Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Λευιτικού παρουσιάζει τις εορτές της ανοίξεως και του φθινοπώρου, και η αναπαράσταση των εορτών είναι θεϊκώς βαθυσήμαντη στη δομή, και στην τέλεια αντιστοίχιση των αρχικών και τελικών δομών, μέσα στη συνολική δομή. Οι εορτές της ανοίξεως και οι εορτές του φθινοπώρου αντιστοιχούν η μία προς την άλλη. Το κεφάλαιο μαρτυρεί επανειλημμένως περί του Παλμονί, του θαυμαστού αριθμητού. Το κεφάλαιο συνδέεται σταθερά και θαυμασίως με το έσχατο μήνυμα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

Ο αριθμός «23» αντιπροσωπεύει την εξιλέωση, η οποία είναι ο συνδυασμός της Θεότητας και της ανθρωπότητας. Το όνομα Λευιτικόν αντιπροσωπεύει την ιεροσύνη των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι όλοι οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών, και οι ιερείς των εσχάτων ημερών είναι εκείνοι τους οποίους ο Πέτρος προσδιορίζει ως άγιον ιεράτευμα. Το άγιον ιεράτευμα του Πέτρου είναι οι σοφοί, οι οποίοι κατανοούν την αύξηση της γνώσεως που παράγει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι μωροί, ή οι ασεβείς, όπως τους προσδιορίζει ο Δανιήλ, απορρίπτουν την αύξηση της γνώσεως, και ο Ωσηέ μάς πληροφορεί ότι για τον λόγο αυτό απορρίπτονται ως ιερείς.

My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

Ο λαός μου αφανίζεται δι’ έλλειψιν γνώσεως· επειδή συ απέρριψες τη γνώση, και εγώ θα σε απορρίψω, ώστε να μη είσαι ιερεύς εις εμέ· επειδή ελησμόνησες τον νόμον του Θεού σου, και εγώ θα λησμονήσω τα τέκνα σου. Όσον ηυξάνοντο, τόσον ήμαρτον εναντίον μου· διά τούτο θα μεταβάλω τη δόξα αυτών εις αισχύνην. Ωσηέ 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

Οἱ μέθυσοι τοῦ Ἐφραΐμ, τοὺς ὁποίους ὁ Ἠσαΐας ἐπίσης ἀποκαλεῖ «στέφανον δόξης», ἔχουν τὴ δόξα τους μεταστραμμένη εἰς «αἰσχύνην». Ὁ Ὡσηέ προσδιορίζει ρητῶς ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἀπορρίπτουν τὴν αὔξησιν τῆς γνώσεως τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν εἶναι ἡ Λαοδικεία Ἐκκλησία τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας, διότι κατέγραψε· «ὁ λαός μου». Ὁ λαὸς Του θὰ ἀπορριφθῇ ὡς ἱερεῖς, καὶ τοῦτο συμβαίνει ἐν τῇ τελικῇ καὶ τετάρτῃ γενεᾷ, διότι πρόκειται νὰ λησμονήσει τὰ τέκνα τους, καὶ τὰ τέκνα ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἐσχάτην γενεάν.

At—one—ment

Εξιλέωση

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

Ο τίτλος του «Λευιτικόν 23» σημαίνει «η εξιλέωση της ιερωσύνης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων». Αυτή η αλήθεια μπορεί να συναχθεί απλώς από το όνομα του βιβλίου σε συνάρτηση με τον αριθμό του κεφαλαίου. Η εξιλέωση, στην οποία αναφέρεται το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Λευιτικού, σημαίνει «ένωσις εις εν» και προσδιορίζει τον συνδυασμό της Θεότητος και της ανθρωπότητος. Αυτός ο συνδυασμός παριστάνεται με πλήθος συμβόλων στον Λόγο του Θεού, ένα από τα οποία είναι ότι ο ανθρώπινος ναός πρέπει να ενωθεί με τον Θείο ναό.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

Ο ανθρώπινος ναός έχει ένα πλαίσιο από «23» αρσενικά και «23» θηλυκά χρωμοσώματα. Ο Πέτρος προσδιορίζει ότι το ιερατείο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι «πνευματικός οίκος». Τα χρωμοσώματα αυτά ενώνονται μαζί, καθώς ενώνονται άνδρας και γυναίκα, και εκείνο που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος ας μη χωρίζει. Ο γάμος είναι ένα ακόμη σύμβολο της συμφιλιώσεως. Το Λευιτικόν «23» σημαίνει τον συνδυασμό του ναού του Επουρανίου Αρχιερέως με τον ναό των ιερέων, οι οποίοι είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

Twenty-two Verses

Είκοσι δύο εδάφια

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

Οι εαρινές εορτές στο Λευιτικόν εικοστό τρίτο αντιπροσωπεύονται στα πρώτα είκοσι δύο εδάφια του κεφαλαίου, και οι φθινοπωρινές εορτές αντιπροσωπεύονται στα τελευταία είκοσι δύο εδάφια του κεφαλαίου. Το τελευταίο εδάφιο είναι το εδάφιο σαράντα τέσσερα, σύμβολο του 1844, όταν η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού άρχισε τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός, σε εκπλήρωση του Λευιτικού εικοστού τρίτου. Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο διαιρείται σε δύο περιόδους των είκοσι δύο εδαφίων· αμφότερες οι περίοδοι των είκοσι δύο εδαφίων συνδέονται λογικώς ως εορτές, αλλά και διακρίνονται λογικώς από τη διακονία του Χριστού στην αυλή και στα Άγια, την οποία αντιπροσωπεύει η άνοιξη, και από τη διακονία Του στα Άγια των Αγίων, την οποία αντιπροσωπεύει το φθινόπωρο.

