We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
Κλείσαμε το προηγούμενο άρθρο επισημαίνοντας ότι και οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης δεκατέσσερα έχουν ένα μήνυμα στα χέρια τους. Ο δεύτερος και ο τρίτος άγγελος προσδιορίζονται ως έχοντες μαζί τους έναν «πάπυρο» καθώς κατέρχονται με το μήνυμά τους. Κάθε άγγελος αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα, και η άφιξη κάθε μηνύματος προκαλεί ένα αποτέλεσμα. Ο πρώτος άγγελος έφθασε το 1798. Εκείνο το μήνυμα αποσφραγίσθηκε και υπήρξε αύξηση της γνώσεως σχετικά με την επικείμενη κρίση. Εκείνη η αύξηση της γνώσεως παρήγαγε δύο τάξεις προσκυνητών. Όταν έφθασε ο δεύτερος άγγελος, αποσφραγίσθηκε το μήνυμα περί της πτώσεως των Προτεσταντών και υπήρξε αύξηση της γνώσεως και παρήχθησαν δύο τάξεις. Όταν το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844, αποσφραγίσθηκε στη συγκέντρωση κατασκήνωσης του Exeter και υπήρξε αύξηση της γνώσεως και παρήχθησαν δύο τάξεις παρθένων. Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844, αποσφραγίσθηκε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και όλα όσα αυτό αντιπροσωπεύει, και υπήρξε αύξηση της γνώσεως και παρήχθησαν δύο τάξεις.
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που μπορεί να διαπιστωθεί στους αγγέλους έχει να κάνει με την ενδυνάμωση των μηνυμάτων του αγγέλου. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου ενδυναμώθηκε από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπως έδειξε το προηγούμενο άρθρο, αλλά η Κραυγή του Μεσονυκτίου δεν παριστάνεται από έναν μεμονωμένο άγγελο· παριστάνεται από πολλούς αγγέλους. Η ιστορία που αντιστοιχούσε στον δεύτερο άγγελο και στην Κραυγή του Μεσονυκτίου δείχνει ότι το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου ενδυναμώθηκε όταν η Κραυγή του Μεσονυκτίου ενώθηκε με αυτό. Στο ίδιο βιβλίο μάς λέγεται:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
«Είδα αγγέλους να σπεύδουν εδώ και εκεί στον ουρανό. Κατέβαιναν στη γη, και πάλι ανέβαιναν στον ουρανό, προετοιμάζοντας την εκπλήρωση κάποιου σπουδαίου γεγονότος. Κατόπιν είδα έναν άλλον ισχυρό άγγελο, στον οποίο είχε ανατεθεί να κατέβει στη γη, να ενώσει τη φωνή του με τον τρίτο άγγελο, και να δώσει δύναμη και ισχύ στο μήνυμά του. Μεγάλη δύναμη και δόξα δόθηκαν στον άγγελο, και καθώς κατέβαινε, η γη φωτίσθηκε από τη δόξα του. Το φως που προπορευόταν και ακολουθούσε αυτόν τον άγγελο, διείσδυε παντού, ενώ αυτός έκραζε δυνατά, με ισχυρή φωνή, λέγοντας: Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ κλωβὸς παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου. Το μήνυμα της πτώσεως της Βαβυλώνας, όπως δόθηκε από τον δεύτερο άγγελο, δίδεται και πάλι, με την προσθήκη των διαφθορών που εισέρχονται στις εκκλησίες από το 1844. Το έργο αυτού του αγγέλου έρχεται στον κατάλληλο καιρό και συμπράττει στο τελευταίο μεγάλο έργο του μηνύματος του τρίτου αγγέλου, καθώς αυτό διογκώνεται σε δυνατή κραυγή. Και ο λαός του Θεού προετοιμάζεται παντού για να σταθεί κατά την ώρα του πειρασμού, την οποία πρόκειται σύντομα να αντιμετωπίσει. Είδα ένα μεγάλο φως να αναπαύεται επάνω τους, και ενώθηκαν με το μήνυμα, και χωρίς φόβο διακήρυτταν με μεγάλη δύναμη το μήνυμα του τρίτου αγγέλου.»
