Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.
Το εδάφιο 24 του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζει την περίοδο κατά την οποία η ειδωλολατρική Ρώμη θα κυριαρχούσε υπέρτατα με τη λέξη «καιρός». Ένας «καιρός» αντιπροσωπεύει 360 έτη στην προφητική εφαρμογή, και τα έτη αυτά άρχισαν με τη διασημότερη ναυμαχία της αρχαίας ιστορίας, τη ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ. Υπήρξαν και άλλες ναυμαχίες μεγαλύτερες και στρατηγικώς πιο σύνθετες, αλλά το Άκτιο υπήρξε η πλέον εμβληματική ναυμαχία, λόγω της συνδέσεώς του με τον Μάρκο Αντώνιο και την Κλεοπάτρα. Παρόμοια ως προς την ιστορική σημασία με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, σε εκπλήρωση του Δανιήλ 11:40, και με τους Δίδυμους Πύργους της 11ης Σεπτεμβρίου, σε εκπλήρωση της Αποκαλύψεως 18· διότι όταν ο Θεός επιλέγει τα ιστορικά γεγονότα για να εκπληρώσει τον προφητικό Του Λόγο, το πράττει κατά τρόπον ώστε να προσελκύει την προσοχή του ευρύτερου δυνατού ακροατηρίου.
And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.
Και μετά τη συμμαχία που θα συναφθεί μαζί του, θα ενεργήσει δολίως· διότι θα ανέλθει και θα καταστεί ισχυρός με μικρό λαό. Θα εισέλθει ειρηνικά ακόμη και στους ευφορότερους τόπους της επαρχίας· και θα πράξει εκείνο που δεν έπραξαν οι πατέρες του, ούτε οι πατέρες των πατέρων του· θα διασκορπίσει μεταξύ αυτών λεία και λάφυρα και πλούτη· ναι, θα επινοήσει τα σχέδιά του εναντίον των οχυρωμάτων, αλλά μόνον έως καιρόν. Δανιήλ 11:23, 24.
Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.
Ο Ουρίας Σμιθ ολοκληρώνει τις παρατηρήσεις του σχετικά με τη συμμαχία μεταξύ της Ρώμης και των Μακκαβαίων του εικοστού τρίτου εδαφίου, σχολιάζοντας τον μικρό λαό του εδαφίου.
“At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.
«Κατ’ εκείνον τον καιρό οι Ρωμαίοι ήταν μικρός λαός και άρχισαν να ενεργούν δολίως, ή με πανουργία, όπως σημαίνει η λέξη. Και από το σημείο αυτό ανήλθαν με σταθερή και ταχεία άνοδο στο ύψος της εξουσίας το οποίο αργότερα κατέκτησαν.»
“[Verse twenty-four quoted].
«[Παρατίθεται ο εικοστός τέταρτος στίχος].»
“The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.
«Ο συνήθης τρόπος με τον οποίο τα έθνη, πριν από τις ημέρες της Ρώμης, εισέρχονταν στην κατοχή πολύτιμων επαρχιών και πλούσιων εδαφών, ήταν διά του πολέμου και της κατακτήσεως. Η Ρώμη επρόκειτο τώρα να πράξει εκείνο το οποίο δεν είχε πράξει ούτε οι πατέρες ούτε οι πατέρες των πατέρων της· δηλαδή, να λάβει αυτά τα αποκτήματα με ειρηνικά μέσα. Εγκαινιάσθηκε τώρα η έως τότε ανήκουστη συνήθεια, βασιλείς να αφήνουν με διαθήκη τα βασίλειά τους στους Ρωμαίους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ρώμη περιήλθε στην κατοχή μεγάλων επαρχιών.
“And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.
«Και όσοι έτσι υπήχθησαν στην κυριαρχία της Ρώμης, αποκόμισαν από αυτό όχι μικρό όφελος. Τους μεταχειρίζονταν με καλοσύνη και επιείκεια. Ήταν σαν να διανεμόταν ανάμεσά τους η λεία και τα λάφυρα. Προστατεύονταν από τους εχθρούς τους και αναπαύονταν με ειρήνη και ασφάλεια υπό την αιγίδα της ρωμαϊκής εξουσίας.»
“To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.
«Στο τελευταίο μέρος αυτού του εδαφίου, ο επίσκοπος Νεύτων αποδίδει την έννοια ότι εκπορεύονται μηχανορραφίες από οχυρώματα, και όχι εναντίον αυτών. Αυτό ακριβώς έπραξαν οι Ρωμαίοι από το ισχυρό οχυρό της επτάλοφης πόλεώς τους. “Ακόμη και για έναν καιρό·” αναμφιβόλως, έναν προφητικό καιρό, 360 έτη. Από ποιο σημείο πρέπει να αρχίσει η χρονολόγηση αυτών των ετών; Πιθανώς από το γεγονός που τίθεται υπόψη στο ακόλουθο εδάφιο.» Ουρίας Σμιθ, Daniel and the Revelation, 272, 273.
Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.
Ο Σμιθ συνεχίζει και προσδιορίζει τη μάχη του Ακτίου, το 31 π.Χ., ως το σημείο εκκίνησης των τριακοσίων εξήντα ετών. Αφού παραθέτει το εδάφιο είκοσι πέντε, ο Σμιθ δηλώνει τα εξής.
“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.
Με τα εδάφια 23 και 24 μεταφερόμαστε πέραν της συνθήκης μεταξύ των Ιουδαίων και των Ρωμαίων, το 161 π.Χ., στον καιρό κατά τον οποίο η Ρώμη είχε αποκτήσει παγκόσμια κυριαρχία. Το εδάφιο που τώρα βρίσκεται ενώπιόν μας θέτει υπόψη μας μία σθεναρή εκστρατεία εναντίον του βασιλέως του νότου, της Αιγύπτου, και την επέλευση μιας αξιοσημείωτης μάχης μεταξύ μεγάλων και ισχυρών στρατευμάτων. Έλαβαν άραγε χώρα τέτοια γεγονότα στην ιστορία της Ρώμης κατά την εποχή αυτή; — Έλαβαν. Ο πόλεμος ήταν ο πόλεμος μεταξύ Αιγύπτου και Ρώμης· και η μάχη ήταν η μάχη του Ακτίου. Ας ρίψουμε μία σύντομη ματιά στις περιστάσεις που οδήγησαν σε αυτή τη σύγκρουση.
“[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
«Ο [Μάρκος] Αντώνιος, ο Αύγουστος Καίσαρ και ο Λέπιδος αποτέλεσαν την τριανδρία, η οποία είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρος. Αυτός ο Αντώνιος έγινε γαμβρός του Αυγούστου διά του γάμου του με την αδελφή του, την Οκταβία. Ο Αντώνιος εστάλη στην Αίγυπτο για κρατικές υποθέσεις, αλλά έπεσε θύμα των τεχνασμάτων και των θελγήτρων της Κλεοπάτρας, της έκλυτης βασίλισσας της Αιγύπτου. Τόσο ισχυρό ήταν το πάθος που συνέλαβε γι’ αυτήν, ώστε τελικώς ετάχθη υπέρ των αιγυπτιακών συμφερόντων, απέρριψε τη σύζυγό του, την Οκταβία, για να ευαρεστήσει την Κλεοπάτρα, της παραχώρησε τη μία επαρχία μετά την άλλη για να ικανοποιήσει την πλεονεξία της, εόρτασε θρίαμβο στην Αλεξάνδρεια αντί της Ρώμης, και κατά τα λοιπά προσέβαλε τόσο πολύ τον ρωμαϊκό λαό, ώστε ο Αύγουστος δεν είχε καμία δυσκολία να τον οδηγήσει να εμπλακεί με όλη του την καρδιά σε πόλεμο εναντίον αυτού του εχθρού της πατρίδας τους. Ο πόλεμος αυτός ήταν φαινομενικώς εναντίον της Αιγύπτου και της Κλεοπάτρας· στην πραγματικότητα όμως ήταν εναντίον του Αντωνίου, ο οποίος τώρα ευρίσκετο επικεφαλής των αιγυπτιακών πραγμάτων. Και η αληθινή αιτία της διαμάχης τους ήταν, λέγει ο Prideaux, ότι κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αρκεσθεί μόνο στο ήμισυ της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας· διότι, αφού ο Λέπιδος είχε καθαιρεθεί από την τριανδρία, αυτή πλέον είχε απομείνει μεταξύ τους, και επειδή ο καθένας ήταν αποφασισμένος να κατέχει το σύνολο, έριξαν τα ζάρια του πολέμου για την κατοχή της». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.