22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

Τόσο οι εορτές της άνοιξης όσο και του φθινοπώρου αντιπροσωπεύονται από είκοσι δύο εδάφια, και τα εδάφια ευθυγραμμίζονται με τη μαρτυρία του εβραϊκού αλφαβήτου, το οποίο αποτελείται από «22» γράμματα. Το «22» είναι το ένα δέκατο του «220», το οποίο αποτελεί σύμβολο του συνδυασμού της Θεότητας και της ανθρωπότητας. Το «220» αντιπροσωπεύει την έναρξη τόσο των 2.520 ετών της διασποράς του Ιούδα όσο και των 2.300 ετών μέχρι την Ημέρα του Εξιλασμού. Το σημείο εκκίνησης των 2.520 ήταν το 677 π.Χ. και το σημείο εκκίνησης των 2.300 ήταν το 457 π.Χ., προσδιορίζοντας έτσι τα διακόσια είκοσι έτη ως τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της προφητείας περί καταπατήσεως του στρατεύματος του Θεού και της προφητείας περί καταπατήσεως του αγιαστηρίου του Θεού. Αμφότερες αυτές οι προφητείες έληξαν με την άφιξη της αντιτυπικής Ημέρας του Εξιλασμού στις 22 Οκτωβρίου 1844.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

Κατ’ εκείνη την ημερομηνία, άρχισε το έργο του Χριστού να ενώσει τον ανθρώπινο ναό με τον Θείο ναό, και τότε εκπληρώθηκαν τόσο το Αββακούμ 2:20 όσο και το Ιωάννης 2:20. Ο Αββακούμ προσδιόρισε ότι το Θείο βρισκόταν τότε στα Άγια των Αγίων, και ο Ιωάννης κατέγραψε ότι ο Μιλλεριτικός ναός, ο οποίος επρόκειτο να εισέλθει διά της πίστεως σε εκείνα τα Άγια των Αγίων, είχε συμπληρώσει την περίοδο των σαράντα έξι ετών, η οποία σημάδευε την ανέγερση του Μιλλεριτικού ανθρώπινου ναού από το 1798 έως το 1844. Η ιστορία των «46» ετών, αποτελούμενη από «23» και «23», παριστάνεται από το έργο του Γουίλλιαμ Μίλλερ, ο οποίος πρώτος άρχισε να παρουσιάζει το μήνυμα εκείνης της ιστορίας το 1831, «220» έτη μετά τη δημοσίευση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου. Ο Θείος Λόγος, που δημοσιεύθηκε το 1611, ενώθηκε με έναν ανθρώπινο αγγελιαφόρο «220» έτη αργότερα, το 1831. Τόσο οι εορτές της ανοίξεως όσο και του φθινοπώρου παριστάνονται από «22» εδάφια.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

Είκοσι δύο εδάφια, αποτελούμενα από δύο γραμμές του ιδίου θέματος, απαιτούν ώστε, προφητικώς, τα πρώτα είκοσι δύο εδάφια να τεθούν επάνω από τα επόμενα είκοσι δύο εδάφια. Κατά την ευθυγράμμιση των δύο γραμμών με αυτόν τον τρόπο, συνάπτετε το έργο της αυλής και του Αγίου Τόπου, όπως αυτό απεικονίζεται στις εαρινές εορτές, με το έργο του Χριστού στα Άγια των Αγίων. Σε αυτό το προφητικό επίπεδο, τούτο παριστά τη σύζευξη δύο ναών, η οποία καταδεικνύει το έργο του Χριστού για την αποκατάσταση της ενότητας.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

Όταν τα εδάφια ένα έως είκοσι δύο παραλληλισθούν με το εδάφιο είκοσι τρία έως σαράντα τέσσερα, εγκαθιδρύεται μία προφητική γραμμή, στην οποία μαρτυρούν τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου, καθώς και ο συμβολισμός που αντιπροσωπεύεται από τον αριθμό «22», και επίσης ο συμβολισμός που αντιπροσωπεύεται από τις εορτές, σε συνάφεια με την εκπλήρωση των εορτών αυτών στην ιερή ιστορία.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Η αρχή των εαρινών εορτών προσδιορίζει πρώτα το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, και το τέλος των φθινοπωρινών εορτών προσδιορίζει το Σάββατο του εβδόμου έτους. Ο Χριστός, ως το Άλφα και το Ωμέγα, έθεσε το Σάββατο στην αρχή και στο τέλος των δύο μαρτύρων του «22» στη γραμμή της ιερωσύνης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Το Σάββατο της εβδόμης ημέρας υπήρξε το ιδιαίτερο φως στην αρχή της αντιτυπικής Ημέρας του Εξιλασμού το 1844, και το φως του Σαββάτου του εβδόμου έτους είναι το φως στο τέλος. Το Σάββατο της εβδόμης ημέρας ήταν επίσης η πρώτη αγία σύναξη του Λευιτικού «23», όπως το Σάββατο του εβδόμου έτους είναι η τελευταία αγία σύναξη στο κεφάλαιο. Το Σάββατο είναι το άλφα και το ωμέγα της γραμμής του ιερέως στο κεφάλαιο «23». Το πρώτο, δηλαδή το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, είναι το άλφα της ιερωσύνης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και το τελευταίο, δηλαδή το Σάββατο του εβδόμου έτους, είναι το ωμέγα της ιερωσύνης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

«Εκείνοι που κοινωνούν με τον Θεό περιπατούν στο φως του Ηλίου της Δικαιοσύνης. Δεν ατιμάζουν τον Λυτρωτή τους διαφθείροντας την οδό τους ενώπιον του Θεού. Ο ουράνιος φωτισμός λάμπει επάνω τους. Καθώς πλησιάζουν προς το τέλος της ιστορίας αυτής της γης, η γνώση τους περί του Χριστού, και των προφητειών που αναφέρονται σε αυτόν, αυξάνεται πολύ. Έχουν άπειρη αξία στα μάτια του Θεού· διότι είναι ενωμένοι με τον Υιό του. Για αυτούς ο λόγος του Θεού είναι απαράμιλλης ομορφιάς και γλυκύτητας. Βλέπουν τη σπουδαιότητά του. Η αλήθεια αποκαλύπτεται σε αυτούς. Το δόγμα της ενσάρκωσης περιβάλλεται από απαλή ακτινοβολία. Βλέπουν ότι η Γραφή είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει όλα τα μυστήρια και επιλύει όλες τις δυσκολίες. Εκείνοι που δεν ήταν πρόθυμοι να δεχθούν το φως και να περιπατήσουν μέσα στο φως δεν θα μπορέσουν να κατανοήσουν το μυστήριο της ευσέβειας· αλλά εκείνοι που δεν δίστασαν να σηκώσουν τον σταυρό και να ακολουθήσουν τον Ιησού, θα δουν φως μέσα στο φως του Θεού.» The Southern Watchman, 4 Απριλίου 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

Εδώ, «πλησίον της λήξεως της ιστορίας της γης αυτής», στο τέλος της αντιτυπικής Ημέρας του Εξιλασμού, η «διδασκαλία της ενανθρωπήσεως» περιβάλλεται με μια «απαλή» λαμπρότητα, όπως η διδασκαλία του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας στην αρχή της αντιτυπικής Ημέρας του Εξιλασμού.

“Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

«Ο Ιησούς σήκωσε το κάλυμμα της κιβωτού, και είδα τις πλάκες του λίθου, επάνω στις οποίες ήσαν γραμμένες οι Δέκα Εντολές. Έμεινα κατάπληκτη καθώς έβλεπα την τέταρτη εντολή στο ακριβές κέντρο των δέκα προceptών, με απαλό φωτοστέφανο φωτός να την περιβάλλει. Είπε ο άγγελος: “Είναι η μόνη από τις δέκα που ορίζει τον ζώντα Θεό, ο οποίος δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη και όλα όσα υπάρχουν εν αυτοίς. Όταν ετέθησαν τα θεμέλια της γης, τότε ετέθη και το θεμέλιο του Σαββάτου επίσης.”» Testimonies, τόμος 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

Το σάββατο της εβδόμης ημέρας, το οποίο είναι «θεμέλιο», αρχίζει το Λευιτικόν «23», και το σάββατο του εβδόμου έτους ολοκληρώνει τη μαρτυρία των ιερέων, όπως αυτή παριστάνεται από τις εορτές της ανοίξεως και του φθινοπώρου. Το σάββατο του εβδόμου έτους αντιπροσωπεύει τον ναό που είναι οικοδομημένος επάνω στο θεμέλιο. Το σάββατο του εβδόμου έτους στο τέλος παριστάνεται από το 2.520, καθώς το σάββατο της εβδόμης ημέρας παριστάνεται από το 2.300. Το σάββατο του εβδόμου έτους αντιπροσωπεύει τη «διδασκαλία της ενανθρωπήσεως». Το σάββατο της εβδόμης ημέρας είναι το σημείο του Δημιουργού, και το σάββατο του εβδόμου έτους είναι το σημείο της θεότητος συνδυασμένης με την ανθρωπότητα.

Aligning the Lines

Ευθυγραμμίζοντας τις Γραμμές

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

Όταν ευθυγραμμίζουμε τις εορτές της άνοιξης με τις εορτές του φθινοπώρου στο Λευιτικό εικοστό τρίτο, τη γιορτή του Πάσχα ακολουθεί την επόμενη ημέρα η επταήμερη εορτή των αζύμων, και τη γιορτή των απαρχών ακολουθεί η ημέρα μετά την έναρξη της επταήμερης εορτής των αζύμων. Τρία ορόσημα μέσα σε τρεις ημέρες.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

Η περίοδος των επτά ημερών που συνιστά τη γιορτή των αζύμων αρχίζει με ιερή σύναξη και ολοκληρώνεται με την ίδια. Την ημέρα μετά την έναρξη της γιορτής των αζύμων έρχεται η γιορτή των πρωτογεννημάτων, και περιλαμβάνει την προσφορά των πρώτων καρπών του εαρινού κριθαριού. Η Πεντηκοστή, που ονομάζεται επίσης γιορτή των εβδομάδων, λαμβάνει χώρα πενήντα ημέρες μετά τη γιορτή των πρωτογεννημάτων, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου επτά εβδομάδων που λήγει την τεσσαρακοστή ένατη ημέρα, και ακολουθείται από την Πεντηκοστή, που σημαίνει πενήντα.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

Το Πάσχα αρχίζει το εσπέρας της δεκάτης τετάρτης. Το Πάσχα δεν είναι αγία σύναξη.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

Ἔπειτα, τῇ δεκάτῃ πέμπτῃ ἡμέρᾳ, ἔρχεται ἡ ἑπταήμερος ἑορτὴ τῶν ἀζύμων. Ἡ πρώτη ἡμέρα καὶ ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ἑπταημέρου ἑορτῆς εἶναι ἅγιαι συνάξεις.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

Την επόμενη ημέρα, τη δέκατη έκτη ημέρα, φθάνει η ημέρα των πρώτων καρπών. Έπειτα αρχίζουν οι επτά εβδομάδες που σηματοδοτούνται από την εορτή της Πεντηκοστής, και η Πεντηκοστή είναι μία από τις επτά άγιες συνάξεις που αντιπροσωπεύονται στις εορτές της άνοιξης και του φθινοπώρου. Οι πρώτοι καρποί δεν αποτελούν άγια σύναξη.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

Κατόπιν, την πρώτη ημέρα του εβδόμου μηνός, η εορτή των σαλπίγγων είναι ιερά σύναξις.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

Η Ημέρα του Εξιλασμού, τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός, είναι ιερά σύναξις, αλλά όχι εορτή.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

Ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Σκηνοπηγιῶν εἶναι ἱερὰ σύναξις. Μετὰ τὴν ἑπταήμερον ἑορτήν ἀκολουθεῖ ἡ ὀγδόη ἡμέρα τῶν Σκηνοπηγιῶν, μολονότι ἡ ὀγδόη ἡμέρα θεωρεῖται ἐκτὸς τῶν χρονικῶν περιόδων αἵτινες ἀντιπροσωπεύονται διὰ τῶν ἑορτῶν. Ἡ ὀγδόη αὕτη ἡμέρα εἶναι ἱερὰ σύναξις.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

Αυτό ισοδυναμεί με επτά άγιες συνάξεις, όταν συμπεριληφθεί το Σάββατο της εβδόμης ημέρας που εισάγει τις εορτές. Επτά άγιες συνάξεις και επτά εορτές, αν και αντιστοιχούν με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι άγιες συνάξεις. Τα πρώτα και τα τελευταία ορόσημα είναι Σάββατα, πρώτα για την ημέρα, έπειτα για το έτος. Εντός των εορτών που προσδιορίζονται μεταξύ των Σαββάτων άλφα και ωμέγα, υπάρχουν επτά εορτές και πέντε άγιες συνάξεις. Εάν συμπεριλάβετε το άλφα Σάββατο της εβδόμης ημέρας και το ωμέγα Σάββατο του εβδόμου έτους, έχετε επτά άγιες συνάξεις και επτά εορτές. Είναι κατανοητό ότι η όγδοη ημέρα της Σκηνοπηγίας δεν αποτελεί μέρος των εορτών και δημιουργεί το αίνιγμα του ογδόου ως όντος εκ των επτά. Το σημείο που επισημαίνω εδώ είναι ότι ο Ιησούς, ως Παλμωνί, οργάνωσε τις παραλλαγές των αριθμών εντός του κεφαλαίου «23» κατά τρόπο απολύτως καταπληκτικό.