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
«Άγγελοι εστάλησαν να βοηθήσουν τον ισχυρό άγγελο από τον ουρανό, και άκουσα φωνές που έμοιαζαν να ηχούν παντού: “Εξέλθετε εξ αυτής, λαός μου, διά να μη γίνετε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής και διά να μη λάβετε εκ των πληγών αυτής· διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας ανομίας αυτής.” Το μήνυμα αυτό φαινόταν να είναι μία προσθήκη εις το τρίτο μήνυμα, και να ενώνεται με αυτό, όπως η κραυγή του μεσονυκτίου ενώθηκε με το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου το 1844. Η δόξα του Θεού ανεπαύετο επί των υπομονετικών αγίων που ανέμεναν, και αυτοί άφοβα έδωσαν την τελευταία επίσημη προειδοποίηση, διακηρύττοντες την πτώση της Βαβυλώνος και καλώντας τον λαό του Θεού να εξέλθει εξ αυτής, ώστε να διαφύγει τη φοβερή της καταδίκη.» Spiritual Gifts, τόμος 1, 193, 194.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
Η Κραυγή του Μεσονυκτίου ενώθηκε με τον δεύτερο άγγελο, και ο άγγελος της δέκατης ογδόης κεφαλαίου της Αποκάλυψης ενώνεται με τον τρίτο άγγελο, και όταν ενώνεται με τον τρίτο άγγελο, επαναλαμβάνει την ένωση της Κραυγής του Μεσονυκτίου με τον δεύτερο άγγελο στις απαρχές του Αντβεντισμού. Βάσει δύο μαρτύρων, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, κάθε αγγελικό μήνυμα έχει ένα δευτερεύον μήνυμα που το ενδυναμώνει. Αυτοί οι δύο μάρτυρες διδάσκουν ότι, όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου έφθασε στην ιστορία, έπρεπε κατόπιν να επέλθει ένα σημείο κατά το οποίο εκείνο το μήνυμα θα ενδυναμωνόταν από ένα δευτερεύον μήνυμα. Αυτό βεβαίως ίσχυε επίσης και για τον πρώτο άγγελο. Στην πρώτη παράγραφο του εκτενούς αποσπάσματος που μόλις παραθέσαμε, η Αδελφή Γουάιτ αποδίδει στον πρώτο άγγελο τα ίδια χαρακτηριστικά που ο Ιωάννης αποδίδει στον άγγελο της δέκατης ογδόης κεφαλαίου της Αποκάλυψης, όταν δηλώνει: «Μου ειπώθηκε ότι η αποστολή του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα του και να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για την επερχόμενη οργή του Θεού». Είναι σαφές από το απόσπασμα ότι αναφέρεται στον πρώτο άγγελο.
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου έφθασε το 1798, και στη συνέχεια ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, όταν έπαυσε η οθωμανική υπεροχή. Τότε ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δέκα κατέβηκε από τον ουρανό και έθεσε το ένα πόδι επάνω στη γη και το άλλο επάνω στη θάλασσα. Αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου, και αυτό είναι που ταυτοποιεί το έργο του πρώτου αγγέλου ως το ίδιο έργο με εκείνο του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ. Αμφότεροι επρόκειτο να φωτίσουν τη γη με τη δόξα τους, αλλά ο άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ ενώνεται με τον τρίτο άγγελο, ακριβώς όπως η Κραυγή του Μεσονυκτίου ενώθηκε με τον δεύτερο άγγελο και ακριβώς όπως ο άγγελος που κατήλθε στην Αποκάλυψη δέκα ενώθηκε με τον πρώτο άγγελο.
