Πανειόν - Ο Αριθμός Οκτώ

Ο Σέλευκος Γ΄ Κεραυνός βασίλεψε για σύντομο διάστημα ως βασιλεύς από το 226 έως το 223 π.Χ., προτού δολοφονηθεί ή πεθάνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο Σέλευκος Γ΄ υπήρξε ο άμεσος προκάτοχος του Αντιόχου Γ΄. Οι δύο αδελφοί αντιπροσωπεύουν τους «υἱούς» του στίχου δέκα, και αντιπροσωπεύουν τον Ρήγκαν και τον Μπους το 1989.

Ο δέκατος στίχος είναι η τρίτη γραμμή και αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» το 1989. Συνδέεται με τον τεσσαρακοστό στίχο του ενδέκατου κεφαλαίου και με το Ησαΐας η΄ 8. Η σύνδεση αυτών των τριών στίχων προσδιορίζει ότι ο ενδέκατος στίχος αντιπροσωπεύει τον τρέχοντα ουκρανικό πόλεμο, με τον Πούτιν και τον Ζελένσκι ως τους αντιπάλους που αντιπροσωπεύονται στη Μάχη της Ραφίας, όπως εκτίθεται στον ενδέκατο στίχο. Ο δωδέκατος στίχος προσδιορίζει τα επακόλουθα του ουκρανικού πολέμου και τη μοίρα του Πούτιν. Οι στίχοι δεκατρείς έως δεκαπέντε είναι η μάχη του Πανίου.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι «ο καιρός του τέλους» και, σε συμφωνία με τις αρχές που συνδέονται με την αποσφράγιση της αλήθειας κατά τον «καιρό του τέλους», το εδάφιο αυτό, αν και είναι μόνον ένα εδάφιο, περιλαμβάνει πλήθος προφητικών γραμμών που εκπροσωπούνται σε αυτό. Το δέκατο εδάφιο προσδιορίζει την αρχή της κεκρυμμένης ιστορίας του τεσσαρακοστού εδαφίου, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος του τρίτου αγγέλου και της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

Ο στίχος συνδέει τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι, όπως προσδιορίζονται στο όραμα που αρχίζει στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα. Η σύνδεση αυτή σηματοδοτεί τη συνένωση της θεότητας με την ανθρωπότητα, η οποία αποτελεί την ολοκλήρωση του μυστηρίου της ευσεβείας κατά τη σάλπιγγα του εβδόμου αγγέλου, η οποία είναι το τρίτο οὐαί του Ισλάμ.

Το εδάφιο προσδιορίζει το 1989 ως τον καιρό του τέλους, και, μέσω της σύνδεσής του με τις επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι, περιλαμβάνει τη θεμελιώδη αλήθεια του Ουίλλιαμ Μίλλερ και την αποστασία του 1863. Το εδάφιο εγκαινιάζει την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Είναι, επομένως, ουσιώδες στοιχείο της αύξησης της γνώσης που φθάνει κατά τον καιρό του τέλους το 1989 και αρχίζει την προφητική απεικόνιση των εξωτερικών γεγονότων που συγκροτούν την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα, και, μέσω της σύνδεσής του με τους επτά καιρούς, προσδιορίζει επίσης τα εσωτερικά γεγονότα στην ιστορία μεταξύ του 1989 και του νόμου της Κυριακής.

Ο αριθμός δέκα είναι σύμβολο δοκιμής, και η σύνδεση των εδαφίων με το όραμα του Ησαΐα επτά δίνει έμφαση στην κατανόηση της αλήθειας.

