Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Δεκατέσσερα

Η προφητική γραμμή που προσδιορίζει πότε οι Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίζουν εικόνα προς και της θηρίου εκτυλίσσεται όταν το κέρας του Προτεσταντισμού σχηματίζει την εικόνα του Χριστού. Ο σχηματισμός αυτός προσδιορίζεται συγκεκριμένα στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, όταν ο Δανιήλ αντικρίζει το αιτιώδες κάτοπτρο, «marah», όραμα. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους που ατενίζουν τον Χριστό, και πράττοντας τούτο αντανακλούν τον χαρακτήρα του Χριστού. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο, σχηματίζουν την εικόνα του Χριστού εντός τους, μόνο καθώς ατενίζουν τον χαρακτήρα Του. Ατενίζοντας, μεταμορφώνονται.

Η εικόνα του θηρίου αντανακλά το θηρίο, και ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου αποτελεί τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, διά της οποίας θα κριθεί ο αιώνιος προορισμός τους. Όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες αποκτήσουν τον έλεγχο της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, θα έχουν σχηματίσει μια εικόνα του συστήματος εκκλησίας και κράτους, η οποία προσδιορίζει τη δομή ελέγχου που χρησιμοποίησε η παπική εξουσία προτού αφαιρεθεί η πολιτική υποστήριξη. Κατά την ίδια χρονική περίοδο, η εικόνα του Χριστού θα παραχθεί στον λαό Του των εσχάτων ημερών. Ωστόσο, υπήρχαν εκείνοι που ήσαν μαζί με τον Δανιήλ, οι οποίοι δεν είδαν το όραμα, διότι έφυγαν εξαιτίας του οράματος. Απέτυχαν στη δοκιμασία του σχηματισμού της εικόνας του θηρίου, επειδή αρνήθηκαν να επιτρέψουν να σχηματισθεί μέσα τους η εικόνα του Χριστού κατά τον καιρό της δοκιμασίας.

Η πνευματική αρχή της αντανάκλασης πραγματοποιείται διά του βλέμματος σε έναν καθρέπτη που αντιπροσωπεύει τον Χριστό, και επειδή το όραμα «marah» είναι αιτιολογικό όραμα, η εικόνα του Χριστού μέσα στον καθρέπτη παράγει την εικόνα του Χριστού μέσα στην ανθρωπότητα. Ένας κυριολεκτικός καθρέπτης αντανακλά την εικόνα του ανθρώπου που κοιτάζει στον καθρέπτη, αλλά η πνευματική εφαρμογή της αρχής έχει μεταβλητές που συνδέονται με τον καθρέπτη. Εκείνοι που είναι απλώς «hearer of the word, and not a doer», «beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.» Κοιτάζουν στον καθρέπτη και βλέπουν μόνο την ανθρωπότητα.

Ἡ ἄλλη τάξις, οἱ ὁποῖοι «δὲν εἶναι ἀκροατὴς ἐπιλήσμων, ἀλλὰ ἐκτελεστὴς ἔργου», βλέπουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, βλέπουν τὸν Χριστὸν μέσα στὸν καθρέπτη. Τὸ ἔργον εἶναι νὰ κατανοηθῇ ὅτι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνακλάσεως ἔχει μία «φυσικὴ» πραγματικότητα καὶ μία πνευματικὴ πραγματικότητα. Ὁ Δανιὴλ ἀπεικονίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν τὸ «ἔργον», διότι στὰ κεφάλαια ἐννέα καὶ δέκα ἀπεικονίζει τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον παράγει τὴν πνευματικὴ ἀρχὴ τῆς ἀνακλάσεως.

Ο Γαβριήλ είχε δώσει στον Δανιήλ μια μερική ερμηνεία του οράματος του ογδόου κεφαλαίου, αλλά ο Δανιήλ δεν το είχε κατανοήσει πλήρως.