Spring

Άνοιξη

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

Οι ανοιξιάτικες εορτές περιλαμβάνουν μία επταήμερη περίοδο εορτής των αζύμων, η οποία περιέχει μία άλφα ιερή σύναξη στην αρχή και μία ωμέγα ιερή σύναξη στο τέλος. Η Πεντηκοστή είναι η τρίτη ιερή σύναξη στις ανοιξιάτικες εορτές. Η Πεντηκοστή έρχεται έπειτα από μία περίοδο επτά εβδομάδων, η οποία καταλήγει σε εορτή κατά την πεντηκοστή ημέρα. Οι ανοιξιάτικες εορτές χαρακτηρίζονται από τέσσερις εόρτιες ημέρες και τρεις περιόδους. Το Πάσχα, τα Άζυμα, οι Απαρχές και η Πεντηκοστή είναι οι τέσσερις εόρτιες ημέρες, και οι τρεις περίοδοι είναι οι επτά ημέρες των Αζύμων, οι σαράντα εννέα ημέρες που προηγούνται και περιλαμβάνουν την πεντηκοστή ημέρα της Πεντηκοστής, και οι τρεις πρώτες ημέρες, οι οποίες αποτελούν περίοδο συνιστάμενη από τρία στάδια.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

Η προσφορά των πρωτογεννημάτων της περιόδου του Πάσχα αντιστοιχεί με την προσφορά των πρωτογεννημάτων κατά την ημέρα της Πεντηκοστής· οι προσφορές των πρωτογεννημάτων του κριθαριού στην τριήμερη περίοδο του Πάσχα, και η προσφορά των πρωτογεννημάτων του σίτου κατά την Πεντηκοστή, κατά τη λήξη της πεντηκοστιανής περιόδου των σαράντα εννέα—πενήντα ημερών.

Fall

Πτώση

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

Οι φθινοπωρινές εορτές αρχίζουν με μία συγκεκριμένη ημέρα εορτής, η οποία εγκαινιάζει μία δεκαήμερη περίοδο που οδηγεί σε κρίση. Πέντε ημέρες μετά την κρίση, τελείται μία εορτή επτά ημερών, από τις οποίες η πρώτη και η τελευταία ημέρα των επτά ημερών ορίζονται ως άγιες συνάξεις. Από τη δέκατη πέμπτη έως την εικοστή δεύτερη ημέρα εορτάζεται η εορτή της Σκηνοπηγίας, και έπειτα, κατά την εικοστή τρίτη ημέρα, σημειώνεται το σάββατο της γης.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

Όταν λαμβάνουμε τις φθινοπωρινές εορτές και τις τοποθετούμε επάνω στις ανοιξιάτικες εορτές, έχουμε δύο γραμμές που αμφότερες αντιπροσωπεύονται από είκοσι δύο εδάφια· έτσι, αντιπροσωπεύονται από τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου. Όταν αυτό γίνεται, το πρώτο ορόσημο είναι η ιερά σύναξη του σαββάτου της εβδόμης ημέρας, και το τελευταίο ορόσημο είναι η ιερά σύναξη του σαββάτου του εβδόμου έτους.

Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

Επίσης, τη δέκατη πέμπτη ημέρα του έβδομου μήνα, όταν θα έχετε συνάξει τον καρπό της γης, θα εορτάζετε εορτή προς τον Κύριο επτά ημέρες· την πρώτη ημέρα θα είναι σάββατο, και την όγδοη ημέρα θα είναι σάββατο. Λευιτικόν 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

Η Πεντηκοστή ήταν η πρώιμη βροχή, και η Σκηνοπηγία είναι η όψιμη βροχή. Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή αντιπροσωπευόταν από μία ημέρα, και η έκχυση που αντιπροσωπεύεται από τη Σκηνοπηγία είναι μία περίοδος η οποία ολοκληρώνεται και κατόπιν ακολουθείται από ένα Σάββατο, δηλαδή από την όγδοη ημέρα, έπειτα από επτά ημέρες. Το Σάββατο που ακολουθεί την τελική εκδήλωση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος αντιπροσωπεύει το Σάββατο της γης, κατά το οποίο αυτή αναπαύεται επί χίλια έτη.

“In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

«Στον καιρό της θλίψεως όλοι φύγαμε από τις πόλεις και τα χωριά, αλλά μας καταδίωκαν οι ασεβείς, οι οποίοι εισήλθαν στις οικίες των αγίων με ξίφος. Ύψωσαν το ξίφος για να μας θανατώσουν, αλλά αυτό έσπασε και έπεσε ανίσχυρο σαν άχυρο. Τότε όλοι μας κράξαμε ημέρα και νύχτα για λύτρωση, και η κραυγή ανέβηκε ενώπιον του Θεού. Ο ήλιος ανέτειλε, και η σελήνη στάθηκε ακίνητη. Τα ρεύματα έπαυσαν να ρέουν. Σκοτεινά, βαριά νέφη υψώθηκαν και συγκρούονταν μεταξύ τους. Αλλ’ υπήρχε ένας καθαρός τόπος σταθερής δόξης, από όπου ήλθε η φωνή του Θεού σαν φωνή υδάτων πολλών, η οποία εσείε τους ουρανούς και τη γη. Ο ουρανός ανοιγόταν και έκλεινε και ήταν σε αναταραχή. Τα όρη εσείοντο σαν καλάμι στον άνεμο και εκτόξευαν ολόγυρα τραχείς βράχους. Η θάλασσα έβραζε σαν λέβητας και εκσφενδόνιζε λίθους επάνω στη γη. Και ενώ ο Θεός ελάλησε για την ημέρα και την ώρα της ελεύσεως του Ιησού και παρέδωσε την αιώνια διαθήκη στον λαό Του, ελάλησε μία πρόταση, και έπειτα εσιώπησε, ενώ τα λόγια αντηχούσαν διαμέσου της γης. Ο Ισραήλ του Θεού στεκόταν με τα μάτια του προσηλωμένα προς τα επάνω, ακούγοντας τα λόγια καθώς έβγαιναν από το στόμα του Ιεχωβά και αντηχούσαν διαμέσου της γης σαν βροντές ισχυρότατες. Ήταν φοβερά κατανυκτικό. Και στο τέλος κάθε προτάσεως οι άγιοι ανέκραζαν: «Δόξα! Αλληλούια!» Τα πρόσωπά τους φωτίζονταν από τη δόξα του Θεού· και έλαμπαν από τη δόξα, όπως το πρόσωπο του Μωυσέως όταν κατέβηκε από το Σινά. Οι ασεβείς δεν μπορούσαν να τους αντικρίσουν εξαιτίας της δόξης. Και όταν η ατελεύτητη ευλογία εκφωνήθηκε επάνω σε εκείνους που είχαν τιμήσει τον Θεό, τηρώντας άγιο το Σάββατό Του, ακούσθηκε ισχυρή κραυγή νίκης κατά του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού.»

