Ησαΐας 5:1, 2.
“The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.
«Ο γεωργός εκλέγει ένα κομμάτι γης από την έρημο· το περιφράσσει, το εκχερσώνει και το καλλιεργεί, και το φυτεύει με εκλεκτές αμπέλους, αναμένοντας πλούσια συγκομιδή. Από αυτό το τεμάχιο γης, λόγω της υπεροχής του έναντι της ακαλλιέργητης ερημιάς, αναμένει να λάβει τιμή, καθώς θα φανερώνει τα αποτελέσματα της φροντίδας και του μόχθου του για την καλλιέργειά του. Έτσι ο Θεός είχε εκλέξει έναν λαό από τον κόσμο, για να εκπαιδευθεί και να διαπαιδαγωγηθεί από τον Χριστό. Ο προφήτης λέγει: “Ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ, και οι άνδρες του Ιούδα το τερπνόν φυτόν αυτού.” Ησαΐας 5:7. Επάνω σε αυτόν τον λαό ο Θεός είχε απονείμει μεγάλα προνόμια, ευλογώντας τον πλουσίως από την άφθονη αγαθότητά Του. Προσδοκούσε να Τον τιμούν, φέροντας καρπό. Έπρεπε να αποκαλύπτουν τις αρχές της βασιλείας Του. Εν μέσω ενός πεπτωκότος και πονηρού κόσμου, έπρεπε να εκπροσωπούν τον χαρακτήρα του Θεού.»
“As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.
«Ως αμπελώνας του Κυρίου, αυτοί έπρεπε να παράγουν καρπό εντελώς διαφορετικό από εκείνον των εθνών. Αυτοί οι ειδωλολατρικοί λαοί είχαν παραδοθεί στο να εργάζονται την ανομία. Βία και έγκλημα, πλεονεξία, καταπίεση και οι πλέον διεφθαρμένες πράξεις, ασκούνταν χωρίς κανέναν περιορισμό. Η ανομία, η εξαχρείωση και η αθλιότητα ήταν οι καρποί του διεφθαρμένου δένδρου. Σε έκδηλη αντίθεση έπρεπε να είναι ο καρπός που έφερε η άμπελος της φυτείας του Θεού.»
“It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.
«Ήταν προνόμιο του Ιουδαϊκού έθνους να εκπροσωπήσει τον χαρακτήρα του Θεού, όπως αυτός είχε αποκαλυφθεί στον Μωυσή. Σε απάντηση στην προσευχή του Μωυσή: “Δείξον μοι την δόξαν σου”, ο Κύριος υποσχέθηκε: “Εγώ θέλω κάμει να παρέλθη έμπροσθέν σου πάσα η αγαθότης μου”. Έξοδος 33:18, 19. «Και ο Κύριος παρήλθεν έμπροσθεν αυτού και εκήρυξεν· Κύριος, Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολύς εις έλεος και αλήθειαν, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν». Έξοδος 34:6, 7. Αυτός ήταν ο καρπός που ο Θεός επιθυμούσε από τον λαό Του. Μέσα στην καθαρότητα του χαρακτήρα τους, στην αγιότητα της ζωής τους, στο έλεός τους και στην αγαθότητα και τη συμπόνια τους, έπρεπε να δείξουν ότι «ο νόμος του Κυρίου είναι τέλειος, επιστρέφων ψυχήν». Ψαλμός 19:7.»
“Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.
«Μέσω του Ιουδαϊκού έθνους ήταν σκοπός του Θεού να μεταδώσει πλούσιες ευλογίες σε όλους τους λαούς. Μέσω του Ισραήλ έπρεπε να προετοιμασθεί η οδός για τη διάχυση του φωτός Του σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα έθνη του κόσμου, ακολουθώντας διεφθαρμένες πρακτικές, είχαν χάσει τη γνώση του Θεού. Όμως, με το έλεός Του, ο Θεός δεν τα εξάλειψε από την ύπαρξη. Είχε σκοπό να τους δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουν Εκείνον μέσω της εκκλησίας Του. Όρισε οι αρχές που αποκαλύφθηκαν μέσω του λαού Του να αποτελέσουν το μέσο για την αποκατάσταση της ηθικής εικόνας του Θεού στον άνθρωπο.»
“It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.
«Για την εκπλήρωση αυτού του σκοπού κάλεσε ο Θεός τον Αβραάμ να εξέλθει από τους ειδωλολατρικούς συγγενείς του και τον πρόσταξε να κατοικήσει στη γη της Χαναάν. «Και θέλω σε κάμει έθνος μέγα», είπε, «και θέλω σε ευλογήσει, και θέλω μεγαλύνει το όνομά σου· και θέλεις είσθαι ευλογία». Γένεσις 12:2.
“The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.
Οι απόγονοι του Αβραάμ, ο Ιακώβ και οι απόγονοί του, οδηγήθηκαν στην Αίγυπτο, ώστε εν μέσω εκείνου του μεγάλου και πονηρού έθνους να αποκαλύψουν τις αρχές της βασιλείας του Θεού. Η ακεραιότητα του Ιωσήφ και το θαυμαστό του έργο στη διαφύλαξη της ζωής ολόκληρου του αιγυπτιακού λαού αποτελούσαν αναπαράσταση της ζωής του Χριστού. Ο Μωυσής και πολλοί άλλοι υπήρξαν μάρτυρες του Θεού.
“In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.