Προφητικώς, η μάχη του Ἀκτίου ταυτοποιεί τον νόμο της Κυριακής, διότι αντιπροσώπευε την τρίτη κατάκτηση των τριών γεωγραφικών εμποδίων τα οποία εγκαθίδρυσαν την «παγκόσμια κυριαρχία» της παγανιστικής Ρώμης, όπως το περιγράφει ο Smith. Όπως συνέβη με την παγανιστική Ρώμη, έτσι και όταν το τρίτο εμπόδιο της παπικής Ρώμης εκδιώχθηκε από την πόλη της Ρώμης, τότε άρχισε η «παγκόσμια κυριαρχία» της παπικής Ρώμης το 538. Αυτοί οι δύο μάρτυρες αναφέρονται στον νόμο της Κυριακής, όπου και όταν η σύγχρονη Ρώμη υπερνικά τόσο το έκτο όσο και το έβδομο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, και με τούτο υπερνικά το τρίτο της εμπόδιο· εδραιώνοντας έτσι «παγκόσμια κυριαρχία» επί σαράντα δύο συμβολικούς μήνες.
And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.
Και εδόθη εις αυτόν στόμα λαλούν μεγάλα και βλασφημίας· και εδόθη εις αυτόν εξουσία να ενεργήση τεσσαράκοντα και δύο μήνας. Αποκάλυψις 13:5.
Rome Against Egypt
Ρώμη εναντίον Αἰγύπτου
The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.
Η προφητική δυναμική του πολέμου του Αυγούστου της Ρώμης εναντίον της Αιγύπτου και της Κλεοπάτρας υποκινήθηκε από την ανταρσία του Μάρκου Αντωνίου, και αυτή η προφητική δυναμική πρέπει, από προφητική αναγκαιότητα, να αντιπροσωπεύει την προφητική δυναμική που αναπαρίσταται στον νόμο της Κυριακής.
At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.
Στο Άκτιο η Ρώμη κατέκτησε την Αίγυπτο, μια δύναμη που συνίστατο σε συμμαχία μεταξύ ενός επαναστάτη άνδρα και μιας ανίερης γυναίκας. Η συμμαχία του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας αποτελεί τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους. Στο Άκτιο, η Ρώμη του Αυγούστου κατέκτησε μια δύναμη που αντιπροσωπευόταν από έναν ανίερο συνδυασμό εκκλησίας και κράτους.
Image of the Beast
Η Εικόνα του Θηρίου
Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.
Η Κλεοπάτρα αντιπροσωπεύει μια διεφθαρμένη εκκλησία ευθυγραμμισμένη με τον Αντώνιο, σύμβολο της Ρώμης. Η Κλεοπάτρα ήταν η άρχουσα δύναμη στη μεταξύ τους σχέση, όπως το παρουσίασε ο Uriah Smith, όταν δήλωσε ότι ο Αντώνιος «έπεσε θύμα των τεχνασμάτων και των χαρίτων της Κλεοπάτρας, της έκλυτης βασίλισσας της Αιγύπτου». Η συμμαχία εκκλησίας και κράτους, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα, προσδιόριζε την Κλεοπάτρα ως την εξουσία που κυβερνούσε μέσα στη σχέση· επομένως, ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους που αντιπροσωπεύεται από τη σχέση τους ανταποκρίνεται στον ορισμό της εικόνας του θηρίου — δηλαδή, του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, με τη γυναίκα να ελέγχει τη σχέση. Το Άκτιο προεικόνιζε τον προσεχή νόμο της Κυριακής.
Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.
Ο Αύγουστος αντιπροσωπεύει την παπική εξουσία που κατακτά τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Ο Μάρκος Αντώνιος είναι το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης και η Κλεοπάτρα είναι το Προτεσταντικό κέρας. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα ενώνονται και λαλούν ως δράκων κατά τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Τόσο η Κλεοπάτρα όσο και ο Αντώνιος είναι σύμβολα μιας δρακόντειας εξουσίας, και όταν ενωθούν πλήρως κατά τον νόμο της Κυριακής — λαλούν ως δράκων.
Dragons
Δράκοντες
Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.
Τόσο η Ελλάδα όσο και η Αίγυπτος αντιπροσωπεύουν προφητικώς μία δύναμη δράκοντος, και ο Αντώνιος επίσης αντιπροσώπευε μία δύναμη δράκοντος. Η Αίγυπτος ήταν ο νότος στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και η Ελλάδα ήταν η δύση. Η Αίγυπτος κατακτήθηκε από τον Πτολεμαίο Α΄ αφού το βασίλειο του Αλεξάνδρου διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη. Ο Πτολεμαίος Α΄ έγινε τότε ο πρώτος προφητικός βασιλεύς του νότου και η Κλεοπάτρα ήταν η τελευταία Πτολεμαϊκή ηγεμόνας στην Αίγυπτο. Ο Πτολεμαίος γεννήθηκε στη Μακεδονία, τον τόπο γεννήσεως του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.
Η Μακεδονία βρισκόταν στη βόρεια Ελλάδα και ισχυριζόταν ότι η προγονική της καταγωγή προερχόταν από Έλληνες μυθικούς ήρωες. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη του νότου θεωρούσαν τους Μακεδόνες περισσότερο βαρβάρους από τους Ελληνιστές της νότιας Ελλάδας. Οι Μακεδόνες είχαν μοναρχικό πολίτευμα, ενώ οι νότιες πόλεις-κράτη (πόλεις), όπως η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα, η Κόρινθος κτλ., βρίσκονταν στη νότια και κεντρική Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου. Αυτές οι πόλεις συχνά είχαν δημοκρατικά, ολιγαρχικά ή μικτά πολιτεύματα, ενώ η Μακεδονία ήταν μια συγκεντρωτική μοναρχία με ισχυρή βασιλική δυναστεία (τους Αργεάδες). Παρ’ όλα αυτά, όλοι ήταν Ελληνιστές, και όταν η Ρώμη εισήλθε στην ιστορία, αποκάλεσε τους Ελληνιστές Έλληνες. Η Κλεοπάτρα ήταν η τελευταία Πτολεμαϊκή ηγεμόνας, πράγμα που εκπροσωπούσε τη μοναρχική φυλή των Ελλήνων του βόρειου βασιλείου από την περιοχή της Μακεδονίας, ή της βόρειας Ελλάδας.
King of the South
Βασιλεὺς τοῦ Νότου
Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.
Η Κλεοπάτρα υπήρξε η τελευταία ηγεμόνας του Πτολεμαϊκού βασιλείου, το οποίο άρχισε με τον Πτολεμαίο Α΄, όταν το βασίλειο του Αλεξάνδρου διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη. Στη μάχη του Ακτίου το Πτολεμαϊκό βασίλειο, ο κυριολεκτικός βασιλέας του νότου, έφθασε στο τέλος του. Ο επόμενος βασιλέας του νότου θα ήταν η πνευματική Αίγυπτος, εκπροσωπούμενη από την άθεη Γαλλία κατά την ιστορική περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης.
And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.
Και τα πτώματά τους θα κείτονται στην πλατεία της μεγάλης πόλεως, η οποία πνευματικώς καλείται Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριός μας εσταυρώθη. Αποκάλυψις 11:8.
Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.
Η κυριολεκτική Αίγυπτος ήταν ο κυριολεκτικός βασιλέας του νότου σε σχέση με τη διαίρεση του βασιλείου του Αλεξάνδρου, αλλά η πνευματική Αίγυπτος παριστάνεται ως ο βασιλέας του νότου μέσω των προφητικών χαρακτηριστικών της Αιγύπτου, όχι μέσω μιας κυριολεκτικής κατεύθυνσης.
South and West
Νότος και Δύση
Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.
Η Κλεοπάτρα, ως η τελευταία Πτολεμαϊκή ηγεμόνας του βασιλείου, αποτελούσε προφητικώς μια διττή δύναμη της Ελλάδος (δύσεως) και της Αιγύπτου (νότου), ενώ ο επόμενος, και κατόπιν πνευματικός, βασιλεύς του νότου θα ήταν η Γαλλία, επίσης μια διττή δύναμη, η οποία παρουσιάζεται στην Αποκάλυψη ένδεκα ως Αίγυπτος και Σόδομα. Η ακολασία των Σοδόμων αντιστοιχεί προς την ακολασία της Κλεοπάτρας της δύσεως, και η Κλεοπάτρα του νότου αντιστοιχεί προς την αθεΐα της Αιγύπτου. Η διττή φύση του τελευταίου κυριολεκτικού βασιλέως του νότου εναρμονιζόταν με τον πρώτο πνευματικό βασιλέα του νότου.