“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

«Τότε άρχισε το ιωβηλαίο, όταν η γη έπρεπε να αναπαυθεί.» Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

Το ιωβηλαίο είναι το πεντηκοστό έτος, έπειτα από επτά κύκλους των επτά ετών, πράγμα που αντιστοιχεί στις 49 ημέρες που οδηγούν στην πεντηκοστή ημέρα της Πεντηκοστής. Όταν η ακολουθία των εορτών του φθινοπώρου συνενώνεται με τις εορτές της άνοιξης, προκύπτουν 49 ημέρες που οδηγούν στην Πεντηκοστή, η οποία σηματοδοτεί την αρχή της επταήμερης περιόδου της Σκηνοπηγίας. Η Πεντηκοστή και η Σκηνοπηγία ευθυγραμμίζονται, και μαζί προσδιορίζουν την περίοδο της όψιμης βροχής, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής και συνεχίζεται έως ότου κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας, ο Κύριος επιστρέψει και κατόπιν η γη αναπαυθεί, όπως παριστάνεται από το Σάββατο του εβδόμου έτους, το οποίο είναι το όγδοο των επτά στη γιορτή της Σκηνοπηγίας.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

Όταν συνενώνουμε αμφότερες τις σειρές των είκοσι δύο εδαφίων, το πράττουμε για διάφορους λόγους. Αμφότερες οι σειρές αποτελούνται από είκοσι δύο εδάφια, ενώ το είκοσι δύο είναι το δέκατο του 220, σύμβολο του συνδυασμού της Θειότητας και της ανθρωπότητας.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

Και οι δύο σειρές αντιπροσωπεύουν το εβραϊκό αλφάβητο των είκοσι δύο γραμμάτων.

Both lines represent the feasts.

Και οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν τις εορτές.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

Και οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν τις δύο θεριστικές περιόδους του έτους.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

Και οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν το έργο του Χριστού στην αυλή, στα Άγια και στα Άγια των Αγίων. Το Λευιτικόν αναφέρεται στους ιερείς, και ο Ιησούς είναι ο επουράνιος Αρχιερεύς. Για τους λόγους αυτούς, δικαιολογούμεθα να εφαρμόζουμε τη μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμή» στις σαράντα τέσσερις περικοπές του εικοστού τρίτου κεφαλαίου του Λευιτικού.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

Η Πεντηκοστή υπήρξε η πρώιμη βροχή για τον Χριστιανισμό, και η Σκηνοπηγία είναι η όψιμη βροχή για τον Χριστιανισμό. Επομένως, αντιστοιχίζουμε την εαρινή «ημέρα της Πεντηκοστής» προς τις επτά φθινοπωρινές ημέρες της Σκηνοπηγίας. Όταν η Αδελφή White δήλωσε: «Στον καιρό της θλίψεως όλοι εφύγαμε από τις πόλεις και τα χωριά», προσδιορίζει τον χρόνο κατά τον οποίο ο λαός του Θεού ζει στην έρημο εξαιτίας του διωγμού. Η διαβίωση σε σκηνές κατά την περίοδο της Σκηνοπηγίας προτυπώνει την ιστορία που οδηγεί αμέσως στην σαββατική ιωβηλαία ανάπαυση για τη γη.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

Η Ημέρα της Πεντηκοστής σηματοδοτεί την αρχή των επτά ημερών της Σκηνοπηγίας. Κατόπιν, το ιωβηλαίο παριστάνεται από την όγδοη ημέρα, δηλαδή από εκείνην των επτά ημερών της Σκηνοπηγίας. Πέντε ημέρες πριν από τη γιορτή της Σκηνοπηγίας ήταν η Ημέρα του Εξιλασμού. Έτσι, πέντε ημέρες πριν από την Πεντηκοστή που σηματοδοτεί την αρχή της Σκηνοπηγίας, επισημαίνεται κρίση. Δέκα ημέρες πριν από την κρίση της Ημέρας του Εξιλασμού είναι η γιορτή των Σαλπίγγων. Όταν οι γραμμές συνδυάζονται, πέντε ημέρες πριν από τον νόμο της Κυριακής, που παριστάνεται από την Πεντηκοστή, επισημαίνεται κρίση. Δέκα ημέρες πριν από αυτό, επισημαίνεται η γιορτή των Σαλπίγγων.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

Το βάπτισμα του Χριστού αντιπροσώπευε τον θάνατό Του, την ταφή Του και την ανάστασή Του. Τα τρία αυτά βήματα αντιπροσωπεύονται από τον θάνατό Του κατά το Πάσχα, από την ταφή Του και την ανάπαυσή Του κατά το Σάββατο, και από την ανάστασή Του την Κυριακή. Οι τρεις ημέρες του θανάτου, της ταφής και της αναστάσεώς Του αποτελούν ένα ορόσημο που συνίσταται από τρία βήματα. Επομένως, αρχίζουμε τον συνδυασμό των δύο γραμμών των εορτών της άνοιξης και του φθινοπώρου από την ανάσταση. Η ανάσταση της τρίτης ημέρας αρχίζει μία περίοδο σαράντα εννέα ημερών που οδηγεί στην Πεντηκοστή, η οποία είναι ο νόμος της Κυριακής. Αυτή η περίοδος των σαράντα εννέα ημερών προηγείται από την εορτή των αζύμων, η οποία αρχίζει μία ημέρα νωρίτερα και εκτείνεται πέντε ημέρες πέρα από την ημέρα των πρωτογεννημάτων.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