«Κατά την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, ο Κύριος φανέρωσε εκ νέου τη δύναμή Του και το έλεός Του. Τα θαυμαστά έργα Του για την απελευθέρωσή τους από τη δουλεία και οι ενέργειές Του προς αυτούς κατά την πορεία τους μέσα από την έρημο δεν έγιναν μόνο προς όφελός τους. Αυτά έπρεπε να αποτελέσουν ένα διδακτικό παράδειγμα για τα γύρω έθνη. Ο Κύριος αποκάλυψε τον εαυτό Του ως Θεό υπεράνω κάθε ανθρώπινης εξουσίας και μεγαλείου. Τα σημεία και τα τέρατα που επιτέλεσε υπέρ του λαού Του έδειξαν τη δύναμή Του πάνω στη φύση και πάνω στους ισχυρότερους από εκείνους που λάτρευαν τη φύση. Ο Θεός διήλθε μέσα από την υπερήφανη γη της Αιγύπτου, όπως θα διέλθει μέσα από τη γη κατά τις έσχατες ημέρες. Με πυρ και θύελλα, σεισμό και θάνατο, ο μέγας ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ λύτρωσε τον λαό Του. Τους έβγαλε από τη γη της δουλείας. Τους οδήγησε μέσα από τη “μεγάλην και φοβεράν εκείνην έρημον, όπου ήσαν όφεις φλογεροί και σκορπίοι και ξηρασία”. Δευτερονόμιον 8:15. Τους ανέβλυσε νερό από “την πέτραν την σκληράν” και τους έθρεψε με “σίτον ουρανού”. Ψαλμός 78:24. «Διότι», είπε ο Μωυσής, «μερίς του Κυρίου είναι ο λαός Αυτού· ο Ιακώβ είναι ο κλήρος της κληρονομίας Αυτού. Αυτόν εύρεν εν γη ερήμω, και εν ερημία ολολυζούση και αγρίᾳ· περιεκύκλωσεν αυτόν, εφρόντισεν δι’ αυτόν, εφύλαξεν αυτόν ως κόρην οφθαλμού αυτού. Καθώς ο αετός διεγείρει την φωλεάν αυτού, υπερίπταται επάνω των νεοσσών αυτού, εκτείνει τας πτέρυγας αυτού, λαμβάνει αυτούς, βαστάζει αυτούς επί των πτερύγων αυτού· ούτως ο Κύριος μόνος ωδήγησεν αυτόν, και δεν ήτο μετ’ αυτού θεός αλλότριος». Δευτερονόμιον 32:9–12. Έτσι τους έφερε προς τον εαυτό Του, ώστε να κατοικούν ως υπό τη σκέπη του Υψίστου.»
“Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.
«Ο Χριστός ήταν ο ηγέτης των τέκνων του Ισραήλ κατά τις περιπλανήσεις τους στην έρημο. Περιβεβλημένος με τον στύλο της νεφέλης την ημέρα και με τον στύλο του πυρός τη νύχτα, τους οδηγούσε και τους κατηύθυνε. Τους διαφύλαξε από τους κινδύνους της ερήμου, τους έφερε στη γη της επαγγελίας, και ενώπιον όλων των εθνών που δεν αναγνώριζαν τον Θεό εγκατέστησε το Ισραήλ ως τη δική Του εκλεκτή κτήση, τον αμπελώνα του Κυρίου.»
“To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.
«Στον λαό αυτόν είχαν εμπιστευθεί τα λόγια του Θεού. Ήταν περιφραγμένοι από τα προστάγματα του νόμου Του, τις αιώνιες αρχές της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της αγνότητας. Η υπακοή στις αρχές αυτές έπρεπε να είναι η προστασία τους, διότι θα τους έσωζε από το να καταστρέφουν τους εαυτούς τους με αμαρτωλές πράξεις. Και, όπως ο πύργος στον αμπελώνα, ο Θεός έθεσε στο μέσον της γης τον άγιό Του ναό.»
“Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.
«Ο Χριστός ήταν ο διδάσκαλός τους. Όπως είχε υπάρξει μαζί τους στην έρημο, έτσι εξακολουθούσε να είναι ο διδάσκαλος και οδηγός τους. Στη σκηνή του μαρτυρίου και στον ναό η δόξα Του κατοικούσε στην αγία Σεχινά επάνω από το ιλαστήριο. Υπέρ αυτών φανέρωνε αδιάκοπα τον πλούτο της αγάπης και της μακροθυμίας Του.
“God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.
Ο Θεός επιθύμησε να καταστήσει τον λαό Του, τον Ισραήλ, έπαινο και δόξα. Τους δόθηκε κάθε πνευματικό προνόμιο. Ο Θεός δεν τους στέρησε τίποτε από όσα συνέβαλλαν στη διαμόρφωση χαρακτήρα, που θα τους καθιστούσε εκπροσώπους Του.
“Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.
Η υπακοή τους στον νόμο του Θεού θα τους καθιστούσε θαύμα ευημερίας ενώπιον των εθνών του κόσμου. Εκείνος που μπορούσε να τους δώσει σοφία και επιδεξιότητα σε κάθε επιτήδειο έργο θα εξακολουθούσε να είναι ο διδάσκαλός τους και θα τους εξευγένιζε και θα τους ανύψωνε διά της υπακοής στους νόμους Του. Αν ήταν υπάκουοι, θα προφυλάσσονταν από τις ασθένειες που μάστιζαν άλλα έθνη και θα ευλογούνταν με σφρίγος διανοίας. Η δόξα του Θεού, η μεγαλειότητά Του και η δύναμή Του επρόκειτο να φανερωθούν σε όλη τους την ευημερία. Επρόκειτο να είναι βασίλειο ιερέων και αρχόντων. Ο Θεός τούς παρείχε κάθε μέσο, ώστε να καταστούν το μέγιστο έθνος επί της γης.
“In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.