The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”
Η μάχη τοῦ Ἀκτίου ἀποτέλεσε τὴν ἀνόσια συμμαχία τοῦ δράκοντος τῆς Ῥώμης τοῦ Ἀντωνίου καὶ τοῦ δράκοντος τοῦ νότου καὶ τῆς δύσεως τῆς Κλεοπάτρας. Ὁ Ἀντώνιος καὶ ἡ Κλεοπάτρα ἀντιπροσωπεύουν μίαν ἐκκλησίαν καὶ ἕνα κράτος, ὥστε ἡ κατάκτησις τοῦ Ἀκτίου ὑπὸ τοῦ Αὐγούστου τῆς Ῥώμης ἀντιπροσωπεύει μίαν κατάκτησιν, ὅπου ἡ Ῥώμη ἐπικρατεῖ ἐπὶ μιᾶς ἀνοσίας διπλῆς ἑνώσεως, ἡ ὁποία προτυποῖ τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου. Τριακόσια ἑξήκοντα ἔτη ἀργότερον, εἰς ἐκπλήρωσιν τοῦ Δανιήλ 11:24, ὁ Κωνσταντῖνος διεῖλε τὴν Ῥώμην εἰς ἀνατολὴν καὶ δύσιν, ἀφήνων τὴν γυναῖκα τῆς Ῥώμης εἰς τὴν δύσιν καὶ μεταφέρων τὸν ἄνδρα τῆς Ῥώμης εἰς τὴν ἀνατολήν. Μία κατάκτησις τοῦ νότου καὶ τῆς δύσεως προετύπωνε τὴν διαίρεσιν ἀνατολῆς καὶ δύσεως ἔπειτα ἀπὸ ἕναν «καιρόν» τριακοσίων ἑξήκοντα ἐτῶν, εἰς τὴν μάχην τοῦ Ἀκτίου. Εἰς προγενεστέραν συνάντησιν ὁ Ἀντώνιος ἔλαβε τὴν ἀνατολικὴν Ῥώμην καὶ ὁ Αὔγουστος τὴν δύσιν, ὥστε τὸ Ἄκτιον ἔνωσε τὴν ἀνατολὴν καὶ τὴν δύσιν, ἀλλὰ μόνον διὰ ἕναν «καιρόν».
31 BC and 330
31 π.Χ. και 330 μ.Χ.
Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.
Ο Ιησούς απεικονίζει πάντοτε το τέλος με την αρχή· έτσι, η κατάκτηση του Ακτίου το 31 π.Χ. προτυπώνει τη διαίρεση της αυτοκρατορίας σε ανατολή και δύση το 330. Το Άκτιο του 31 π.Χ. υπήρξε το άλφα του ωμέγα μέσα στα 360 έτη που κατέληξαν στο 330. Τόσο το 31 π.Χ. όσο και το 330 προτυπώνουν τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όπως αυτός παριστάνεται στο εδάφιο δεκαέξι και σαράντα ένα του Δανιήλ ένδεκα.
Another Symbol
Ένα ακόμη σύμβολο
Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.
Ο Αντώνιος της Ρώμης, ευθυγραμμισμένος με την Κλεοπάτρα του νότου και της δύσεως, αντιπροσωπεύει μια τριπλή συμμαχία μέσα στη διπλή ένωσή τους της εικόνας του θηρίου. Ο σταυρός επίσης ευθυγραμμίζεται με τον νόμο της Κυριακής, και συνεπώς με το Actium και το 330. Στον σταυρό, μια διπλή ένωση εκκλησίας και κράτους αντιπροσωπεύεται από τους Ιουδαίους (διεφθαρμένη εκκλησία) που ενώνονται με τη Ρώμη (κράτος) για να φονεύσουν τον Χριστό. Το τρίτο μέρος της ενώσεως στον σταυρό αντιπροσωπεύεται από τον Βαραββά, έναν ψευδή Χριστό, του οποίου το όνομα σημαίνει «υιός του πατρός». Ο Βαραββάς είναι συμβολικά ένας ψευδοπροφήτης όταν αντιπαραβάλλεται με τον Χριστό ως τον αληθινό προφήτη. Η Ρώμη ήταν ο Αντώνιος, και η Κλεοπάτρα του νότου και της δύσεως αντιπροσώπευε τους Ιουδαίους και τον Βαραββά.
The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.
Ο σταυρός επίσης ευθυγραμμίζεται με τον Ηλία επί του Όρους Καρμήλου, όπου η επιλογή αφορούσε το ποιος ήταν ο αληθινός ή ο ψευδής προφήτης. Ο ψευδής προφήτης τότε ήταν ένα διττό σύμβολο, αποτελούμενο από τους προφήτες του Βάαλ και τους ιερείς του άλσους. Ο Βάαλ είναι ανδρική θεότητα, και οι ιερείς του άλσους εκπροσωπούσαν την Ασταρώθ, γυναικεία θεότητα. Οι Ιουδαίοι στον σταυρό ήσαν η Ασταρώθ, η γυναικεία θεότητα, και ο Βαραββάς, το απομίμημα του Ανδρός των Θλίψεων, ήταν η ανδρική θεότητα Βάαλ.
Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.
Η Κλεοπάτρα ήταν τόσο η βασίλισσα του νότου όσο και η βασίλισσα της δύσεως. Ο Αντώνιος ήταν η εικόνα της Ρώμης, μέρος της τριμερούς τριανδρίας που είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τη δολοφονία του Ιουλίου. Ο θάνατος του Ιουλίου διά είκοσι τριών πληγών παρίστανε τη θανατηφόρο πληγή του παπισμού το 1798, σε εκπλήρωση του τεσσαρακοστού εδαφίου του Δανιήλ ένδεκα. Ο Αυγουστίνος στο Άκτιο παριστάνει τη θεραπεία εκείνης της θανατηφόρου πληγής. Η πληγή θεραπεύεται όταν ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα πεθαίνουν. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα παριστάνουν την εικόνα του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία είναι μια τριμερής προφητική οντότητα, αποτελούμενη από το θηρίο της γης και τα δύο κέρατά του. Ο Αντώνιος είναι το ένα μέρος και η Κλεοπάτρα παριστάνει τα άλλα δύο μέρη. Είτε πρόκειται για τη Ρώμη του Αντωνίου, είτε για την Αίγυπτο και την Ελλάδα της Κλεοπάτρας, πεθαίνουν μαζί κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν λήγει το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας. Προφητικώς, η Κλεοπάτρα σε σχέση με τον Αντώνιο είναι το μείγμα εκκλησιαστικής τέχνης και κρατικής τέχνης, με την εκκλησιαστική τέχνη να σαγηνεύει και να ελέγχει την κρατική τέχνη.
The Second Death Typified
Ο Δεύτερος Θάνατος Τυποποιημένος
At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.
Σε ένα άλλο προφητικό επίπεδο, η σχέση της Κλεοπάτρας προς τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο αντιπροσωπεύει δύο χρονικές περιόδους κατά τις οποίες το εκκλησιαστικό τέχνασμα της Κλεοπάτρας βρίσκεται σε σχέση με την πολιτειακή τέχνη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εγκαταλείφθηκε από τον Ιούλιο το 1798, κατά τον πρώτο της συμβολικό θάνατο, σε εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ· και κατόπιν έρχεται στο τέλος της, χωρίς κανέναν να τη βοηθήσει, στο Άκτιο, σε εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα πέντε του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το εδάφιο σαράντα είναι το άλφα της πρώτης θανατηφόρου πληγής της, η οποία πρόκειται να θεραπευθεί, και το ωμέγα του εδαφίου σαράντα πέντε είναι εκεί όπου λαμβάνει τον δεύτερο και τελικό της θάνατο.
As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.
Όπως και με τις τέσσερις ρωμαϊκές δυνάμεις των εδαφίων δεκαέξι έως είκοσι δύο, η Κλεοπάτρα ως βιβλικό σύμβολο έχει περισσότερες από μία σημασίες, αναλόγως του συμφραζομένου. Ο Ιούλιος την εγκατέλειψε το 1798, όταν αφαιρέθηκε η βασιλική υποστήριξη, και κατόπιν η θανάσιμη πληγή της θεραπεύεται κατά τον νόμο της Κυριακής· όμως οι δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά τελικώς την καταστρέφουν με πυρ, όταν συναντά τον δεύτερο και τελικό της θάνατο.
Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.
Η Κλεοπάτρα αποτελεί σύμβολο της διττής φύσεως που αντιπροσωπεύεται από την αθεΐα της Αιγύπτου του Φαραώ και από τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ελλάδος. Η διττή της φύση αντιπροσωπεύει την κρατική τέχνη της Αιγύπτου και την εκκλησιαστική τέχνη της Ελλάδος. Η ελληνική θρησκευτική φιλοσοφία αντιπροσωπεύεται από την ελληνική θεά Αθηνά, η οποία ήταν εγκατεστημένη ως άγαλμα στον ναό της, που ονομαζόταν Παρθενών. Η Αθηνά είναι το σύμβολο της σοφίας, και ως γυναίκα αντιπροσωπεύει μια θρησκεία ανθρωπίνης παιδείας, σε αντίθεση προς τη Θεία παιδεία.
The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.
Τα δύο κέρατα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ο Ρεπουμπλικανισμός και ο Προτεσταντισμός, τα οποία προτυπώθηκαν στη Γαλλία από την Αίγυπτο και τα Σόδομα. Η Αίγυπτος είναι η κρατική τέχνη και τα Σόδομα είναι η εκκλησιαστική τέχνη· έτσι, ο Ρεπουμπλικανισμός αντιστοιχεί στην Αίγυπτο και ο Προτεσταντισμός στα Σόδομα. Ο Ρεπουμπλικανισμός είναι Αίγυπτος και ο Προτεσταντισμός είναι Σόδομα και Ελλάδα. Το σύμβολο της ανθρώπινης παιδείας είναι η ελληνική θεά Αθηνά, της οποίας ο ναός ήταν ο Παρθενώνας, που βρίσκει το σύγχρονο δίδυμό του στον ναό του Παρθενώνα στο Νάσβιλ του Τενεσί. Το σύμβολο της διεφθαρμένης εκκλησίας, η οποία ευθυγραμμίζεται με το ρεπουμπλικανικό κέρας στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον νόμο της Κυριακής, παριστάνεται ως Κλεοπάτρα, Ασταρώθ, Σαλώμη και Σόδομα.
Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.
Η Κλεοπάτρα απεικονίζει την αθεΐα του Φαραώ και τη θρησκεία των Ελλήνων. Η θρησκεία που συνοδεύει τη φιλοσοφία της αθεΐας είναι η λατρεία της ελληνικής παιδείας. Ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή, και το δέντρο στον κήπο, από το οποίο είχε απαγορευθεί να φάγουν, ήταν το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, το οποίο προτυπώνει τη θρησκεία της ελληνικής φιλοσοφίας, την οποία η Αδελφή Ουάιτ αποκαλεί «ανώτερη εκπαίδευση». Αυτό προσδιορίζει και τονίζει την ελληνική θρησκεία της σοφίας της Κλεοπάτρας ως τη διεφθαρμένη και κίβδηλη απομίμηση της αληθινής παιδείας στη μεγάλη διαμάχη μεταξύ του Χριστού και του Σατανά.
Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.
Το Νάσβιλ του Τενεσί αποκαλείται «η Αθήνα του Νότου», και η Κλεοπάτρα ήταν η τελευταία κυριολεκτική βασίλισσα του Νότου. Η τελευταία βασίλισσα του Νότου προτυποποιούσε τον επόμενο και πρώτο πνευματικό βασιλιά του Νότου, που εκπληρώθηκε με την άθεη Γαλλία. Η άθεη Γαλλία προτυποποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου στο Νάσβιλ του Τενεσί, την «Αθήνα του Νότου», αναπαρίσταται συμβολικά ο ναός του Παρθενώνα για τη θεά Αθηνά. Ο ναός βρίσκεται στη διεύθυνση 2500 West End στο Νάσβιλ. Ο αριθμός είκοσι πέντε αντιπροσωπεύει την κλειστή θύρα των τριών παραβολών του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου. Η Κλεοπάτρα, ως βασίλισσα τόσο του «νότου» όσο και της «δύσης», έρχεται στο «τέλος» της στην Αθήνα του Νότου.
With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.
Με αυτές τις εκτιμήσεις σχετικά με το Άκτιο, την Κλεοπάτρα, τον Αύγουστο και τον Αντώνιο, επιστρέφουμε στο εδάφιο είκοσι τέσσερα έως το εδάφιο τριάντα του Δανιήλ ένδεκα. Ίσως το πιο ασαφές μέρος του χωρίου είναι εκεί όπου αναφέρεται ότι λέγουν ψεύδη σε μία τράπεζα.
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
Καὶ αἱ καρδίαι ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλουσιν εἶναι εἰς τὸ πράττειν κακόν, καὶ θέλουσι λαλήσει ψεύδη ἐπὶ τῆς αὐτῆς τραπέζης· ἀλλ’ οὐ θέλει εὐοδωθῆ· διότι ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶναι εἰς τὸν προσδιωρισμένον καιρόν. Δανιήλ 11:27.
The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.
Ὁ καιρὸς ὁ ὡρισμένος στὸ ἐδάφιο εἶναι τὸ 330, τὸ τέλος τοῦ «καιροῦ» τοῦ ἐδαφίου εἴκοσι τέσσερα. Ὁ ὡρισμένος καιρὸς ἀντιπροσωπεύει τὸν νόμον τῆς Κυριακῆς γιὰ τὶς Ἡνωμένες Πολιτείες καὶ ἐπίσης ἀντιπροσωπεύει τὸ κλείσιμο τῆς ἀνθρωπίνης δοκιμασίας γιὰ τὸν κόσμο. Πρὶν ἀπὸ τὸν νόμον τῆς Κυριακῆς, οἱ δύο βασιλεῖς, τῶν ὁποίων οἱ καρδιὲς θὰ εἶναι δοσμένες στὸ νὰ πράττουν κακό, θὰ λαλήσουν ψεύδη ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον ἐπὶ μιᾶς τραπέζης. Πρὶν ἀπὸ τὸν νόμον τῆς Κυριακῆς τῶν ἐδαφίων δεκαέξι καὶ σαράντα ἕνα τοῦ Δανιὴλ ἕνδεκα, δύο βασιλεῖς θὰ λαλήσουν ψεύδη ἐπὶ μιᾶς τραπέζης, ἀλλὰ τὰ ψεύδη τους δὲν εὐοδοῦνται. Ποιοὶ εἶναι οἱ δύο βασιλεῖς ποὺ λαλοῦν ψεύδη ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον; Πρὶν ἀπαντήσουμε σὲ αὐτὴ τὴ σκέψη, θὰ μᾶς ὑπενθυμίσω κάποιον συμβολισμὸ τὸν ὁποῖο ἔχουμε ἤδη πραγματευθεῖ σὲ αὐτὴ τὴ σειρά.
The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.
Οι τέσσερις Ρωμαίοι άρχοντες αντιπροσωπεύουν ποικίλα προφητικά σύμβολα, αναλόγως του πλαισίου υπό το οποίο εξετάζονται. Μολονότι είναι Ρωμαίοι άρχοντες, ως σύμβολο αντιπροσωπεύουν κατ’ ουσίαν την προφητική ιστορία της αρχαίας Ιουδαίας κατά τη μετάβασή της από την κυριαρχία των Σελευκιδών στην κυριαρχία των Ρωμαίων.
Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.
Ο Πομπήιος ήταν στρατηγός, και οι επόμενοι τρεις Ρωμαίοι ηγεμόνες ήταν όλοι Καίσαρες. Ο Ιούλιος, σε σχέση με τον Αύγουστο, αντιπροσώπευε δύο τριπλές ενώσεις μέσω των δύο τριανδριών, της πρώτης ανεπίσημης και της δεύτερης επίσημης. Και οι τέσσερις ηγεμόνες αντιπροσωπεύουν, σε ορισμένα συμφραζόμενα, τον νόμο της Κυριακής. Ο Πομπήιος κατέκτησε την ένδοξη γη· ο Ιούλιος, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από είκοσι τρεις μαχαιριές, είναι ο πρώτος άγγελος, διότι είναι ο πρώτος Καίσαρας, και προτυπώνει τον τρίτο άγγελο, ο οποίος ήταν ο Τιβέριος. Ο Τιβέριος κατά τον σταυρό, ο οποίος είναι ο νόμος της Κυριακής, αντιπροσωπεύεται επίσης από τον αριθμό είκοσι τρία, διότι το είκοσι τρία αντιπροσωπεύει την εξιλέωση· και ο σταυρός είναι ένα απολύτως ουσιώδες μέρος του έργου του Χριστού κατά την ένωση της θεότητάς Του με την ανθρωπότητά μας. Έτσι, ο Ιούλιος και ο Τιβέριος είναι το πρώτο και το τρίτο μήνυμα, τα οποία αντιπροσωπεύονται από το είκοσι τρία.
Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.
Ο Ιούλιος δεν ήταν η ρομαντική μορφή όπως συχνά παρουσιάζεται στη χολιγουντιανή παράδοση· ήταν ένας αδίστακτος άνθρωπος προσηλωμένος στην εξουσία. Ο Τιβεριάς ήταν χειρότερος από τον Ιούλιο, διότι η αισχρότητά του μνημονεύεται ακόμη και στο εδάφιο, επειδή το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι το είκοσι δύο και το πρώτο γράμμα είναι το ένα. Το άλφα είναι μικρότερο από το ωμέγα, και η αισχρότητα του Τιβεριά βρίσκεται στο εδάφιο είκοσι δύο, που είναι το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και ανάμεσα στα δύο αισχρά πρόσωπα που αντιπροσωπεύονται από τον Ιούλιο και τον Τιβεριά βρισκόταν ο Αύγουστος. Ο Αύγουστος αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα της δόξας της ισχύος και του κύρους της Ρώμης. Ως το αντίθετο του πρώτου και του τρίτου μηνύματος, αντιπροσωπεύεται από το γράμμα δεκατρία, το οποίο είναι σύμβολο ανταρσίας. Ο Αύγουστος εξασφάλισε το βασίλειό του υποτάσσοντας την ανταρσία του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας, την πλέον περίφημη ανταρσία στην ιστορία της Ρώμης.
Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.