Από την ανάσταση των πρώτων καρπών έως τον νόμο της Κυριακής μεσολαβούν σαράντα εννέα ημέρες, με τον νόμο της Κυριακής να είναι η πεντηκοστή ημέρα. Πέντε ημέρες πριν από τον νόμο της Κυριακής παριστάνεται η κρίση, και δέκα ημέρες πριν από εκείνη την κρίση σημειώνεται η προειδοποίηση των σαλπίγγων. Η ανάσταση είναι το πρώτο ορόσημο· έπειτα, πέντε ημέρες αργότερα, ολοκληρώνεται η περίοδος των αζύμων. Τριάντα ημέρες αφού τελειώσουν τα άζυμα, λαμβάνει χώρα η προειδοποίηση των σαλπίγγων. Δέκα ημέρες αργότερα σημειώνεται η κρίση της Ημέρας του Εξιλασμού και πέντε ημέρες αργότερα φθάνει ο νόμος της Κυριακής της Πεντηκοστής.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

Αυτό προσδιορίζει επτά ορόσημα στη διαδοχική εφαρμογή των εορτών της άνοιξης και του φθινοπώρου: την αρχή των αζύμων, την ανάσταση, το τέλος των αζύμων, την προειδοποίηση των σαλπίγγων, την κρίση, την Πεντηκοστή και την όψιμη βροχή. Αυτά τα επτά ορόσημα τοποθετούνται εντός ενός άλφα σαββάτου της εβδόμης ημέρας και ενός ωμέγα σαββάτου του εβδόμου έτους. Τα επτά ορόσημα, διατυπωμένα μεταξύ των δύο Σαββάτων, απομονώνουν και προσδιορίζουν μία περίοδο πέντε ημερών, ακολουθούμενη από μία περίοδο τριάντα ημερών, μία περίοδο δέκα ημερών, μία περίοδο πέντε ημερών και μία περίοδο επτά ημερών.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

Όταν, λοιπόν, παραβάλουμε την ανάσταση του Χριστού, διαπιστώνουμε μια περίοδο σαράντα ημερών κατά την οποία δίδαξε τους μαθητές «πρόσωπο προς πρόσωπο» και κατόπιν αναλήφθηκε. Έπειτα, επί δέκα ημέρες οι μαθητές βρίσκονταν στο ανώγειο. Οι δέκα εκείνες ημέρες κατέληξαν στην Ημέρα της Πεντηκοστής, η οποία είναι ο νόμος της Κυριακής. Αυτό προσθέτει μια περίοδο σαράντα ημερών και μια περίοδο δέκα ημερών στη γραμμή των ιερέων, η οποία αντιπροσωπεύεται από το Λευιτικό «23».

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

Από την ανάσταση υπάρχουν πέντε ημέρες έως το τέλος των αζύμων, έπειτα τριάντα ημέρες έως την προειδοποίηση της σάλπιγγας, έπειτα πέντε ημέρες έως την ανάληψη του Χριστού, έπειτα πέντε ημέρες έως την κρίση, και έπειτα πέντε ημέρες έως τις επτά ημέρες της Πεντηκοστής της όψιμης βροχής.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

Η αρχή των επτά ημερών των αζύμων ακολουθείται την επόμενη ημέρα από την ανάσταση των πρωτογεννημάτων. Η ανάσταση λαμβάνει χώρα εντός των επτά ημερών των αζύμων, και πέντε ημέρες μετά την ανάσταση λήγει η περίοδος των αζύμων.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

Τριάντα ημέρες μετά το τέλος των αζύμων, οι σάλπιγγες σηματοδοτούν προειδοποίηση.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

Πέντε ημέρες μετά την προειδοποίηση των σαλπίγγων, ο Χριστός ανήλθε, αφού δίδαξε επί σαράντα ημέρες. Η ανάληψή Του σηματοδότησε την αρχή δέκα ημερών στο υπερώο.

Then five days after His ascension judgment is marked.

Τότε, πέντε ημέρες μετά την ανάληψή Του, επισημαίνεται η κρίση.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

Πέντε ημέρες αργότερα, ο κυριακάτικος νόμος της Πεντηκοστής ανοίγει την επταήμερη περίοδο της όψιμης βροχής.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι εκείνοι που ακολουθούν το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ο Ηλίας και ο Μωυσής εφονεύθησαν στις 18 Ιουλίου 2020. Εφονεύθησαν όπου και ο Κύριός μας εσταυρώθη. Η ανάσταση του Χριστού προετύπωνε την ανάσταση της 31ης Δεκεμβρίου 2023. Πριν από εκείνη την ημερομηνία, τον Ιούλιο του 2023, φωνή εν τη ερήμω ήρχισε να ηχή ένα μήνυμα παριστάμενο ως άζυμος άρτος. Το προζύμιον αντιπροσωπεύει την πλάνη, την υποκρισία και την αμαρτία, και το μήνυμα από την έρημο ήταν άζυμο. Από την 31η Δεκεμβρίου 2023 έως τον νόμο της Κυριακής, το Λευιτικόν «23» έχει διαμορφώσει ένα πλαίσιο του εξιλασμού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το πλαίσιο εκείνο ευθυγραμμίζεται με το όνειρο του Μίλλερ, με τα παράθυρα του ουρανού του Μαλαχία τρία και της Αποκάλυψης δεκαεννέα. Ευθυγραμμίζεται με την τρίτη και την ενάτη ώρα κατά την ιερά εβδομάδα από το 27 έως το 34 μ.Χ.

We will continue these things in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα ζητήματα στο επόμενο άρθρο.

“‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

«Καὶ διὰ τῆς γνώσεως αἱ κάμαραι θέλουσι πληρωθῆ με πάντα πολύτιμα καὶ τερπνὰ πλούτη.»

“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

«Για τον νου και την ψυχή, καθώς και για το σώμα, αποτελεί νόμο του Θεού ότι η δύναμη αποκτάται με την προσπάθεια. Είναι η άσκηση που αναπτύσσει. Σε αρμονία με αυτόν τον νόμο, ο Θεός έχει παράσχει στον λόγο Του τα μέσα για τη νοητική και πνευματική ανάπτυξη.