«Με τον πλέον σαφή τρόπο ο Χριστός, μέσω του Μωυσέως, είχε θέσει ενώπιόν τους τον σκοπό του Θεού και είχε καταστήσει φανερούς τους όρους της ευημερίας τους. «Διότι συ είσαι λαός άγιος εις Κύριον τον Θεόν σου», είπε· «σε εξέλεξεν ο Κύριος ο Θεός σου, διά να είσαι εις Αυτόν λαός ιδιαίτερος, υπεράνω πάντων των λαών των επί προσώπου της γης…. Γνώρισον λοιπόν ότι Κύριος ο Θεός σου, Αυτός είναι ο Θεός, ο Θεός ο πιστός, όστις φυλάττει την διαθήκην και το έλεος προς τους αγαπώντας Αυτόν και φυλάττοντας τας εντολάς Αυτού έως χιλίων γενεών…. Συ λοιπόν θέλεις φυλάττει τας εντολάς και τα διατάγματα και τας κρίσεις, τας οποίας εγώ σε προστάζω σήμερον, διά να κάμνης αυτάς. Και θέλει συμβή, εάν ακούητε τας κρίσεις ταύτας και φυλάττητε και εκτελήτε αυτάς, ότι Κύριος ο Θεός σου θέλει φυλάττει προς σε την διαθήκην και το έλεος, τα οποία ώμοσε προς τους πατέρας σου· και θέλει σε αγαπά και σε ευλογεί και σε πληθύνει· θέλει ευλογήσει επίσης τον καρπόν της κοιλίας σου και τον καρπόν της γης σου, τον σίτον σου και τον οίνον σου και το έλαιόν σου, την αύξησιν των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου, εν τη γη την οποίαν ώμοσε προς τους πατέρας σου να σοι δώση. Θέλεις είσθαι ευλογημένος υπέρ πάντας τους λαούς…. Και ο Κύριος θέλει αφαιρέσει από σου πάσαν νόσον και δεν θέλει επιφέρει επί σε ουδεμίαν εκ των κακών νόσων της Αιγύπτου, τας οποίας γνωρίζεις.» Δευτερονόμιον 7:6, 9, 11–15.»
“If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.
«Εάν ετήρουν τας εντολάς Αυτού, ο Θεός υπεσχέθη να τους δώσει το εκλεκτόν του σίτου και να αναβλύσει εις αυτούς μέλι εκ της πέτρας. Με μακροημέρευσιν ήθελε τους χορτάσει και να δείξει εις αυτούς τη σωτηρίαν Αυτού.»
“Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.
«Διαμέσου της ανυπακοής προς τον Θεό, ο Αδάμ και η Εύα είχαν χάσει την Εδέμ, και εξαιτίας της αμαρτίας όλη η γη είχε καταραστεί. Αλλά εάν ο λαός του Θεού ακολουθούσε τις οδηγίες Του, η γη τους θα αποκαθίστατο σε γονιμότητα και ωραιότητα. Ο Ίδιος ο Θεός τούς έδωσε κατευθύνσεις σχετικά με την καλλιέργεια του εδάφους, και αυτοί έπρεπε να συνεργάζονται μαζί Του για την αποκατάστασή του. Έτσι ολόκληρη η χώρα, υπό την κυριαρχία του Θεού, θα γινόταν ένα διδακτικό παράδειγμα πνευματικής αλήθειας. Όπως, με υπακοή στους φυσικούς νόμους Του, η γη θα παρήγε τους θησαυρούς της, έτσι, με υπακοή στον ηθικό νόμο Του, οι καρδιές του λαού έπρεπε να αντανακλούν τα γνωρίσματα του χαρακτήρα Του. Ακόμη και οι εθνικοί θα αναγνώριζαν την υπεροχή εκείνων που υπηρετούσαν και λάτρευαν τον ζώντα Θεό.»
“‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.
«Ιδού», είπε ο Μωυσής, «σας εδίδαξα διατάγματα και κρίσεις, καθώς ο Κύριος ο Θεός μου με προσέταξε, διά να πράττητε ούτως εν τη γη εις την οποίαν εισέρχεσθε διά να κληρονομήσητε αυτήν. Φυλάξατε λοιπόν και εκτελείτε αυτά· διότι τούτο είναι η σοφία σας και η σύνεσίς σας ενώπιον των εθνών, τα οποία θέλουσιν ακούσει πάντα τα διατάγματα ταύτα και θέλουσιν ειπεί, Βεβαίως το μέγα τούτο έθνος είναι λαός σοφός και συνετός. Διότι ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, ώστε να έχη τον Θεόν τόσον πλησίον αυτού, καθώς είναι ο Κύριος ο Θεός ημών εις πάντα όσα επικαλούμεθα Αυτόν δι’ αυτά; Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, ώστε να έχη διατάγματα και κρίσεις τόσον δικαίας, καθώς όλος ο νόμος ούτος, τον οποίον εγώ θέτω ενώπιόν σας σήμερον;» Δευτερονόμιον 4:5–8.
“The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.
Οι υιοί του Ισραήλ έπρεπε να καταλάβουν ολόκληρη την επικράτεια που ο Θεός τους είχε ορίσει. Τα έθνη εκείνα που απέρριπταν τη λατρεία και την υπηρεσία του αληθινού Θεού έπρεπε να εκδιωχθούν από την κατοχή της. Πλην όμως, σκοπός του Θεού ήταν, μέσω της αποκαλύψεως του χαρακτήρα Του διά του Ισραήλ, να ελκυσθούν οι άνθρωποι προς Αυτόν. Σε ολόκληρο τον κόσμο έπρεπε να δοθεί η πρόσκληση του ευαγγελίου. Μέσω της διδασκαλίας της θυσιαστικής λατρείας, ο Χριστός έπρεπε να υψωθεί ενώπιον των εθνών, και όλοι όσοι θα απέβλεπαν προς Αυτόν θα ζούσαν. Όλοι όσοι, όπως η Ραάβ η Χαναναία και η Ρουθ η Μωαβίτις, στρέφονταν από την ειδωλολατρία στη λατρεία του αληθινού Θεού, έπρεπε να ενωθούν με τον εκλεκτό λαό Του. Καθώς ο αριθμός του Ισραήλ θα αυξανόταν, έπρεπε να επεκτείνουν τα όριά τους, έως ότου η βασιλεία τους περιλάβει τον κόσμο.