Ο Αύγουστος είναι η ρωμαϊκή δύναμη που κατέκτησε το τρίτο εμπόδιο και, πράττοντας τούτο, εκπροσώπησε τον νόμο της Κυριακής, καθώς και τη ρωμαϊκή δύναμη που βασιλεύει κατά τη διάρκεια των σαράντα δύο συμβολικών μηνών της επαναστάσεως του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Όταν τοποθετείται πριν από τον νόμο της Κυριακής, ο Πομπήιος είναι και το 1798 και το 1989, καθιστώντας τον Πομπήιο σύμβολο του Αντιόχου του Μεγάλου, ο οποίος έθεσε τέλος στον τέταρτο Συριακό Πόλεμο από το 219 έως το 217 π.Χ., σε εκπλήρωση του δέκατου εδαφίου του ενδέκατου κεφαλαίου. Ο Ιούλιος Καίσαρ κατόπιν αντιστοιχίζεται προς τα εδάφια ένδεκα και δώδεκα και προς τη μάχη του συνόρου, τη μάχη της Ραφίας το 217 π.Χ. Εκεί ο Ιούλιος είναι επίσης ο Αντίοχος ο Μέγας, και ο Αύγουστος Καίσαρ είναι επίσης ο Αντίοχος ο Μέγας στη μάχη του δεκάτου πέμπτου εδαφίου, στο Πάνιον. Έπειτα, στο δέκατο έκτο εδάφιο, ο Τιβέριος είναι ο νόμος της Κυριακής, αλλά δεν είναι ο Αντίοχος ο Μέγας, διότι εκεί είναι ο Πομπήιος, επειδή ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος με την αρχή. Το εδάφιο σημειώνει το τέλος της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, προτυπώνοντας το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας.
There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.
Πρέπει ακόμη να γίνουν περισσότερες αντιστοιχίσεις των τεσσάρων Ρωμαίων ηγεμόνων, και η γραμμή παριστάνει την κρυφή ιστορία του εδαφίου σαράντα. Η Μακκαβαϊκή γραμμή του εδαφίου είκοσι τρία επίσης απεικονίζει την κρυφή ιστορία του εδαφίου σαράντα. Κατόπιν, στα εδάφια είκοσι τέσσερα, η ιστορία της ειδωλολατρικής Αυτοκρατορικής Ρώμης παριστάνεται από έναν χρόνο — τριακόσια εξήντα έτη. Η γραμμή της Ρωμαϊκής ιστορίας που παριστάνεται από το εδάφιο είκοσι τέσσερα έως το εδάφιο τριάντα είναι επίσης μια απεικόνιση της κρυφής ιστορίας του εδαφίου σαράντα. Τερματίζεται στο εδάφιο τριάντα ένα, όταν το θέμα μεταβάλλεται από την ειδωλολατρική στην παπική Ρώμη. Η ειδωλολατρική Ρώμη εξακολουθεί να βρίσκεται στο εδάφιο, αλλά εκεί δεν παριστάνεται ως η τέταρτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, αλλά ως η πολιτική δύναμη που τοποθέτησε τον παπισμό στον θρόνο το 538. Το 538 ο παπισμός θέσπισε νόμο περί Κυριακής, ώστε το εδάφιο τριάντα ένα αντιστοιχεί με τα εδάφια δεκαέξι και σαράντα ένα. Το εδάφιο είκοσι τέσσερα εισήγαγε τη μάχη του Ακτίου και την ιστορία που συνδέεται με αυτή τη γραμμή.
Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.
Το εδάφιο είκοσι τέσσερα προσδιορίζει πότε η ειδωλολατρική Ρώμη άρχισε να κυριαρχεί υπέρτατα επί τριακόσια εξήντα έτη, και κατόπιν, στο εδάφιο τριάντα ένα, η παπική Ρώμη αρχίζει να κυριαρχεί υπέρτατα επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Η αρχή και το τέλος της γραμμής φέρουν την υπογραφή του Χριστού, του Άλφα και του Ωμέγα. Στα εδάφια έχουμε την ιστορία του Μάρκου Αντωνίου, της Κλεοπάτρας και του Αυγούστου Καίσαρα. Στο εδάφιο δεκαέξι η ειδωλολατρική Ρώμη κατέκτησε την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών το 65 π.Χ., και κατόπιν την Ιουδαία το 63 π.Χ. Το τρίτο εμπόδιο του Ακτίου το 31 π.Χ. προσδιόρισε το τέλος του βασιλείου της Αιγύπτου, όπως προτυπώθηκε από τα πρώτα εμπόδια των Σελευκιδών το 65 π.Χ. Για μία ακόμη φορά, βρίσκουμε την υπογραφή του Πρώτου και του Εσχάτου. Το 65 π.Χ. ήταν το πρώτο από τρία εμπόδια και αντιπροσώπευε την κατάκτηση του βασιλέως του βορρά, και το 31 π.Χ. αντιπροσώπευε το τρίτο από τρία εμπόδια και αντιπροσώπευε την κατάκτηση του βασιλέως του νότου. Η Ιουδαία, ως το μεσαίο εμπόδιο των τριών εμποδίων, βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο μέσα στα τείχη της Ιερουσαλήμ όταν ο Πομπήιος έφθασε το 63 π.Χ. Το δεύτερο εμπόδιο είναι σύμβολο εξέγερσης.
In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.
Το 538, το τρίτο εμπόδιο για την παπική Ρώμη εκδιώχθηκε από την Πόλη της Ρώμης. Το εμπόδιο εκείνο ήταν οι Γότθοι, και εκεί άρχισε το πέμπτο βασίλειο της Βιβλικής προφητείας· ακριβώς εκεί όπου τελείωσε το τέταρτο βασίλειο. Και καθώς το τέταρτο βασίλειο άρχισε με το τρίτο του εμπόδιο, το βασίλειο της Αιγύπτου ηττήθηκε, όπως είχε προτυπωθεί στο πρώτο εμπόδιο του βασιλείου των Σελευκιδών. Αυτό καταδεικνύει ότι η προφητική μαρτυρία που βρίσκεται από το εδάφιο είκοσι τέσσερα έως το εδάφιο τριάντα παριστά μία γραμμή, η οποία πρέπει επίσης να εντοπισθεί στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Για τον λόγο αυτό, είναι ουσιώδες να εξετασθούν οι διάφορες προφητικές σχέσεις που παριστάνονται από τον Μάρκο Αντώνιο, την Κλεοπάτρα, τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Πομπήιο και τον Αύγουστο Καίσαρα.
So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν είναι το ασαφέστερο μέρος του χωρίου από το εδάφιο είκοσι τέσσερα έως τριάντα, όταν λέγουν ψεύδη στο ίδιο τραπέζι;
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
Καὶ ἡ καρδία ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλει εἶναι εἰς κακουργίαν, καὶ θέλουσι λαλῆσαι ψεύδη ἐπὶ τῆς αὐτῆς τραπέζης· ἀλλ’ οὐ θέλει εὐοδοθῆναι· διότι ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶναι εἰς τὸν ὡρισμένον καιρόν. Δανιήλ 11:27.
Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.
Ο Ουρίας Σμιθ ταυτοποιεί τους δύο βασιλείς ως τον Μάρκο Αντώνιο και τον Αύγουστο Καίσαρα.
“Verse twenty-seven quoted
«Εδάφιο εἴκοσι ἑπτά παρατιθέμενο»
“Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.
«Ο Αντώνιος και ο Καίσαρ ήσαν άλλοτε σε συμμαχία. Πλην όμως, υπό το κάλυμμα της φιλίας, αμφότεροι επεδίωκαν φιλόδοξα και μηχανορραφούσαν για παγκόσμια κυριαρχία. Οι διαβεβαιώσεις τους περί αμοιβαίου σεβασμού και φιλίας ήσαν λόγοι υποκριτών. Ελάλουν ψεύδη στο ίδιο τραπέζι. Η Οκταβία, σύζυγος του Αντωνίου και αδελφή του Καίσαρος, δήλωσε προς τον λαό της Ρώμης, κατά τον καιρό που ο Αντώνιος τη διέζευξε, ότι είχε συναινέσει να τον νυμφευθεί μόνο με την ελπίδα ότι αυτό θα αποδεικνυόταν ενέχυρο ενώσεως μεταξύ του Καίσαρος και του Αντωνίου. Αλλά η βουλή εκείνη δεν ευοδώθηκε. Επήλθε η ρήξη· και στην σύγκρουση που ακολούθησε, ο Καίσαρ εξήλθε απολύτως νικητής.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.
When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.
Όταν η Οκταβία προσδιόρισε ότι ο γάμος της με τον Αντώνιο ήταν ως ενέχυρο ενώσεως, αυτό προσδιόρισε τη συζυγική συμμαχία η οποία είχε προτυπωθεί νωρίτερα στο ενδέκατο κεφάλαιο με τον γάμο, κατά την ελληνιστική εποχή, της Βερενίκης με τον Σελευκίδη βασιλέα Αντίοχο Β΄ Θεό περίπου το 252 π.Χ. Η Βερενίκη ήταν θυγατέρα του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου. Η Οκταβία και η Βερενίκη αντιπροσωπεύουν διπλωματικούς γάμους ή, προφητικώς, συνθήκες. Τα εδάφια πέντε έως δέκα προσδιορίζουν την ιστορία του διπλωματικού γάμου μεταξύ των νοτίου και βορείου βασιλείων, και όταν ο Μάρκος Αντώνιος και ο Οκταβιανός, ο οποίος αργότερα έγινε γνωστός ως Αύγουστος Καίσαρ, διευθέτησαν τον γάμο, διαίρεσαν επίσης το βασίλειο σε ανατολή και δύση.