“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

«Η Αγία Γραφή περιέχει όλες τις αρχές που έχουν ανάγκη να κατανοήσουν οι άνθρωποι, ώστε να καταστούν κατάλληλοι είτε για την παρούσα ζωή είτε για τη μέλλουσα. Και οι αρχές αυτές μπορούν να γίνουν κατανοητές από όλους. Κανείς που διαθέτει πνεύμα ικανό να εκτιμήσει τη διδασκαλία της δεν μπορεί να διαβάσει ούτε ένα μόνο χωρίο της Αγίας Γραφής χωρίς να αποκομίσει από αυτό κάποια ωφέλιμη σκέψη. Αλλά η πολυτιμότερη διδασκαλία της Αγίας Γραφής δεν αποκτάται με περιστασιακή ή αποσπασματική μελέτη. Το μεγάλο της σύστημα αλήθειας δεν παρουσιάζεται κατά τέτοιον τρόπο ώστε να διακρίνεται από τον βιαστικό ή απρόσεκτο αναγνώστη. Πολλοί από τους θησαυρούς της κείνται πολύ κάτω από την επιφάνεια και μπορούν να αποκτηθούν μόνο με επιμελή έρευνα και συνεχή προσπάθεια. Οι αλήθειες που συνθέτουν το μεγάλο σύνολο πρέπει να αναζητηθούν και να συναχθούν, “ολίγον εδώ, ολίγον εκεί”. Ησαΐας 28:10.»

“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

«Όταν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ερευνηθούν και συναχθούν μαζί, θα διαπιστωθεί ότι είναι τελείως προσαρμοσμένα το ένα προς το άλλο. Κάθε Ευαγγέλιο αποτελεί συμπλήρωμα των άλλων, κάθε προφητεία ερμηνεία κάποιας άλλης, κάθε αλήθεια ανάπτυξη κάποιας άλλης αλήθειας. Οι τύποι της ιουδαϊκής οικονομίας καθίστανται σαφείς διά του ευαγγελίου. Κάθε αρχή στον λόγο του Θεού έχει τη θέση της, κάθε γεγονός τη σημασία του. Και η πλήρης αυτή δομή, κατά τον σχεδιασμό και την εκτέλεσή της, μαρτυρεί υπέρ του Δημιουργού της. Μια τέτοια δομή κανένας νους, παρά μόνον ο νους του Απείρου, δεν θα μπορούσε να συλλάβει ή να κατασκευάσει.»

“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

«Καθώς ερευνώνται τα διάφορα μέρη και μελετάται η μεταξύ τους σχέση, οι ανώτερες δυνάμεις του ανθρώπινου νου καλούνται σε έντονη δραστηριότητα. Κανείς δεν μπορεί να επιδοθεί σε μια τέτοια μελέτη χωρίς να αναπτύξει νοητική δύναμη.»

“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

«Και η νοητική αξία της μελέτης της Βίβλου δεν συνίσταται μόνο στην αναζήτηση της αλήθειας και στη συγκέντρωσή της. Συνίσταται επίσης στην προσπάθεια που απαιτείται για να συλλάβει κανείς τα θέματα που παρουσιάζονται. Ο νους που ασχολείται μόνο με κοινότοπα ζητήματα γίνεται μικρόψυχος και εξασθενημένος. Αν δεν κληθεί ποτέ να κατανοήσει μεγάλες και εκτεταμένης εμβέλειας αλήθειες, με τον καιρό χάνει τη δύναμη της ανάπτυξης. Ως προφύλαξη εναντίον αυτής της εκφυλίσεως και ως κίνητρο προς ανάπτυξη, τίποτε άλλο δεν μπορεί να εξισωθεί με τη μελέτη του λόγου του Θεού. Ως μέσο πνευματικής καλλιέργειας, η Βίβλος είναι αποτελεσματικότερη από κάθε άλλο βιβλίο, ή και από όλα τα άλλα βιβλία μαζί. Το μεγαλείο των θεμάτων της, η επιβλητική απλότητα των διατυπώσεών της, η ωραιότητα των εικόνων της, ζωογονούν και ανυψώνουν τις σκέψεις όπως τίποτε άλλο δεν μπορεί. Καμιά άλλη μελέτη δεν μπορεί να μεταδώσει τέτοια διανοητική δύναμη, όπως η προσπάθεια να συλλάβει κανείς τις συγκλονιστικές αλήθειες της αποκαλύψεως. Ο νους που έρχεται έτσι σε επαφή με τις σκέψεις του Απείρου δεν μπορεί παρά να διευρυνθεί και να ενδυναμωθεί.»

“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

«Και ακόμη μεγαλύτερη είναι η δύναμη της Βίβλου στην ανάπτυξη της πνευματικής φύσεως. Ο άνθρωπος, πλασμένος για κοινωνία με τον Θεό, μόνο μέσα σε μια τέτοια κοινωνία μπορεί να βρει την αληθινή του ζωή και ανάπτυξη. Πλασμένος ώστε να βρίσκει στον Θεό την ύψιστη χαρά του, δεν μπορεί να βρει σε τίποτε άλλο εκείνο που μπορεί να κατευνάσει τους πόθους της καρδιάς, να ικανοποιήσει την πείνα και τη δίψα της ψυχής. Εκείνος που, με ειλικρινές και δεκτικό στοχασμό, μελετά τον λόγο του Θεού, επιζητώντας να κατανοήσει τις αλήθειές του, θα οδηγηθεί σε επαφή με τον Συγγραφέα του· και, εκτός αν το επιλέξει ο ίδιος, δεν υπάρχει όριο στις δυνατότητες της αναπτύξεώς του.»

“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

«Στο ευρύ φάσμα του ύφους και των θεμάτων της, η Αγία Γραφή περιέχει κάτι που μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον κάθε νου και να αγγίξει κάθε καρδιά. Στις σελίδες της απαντώνται η αρχαιότατη ιστορία· η βιογραφία η αληθέστερη προς τη ζωή· αρχές διακυβέρνησης για τη διοίκηση του κράτους, για τη ρύθμιση του οίκου—αρχές τις οποίες η ανθρώπινη σοφία ουδέποτε εξίσωσε. Περιέχει τη βαθύτερη φιλοσοφία, την γλυκύτατη και την υψηλοτάτη ποίηση, την πλέον φλογερή και την πλέον συγκινητική. Ασυγκρίτως ανώτερα σε αξία από τα έργα οποιουδήποτε ανθρώπινου συγγραφέα είναι τα συγγράμματα της Αγίας Γραφής, ακόμη και όταν θεωρούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο· αλλά απείρως ευρύτερα ως προς το πεδίο τους, απείρως μεγαλύτερα ως προς την αξία τους, είναι όταν θεωρούνται στη σχέση τους προς τη μεγάλη κεντρική ιδέα. Υπό το φως αυτής της ιδέας, κάθε θέμα αποκτά νέα σημασία. Στις απλούστατα διατυπωμένες αλήθειες εμπεριέχονται αρχές υψηλές όσο ο ουρανός και που περικλείουν την αιωνιότητα.»