“God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.
«Ο Θεός επιθυμούσε να υπαγάγει όλους τους λαούς υπό την ελεήμονα κυριαρχία Του. Επιθυμούσε η γη να πληρωθεί με χαρά και ειρήνη. Δημιούργησε τον άνθρωπο για ευτυχία και ποθεί να πληρώσει τις ανθρώπινες καρδιές με την ειρήνη του ουρανού. Επιθυμεί οι επίγειες οικογένειες να είναι σύμβολο της μεγάλης οικογένειας άνω.»
“But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.
«Αλλ’ ο Ισραήλ δεν εκπλήρωσε τον σκοπό του Θεού. Ο Κύριος διακήρυξε: “Εγώ δε σε εφύτευσα άμπελον εκλεκτήν, σπέρμα όλως γνήσιον· πώς λοιπόν μετεβλήθης εις εμέ εις εκφυλισμένον κλήμα ξένης αμπέλου;” Ιερεμίας 2:21. “Ο Ισραήλ είναι άμπελος κενή, καρπόν φέρει εις εαυτόν.” Ωσηέ 10:1. “Και τώρα, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου. Τι ήτο δυνατόν να γίνη ακόμη εις τον αμπελώνα μου, το οποίον δεν έκαμα εις αυτόν; Διά τι, ενώ επερίμενα να κάμη σταφύλια, έκαμε αγριοστάφυλα; Και τώρα, λοιπόν, θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εις τον αμπελώνα μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού, και θέλει καταφαγωθή· και θέλω κατεδαφίσει τον τοίχον αυτού, και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον· δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσιν αναβή εις αυτόν άκανθαι και τρίβολοι· προσέτι θέλω προστάξει τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ’ αυτόν. Διότι … επερίμενε κρίσιν, αλλ’ ιδού καταδυνάστευσις· δικαιοσύνην, αλλ’ ιδού κραυγή.” Ησαΐας 5:3–7.»
“The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.
Ο Κύριος είχε θέσει ενώπιον του λαού Του, μέσω του Μωυσή, το αποτέλεσμα της απιστίας. Με το να αρνούνται να τηρούν τη διαθήκη Του, θα απέκοπταν τους εαυτούς τους από τη ζωή του Θεού, και η ευλογία Του δεν θα μπορούσε να έλθει επάνω τους. «Πρόσεχε», είπε ο Μωυσής, «μήπως λησμονήσεις Κύριον τον Θεόν σου, ώστε να μη φυλάττεις τας εντολάς αυτού και τας κρίσεις αυτού και τα διατάγματα αυτού, τα οποία εγώ σε προστάζω σήμερον· μήποτε, αφού φάγης και χορτασθής, και οικοδομήσης καλούς οίκους και κατοικήσης εν αυτοίς, και πληθυνθώσι τα βόδιά σου και τα πρόβατά σου, και πληθυνθώσι το αργύριόν σου και το χρυσίόν σου, και πάντα όσα έχεις πληθυνθώσιν, τότε υψωθή η καρδία σου και λησμονήσης Κύριον τον Θεόν σου…. και είπης εν τη καρδία σου, Η δύναμίς μου και η ισχύς της χειρός μου απέκτησάν μοι τον πλούτον τούτον…. Και εάν λησμονήσης παντάπασι Κύριον τον Θεόν σου, και πορευθής οπίσω άλλων θεών, και λατρεύσης αυτούς, και προσκυνήσης αυτούς, διαμαρτύρομαι εναντίον σας σήμερον ότι βεβαίως θέλετε απολεσθή. Καθώς τα έθνη, τα οποία ο Κύριος αφανίζει έμπροσθέν σας, ούτως θέλετε απολεσθή· διότι δεν ηθελήσατε να υπακούσητε εις την φωνήν Κυρίου του Θεού σας.» Δευτερονόμιον 8:11–14, 17, 19, 20.
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
«Η προειδοποίηση δεν εισακούσθηκε από τον Ιουδαϊκό λαό. Λησμόνησαν τον Θεό και έχασαν από τα μάτια τους το υψηλό προνόμιό τους ως εκπρόσωποί Του. Οι ευλογίες που είχαν λάβει δεν έφεραν καμία ευλογία στον κόσμο. Όλα τα πλεονεκτήματά τους τα ιδιοποιήθηκαν για τη δική τους δόξα. Στέρησαν από τον Θεό την υπηρεσία που απαιτούσε από αυτούς και στέρησαν από τους συνανθρώπους τους τη θρησκευτική καθοδήγηση και το άγιο παράδειγμα. Όπως οι κάτοικοι του προ του κατακλυσμού κόσμου, ακολούθησαν κάθε επινόηση των πονηρών καρδιών τους. Έτσι κατέστησαν τα ιερά πράγματα να φαίνονται ως φάρσα, λέγοντας: “Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είναι ούτοι” (Ιερεμίας 7:4), ενώ ταυτόχρονα παρίσταναν ψευδώς τον χαρακτήρα του Θεού, ατιμάζοντας το όνομά Του και μολύνοντας το αγιαστήριό Του.»
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.
Οι γεωργοί στους οποίους είχε ανατεθεί η φροντίδα του αμπελώνα του Κυρίου αποδείχθηκαν άπιστοι προς την εμπιστοσύνη που τους είχε δοθεί. Οι ιερείς και οι διδάσκαλοι δεν υπήρξαν πιστοί παιδαγωγοί του λαού. Δεν έθεταν διαρκώς ενώπιόν τους την αγαθότητα και το έλεος του Θεού, ούτε την αξίωσή Του για την αγάπη και την υπηρεσία τους. Αυτοί οι γεωργοί επεδίωκαν τη δική τους δόξα. Επιθυμούσαν να ιδιοποιηθούν τους καρπούς του αμπελώνα. Μέλημά τους ήταν να ελκύουν την προσοχή και την τιμή προς τον εαυτό τους.