Δεν θα στερεωθείτε, εάν δεν πιστεύετε ότι μία «κεφαλή» αντιπροσωπεύει μία πρωτεύουσα πόλη (Σαμάρεια και Δαμασκός) και έναν βασιλέα (Ρεσίν και Φεκά, ο υἱός τοῦ Ρομελία). Εάν δεν κατανοείτε αυτά τα τρία εναλλάξιμα σύμβολα, στο πλαίσιο τοῦ ὄγδοου κεφαλαίου τοῦ Ἠσαΐα, ἐδάφιο 8, (το οποίο αποτελεί το ίδιο όραμα με το έβδομο κεφάλαιο), τότε δεν θα είστε σε θέση να ταυτοποιήσετε τον Πούτιν και τη Ρωσία ως τον βασιλέα τοῦ νότου στα ἐδάφια 11 έως 15.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, η οποία αρχίζει στον καιρό του τέλους και οδηγεί στο κλείσιμο της δοκιμασίας κατά τον νόμο της Κυριακής.

Κατά τον «έσχατον καιρόν» το βιβλίο του Δανιήλ «αποσφραγίζεται» και αρχίζει μία τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, όπως παριστάνεται με το «καθαρισθούν, και λευκανθούν, και δοκιμασθούν». Οι «συνετοί» εννοούν, οι «ασεβείς» δεν εννοούν. Η έλλειψη κατανοήσεώς τους, όπως ακριβώς και η έλλειψη ελαίου στην παραβολή των δέκα παρθένων, τους οδηγεί στην καταστροφή.

Οι λέξεις «Ο λαός Μου» σημαίνουν λαό διαθήκης, και αυτός ο λαός της διαθήκης πρόκειται να απορριφθεί και να καταστραφεί εξαιτίας «ελλείψεως γνώσεως». Ο κυριακάτικος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το ορόσημο όπου τα πράγματα λησμονούνται ή ενθυμούνται. Το «Ενθυμήθητι την ημέραν του Σαββάτου» είναι η παρούσα αλήθεια σε εκείνο το σημείο. Εκεί είναι που ενθυμείται η πόρνη της Τύρου. Εκεί είναι που ο Θεός ενθυμείται τις αμαρτίες της Βαβυλώνος στην Αποκάλυψη.

Εκεί είναι όπου τα τέκνα, δηλαδή η προφητική τελευταία γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, αποκόπτονται. Εκεί είναι όπου εκείνοι τους οποίους ο Δανιήλ αποκαλεί «ασεβείς» φανερώνουν ότι είχαν «λησμονήσει» τον νόμο του Θεού, και το μέρος του νόμου του Θεού που λησμόνησαν είναι οι προφητικοί κανόνες ή νόμοι του Θεού. Το συμφραζόμενο είναι σαφώς ότι στερούνται της «γνώσεως» η οποία αυξάνεται όταν αποσφραγίζεται το βιβλίο του Δανιήλ. Ο Δανιήλ αντιπαραβάλλει τους «σοφούς» προς τους «ασεβείς», και ο Ιησούς τις «φρόνιμες παρθένους» προς τις «μωρές παρθένους». Ο Αμώς προσδιορίζει την ίδια τάξη ως «ωραίες παρθένους», ως εκείνες που αδυνατούν να βρουν το προφητικό μήνυμα το οποίο παριστάνεται από την ανατολή, τον βορρά και τις θάλασσες.

Το μήνυμα που δεν μπορούν να βρουν παριστάνεται από τον τόπο όπου αναζητούν, καθώς «περιπλανῶνται ἀπὸ θαλάσσης εἰς θάλασσαν, καὶ ἀπὸ βορρᾶ ἕως ἀνατολῆς». Ὁ Ἀμώς λέγει ὅτι αὐτὲς οἱ «ὡραῖες παρθένοι» βρίσκονται σε «λιμό» τοῦ νὰ ἀκούσουν «τὸν λόγον τοῦ Κυρίου», καὶ ὅτι «ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλουσι περιτρέχει ἐκεῖ καὶ ἐκεῖ διὰ νὰ ζητήσωσι τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ δὲν θέλουσιν εὑρεῖ αὐτόν». Τὸ μήνυμα ποὺ ἀποσφραγίσθηκε ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ στὸν καιρὸ τοῦ τέλους, τὸ 1989, σὲ ἐκπλήρωση τοῦ ἐδαφίου σαράντα καθὼς καὶ τοῦ ἐδαφίου δέκα τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου, συνοψίζεται στὰ τελευταῖα δύο ἐδάφια τοῦ ἑνδεκάτου κεφααίου.