“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

«Το κεντρικό θέμα της Βίβλου, το θέμα γύρω από το οποίο συναθροίζεται κάθε άλλο σε ολόκληρο το βιβλίο, είναι το σχέδιο της απολύτρωσης, η αποκατάσταση στην ανθρώπινη ψυχή της εικόνας του Θεού. Από την πρώτη υπόνοια ελπίδας στην απόφαση που εκφωνήθηκε στην Εδέμ έως εκείνη την έσχατη ένδοξη υπόσχεση της Αποκάλυψης, “Θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού· και το όνομα αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών” (Αποκάλυψη 22:4), το κύριο νόημα κάθε βιβλίου και κάθε περικοπής της Βίβλου είναι η εκδίπλωση αυτού του θαυμαστού θέματος,—η ανύψωση του ανθρώπου,—η δύναμη του Θεού, “ήτις δίδει εις ημάς την νίκην διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.” Α΄ Κορινθίους 15:57.»

“He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

«Όποιος συλλαμβάνει αυτή τη σκέψη έχει ενώπιόν του ένα απέραντο πεδίο μελέτης. Έχει το κλειδί που θα του ανοίξει ολόκληρο τον θησαυροφυλάκιο του λόγου του Θεού.»

“The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

«Η επιστήμη της απολυτρώσεως είναι η επιστήμη όλων των επιστημών· η επιστήμη που αποτελεί το αντικείμενο μελέτης των αγγέλων και όλων των νοημόνων όντων των μη πεπτωκότων κόσμων· η επιστήμη που προσελκύει την προσοχή του Κυρίου και Σωτήρος μας· η επιστήμη που εισέρχεται στον σκοπό ο οποίος εκυοφορείτο στον νου του Απείρου —“σεσιγημένον κατά χρόνους αιωνίους” (Ρωμαίους 16:25, R.V.)· η επιστήμη που θα αποτελεί τη μελέτη των λυτρωμένων του Θεού σε ατελεύτητους αιώνες. Αυτή είναι η υψίστη μελέτη στην οποία είναι δυνατόν να επιδοθεί ο άνθρωπος. Όπως καμία άλλη μελέτη δεν μπορεί, θα ζωογονήσει τον νου και θα ανυψώσει την ψυχή.»

“‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

«Η υπεροχή της γνώσεως είναι ότι η σοφία δίδει ζωή εις εκείνους που την έχουν.» «Οι λόγοι που εγώ σας λαλώ», είπε ο Ιησούς, «είναι πνεύμα και είναι ζωή.» «Αύτη δε είναι η αιώνιος ζωή, να γνωρίζωσι Σε, τον μόνον αληθινόν Θεόν, και Εκείνον τον οποίον απέστειλας.» Εκκλησιαστής 7:12· Ιωάννης 6:63· 17:3, R.V.

“The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

Η δημιουργική ενέργεια που κάλεσε τους κόσμους στην ύπαρξη βρίσκεται στον λόγο του Θεού. Αυτός ο λόγος μεταδίδει δύναμη· γεννά ζωή. Κάθε εντολή είναι μια υπόσχεση· όταν γίνεται δεκτή από τη θέληση, όταν λαμβάνεται μέσα στην ψυχή, φέρει μαζί της τη ζωή του Απείρου. Μεταμορφώνει τη φύση και αναδημιουργεί την ψυχή κατά την εικόνα του Θεού.

“The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

Η ζωή που μεταδίδεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατά τον ίδιο τρόπο και διατηρείται. «Με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού» (Κατά Ματθαῖον 4:4) θέλει ζήσει ο άνθρωπος.

“The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

«Ο νους, η ψυχή, οικοδομείται από εκείνο με το οποίο τρέφεται· και εναπόκειται σε εμάς να καθορίσουμε με τι θα τραφεί. Είναι μέσα στη δύναμη του καθενός να επιλέγει τα θέματα που θα απασχολούν τις σκέψεις και θα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα. Για κάθε ανθρώπινο ον που έχει το προνόμιο της πρόσβασης στις Γραφές, ο Θεός λέγει: “Έγραψα προς αυτόν τα μεγαλεία του νόμου Μου”. “Επικαλέσθητί Με, και θέλω σοι αποκρίνεσθαι, και θέλω σοι αναγγείλει μεγάλα και απόκρυφα πράγματα, τα οποία δεν γνωρίζεις.” Ωσηέ 8:12· Ιερεμίας 33:3.»

“With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

«Με τον λόγο του Θεού στα χέρια του, κάθε άνθρωπος, όπου κι αν έχει πέσει ο κλήρος της ζωής του, μπορεί να έχει τέτοια συντροφιά, όποια ο ίδιος θα επιλέξει. Στις σελίδες του μπορεί να συνομιλεί με τους ευγενέστερους και αρίστους του ανθρωπίνου γένους και να ακούει τη φωνή του Αιωνίου καθώς Αυτός ομιλεί προς τους ανθρώπους. Καθώς μελετά και στοχάζεται επάνω στα θέματα στα οποία “επιθυμούν άγγελοι να παρακύψωσι” (1 Πέτρου 1:12), μπορεί να έχει τη συντροφιά τους. Μπορεί να ακολουθεί τα βήματα του ουρανίου Διδασκάλου και να ακούει τα λόγια Του όπως όταν δίδασκε σε όρος και πεδιάδα και θάλασσα. Μπορεί να κατοικεί σ’ αυτόν τον κόσμο μέσα στην ατμόσφαιρα του ουρανού, μεταδίδοντας στους θλιμμένους και πειραζομένους της γης σκέψεις ελπίδας και πόθους για αγιότητα· και ο ίδιος να έρχεται ολοένα πλησιέστερα σε κοινωνία με τον Αόρατο· όπως εκείνος των παλαιών χρόνων που περιεπάτησε με τον Θεό, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το κατώφλι του αιωνίου κόσμου, ώσπου οι πύλες θα ανοιχθούν και θα εισέλθει εκεί. Δεν θα βρεθεί ως ξένος. Οι φωνές που θα τον υποδεχθούν είναι οι φωνές των αγίων, οι οποίοι, αθέατοι, υπήρξαν στη γη σύντροφοί του—φωνές που εδώ έμαθε να διακρίνει και να αγαπά. Εκείνος που, διά του λόγου του Θεού, έζησε σε κοινωνία με τον ουρανό, θα βρεθεί οικείος μέσα στη συντροφιά του ουρανού». Education, 123–127.