“The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.
«Η ενοχή αυτών των ηγετών στον Ισραήλ δεν ήταν όπως η ενοχή του συνήθους αμαρτωλού. Οι άνθρωποι αυτοί τελούσαν υπό την πλέον επίσημη υποχρέωση απέναντι στον Θεό. Είχαν δεσμευθεί να διδάσκουν ένα “Ούτω λέγει ο Κύριος” και να φέρουν αυστηρή υπακοή στην πρακτική τους ζωή. Αντί να πράττουν αυτό, διαστρέβλωναν τις Γραφές. Επέθεταν βαριά φορτία επάνω στους ανθρώπους, επιβάλλοντας τελετουργίες που εκτείνονταν σε κάθε βήμα της ζωής. Ο λαός ζούσε σε διαρκή ταραχή, διότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις που είχαν θεσπίσει οι ραββίνοι. Καθώς έβλεπαν το αδύνατον της τηρήσεως εντολών κατασκευασμένων από ανθρώπους, γίνονταν αμελείς ως προς τις εντολές του Θεού.»
“The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.
«Ο Κύριος είχε διδάξει στον λαό Του ότι Αυτός ήταν ο κύριος του αμπελώνα και ότι όλα τα υπάρχοντά τους τούς είχαν δοθεί ως παρακαταθήκη, για να χρησιμοποιούνται για Αυτόν. Αλλά οι ιερείς και οι διδάσκαλοι δεν επιτελούσαν το έργο του ιερού τους λειτουργήματος σαν να διαχειρίζονταν την περιουσία του Θεού. Συστηματικά Τον αποστερούσαν από τα μέσα και τις δυνατότητες που τους είχαν εμπιστευθεί για την προώθηση του έργου Του. Η πλεονεξία και η απληστία τους τούς έκαναν να περιφρονούνται ακόμη και από τους εθνικούς. Έτσι δόθηκε αφορμή στον εθνικό κόσμο να παρερμηνεύσει τον χαρακτήρα του Θεού και τους νόμους της βασιλείας Του.»
“With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.
«Με καρδιά πατέρα, ο Θεός υπέμεινε τον λαό Του. Τους ικέτευσε μέσω ελέων που δόθηκαν και ελέων που αποσύρθηκαν. Με υπομονή έθετε ενώπιόν τους τις αμαρτίες τους και, με μακροθυμία, ανέμενε την αναγνώρισή τους. Προφήτες και αγγελιοφόροι απεστάλησαν για να προβάλουν την αξίωση του Θεού επί των γεωργών· αλλά, αντί να γίνουν ευπρόσδεκτοι, αντιμετωπίσθηκαν ως εχθροί. Οι γεωργοί τούς καταδίωξαν και τους θανάτωσαν. Ο Θεός απέστειλε και άλλους αγγελιοφόρους, αλλά έτυχαν της ίδιας μεταχειρίσεως με τους πρώτους, μόνον που οι γεωργοί έδειξαν ακόμη πιο επίμονη έχθρα.»
“As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.
«Ως έσχατο μέσο, ο Θεός απέστειλε τον Υιό Του, λέγοντας: “Θα σεβασθούν τον Υιό Μου.” Αλλ’ η αντίστασή τους τούς είχε καταστήσει εκδικητικούς, και είπαν μεταξύ τους: “Ούτος είναι ο κληρονόμος· έλθετε, ας Τον φονεύσωμεν, και ας καταλάβωμεν την κληρονομίαν Του.” Τότε θα απομείνωμεν να απολαμβάνωμεν τον αμπελώνα και να πράττωμεν με τον καρπόν όπως θέλομεν.»
“The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.
«Οι Ιουδαίοι άρχοντες δεν αγαπούσαν τον Θεό· γι’ αυτό και αποκόπηκαν από Αυτόν και απέρριψαν κάθε δική Του πρόταση για δίκαιη διευθέτηση. Ο Χριστός, ο Ηγαπημένος του Θεού, ήλθε για να προβάλλει τα δικαιώματα του Κυρίου του αμπελώνα· αλλά οι γεωργοί Τον μεταχειρίστηκαν με έκδηλη περιφρόνηση, λέγοντας: Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύη εφ’ ημάς. Εζήλευαν την ωραιότητα του χαρακτήρα του Χριστού. Ο τρόπος της διδασκαλίας Του ήταν κατά πολύ ανώτερος από τον δικό τους, και φοβούνταν την επιτυχία Του. Τους ήλεγχε, αποκαλύπτοντας την υποκρισία τους και δείχνοντάς τους τα βέβαια αποτελέσματα της πορείας τους. Αυτό τους εξήγειρε έως μανίας. Υπέφεραν κάτω από τους ελέγχους που δεν μπορούσαν να φιμώσουν. Μισούσαν το υψηλό μέτρο δικαιοσύνης που ο Χριστός διαρκώς παρουσίαζε. Έβλεπαν ότι η διδασκαλία Του τους έφερνε εκεί όπου ο εγωισμός τους θα απογυμνωνόταν, και αποφάσισαν να Τον θανατώσουν. Μισούσαν το παράδειγμά Του αληθείας και ευσεβείας και την εξυψωμένη πνευματικότητα που αποκαλυπτόταν σε όλα όσα έκανε. Ολόκληρη η ζωή Του ήταν έλεγχος για τον εγωισμό τους, και όταν ήλθε η τελική δοκιμασία, η δοκιμασία που σήμαινε υπακοή προς αιώνια ζωή ή ανυπακοή προς αιώνιο θάνατο, απέρριψαν τον Άγιο του Ισραήλ. Όταν τους ζητήθηκε να εκλέξουν μεταξύ του Χριστού και του Βαραββά, κραύγασαν: «Άφες εις ημάς τον Βαραββάν!» Λουκάς 23:18. Και όταν ο Πιλάτος ρώτησε: «Τι λοιπόν να κάμω τον Ιησούν;» αυτοί φώναξαν με αγριότητα: «Σταυρωθήτω!» Κατά Ματθαίον 27:22. «Τον βασιλέα σας να σταυρώσω;» ρώτησε ο Πιλάτος, και από τους ιερείς και τους άρχοντες ήλθε η απάντηση: «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα.» Κατά Ιωάννην 19:15. Όταν ο Πιλάτος ένιψε τας χείρας του, λέγοντας: «Αθώος ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου,» οι ιερείς ενώθηκαν με τον αμαθή όχλο και διεκήρυξαν με πάθος: «Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών.» Κατά Ματθαίον 27:24, 25.»
“Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.
«Έτσι, οι Ιουδαίοι ηγέτες έκαναν την εκλογή τους. Η απόφασή τους καταχωρίστηκε στο βιβλίο το οποίο είδε ο Ιωάννης στο χέρι Εκείνου που εκάθητο επάνω στον θρόνο, το βιβλίο το οποίο κανείς άνθρωπος δεν μπορούσε να ανοίξει. Με όλη τη μνησικακία της, αυτή η απόφαση θα εμφανιστεί ενώπιόν τους κατά την ημέρα που αυτό το βιβλίο θα αποσφραγιστεί από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα.»
“The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.
«Ο εβραϊκός λαός έτρεφε με στοργή την ιδέα ότι ήταν οι ευνοούμενοι του ουρανού και ότι πάντοτε έπρεπε να υψώνονται ως η εκκλησία του Θεού. Ήσαν τέκνα του Αβραάμ, διακήρυσσαν, και τόσο σταθερό τούς φαινόταν το θεμέλιο της ευημερίας τους, ώστε προκαλούσαν τη γη και τον ουρανό να τους αποστερήσουν από τα δικαιώματά τους. Αλλά με βίους απιστίας προετοίμαζαν τους εαυτούς τους για την καταδίκη του ουρανού και για τον χωρισμό από τον Θεό.»
“In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’
«Στην παραβολή του αμπελώνα, αφού ο Χριστός είχε θέσει ενώπιον των ιερέων την αποκορυφωμένη πράξη της πονηρίας τους, τους υπέβαλε το ερώτημα: “Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι θέλει κάμει εις εκείνους τους γεωργούς;” Οι ιερείς παρακολουθούσαν την αφήγηση με βαθύ ενδιαφέρον και, χωρίς να σκεφθούν τη σχέση του θέματος προς τους εαυτούς τους, ενώθηκαν με τον λαό στην απάντηση: “Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει εκμισθώσει εις άλλους γεωργούς, οι οποίοι θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών.”»
“Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’
«Χωρὶς νὰ τὸ συναισθάνονται, εἶχαν προφέρει τὴν ἴδια τους τὴν καταδίκη. Ὁ Ἰησοῦς ἔστρεψε τὸ βλέμμα Του ἐπάνω τους, καὶ κάτω ἀπὸ τὴν διαπεραστικὴ ματιά Του ἐκεῖνοι ἔνιωσαν ὅτι Ἐκεῖνος διάβαζε τὰ μυστικὰ τῶν καρδιῶν τους. Ἡ θεότητά Του ἔλαμψε ἐνώπιόν τους μὲ ἀναμφισβήτητη δύναμη. Εἶδαν στοὺς γεωργοὺς μία εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, καὶ ἀκούσια ἀναφώνησαν: «Μὴ γένοιτο!»»
“Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’
«Με επισημότητα και λύπη ο Χριστός ρώτησε: “Δεν ανεγνώσατε ποτέ εις τας γραφάς, Τον λίθον, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας· παρά Κυρίου έγινε αύτη, και είναι θαυμαστή εις τους οφθαλμούς ημών; Διά τούτο σας λέγω, ότι η βασιλεία του Θεού θέλει αφαιρεθή από σας και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής. Και όστις πέση επί τον λίθον τούτον θέλει συντριφθή· εις όντινα δε πέση, θέλει κατασυντρίψει αυτόν.”»
“Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.
«Ο Χριστός θα είχε αποτρέψει την καταστροφή του ιουδαϊκού έθνους, αν ο λαός Τον είχε δεχθεί. Αλλά ο φθόνος και η ζηλοτυπία τούς κατέστησαν αμείλικτους. Αποφάσισαν ότι δεν θα δέχονταν τον Ιησού τον Ναζωραίο ως τον Μεσσία. Απέρριψαν το Φως του κόσμου, και έκτοτε η ζωή τους περιβλήθηκε από σκότος, σαν το σκοτάδι του μεσονυκτίου. Η προειπωμένη καταδίκη επήλθε επί του ιουδαϊκού έθνους. Τα ίδια τους τα άγρια πάθη, ανεξέλεγκτα, επέφεραν την καταστροφή τους. Μέσα στην τυφλή τους μανία κατέστρεψαν ο ένας τον άλλον. Η επαναστατική, πεισματώδης υπερηφάνειά τους έφερε επάνω τους την οργή των Ρωμαίων κατακτητών τους. Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε, ο ναός ερημώθηκε, και ο τόπος του οργώθηκε σαν αγρός. Τα τέκνα του Ιούδα χάθηκαν με τις φρικωδέστερες μορφές θανάτου. Εκατομμύρια πωλήθηκαν, για να υπηρετούν ως δούλοι σε ειδωλολατρικές χώρες.»
“As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.
«Ως λαός, οι Ιουδαίοι είχαν αποτύχει να εκπληρώσουν τον σκοπό του Θεού, και ο αμπελώνας αφαιρέθηκε από αυτούς. Τα προνόμια που είχαν καταχραστεί, το έργο που είχαν παραμελήσει, ανατέθηκαν σε άλλους.»