Αι μωραί, ωραίαι και πονηραί παρθένοι, αι στερούμεναι του ελαίου, το μήνυμα της ανατολής, του βορρά και των θαλασσών, αι οποίαι απέρριψαν τη γνώση και τη διαθήκη και τον Νόμο του Θεού, ενθυμούνται υπό του Θεού κατά τον νόμον της Κυριακής. Τρεις μάχαι παριστώνται εις τα εδάφια δέκα έως δεκαπέντε. Διακρίνω τας τρεις αυτάς μάχας εις τρεις ιστορίας, αλλά αποτελούν επίσης μία γραμμήν όταν θεωρούνται από κοινού, διότι το εδάφιον δέκα ανοίγει τον «καιρόν του τέλους» και, ως εκ τούτου, εγκαινιάζει μίαν τριμερή διαδικασία δοκιμασίας.

Το δέκατο εδάφιο συνδέεται με τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι και, επομένως, με τα θεμέλια του Αντβεντισμού και το έργο του William Miller. Το δεύτερο βήμα των τριών βημάτων είναι μια οπτική δοκιμασία που άρχισε όταν φανερώθηκε το φως του ενδέκατου εδαφίου και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η δεύτερη δοκιμασία είναι οπτική και αντιπροσωπεύει μια δοκιμασία σχετικά με την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε τα τρέχοντα γεγονότα υπό το φως του προφητικού Λόγου του Θεού. Η τρίτη δοκιμασία είναι η Μάχη του Πανίου του δεκάτου πέμπτου εδαφίου, όπου το όνομα του Σίμωνος Βαριωνᾶ μεταβλήθηκε σε Πέτρο, και έτσι σημείωσε τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αμέσως πριν από το κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου στον κυριακάτικο νόμο του δεκάτου έκτου εδαφίου.

Όταν εξετάζουμε την εμφάνιση του Αντιόχου του Μεγάλου σε καθεμιά από τις τρεις μάχες που παριστάνονται στα εδάφια δέκα, ένδεκα και δεκαπέντε, διακρίνουμε επίσης, στην ιστορία των εδαφίων εννέα έως δεκαέξι, την άνοδο και την πτώση του ψευδοπροφήτη της βιβλικής προφητείας.

Τα εδάφια ένα έως τέσσερα προσδιορίζουν την άνοδο και την πτώση της δύναμης του δράκοντος. Τα εδάφια εννέα και δέκα προσδιορίζουν αντιστοίχως το 1798 και το 1989 και, πράττοντας τούτο, τα εδάφια εννέα έως δεκαέξι προσδιορίζουν την άνοδο και την πτώση του ψευδοπροφήτη. Τα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε αντιπροσωπεύουν την άνοδο και την πτώση του θηρίου. Τα εδάφια εννέα και δέκα ευθυγραμμίζονται επίσης με τις δύο «καιρούς του τέλους» του εδαφίου σαράντα, το 1798 και το 1989.