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
Επομένως, όταν έφθασε ο πρώτος άγγελος, αποσφραγίσθηκε ένα μήνυμα το οποίο παρήγαγε δύο τάξεις προσκυνητών. Όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ενδυναμώθηκε από τον άγγελο της Αποκάλυψης δέκα, είχε στο χέρι του ένα βιβλαρίδιο, το οποίο πρόσταξε τον Ιωάννη να φάγει, προσδιορίζοντας έτσι ότι έφερε ένα μήνυμα, το αποσφράγισε, και αυτό παρήγαγε δύο τάξεις προσκυνητών. Όταν έφθασαν ο δεύτερος άγγελος, η Κραυγή του Μεσονυκτίου και ο τρίτος άγγελος, αποσφραγίσθηκε ένα μήνυμα που δοκίμασε και παρήγαγε δύο τάξεις προσκυνητών.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
Το απόσπασμα που εξετάζουμε τονίζει, διά της συγκρίσεως της ιστορίας του Χριστού με την ιστορία των Μιλλεριτών, ότι η διαδοχική διαδικασία δοκιμασίας που έλαβε χώρα στην ιστορία των Μιλλεριτών έλαβε χώρα επίσης κατά τις ημέρες του Χριστού, πράγμα το οποίο ήταν το τέλος του αρχαίου Ισραήλ. Εάν μια διαδοχική διαδικασία δοκιμασίας έλαβε χώρα στην αρχή του πνευματικού Ισραήλ και στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, τότε θα υπάρξει διαδοχική διαδικασία δοκιμασίας στο τέλος του πνευματικού Ισραήλ, όπως υπήρξε και στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
Στη Μιλλεριτική ιστορία αυτό θα αντιπροσώπευε πέντε αποσφραγίσεις που δοκίμασαν και παρήγαγαν δύο τάξεις προσκυνητών από το 1798 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Το χωρίο διδάσκει σαφώς ότι, εάν αποτύχετε σε μια δοκιμασία, δεν θα περάσετε την επόμενη δοκιμασία, διότι δεν θα επιχειρήσετε καν να το κάνετε. Είναι επίσης σαφές ότι στον καιρό του Χριστού η διαδικασία της δοκιμασίας καταλήγει στο να βρίσκεται ο προηγουμένως εκλεκτός λαός της διαθήκης σε πλήρες σκότος όσον αφορά το σχέδιο της σωτηρίας. Ο Δανιήλ και ο Ιωάννης αντιπροσωπεύουν εκείνους που ακούν τη φωνή πίσω τους, εκείνους που διήλθαν μέσω μιας προοδευτικής διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία απαιτούσε ατομική διερεύνηση κάθε νέας αλήθειας που αποσφραγιζόταν.