Η αδελφή White μάς πληροφορεί ότι ο Δανιήλ επιζητούσε να κατανοήσει την ερμηνεία του μηνύματος του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο ο Γαβριήλ είχε φέρει στον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο.

Στο δέκατο κεφάλαιο πληροφορούμαστε ότι ο Δανιήλ είχε κατανόηση του «οράματος» και του «πράγματος», όμως ο Δανιήλ επιθυμούσε περισσότερο φως· γι’ αυτό έθεσε την καρδιά του να βρει εκείνη την κατανόηση και νήστεψε επί είκοσι μία ημέρες. Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντιπροσωπεύει εκείνους των εσχάτων ημερών οι οποίοι κατανοούν την πνευματική αρχή της αντανάκλασης, η οποία προτυπώνεται από τη φυσική αρχή της αντανάκλασης. Η κατανόηση αυτή εικονογραφείται από τα έργα τους, και τα έργα τους παριστάνονται από τον Δανιήλ ως αναζήτηση ορθής κατανόησης του προφητικού λόγου του Θεού. Η προφανής αντίθεση προς εκείνους που έφυγαν από το όραμα είναι ότι εκείνοι δεν αναζητούσαν ορθή κατανόηση του προφητικού λόγου του Θεού.

Η αλήθεια του προφητικού λόγου του Θεού, την οποία ο Δανιήλ παρουσιάζεται ότι λαχταρά να κατανοήσει, είναι το φως των εσχάτων ημερών, διότι ο Δανιήλ προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ο Δανιήλ, επομένως, εκπροσωπεί μια τάξη ανθρώπων που επιζητούν να κατανοήσουν το φως του προφητικού λόγου του Θεού, το οποίο παρουσιάζεται ως η τελική δοκιμασία πριν κλείσει η δοκιμασία. Από την άποψη αυτή, είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού που αποσφραγίζεται λίγο πριν κλείσει η δοκιμασία, αλλά είναι επίσης και η δοκιμασία που παρουσιάζεται ως ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου.

Η διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου προσδιορίζει άμεσα τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται η εικόνα του θηρίου. Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να προσδιοριστεί ορθά, χωρίς πρώτα να προσδιοριστεί το πρωτεύον υποκείμενο της δοκιμασίας, το θηρίο. Το θηρίο είναι εκείνο που καθορίζει και προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η εικόνα.

Για να «μάθουμε ποια είναι η εικόνα και πώς πρέπει να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού». Είναι το θηρίο εκείνο που θεσπίζει το όραμα το οποίο αποτελεί τη δοκιμασία των εσχάτων ημερών και το οποίο πραγματοποιείται ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της χάριτος. Ο Δανιήλ κατανόησε το όραμα και το πράγμα.

Το όραμα είναι το όραμα «mareh» των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Το «πράγμα» είναι η εβραϊκή λέξη «dabar», που σημαίνει «λόγος». Η ίδια λέξη («dabar»), η οποία μεταφράζεται ως «πράγμα» στο εδάφιο ένα, αποδίδεται ως «υπόθεση» στο κεφάλαιο εννέα, εδάφιο είκοσι τρία.

Ο Γαβριήλ έρχεται προς τον Δανιήλ ως απάντηση στην προσευχή του Δανιήλ, η οποία συνδέεται με τη διαφώτιση που είχε λάβει ο Δανιήλ όταν είχε κατανοήσει ότι βρισκόταν σε αιχμαλωσία, η οποία παριστάνεται από τη διασπορά του Λευιτικού είκοσι έξι.

Η αιχμαλωσία που προσδιόρισε ο Ιερεμίας οδήγησε τον Δανιήλ στην αιχμαλωσία των «επτά καιρών» που κατέγραψε ο Μωυσής, η οποία ήταν τόσο «όρκος» όσο και «κατάρα».