“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.
«Η παραβολή του αμπελώνα δεν εφαρμόζεται μόνο στο εβραϊκό έθνος. Έχει ένα δίδαγμα για εμάς. Η εκκλησία αυτής της γενεάς έχει προικιστεί από τον Θεό με μεγάλα προνόμια και ευλογίες, και Αυτός αναμένει ανάλογους καρπούς.» Παραβολές του Χριστού, σσ. 284–296.
The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.
Το βιβλίο του Ιωήλ προσδιορίζει την ιστορία της όψιμης βροχής στο τέλος του κόσμου. Η όψιμη βροχή είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα του Θεού, του τρίτου αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα. Αν και η όψιμη βροχή αντιπροσωπεύει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, αντιπροσωπεύει επίσης τη διαδικασία επικοινωνίας μεταξύ της Θεότητας και της ανθρωπότητας, όπως συμβολίζεται από το χρυσό έλαιο του Ζαχαρία, την πρώιμη και την όψιμη βροχή, τη φωτιά από το θυσιαστήριο και άλλες παραστάσεις. Η όψιμη βροχή δεν είναι μόνο ένα μήνυμα και η διαδικασία επικοινωνίας μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου, αλλά είναι επίσης η μόνη αγιασμένη «μεθοδολογία» μελέτης της Αγίας Γραφής που στηρίζεται στον Λόγο του Θεού. Αυτή η μεθοδολογία είναι το «γραμμή επί γραμμή» του Ησαΐα, που βρίσκεται στο κεφάλαιο είκοσι οκτώ.
At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.
Στην αρχή του αρχαίου, καθώς και του σύγχρονου, Ισραήλ, ο Θεός, «ο γεωργός», έφερε το Ισραήλ «από την έρημο». Είτε επρόκειτο για την αιχμαλωσία των τετρακοσίων τριάντα ετών στην Αίγυπτο είτε για την αιχμαλωσία των Σκοτεινών Αιώνων από το 538 έως το 1798, το Ισραήλ εξήχθη από «την έρημο», διότι η «έρημος» είναι σύμβολο δουλείας και αιχμαλωσίας. Είτε το αρχαίο κατά γράμμα Ισραήλ είτε το σύγχρονο πνευματικό Ισραήλ, ο Θεός το ελευθέρωσε από αιχμαλωσία ερήμου και το «κατέστησε» «ως δική Του εκλεκτή κτήση, τον αμπελώνα του Κυρίου», κλημένο να είναι ιερείς και άρχοντες, στους οποίους «εμπιστεύθηκαν» το προνόμιο να εκπροσωπούν «τα λόγια του Θεού». Τα «λόγια» για το αρχαίο Ισραήλ ήταν ο Νόμος και για το σύγχρονο Ισραήλ είναι τόσο ο Νόμος όσο και οι προφητείες.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.
«Ο Θεός έχει καλέσει την εκκλησία Του στις ημέρες αυτές, όπως κάλεσε τον αρχαίο Ισραήλ, να σταθεί ως φως επάνω στη γη. Με την ισχυρή σμίλη της αλήθειας, τα μηνύματα του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου αγγέλου, τους έχει διαχωρίσει από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τους φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Εαυτό Του. Τους έχει καταστήσει θεματοφύλακες του νόμου Του και τους έχει εμπιστευθεί τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον καιρό αυτό. Όπως οι ιερές χρησμοδοτήσεις που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερή παρακαταθήκη που πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο. Οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης 14 αντιπροσωπεύουν τον λαό που δέχεται το φως των μηνυμάτων του Θεού και εξέρχεται ως όργανό Του για να ηχήσει την προειδοποίηση σε όλο το μήκος και το πλάτος της γης.» Testimonies, τόμος 5, 455.
Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.
Ο σύγχρονος Ισραήλ είχε οριστεί να διακηρύξει τη δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου υπό τη δύναμη της όψιμης βροχής, ενώ παράλληλα θα φανέρωνε τον χαρακτήρα του Χριστού στην προσωπική του εμπειρία υπό τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου εκπληρώνεται κατά την έκχυση της όψιμης βροχής, σε καιρό κατά τον οποίο προωθείται ένα ψευδές μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας περί όψιμης βροχής από μια τάξη ανδρών που είναι μεθυσμένοι με τον οίνο της Βαβυλώνας. Αυτοί είναι οι μεθυσμένοι του Εφραΐμ του Ησαΐα και οι πότες οίνου του Ιωήλ, από των οποίων το στόμα ο νέος οίνος έχει αποκοπεί. Εκείνοι που δέχονται το αληθινό μήνυμα της όψιμης βροχής παριστάνονται από τον Δανιήλ, τον Μισαήλ, τον Ανανία και τον Αζαρία, οι οποίοι απέρριψαν τη βαβυλωνιακή τροφή για την επουράνια βρώση. Αυτοί είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι ψάλλουν την ωδή του Μωυσέως και του Αρνίου, αλλά και του αμπελώνα, διότι η παραβολή του αμπελώνα εκπληρώθηκε στην ιστορία του Μωυσέως κατά την αρχή της σχέσης διαθήκης του αρχαίου Ισραήλ, και εκπληρώθηκε εκ νέου στο τέλος της σχέσης διαθήκης του αρχαίου Ισραήλ στην ιστορία του Αρνίου.
The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.