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως είναι ένα βιβλίο, και ο Δανιήλ και ο Ιωάννης είναι οι δύο μάρτυρες εκείνου του ενός βιβλίου. Ο ένας μάρτυρας είναι η αρχή του βιβλίου, και ο άλλος μάρτυρας είναι το τέλος του βιβλίου. Και οι δύο μάρτυρες υπέστησαν συμβολικώς θάνατο και ανάσταση· ο ένας διώχθηκε από το Μηδοπερσικό βασίλειο (προτυπώνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες) και ο άλλος διώχθηκε από τη Ρώμη (προτυπώνοντας τον παπισμό). Ο Ιωάννης διώκεται επειδή τηρεί το Σάββατο, σε συμφωνία με τον Δανιήλ, ο οποίος διώκεται επειδή αρνήθηκε να αλλάξει τις πρακτικές της λατρείας του. Μαζί αντιπροσωπεύουν εκείνους στο τέλος του κόσμου που διώκονται επειδή αρνούνται να δεχθούν τη λατρεία της Κυριακής στη θέση του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
Ο λαός που αντιπροσωπεύεται από τον Δανιήλ και τον Ιωάννη είναι ή θα είναι εκείνοι που σφραγίζονται· διότι, όταν ο Δανιήλ ρίφθηκε στον λάκκο των λεόντων επειδή δεν υπάκουσε στο «διάταγμα» του βασιλέως, ο βασιλεύς σφράγισε τον λίθο, ώστε να μη μεταβληθεί ο σκοπός. Ο Δανιήλ είχε σφραγισθεί για την αιωνιότητα, επειδή το διάταγμα του βασιλέως, καθώς και η εξουσία της σφραγίδος του, δεν μπορούσαν να μεταβληθούν, σύμφωνα με τους νόμους των Μήδων και των Περσών. Η σφραγίδα του βασιλέως τέθηκε επάνω σε έναν λίθο και η θύρα έκλεισε. Η θύρα κλείνει κατά τον νόμο της Κυριακής, και ουδείς δύναται να ανοίξει εκείνη τη θύρα, καθώς ακριβώς η θύρα έκλεισε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Αυτό ήταν μία απλή απεικόνιση της σπουδαιότητας τού να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνο τα προφητικά γεγονότα που εκτίθενται σε μία προφητεία, αλλά και η σπουδαιότητα της εφαρμογής των περιστάσεων που περιβάλλουν τον προφήτη όταν αυτός απεικονίζεται μέσα στην αφήγηση.
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
Ωστόσο, αυτό αποτελεί επίσης μια απεικόνιση της δύναμης τού να θεωρεί κανείς την αρχή (το βιβλίο του Δανιήλ) μαζί με το τέλος (το βιβλίο της Αποκάλυψης) ως δύο μάρτυρες της ίδιας προφητείας, διότι δύο μάρτυρες είναι εκείνοι που απαιτούνται για τη θεμελίωση ενός βιβλικού γεγονότος. Τόσο τα προειπωμένα γεγονότα όσο και η απεικόνιση των δραστηριοτήτων των προφητών σε σχέση με την προφητεία είναι αμφότερα θεόπνευστα.
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
Πᾶσα γραφὴ εἶναι θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν μετὰ δικαιοσύνης· ἵνα ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ᾖ τέλειος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος. 2 Τιμόθεον 3:16, 17.
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
Εάν τα προειπωμένα γεγονότα της Βίβλου απεικονίζουν το τέλος του κόσμου, τότε και η απεικόνιση του προφήτη και του περιβάλλοντός του, όταν λαμβάνει και μαρτυρεί την προφητεία, αποτελεί απεικόνιση του τέλους του κόσμου. Επομένως, όταν το περιβάλλον και οι δραστηριότητες ενός προφήτη απεικονίζονται προφητικώς, ο προφήτης αποτελεί απεικόνιση του λαού του Θεού στο τέλος του κόσμου. Με αυτή την κατανόηση ως δεδομένη, όταν συνενώνουμε τη γραμμή της προφητείας του Ηλία στον Μαλαχία με τις γραμμές της Αποκάλυψης δεκατέσσερα και δεκαοκτώ, όλες μαζί μαρτυρούν για την ιστορία του τελικού προειδοποιητικού αγγέλματος· όμως η μαρτυρία τους είναι διττή.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
Το μήνυμα αποτελείται από προλεγόμενα γεγονότα που είναι εξωτερικά προς τον λαό του Θεού, και μια δευτερεύουσα μαρτυρία αποτελείται από την εμπειρία του προφήτη κατά τη λήψη και τη διακήρυξη του μηνύματος. Η προφητική έννοια δύο προφητικών γραμμών που αντιπροσωπεύουν το εξωτερικό και το εσωτερικό της ίδιας ιστορίας αναγνωρίστηκε και καταχωρίστηκε δημοσίως από τους πρωτοπόρους του Αντβεντισμού. Το κλασικό παράδειγμα αυτής της εφαρμογής από τους πρωτοπόρους, κατά τη γνώμη μου, είναι όταν προσδιορίζουν ότι οι επτά εκκλησίες της Αποκάλυψης και οι επτά σφραγίδες της Αποκάλυψης είναι παράλληλες ιστορίες που προσδιορίζουν την εσωτερική και την εξωτερική ιστορία της εκκλησίας. Οι σφραγίδες αντιπροσωπεύουν την εξωτερική ιστορία, οι εκκλησίες την εσωτερική.