Επάνω στις δύο μαρτυρίες του Ιερεμία και του Μωυσή, ο Δανιήλ κατανόησε ότι η ερήμωση η οποία είχε επέλθει επί της Ιερουσαλήμ ήταν «η κατάρα» «του Μωυσή» που είχε «εκχυθεί επί» τον αρχαίο Ισραήλ. Η αδελφή White αναφέρεται στη μαρτυρία του Ιερεμία ως «μαρτυρίες προς την εκκλησία», και υπό την έννοια αυτή προσδιορίζει τον Ιερεμία ως το Πνεύμα της Προφητείας των εσχάτων ημερών, διότι οι «μαρτυρίες προς την εκκλησία» κατά τις έσχατες ημέρες είναι ακριβώς αυτό το πράγμα. Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει το Πνεύμα της Προφητείας και ο Μωυσής αντιπροσωπεύει την Αγία Γραφή.

Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους των εσχάτων ημερών οι οποίοι κατανοούν, από εκείνους τους δύο μάρτυρες, ότι έχουν διασκορπιστεί, και οι οποίοι κατανοούν, από την Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας, ότι έχουν αφυπνιστεί, όπως αφυπνίστηκε ο Δανιήλ στο γεγονός ότι αυτός (αυτοί) βρισκόταν σε αιχμαλωσία, και ότι η αιχμαλωσία αυτή αντιπροσωπευόταν στον προφητικό λόγο του Θεού.

Η εμπειρία του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών είναι η εμπειρία των δέκα παρθένων.

Ο χρόνος της καθυστέρησης στην παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει την ίδια αφύπνιση του Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο. Βάσει των δύο αγιασμένων μαρτύρων, ο Δανιήλ συνειδητοποίησε ότι ολόκληρη η ζωή του αποτελούσε εκπλήρωση μιας συγκεκριμένης προφητείας μέσα στον Λόγο του Θεού. Εκείνη η προφητεία κατηύθυνε τον Δανιήλ προς το θεραπευτικό μέσο που ήταν αναγκαίο, εάν επρόκειτο να είναι προετοιμασμένος για ό,τι επρόκειτο να του συμβεί στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν οι Μιλλεριτιστές εκπλήρωσαν την παραβολή των δέκα παρθένων, έπρεπε και αυτοί να αφυπνισθούν στο γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση και η καθυστέρηση τούς είχαν οδηγήσει στο να αποκοιμηθούν. Όλοι οι προφήτες αντιπροσωπεύουν τις έσχατες ημέρες.

Η αφύπνιση του Δανιήλ και των Μιλλεριτών είναι δύο μάρτυρες μιας αφύπνισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων κατά τις έσχατες ημέρες.

Σε εκπλήρωση της παραβολής, οι Μιλλεριτιστές «είχαν παραβλέψει την καθυστέρηση της οράσεως», αλλά «εκ νέου» «οδηγήθηκαν στις Γραφές τους για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου απεσύρθη από τους αριθμούς, και το σφάλμα εξηγήθηκε». Ο Δανιήλ οδηγήθηκε στη Γραφή και το «χέρι του Κυρίου» απεσύρθη από «τις προφητικές περιόδους», και όταν ο Δανιήλ, ως εκτελεστής και όχι απλώς ακροατής, με ενεργό πίστη απέδειξε ότι κατανοούσε το μήνυμα του Ιερεμία και του Μωυσή, εκπληρώνοντας τις δοθείσες οδηγίες στο εικοστό έκτο κεφάλαιο του Λευιτικού, καθώς και τη θεραπεία και τη λύση της διασκορπισμένης καταστάσεως του λαού του Θεού, τότε δόθηκε στον Δανιήλ η «εξήγηση».

Όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες εκπληρώσουν τον χρόνο της αναμονής της παραβολής στην τελική και τελειοτάτη εκπλήρωσή της κατά τις έσχατες ημέρες, θα το πράξουν σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία η «διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου» θα αποτελεί τη μεγάλη δοκιμασία τους.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.