The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).
Το Σύμφωνο του Βρουνδισίου (40 π.Χ.) υπήρξε αποτέλεσμα διαπραγματευόμενης διευθέτησης μεταξύ του Μάρκου Αντωνίου και του Οκταβιανού (μετέπειτα Αυγούστου) με σκοπό την εκτόνωση των εντάσεων στη Δεύτερη Τριανδρία, ύστερα από την παραλίγο έκρηξη εμφυλίου πολέμου. Περιλάμβανε τη διαίρεση των ρωμαϊκών εδαφών (ο Αντώνιος στην ανατολή, ο Οκταβιανός στη δύση) και επισφραγίσθηκε με τον γάμο του Αντωνίου με την Οκταβία (αδελφή του Οκταβιανού). Το 39 π.Χ. εξέπνευσε η αρχική πενταετής θητεία της Τριανδρίας· ο Αντώνιος απέπλευσε προς την Ιταλία με περισσότερα από 300 πλοία, στα οποία αρχικώς δεν επετράπη να αποβιβασθούν στο Βρουνδίσιο, ώστε τελικώς αγκυροβόλησαν στον Τάραντα. Ο Οκταβιανός τον συνάντησε εκεί, αφού παρατεταμένες διαμεσολαβήσεις είχαν καταστεί δυνατές εξαιτίας της απροθυμίας του στρατού του Αντωνίου να συγκρουσθεί με τον στρατό του Οκταβιανού και αντιστρόφως. Η Οκταβία διαδραμάτισε καίριο διαμεσολαβητικό ρόλο, πείθοντας τον Αντώνιο να υποστηρίξει τον Οκταβιανό εναντίον του Σέξτου Πομπηίου. Ανανέωσαν την Τριανδρία για άλλα πέντε έτη (έως το 32 π.Χ.), με τον Αντώνιο να παρέχει στον Οκταβιανό 120 πλοία σε αντάλλαγμα για τα υποσχεθέντα στρατεύματα (τα οποία ο Οκταβιανός αργότερα παρακράτησε).
In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.
Το 32 π.Χ. σημειώθηκε ανοιχτή ρήξη μεταξύ των δύο αντιπάλων. Οι σχέσεις είχαν επιδεινωθεί εξαιτίας της προπαγάνδας, του ανατολικού προσανατολισμού του Αντωνίου (μαζί με την Κλεοπάτρα) και της εδραίωσης του Οκταβιανού στη Δύση. Ο Οκταβιανός απέρριψε τις μεταγενέστερες προτάσεις του Αντωνίου για διάσκεψη πριν από το Άκτιο.
In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.
Στον διπλωματικό γάμο με τον βασιλέα του βορρά (Αντίοχο) και τον βασιλέα του νότου (Πτολεμαίο), ο νότιος βασιλεύς ήταν εκείνος που παρείχε τη νύμφη· ενώ στον διπλωματικό γάμο του Αντωνίου (η ανατολή) και του Οκταβιανού (η δύση), η νύμφη παρεσχέθη από τη δύση. Αμφότεροι οι διπλωματικοί γάμοι απέτυχαν, και εκείνος που παρείχε τη θυγατέρα ή την αδελφή ήταν τελικώς νικητής επί της δυνάμεως που παρέβη τη συνθήκη.
The Testimony of Three
Η Μαρτυρία των Τριών
At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.
Στο τέλος τῆς Σελευκιδικῆς Αὐτοκρατορίας ὑπῆρξε μία τρίτη συνθήκη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλαλήθησαν ψεύδη ἐπὶ μιᾶς τραπέζης. Τοῦτο συνέβη στὸ πλαίσιο τοῦ Πέμπτου Συριακοῦ Πολέμου (202–195 π.Χ.), ὅτε ὁ Ἀντίοχος Γ΄ ὁ Μέγας ἐκμεταλλεύθηκε τὴν ἀδυναμία τοῦ Πτολεμαϊκοῦ Βασιλείου μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος τὸ 204 π.Χ. Ὁ Πτολεμαῖος Ε΄ Ἐπιφανής (Πτολεμαῖος Ε΄) ἀνῆλθε στὸν θρόνον ὡς παιδίον (περὶ τὴν ἡλικίαν τῶν 5–6 ἐτῶν), ἀφήνοντας τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τὴν ἐπιτροπείαν ἀντιβασιλέων καὶ εὐάλωτον εἰς ἐσωτερικὸν χάος, ἐγχώριες ἐξεγέρσεις καὶ ἐξωτερικὰς ἀπειλάς.
Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).
Ο Αντίοχος ο Μέγας είχε ήδη εισβάλει και καταλάβει μεγάλο μέρος των Πτολεμαϊκών εδαφών στην Κοίλη Συρία, την Παλαιστίνη και τη Μικρά Ασία έπειτα από νίκες όπως η Μάχη του Πανείου (200 π.Χ.). Αντί να κατακτήσει πλήρως την Αίγυπτο (πράγμα που θα ενείχε τον κίνδυνο ρωμαϊκής επεμβάσεως, καθώς η Ρώμη τον πίεζε να μείνει έξω από ορισμένες περιοχές), επιδίωξε μια διπλωματική συμμαχία διά γάμου υπό τον ρόλο ενός «προστάτου». Το 197/195 π.Χ., ως μέρος της συνθήκης ειρήνης που έθεσε τέλος στον πόλεμο, ο Αντίοχος ο Μέγας αρραβώνιασε και κατόπιν πάντρεψε τη νεαρή θυγατέρα του Κλεοπάτρα Α΄ Σύρα (καλούμενη επίσης Κλεοπάτρα Σύρα) με τον ανήλικο Πτολεμαίο Ε΄ (ο γάμος έλαβε χώρα το 193 π.Χ. στη Ραφία· ο Πτολεμαίος ήταν 16 ετών, η δε Κλεοπάτρα 10).
This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.
Αυτό παρουσιάσθηκε ως γενναιόδωρη χειρονομία: ο Αντίοχος τοποθέτησε τον εαυτό του ως σύμμαχο και «προστάτη» του νεαρού βασιλέως, διασφαλίζοντας την ειρήνη ενώ ταυτόχρονα διατηρούσε τα κέρδη του στην Ασία. Ο γάμος τού παρείχε έμμεση επιρροή επί της Αιγύπτου μέσω της θυγατρός του (ήλπιζε ότι εκείνη θα παρέμενε πιστή στις σελευκιδικές της ρίζες και θα ενεργούσε ως φιλοσυριακή φωνή στην Πτολεμαϊκή αυλή). Το τέχνασμα απέτυχε, διότι η Κλεοπάτρα συντάχθηκε με τον σύζυγό της και με την Αίγυπτο, όχι με τον πατέρα της, υπονομεύοντας τον μακροπρόθεσμο έλεγχο του Αντιόχου. Αυτό αντανακλά το Σύμφωνο του Βρουνδισίου (40 π.Χ.) και συνδεόταν με τα ρωμαϊκά γεγονότα κατά διάφορους τρόπους.
Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).
Καθώς ο Αντώνιος νυμφεύθηκε την Οκταβία (αδελφή του Οκταβιανού) για να συνδέσει αντίπαλες δυνάμεις έπειτα από σχεδόν πόλεμο, έτσι και ο Αντίοχος χρησιμοποίησε τον γάμο της θυγατέρας του με τον Πτολεμαίο Ε΄ για να επισημοποιήσει μια προσωρινή ειρήνη και εδαφική διαίρεση (οι Σελευκίδες διατήρησαν τις κατακτήσεις στον βορρά, ο δε Πτολεμαίος κράτησε την Αίγυπτο, τον νότο).
Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.
Ο Αντίοχος ενήργησε ως de facto κηδεμόνας του παιδοβασιλέως Πτολεμαίου Ε΄ (μέσω οικογενειακών δεσμών), παρόμοια με τον τρόπο κατά τον οποίο ο Οκταβιανός (και η Τριανδρία) τοποθετήθηκαν εν μέσω κενών εξουσίας ή ανταγωνισμών. Και στις δύο περιπτώσεις, το «ισχυρότερο» πρόσωπο (Αντίοχος/Οκταβιανός) επιδίωξε να αποκτήσει μοχλό επιρροής επί ενός ευάλωτου αντισυμβαλλομένου μέσω συγγένειας. Αμφότερες οι διευθετήσεις επέφεραν βραχυπρόθεσμη σταθερότητα, αλλά «δεν ευδοκίμησαν» μακροπρόθεσμα λόγω υποκείμενης δυσπιστίας—η Κλεοπάτρα ευνόησε την Αίγυπτο (υπονομεύοντας τον Αντίοχο), ενώ ο ανατολικός προσανατολισμός του Αντωνίου (Κλεοπάτρα Ζ΄) οδήγησε στη ρήξη με τον Οκταβιανό.
Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.