Η Αδελφή Γουάιτ μάς πληροφορεί με σαφήνεια ότι η παρερμηνεία του «καιρού του τέλους» προκαλεί σύγχυση ως προς το πού πρέπει να εφαρμοσθούν οι προφητείες.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι ο «καιρός του τέλους» και στο ενδέκατο κεφάλαιο προσδιορίζονται αρκετοί «καιροί των τελών». Εάν «δεν βλέπετε και δεν κατανοείτε» τον «καιρό των τελών» στο ενδέκατο κεφάλαιο, δεν θα γνωρίζετε πότε «να τοποθετήσετε τα μηνύματα». Εκείνη λέγει: «υπάρχουν εκείνοι που ερευνούν τις Γραφές», και, όπως συμβαίνει με όλους τους προφήτες, τα λόγια της απευθύνονται στις έσχατες ημέρες· επομένως, στις έσχατες ημέρες εκείνοι τους οποίους προσδιορίζει είναι μια τάξη ανθρώπων που δεν κατανοεί τον καιρό του τέλους, και έτσι είναι επίσης οι «ωραίες παρθένοι» του Αμώς, οι οποίες πέφτουν και δεν ανίστανται ποτέ πλέον.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο ένα, ο Δαρείος και ο Κύρος στέκονται μαζί για να σηματοδοτήσουν τον καιρό του τέλους το 1989. Όταν ο Πτολεμαίος πήγε στη Βαβυλώνα και έλαβε αιχμάλωτο τον βασιλέα του βορρά στην Αίγυπτο το 246 π.Χ., προτυπώνοντας κατ’ επέκτασιν το 1798, όπως παριστάνεται στα εδάφια επτά έως εννέα, αυτό ήταν ένας «καιρός του τέλους». Το εδάφιο δέκα είναι ο «καιρός του τέλους» το 1989.

Το 1798 είναι το τέλος των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της διασποράς εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, η οποία άρχισε το 723 π.Χ. Χίλια διακόσια εξήντα έτη αργότερα, το 538, ο παπισμός εξουσίασε επί χίλια διακόσια εξήντα έτη έως το 1798. Το 1798 είναι «καιρός του τέλους», διότι είναι το τέλος των επτά καιρών, καθώς και των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, όπως και των χιλίων διακοσίων ενενήντα ετών του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το 1798 είναι «καιρός του τέλους» και, επομένως, και το 538 είναι επίσης «καιρός του τέλους». Το 538 είναι το τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών κατά τα οποία ο παγανισμός καταπατούσε το αγιαστήριο του Θεού και το στράτευμά Του, πράγμα που προηγήθηκε του παπισμού, ο οποίος επιτέλεσε το ίδιο έργο για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Το 538 αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του παπισμού και, πράττοντας τούτο, αντιπροσωπεύει εκ νέου την ενδυνάμωση του παπισμού κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο νόμος της Κυριακής προσδιορίζει έναν «καιρό του τέλους». Επομένως, το εδάφιο δεκαέξι, καθώς και το εδάφιο ένα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο δέκα, όλα σηματοδοτούν τον «καιρό του τέλους». Αυτή η αλήθεια πρέπει να γίνεται κατανοητή από εκείνους που γνωρίζουν πότε να τοποθετούν τα μηνύματα. Ο Πομπήιος εκπλήρωσε το εδάφιο δεκαέξι όταν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ. Τον ακολούθησαν ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Αύγουστος Καίσαρ και ο Τιβέριος Καίσαρ. Η γέννηση του Ιησού ήταν ένας «καιρός του τέλους» και έλαβε χώρα στον καιρό του Αυγούστου Καίσαρος.

Το εδάφιο είκοσι προστίθεται στον κατάλογο των «καιρών του τέλους» στο ενδέκατο κεφάλαιο, όπως και ο Τιβέριος Καίσαρ, ο οποίος βασίλευε κατά τη σταύρωση του Χριστού.

Ο σταυρός στέκει στο κέντρο της προφητικής εβδομάδας, την οποία ο Χριστός ήλθε να επικυρώσει με πολλούς.

Στο μέσον της εβδομάδος, έχουμε μία αρχή και ένα τέλος, διότι οι πρώτες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες έληξαν ακριβώς εκεί όπου άρχισαν οι επόμενες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες. Η εβδομάδα αντιστοιχεί προς τους επτά καιρούς της διασποράς εναντίον του βόρειου βασιλείου, το οποίο εκπροσωπούσε τόσο τον παγανισμό όσο και τον παπισμό που καταπατούν το αγιαστήριο και το στράτευμα.