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
Το μήνυμα του Ηλία στον Μαλαχία, τα κεφάλαια δεκατέσσερα και δεκαοκτώ της Αποκάλυψης, προσδιορίζουν το ίδιο τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, το οποίο επίσης αναφέρεται ως «η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού» στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στο πρώτο κεφάλαιο ο Θεός Πατέρας έδωσε το μήνυμα στον Χριστό, ο οποίος κατόπιν το έδωσε στον Γαβριήλ, ο οποίος έπειτα το έδωσε στον Ιωάννη, ο οποίος στη συνέχεια το απέστειλε στις εκκλησίες. Το μήνυμα του Ηλία, καθώς και τα μηνύματα που αντιπροσωπεύονται στα κεφάλαια ένα, δεκατέσσερα και δεκαοκτώ της Αποκάλυψης, είναι ακριβώς το ίδιο μήνυμα.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Καὶ τὰ πνεύματα τῶν προφητῶν εἰς τοὺς προφήτας ὑποτάσσονται· διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀκαταστασίας, ἀλλὰ εἰρήνης, καθὼς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων. Α΄ Κορινθίους 14:32, 33.
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
Είναι πάντοτε το ίδιο μήνυμα, διότι «τὰ πνεύματα τῶν προφητῶν εἰς τοὺς προφήτας ὑποτάσσεται». Η λέξη που μεταφράζεται ως «ὑποτάσσεται» στα εδάφια σημαίνει: «να υποτάσσω· στη μέση φωνή να υπακούω: – να βρίσκομαι υπό υπακοή (υπάκουος), να θέτω υπό, να υποδουλώνω, να είμαι ή να καθιστώ υποκείμενος (σε, προς), να βρίσκομαι ή να τίθεμαι σε υποταγή (σε, υπό), να υποτάσσω τον εαυτό μου». Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους και βρίσκονται σε υποταγή ο ένας προς τον άλλον, διαφορετικά το μήνυμα που έδωσαν θα παρήγε σύγχυση.
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
Όλες οι προφητικές απεικονίσεις του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος αντιπροσωπεύουν το ίδιο μήνυμα. Είναι το σχέδιο του Κυρίου ώστε εκείνοι που θεωρούνται «σοφοί» στην παραβολή των δέκα παρθένων, οι οποίοι επίσης ονομάζονται οι «σοφοί» που «εννοούν» «την αύξηση της γνώσεως» όταν αποσφραγίζεται το βιβλίο του Δανιήλ· είναι το θέλημα του Κυρίου οι «σοφοί» να αναγνωρίσουν το ιδιαίτερο μήνυμα όταν αυτό αποσφραγισθεί. Η αναγνώριση αυτή επιτυγχάνεται με την εφαρμογή της μεθοδολογίας της βιβλικής μελέτης, η οποία προσδιορίζεται ειδικώς μέσα στην ίδια τη Βίβλο. Η μεθοδολογία αυτή εφαρμόζεται σε συμφωνία με το Ησαΐας εικοστό όγδοο, μέσω της διαδικασίας κατά την οποία οι διάφορες προφητικές γραμμές που πραγματεύονται ένα βιβλικό θέμα συνάγονται μαζί, παραλλήλως η μία προς την άλλη, προκειμένου να καθορισθούν τα ορθά προφητικά γεγονότα.
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
Ζητώ την υπομονή σας καθώς ολοκληρώνουμε εδώ το παρόν άρθρο και θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.