Η ανηλικότητα του Πτολεμαίου Ε΄ υπό επιτρόπους παραλληλίζεται με την αστάθεια μετά τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρος (που οδήγησε στον σχηματισμό της Τριανδρίας και σε αγώνες εξουσίας). Ο γάμος της Βερενίκης με τον Αντίοχο σηματοδότησε την έναρξη της ιστορίας της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και ο γάμος της θυγατέρας του Αντιόχου του Μεγάλου με τον ανήλικο βασιλέα της Αιγύπτου σηματοδότησε το τέλος της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας. Η λύση του γάμου του Μάρκου Αντωνίου με την Οκταβία σηματοδότησε το τέλος του Πτολεμαϊκού βασιλείου. Το τέλος του Ιούδα ως λαού της διαθήκης του Θεού έλαβε χώρα στον σταυρό, και εκείνο το Ιουδαϊκό βασίλειο άρχισε με τους Μακκαβαίους και τη συμμαχία που έκαναν με τη Ρώμη. Όλες αυτές οι προφητικές γραμμές αντιπροσωπεύονται μέσα στην αφήγηση του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και όλες ευθυγραμμίζονται με την κρυμμένη ιστορία του τεσσαρακοστού εδαφίου. Αρχίζοντας από το πέμπτο εδάφιο, έχουμε τη συνθήκη της Βερενίκης, η οποία οδηγεί στον Αντίοχο τον Μέγα και στη συνθήκη της θυγατέρας του, της Κλεοπάτρας Σύρας, η οποία λαμβάνει χώρα στην ιστορία των Μακκαβαίων του εικοστού τρίτου εδαφίου. Οι Μακκαβαίοι καθίστανται μέρος της γραμμής βάσει της επανάστασής τους εναντίον του Αντιόχου του Επιφανούς, ενός από τους τελευταίους της Σελευκιδικής Δυναστείας.
Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”
Ο Αντίοχος ο Επιφανής είναι ο Αντίοχος που βρισκόταν στην Αίγυπτο το 168 π.Χ., πλησίον της Αλεξάνδρειας, κατά τον Έκτο Συριακό Πόλεμο. Ο Αντίοχος ο Επιφανής είχε εισβάλει στην Αίγυπτο και βρισκόταν στο χείλος της καταλήψεως της Αλεξάνδρειας. Οι Πτολεμαίοι ηγεμόνες προσέφυγαν στη Ρώμη ζητώντας βοήθεια. Η Ρώμη απέστειλε τον Ποπίλλιο Λαίνα (με μόνον ολιγομελή συνοδεία — χωρίς στρατό) για να επιδώσει τελεσίγραφο από τη Σύγκλητο· ο Αντίοχος έπρεπε αμέσως να αποσυρθεί από την Αίγυπτο και την Κύπρο, αλλιώς θα αντιμετώπιζε πόλεμο με τη Ρώμη. Όταν ο Αντίοχος έλαβε την επιστολή και ζήτησε χρόνο για να συμβουλευθεί τους συμβούλους του, ο Ποπίλλιος —ο οποίος περιγράφεται ως αυστηρός και αυταρχικός— έλαβε τη βακτηρία του και χάραξε κύκλο στην άμμο γύρω από τα πόδια του βασιλέως. Έπειτα διεκήρυξε: «Προτού εξέλθεις από αυτόν τον κύκλο, δώσε μου απάντηση για να τη φέρω ενώπιον της Συγκλήτου.»
The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).
Η σημασία ήταν σαφής· ο Αντίοχος δεν μπορούσε να εξέλθει από τον κύκλο χωρίς να δεσμευθεί στις απαιτήσεις της Ρώμης — το να τον διαβεί χωρίς συμφωνία θα σήμαινε πόλεμο. Εμβρόντητος και ταπεινωμένος, ο Αντίοχος δίστασε για λίγο, έπειτα όμως συμφώνησε να συμμορφωθεί, απέσυρε τις δυνάμεις του από την Αίγυπτο και επέστρεψε στη Συρία. Αυτή η τολμηρή διπλωματική ενέργεια (υποστηριζόμενη από την ολοένα αυξανόμενη φήμη της Ρώμης ως ισχυρής δυνάμεως) επέβαλε την υποχώρηση χωρίς μάχη, καταδεικνύοντας την αναδυόμενη κυριαρχία της Ρώμης στην ανατολική Μεσόγειο. Συχνά μνημονεύεται ως μία από τις απαρχές της φράσεως «χαράσσω μία γραμμή στην άμμο» (αν και, κυριολεκτικώς, επρόκειτο για κύκλο).
Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.
Ο Αντίοχος ο Επιφανής κατέστη επίσης, κατά την προτεσταντική ερμηνεία, η δύναμη που υψώνει τον εαυτό της, πίπτει και εδραιώνει το όραμα στο εδάφιο δεκατέσσερα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Και κατά τους καιρούς εκείνους πολλοί θα εγερθούν εναντίον του βασιλέως του νότου· επίσης οι λησταί του λαού σου θα υψώσουν εαυτούς για να στερεώσουν την όραση· αλλά θα πέσουν. Δανιήλ 11:14.
Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.
Ο Ἀντίοχος Δ΄ Ἐπιφανής βασίλευσε κατά τα έτη 175–164 π.Χ. και ήταν ο όγδοος από δεκατρείς βασιλείς των Σελευκιδών. Επεδίωξε να επιβάλει τον ελληνιστικό πολιτισμό και να ενοποιήσει την αυτοκρατορία του υπό τις ελληνικές θρησκευτικές πρακτικές. Το 169 π.Χ. λεηλάτησε τον Ναό, απαγόρευσε τις ιουδαϊκές πρακτικές (περιτομή, τήρηση του Σαββάτου, μελέτη της Τορά) και επέβαλε θυσίες σε ειδωλολατρικούς θεούς. Τον Δεκέμβριο του 167 π.Χ. έστησε έναν ειδωλολατρικό βωμό (στον Δία) επάνω στον ιουδαϊκό βωμό των ολοκαυτωμάτων μέσα στον Ναό και θυσίασε χοίρο, μαζί με άλλες βέβηλες πράξεις. Η βεβήλωση αυτή υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους ευσεβείς Ιουδαίους, οι οποίοι την είδαν ως την έσχατη παραβίαση της αγιότητας του Ναού και του νόμου του Θεού. Προκάλεσε άμεση αντίσταση όταν ο Ματταθίας (ιερέας από τη Μωδεΐν) αρνήθηκε τη διαταγή ενός αξιωματούχου των Σελευκιδών να θυσιάσει σε ειδωλολατρικούς θεούς και θανάτωσε έναν αποστάτη Ιουδαίο και τον αξιωματούχο, και κατόπιν κατέφυγε στα βουνά μαζί με τους γιους του (τους μελλοντικούς Μακκαβαίους). Αυτό πυροδότησε ανταρτοπόλεμο και εξέγερση από το 167 έως το 160 π.Χ., με σκοπό την αποκατάσταση της ιουδαϊκής λατρείας, οδηγώντας στον επανεγκαινιασμό του Ναού (Χανουκά) το 164 π.Χ. υπό τον Ιούδα Μακκαβαίο.
At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.
Στην αρχή και στο τέλος της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών υπήρξε μία σημαντική συνθήκη, η οποία παριστανόταν διά ενός διπλωματικού γάμου και έφερε το στοιχείο του διχασμού είτε μεταξύ ανατολής και δύσεως είτε μεταξύ βορρά και νότου. Καθώς η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών παρήκμαζε, ο Αντίοχος ο Επιφανής καθίσταται το σύμβολο της ανερχόμενης ρωμαϊκής ισχύος και το επίκεντρο της αγανακτήσεως των Μακκαβαίων. Αργότερα στην ιστορία καθίσταται το παραποιημένο αντίγραφο του προφητικού συμβόλου που θεμελιώνει την όραση. Η δύναμη στο εδάφιο είκοσι δύο του ενδεκάτου κεφαλαίου συντρίβεται όταν συντρίβεται ο άρχων της διαθήκης.
And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.
Και με τους βραχίονες κατακλύζοντος ποταμού θέλουσι κατακλυσθή από έμπροσθεν αυτού, και θέλουσι συντριφθή· ναι, και αυτός ο άρχων της διαθήκης. Δανιήλ 11:22.
Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.
Η βασιλεία τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς ἔληξε τὸ 164 π.Χ., σχεδὸν διακόσια χρόνια πρὸ τοῦ Χριστοῦ, ὅτε «ὁ ἄρχων τῆς διαθήκης» «συνετρίβη» ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Ὅ,τι ἐπιθυμοῦμε νὰ σημειώσουμε ἐδῶ εἶναι ὅτι ἡ αὐτοκρατορία τῶν Σελευκιδῶν ἄρχισε καὶ ἔληξε μὲ διπλωματικὸν γάμον συνθήκης, ὅπου ἡ δολιότητα μεταξὺ τῶν δύο μερῶν ἀποτελεῖ ζήτημα ἱστορικῶς βεβαιωμένο. Κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς ἄρχισε ἡ ἐπανάσταση τῶν Μακκαβαίων, ἡ ὁποία προεικόνιζε τὴν Ἀμερικανικὴ Ἐπανάσταση. Στὴν ἱστορία τῶν Μακκαβαίων, ὁ ἀγών τους νὰ ἀποτινάξουν τὴ σελευκιδικὴ ἐξουσία περιέλαβε μία σημαντικὴ συνθήκη μὲ τὴ Ρώμη. Τὸ ἐδάφιο ποὺ προσδιορίζει ἀμέσως τὴ συνθήκη προσδιορίζει ἐπίσης ἀμέσως τὴ Ρώμη ὡς ἐνεργοῦσα δολίως, ἢ ὡς λέγουσα ψεύδη στὴν τράπεζα τῶν διαπραγματεύσεων τῆς συνθήκης.