Το άσμα του αμπελώνος καταλήγει στο ότι ένας λαός της προτέρας διαθήκης παραβλέπεται, ενώ ένας λαός της νέας διαθήκης νυμφεύεται με τον Κύριο. Ο Κύριος προσπέρασε εκείνους που απέθαναν κατά την τεσσαρακονταετή περιπλάνηση στην έρημο και συνήψε διαθήκη με τον Ιησού του Ναυή την ίδια ακριβώς στιγμή κατά την οποία χώριζε εκείνους που επρόκειτο να αποθάνουν. Ο Κύριος χώριζε το αρχαίο Ισραήλ την ίδια ακριβώς στιγμή κατά την οποία ενυμφεύετο τη χριστιανική εκκλησία. Το άλφα, ή η αρχή, αντιπροσωπεύεται από τον Μωυσή, και το ωμέγα αντιπροσωπεύεται από τον Αρνίον. Η ιστορία την οποία αμφότεροι αντιπροσωπεύουν είναι η ιστορία της παραβολής του αμπελώνος· έτσι, το άσμα του αμπελώνος του Ησαΐα είναι το άσμα του Μωυσή και του Αρνίου του Ιωάννη του Αποκαλυπτού.
We will continue these thoughts in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
«Αυτά δεν είναι τα λόγια της Αδελφής Ουάιτ, αλλά τα λόγια του Κυρίου, και η αγγελιοφόρος Του τα έδωσε σε μένα για να τα δώσω σε εσάς. Ο Θεός σας καλεί να μη συνεργάζεστε πλέον με Αυτόν με αντίθετους σκοπούς. Δόθηκαν πολλές οδηγίες σχετικά με ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί, ενώ φανερώνουν τα γνωρίσματα του Σατανά, αντιστρατευόμενοι με πνεύμα, λόγο και πράξη την πρόοδο της αλήθειας, και ασφαλώς ακολουθούν την οδό στην οποία τους οδηγεί ο Σατανάς. Μέσα στη σκληρότητα της καρδιάς τους έχουν σφετεριστεί εξουσία που σε καμία περίπτωση δεν τους ανήκει και την οποία δεν θα έπρεπε να ασκούν. Λέγει ο μέγας Διδάσκαλος: “Θα ανατρέψω, θα ανατρέψω, θα ανατρέψω”. Οι άνθρωποι λέγουν στο Battle Creek: “Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμαστε εμείς”, αλλά χρησιμοποιούν κοινή φωτιά. Οι καρδιές τους δεν έχουν μαλακώσει ούτε υποταχθεί από τη χάρη του Θεού». Manuscript Releases, τόμος 13, 222.
“The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.
«Η μακροθυμία του Θεού έχει έναν σκοπό, αλλά εσείς τον ματαιώνετε. Επιτρέπει να επέλθει μια κατάσταση πραγμάτων, την οποία εσείς θα επιθυμούσατε εκ των υστέρων να είχε αποτραπεί, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά. Ο Θεός πρόσταξε τον Ηλία να χρίσει τον σκληρό και δόλιο Αζαήλ βασιλιά επί της Συρίας, ώστε να γίνει μάστιγα για τον ειδωλολατρικό Ισραήλ. Ποιος γνωρίζει αν ο Θεός δεν θα σας παραδώσει στις πλάνες που αγαπάτε; Ποιος γνωρίζει μήπως οι κήρυκες που είναι πιστοί, σταθεροί και αληθινοί είναι οι τελευταίοι που θα προσφέρουν το ευαγγέλιο της ειρήνης στις αχάριστες εκκλησίες μας; Ίσως οι καταστροφείς ήδη εκπαιδεύονται υπό το χέρι του Σατανά και απλώς αναμένουν την αποχώρηση ολίγων ακόμη σημαιοφόρων για να λάβουν τη θέση τους και, με τη φωνή του ψευδοπροφήτη, να κραυγάσουν: “Ειρήνη, ειρήνη”, ενώ ο Κύριος δεν έχει λαλήσει ειρήνη. Σπανίως κλαίω, αλλά τώρα βρίσκω τα μάτια μου θαμπωμένα από δάκρυα· πέφτουν επάνω στο χαρτί μου καθώς γράφω. Ίσως σε λίγο κάθε προφητεία ανάμεσά μας θα έχει παύσει, και η φωνή που έχει συγκινήσει τον λαό να μη διαταράσσει πλέον τους σαρκικούς τους ληθάργους.»
“When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.
«Όταν ο Θεός εκτελέσει το παράδοξο έργο Του επί της γης, όταν άγιες χείρες δεν θα βαστάζουν πλέον την κιβωτό, αλλοίμονο θα είναι επάνω στον λαό. Ω, να είχες γνωρίσει, και συ, κατά την ημέρα αυτήν σου, τα προς ειρήνην σου ανήκοντα! Ω, είθε ο λαός μας, όπως η Νινευή, να μετανοήσει με όλη του τη δύναμη και να πιστεύσει με όλη του την καρδιά, ώστε ο Θεός να αποστρέψει απ’ αυτούς τον φλογερό θυμό Του.» Testimonies, τόμος 5, 77.
“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.
«Εάν ενδίδετε στην πείσμονα σκληροκαρδία και, διά της υπερηφανείας και της αυτοδικαιώσεως, δεν ομολογείτε τα σφάλματά σας, θα αφεθείτε υποκείμενοι στους πειρασμούς του Σατανά. Εάν, όταν ο Κύριος σας αποκαλύπτει τα σφάλματά σας, δεν μετανοείτε ούτε προβαίνετε σε εξομολόγηση, η πρόνοιά Του θα σας επαναφέρει ξανά και ξανά στο ίδιο έδαφος. Θα αφεθείτε να διαπράττετε σφάλματα παρόμοιου χαρακτήρα, θα εξακολουθήσετε να στερείστε σοφίας και θα ονομάζετε την αμαρτία δικαιοσύνη και τη δικαιοσύνη αμαρτία. Το πλήθος των πλανών που θα επικρατήσουν κατά τις έσχατες αυτές ημέρες θα σας περικυκλώσει, και θα αλλάξετε ηγέτες, χωρίς να γνωρίζετε ότι το έχετε πράξει». Review and Herald, 16 Δεκεμβρίου 1890.