Το 538 είναι «καιρός τοῦ τέλους» και εναρμονίζεται με τον σταυρό, ο οποίος επίσης αποτελεί το τέλος μιας προφητικής περιόδου. Το 538 και ο σταυρός παρέχουν δύο μάρτυρες ότι τόσο η αρχή όσο και το τέλος μιας προφητείας επισημαίνονται προφητικώς ως «καιρός τοῦ τέλους».

Τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα όλα επισημαίνουν τον «καιρό του τέλους». Το εδάφιο είκοσι τρία προσδιορίζει τη συμμαχία που οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι συνήψαν με την ειδωλολατρική Ρώμη κατά τα έτη 161 έως 158 π.Χ. Η ιστορία της Ασμοναϊκής Δυναστείας, από την αρχική τους μάχη έως την κατάληξή της στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., αντιπροσωπεύει τον αποστατημένο Προτεσταντισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος αρχίζει το 1844, στο τέλος μιας χρονικής προφητείας, και επομένως σε έναν «καιρό του τέλους», και καταλήγει στον νόμο της Κυριακής, όπως αυτός παριστάνεται από το 70 μ.Χ.

Το εδάφιο είκοσι τρία προσδιορίζει έναν «καιρό του τέλους» το 167 π.Χ. στη μάχη της Μωδεΐν, και επίσης το 70 μ.Χ., αμφότερα προτυπώνοντας αντιστοίχως το 1844 και τον νόμο της Κυριακής. Το εδάφιο είκοσι τρία, τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα, όλα σηματοδοτούν τον «καιρό του τέλους».

Το εδάφιο είκοσι τέσσερα προσδιορίζει την τριακοσιοεξηκονταετή υπεροχή της ειδωλολατρικής Ρώμης, επισημαίνοντας έτσι τόσο την αρχή το 31 π.Χ. όσο και το τέλος το 330 ως «καιρό του τέλους». Το εδάφιο είκοσι επτά και το εδάφιο είκοσι εννέα προσδιορίζουν τόσο την αρχή όσο και το τέλος εκείνης της περιόδου· έτσι, το εδάφιο είκοσι τέσσερα, το εδάφιο είκοσι επτά, το εδάφιο είκοσι εννέα, το εδάφιο είκοσι τρία, τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα όλα επισημαίνουν τον «καιρό του τέλους».

Ο τριακοστός πρώτος στίχος προσδιορίζει το 538, όταν τέθηκε το βδέλυγμα της ερημώσεως, και οι στίχοι τριάντα έξι και σαράντα προσδιορίζουν το 1798 ως τον «καιρό του τέλους». Το 538 στον τριακοστό πρώτο στίχο και το 1798 στους στίχους τριάντα έξι και σαράντα, οι στίχοι είκοσι επτά και είκοσι εννέα, ο στίχος είκοσι τέσσερα, ο στίχος είκοσι τρία, οι στίχοι είκοσι ένα και είκοσι δύο, ο στίχος είκοσι, ο στίχος δεκαέξι, ο στίχος δέκα, οι στίχοι επτά έως εννέα και ο στίχος ένα, όλα προσδιορίζουν τον «καιρό του τέλους».

Ο «καιρός του τέλους» επισημαίνεται δεκατρείς φορές πριν από το εδάφιο σαράντα ένα, το οποίο είναι ο νόμος της Κυριακής, και ένας ακόμη «καιρός του τέλους», όπως και το εδάφιο σαράντα πέντε, όταν ο πάπας φθάνει στο τέλος του χωρίς κανέναν να τον βοηθήσει. Δεκαπέντε φορές ο «καιρός του τέλους» εντοπίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο. Το θέμα του εδαφίου δέκα είναι ο «καιρός του τέλους». Αντιπροσωπεύει τις αλήθειες που αποσφραγίζονται στον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.