And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.
Καὶ μετὰ τὴν συμμαχίαν ποὺ ἐσυνάφθη μετ’ αὐτοῦ, θὰ ἐνεργήσει δολίως· διότι θὰ ἀναβῇ καὶ θὰ ἰσχυροποιηθῇ μὲ μικρὸν λαόν. Δανιήλ 11:23.
Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:
Κάθε προφητική γραμμή που προηγείται του καιρού του τέλους στο εδάφιο σαράντα περιέχει μία παραβιασμένη διαθήκη. Ο Uriah Smith, σχολιάζοντας τη φράση του εδαφίου τριάντα «εκείνους που εγκαταλείπουν την αγία διαθήκη», καταγράφει τα εξής:
“‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.
«“Οργή κατά της διαθήκης·” δηλαδή, κατά των Αγίων Γραφών, του βιβλίου της διαθήκης. Μια επανάσταση αυτής της φύσεως πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη. Οι Ηρούλοι, οι Γότθοι και οι Βάνδαλοι, οι οποίοι κατέκτησαν τη Ρώμη, ασπάστηκαν την Αρειανική πίστη και έγιναν εχθροί της Καθολικής Εκκλησίας. Ιδιαιτέρως με σκοπό την εξάλειψη αυτής της αιρέσεως ο Ιουστινιανός όρισε με διάταγμα τον πάπα ως κεφαλή της εκκλησίας και διορθωτή των αιρετικών. Η Βίβλος σύντομα άρχισε να θεωρείται επικίνδυνο βιβλίο, το οποίο δεν έπρεπε να διαβάζεται από τον κοινό λαό, αλλά όλα τα επίμαχα ζητήματα έπρεπε να υποβάλλονται στον πάπα. Έτσι σωρεύθηκε ατίμωση επάνω στον λόγο του Θεού. Και οι αυτοκράτορες της Ρώμης, της οποίας το ανατολικό τμήμα εξακολουθούσε ακόμη να υφίσταται, είχαν συνεννόηση, ή συνεργούσαν, με την Εκκλησία της Ρώμης, η οποία είχε εγκαταλείψει τη διαθήκη και είχε συγκροτήσει τη μεγάλη αποστασία, με σκοπό την καταστολή της “αιρέσεως.” Ο άνθρωπος της αμαρτίας υψώθηκε στον αλαζονικό του θρόνο με την ήττα των Αρειανών Γότθων, οι οποίοι τότε κατείχαν τη Ρώμη, το 538 μ.Χ.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.
Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.
Το πέμπτο εδάφιο του Δανιήλ ένδεκα προσδιορίζει τη γραμμή της ιστορίας όπου ο βασιλεύς του νότου παρέχει μία διπλωματική νύμφη ως σύμβολο συνθήκης, η οποία κατόπιν παραβιάστηκε από τον βασιλέα του βορρά. Τα αντίποινα του βασιλέως του νότου προτυποποίησαν τα αντίποινα του πνευματικού βασιλέως του νότου του Ναπολέοντος εναντίον του παπικού βασιλέως του βορρά το 1798. Η παραβιασμένη συνθήκη των εδαφίων πέντε έως εννέα προτυποποίησε την παραβιασμένη συνθήκη του Τολεντίνο του Ναπολέοντος, η οποία προτυποποίησε τον ισχυρισμό του Πούτιν περί παραβιασμένης συνθήκης από το ΝΑΤΟ. Τα αντίποινα του Ναπολέοντος προτυποποίησαν τα αντίποινα του Πούτιν εναντίον της Ουκρανίας το 2014. Το δέκατο εδάφιο, με τα αντίποινα του Αντιόχου του Μεγάλου που έθεσαν τέλος στον τέταρτο Συριακό Πόλεμο, ευθυγραμμίζεται με τον Ναπολέοντα το 1798 και επίσης με τον Πούτιν το 2014. Μετά τη μάχη του Πανίου στο εδάφιο δεκαπέντε, το 200 π.Χ., ο Αντίοχος διευθέτησε έναν διπλωματικό γάμο με την κρυφή πρόθεση να θέσει την Αίγυπτο υπό την εξουσία του χωρίς να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές δυνάμεις επί του εδάφους. Ο θρόνος του Αντιόχου του Μεγάλου μεταβιβάστηκε στον υιό του, ο οποίος δολοφονήθηκε, γεγονός που έφερε στον θρόνο τον νεότερο υιό του Αντιόχου του Μεγάλου, τον Αντίοχο Επιφανή. Οι ενέργειές του, με την επιβολή ελληνικών εθίμων και θρησκείας, προκάλεσαν την εξέγερση των Μακκαβαίων, η οποία οδήγησε στην δόλια συνθήκη με τη Ρώμη στο εδάφιο είκοσι τρία. Το εδάφιο είκοσι τέσσερα εισάγει την παγανιστική Ρώμη και προσδιορίζει την τράπεζα ψεύδους του Αντωνίου και του Αυγούστου. Στο εδάφιο τριάντα η παγανιστική Ρώμη εισέρχεται σε διάλογο με την παπική εκκλησία, οι οποίοι σημειώνονται ως εκείνοι που είχαν παραβεί την αγία διαθήκη.
Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.
Οι στίχοι είκοσι τέσσερα έως τριάντα αποτελούν τη μαρτυρία της ειδωλολατρικής Ρώμης, και οι στίχοι τριάντα ένα έως σαράντα παρέχουν τη μαρτυρία της παπικής Ρώμης. Κάθε γραμμή του Δανιήλ ένδεκα, από τον πρώτο στίχο έως τον τεσσαρακοστό, αντιπροσωπεύει μια γραμμή προφητείας που εφαρμόζεται στην κρυμμένη ιστορία του τεσσαρακοστού στίχου. Η γραμμή του βασιλείου των Σελευκιδών, η γραμμή του βασιλείου των Πτολεμαίων, η γραμμή του ιουδαϊκού βασιλείου των Μακκαβαίων, η γραμμή της ειδωλολατρικής Ρώμης και η γραμμή της παπικής Ρώμης απεικονίζουν όλες την ιστορία από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής. Καθεμία από αυτές τις γραμμές προσδιορίζει μια παραβιασμένη συνθήκη ως μείζον στοιχείο της ιστορίας.
It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.
Είναι η Ρώμη εκείνη που θεμελιώνει το όραμα του Δανιήλ ένδεκα, και οι προφητικές συνθήκες απάτης τόσο της παγανιστικής όσο και της παπικής Ρώμης επισημαίνονται ως προοδευτικές και ως λαμβάνουσες χώραν προτού η Ρώμη κυριαρχήσει υπέρτατα κατά τις αντίστοιχες και διακεκριμένες προφητικές περιόδους τους. Αμφότερες οι δυνάμεις προσδιόρισαν την έναρξη της προφητικής περιόδου υπεροχής ως αρχομένην όταν υπερνικήθηκε το τρίτο εμπόδιό τους. Πριν από τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες θα υπάρξει μία συνθήκη απάτης μεταξύ δύο δυνάμεων. Τέσσερις φορές οι δύο δυνάμεις υπήρξαν οι βασιλείς του νότου και του βορρά: μία φορά μεταξύ της ενδόξου γης του Ιούδα και της Ρώμης, μία φορά μεταξύ δύο τμημάτων της ρωμαϊκής τριανδρίας και μία φορά μεταξύ της παγανιστικής και της παπικής Ρώμης. Και στις δύο απατηλές συνθήκες που αφορούν τη Ρώμη, επρόκειτο ουσιαστικά για συνθήκη μεταξύ του ενός ημίσεος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και του άλλου, είτε του Αντωνίου της ανατολής, είτε του Αυγούστου της δύσεως, είτε της παγανιστικής Ρώμης της ανατολής και της παπικής Ρώμης της δύσεως. Τέσσερις συνθήκες απάτης μεταξύ των βασιλέων του βορρά και του νότου, δύο μεταξύ των βασιλέων της ανατολής και της δύσεως, και μία μεταξύ του μέλλοντος να γίνει βασιλέως του βορρά και της ενδόξου γης.
This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.
Έτσι ολοκληρώνεται η αρχική μας παρουσίαση του βιβλίου του Δανιήλ. Η σειρά του Πανίου αποτελεί την ολοκλήρωση της σειράς για το βιβλίο του Δανιήλ, η οποία είναι η εισαγωγή στην κρυμμένη ιστορία του τεσσαρακοστού εδαφίου, την οποία θα συνεχίσουμε να εξετάζουμε στο επόμενο άρθρο.