Parallel Warnings - Number Four

Αυτά τα εδάφια από τον Ησαΐα έχουν εξετασθεί επανειλημμένως στους Πίνακες τοῦ Αββακούμ. Εδώ χρειάζεται απλώς να τα θίξω, ώστε να αντλήσω ένα ή δύο σημεία από αυτά τα προγενέστερα εδάφια και να τα προσθέσω στην παρούσα συζήτηση. Το χωρίο αυτό παρουσιάζει έναν λαό που αποτυγχάνει σε μια δοκιμασία, διότι «υπάγουσι, και πίπτουσιν εις τα οπίσω, και συντρίβονται, και παγιδεύονται, και συλλαμβάνονται». Ήταν λαός που απέτυχε σε μια δοκιμασία σχετικά με το ποιον ο Θεός θα επιχειρούσε να «διδάξει» ώστε να «κατανοήσει» τη «γνώση» ή τη «διδαχή». Ήταν μια δοκιμασία που βασιζόταν στην κατανόηση μιας αυξήσεως της γνώσεως, επομένως ήταν η ίδια δοκιμασία που χώρισε τους σοφούς από τους ασεβείς στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, διότι όλοι οι προφήτες συμφωνούν και προσδιορίζουν το τέλος του κόσμου. Στο Δανιήλ δώδεκα οι «σοφοί» κατανοούν, αλλά οι «ασεβείς» δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως.

Ο λαός στο χωρίο του Ησαΐα δοκιμάσθηκε από «τον λόγον του Κυρίου», τον οποίον «δεν ήθελαν να ακούσουν». Και ο συγκεκριμένος «λόγος του Κυρίου» τον οποίον απέρριψαν, και ο οποίος θα τους επέτρεπε να «κατανοήσουν» την αύξηση της «γνώσεως», ήταν ο βιβλικός κανόνας που ορίζει πώς να ευθυγραμμίζονται ορθώς οι προφητικές ιστορίες. Εκείνοι που πέφτουν στο χωρίο του Ησαΐα απέρριψαν τον κανόνα που προσδιορίζει ότι, για να κατανοήσει κανείς μια προφητική ιστορία, πρέπει να αναζητεί εκείνη τη γραμμή «ολίγον εδώ, ολίγον εκεί». Ο λόγος του Κυρίου που παρήγαγε μια δοκιμασία, την οποία απέρριψαν, ήταν η μέθοδος της επιλογής προφητικών γραμμών από εδώ και από εκεί, και κατόπιν της τοποθετήσεως μίας από εκείνες τις επιλεγμένες γραμμές προφητικής ιστορίας παραλλήλως προς τις άλλες γραμμές προφητικής ιστορίας που πραγματεύονται το ίδιο θέμα. Η επιτυχία του εγχειρήματος να τεθεί γραμμή επάνω σε γραμμή κατ’ αυτόν τον τρόπο εξαρτάται από την εφαρμογή των γνησίων κανόνων της προφητικής ερμηνείας. Οι κανόνες αυτοί, οι οποίοι είναι και «προστάγματα», πρέπει επίσης να συνάγονται, και βρίσκονται ολίγον εδώ και ολίγον εκεί μέσα στην Αγία Γραφή. Οι παρθένοι του Ησαΐα που αποτυγχάνουν στη δοκιμασία, το πράττουν διότι λησμονούν το κύριο πράγμα που δεν έπρεπε να είχαν λησμονήσει, και αυτό είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ο Θεός δεν είναι Θεός συγχύσεως, και ένα σταθερό σημείο αναφοράς αυτού του γεγονότος είναι ότι κάθε προφήτης στην Αγία Γραφή προσδιορίζει την ίδια προφητική γραμμή. Δεν βλέπουν όλοι ταυτόσημα γεγονότα επάνω στη γραμμή, αλλά πρόκειται πάντοτε για την ίδια γραμμή γεγονότων στο τέλος του κόσμου. Είναι τα γεγονότα που οδηγούν στο κλείσιμο της δοκιμασίας, και ακολουθούν οι επτά έσχατες πληγές, οι οποίες καταλήγουν στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Η αφήγηση ενός προφήτη μπορεί να αφορά τον πιστό λαό του Θεού μέσα σε εκείνη τη γραμμή της ιστορίας, αλλά η μαρτυρία ενός άλλου προφήτη μπορεί να αφορά τον άπιστο λαό του Θεού, ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Βατικανό, τα Ηνωμένα Έθνη, τους εμπόρους της γης ή το Ισλάμ, αλλά πάντοτε πρόκειται για την ίδια γραμμή.

Το μήνυμα του Ηλία στον Μαλαχία, καθώς και τα μηνύματα που απεικονίζονται στην Αποκάλυψη, στα κεφάλαια ένα, δεκατέσσερα και δεκαοκτώ, και το μήνυμα του Δανιήλ ένδεκα και δώδεκα, είναι ακριβώς το ίδιο μήνυμα. Όλα αποτελούν την ίδια γραμμή ιστορίας, αλλά το καθένα με τη δική του ιδιαίτερη συμβολή στην αφήγηση.

Αυτό που σχεδόν καθολικά παρεξηγείται σχετικά με εκείνο το ιδιαίτερο μήνυμα είναι το γεγονός ότι αποκαλύπτεται στον λαό του Θεού μόνο ακριβώς πριν από τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας του ανθρώπου. Γνωρίζοντας ότι το ιδιαίτερο μήνυμα πάντοτε προειδοποιεί για την επικείμενη λήξη της περιόδου δοκιμασίας, θα εξετάσουμε ίσως την σαφέστερη απεικόνιση της λήξεως της περιόδου δοκιμασίας στην Αγία Γραφή.

Προτού αναγγελθεί στο άνωθεν αγιαστήριο το τέλος του καιρού της δοκιμασίας με τα λόγια του εδαφίου ένδεκα, πρόκειται να δοθεί προς τους δούλους του Θεού ένα ιδιαίτερο προφητικό προειδοποιητικό μήνυμα από το βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο έχει αποσφραγισθεί.

Πρόκειται να αναγνωρισθεί από τον λαό του Θεού ένα ιδιαίτερο προφητικό μήνυμα ακριβώς πριν από τις επτά έσχατες πληγές. Όταν «ο καιρός είναι πλησίον», «η προφητεία του βιβλίου τούτου» (η προφητεία της Αποκάλυψης), η οποία έχει σφραγισθεί, πρόκειται να αποσφραγισθεί. Η μόνη προφητεία στο βιβλίο της Αποκάλυψης που έχει σφραγισθεί είναι η προφητεία των επτά βροντών.

Λίγο πριν λήξει η περίοδος της ανθρώπινης δοκιμασίας, όταν «ο καιρός είναι εγγύς», θα υπάρξει αποσφράγιση μιας ιδιαίτερης βιβλικής αλήθειας που προσδιορίζει «όσα πρέπει να γίνουν τάχιστα». Ο ισχυρός άγγελος του δέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος έκραξε ως λέων.

Στο τέλος, οι «εκκλησίες» τις οποίες εξαπατά ο «Σατανάς» εξαπατώνται, επειδή δεν εδέχθησαν την αγάπη της «αληθείας». Η λέξη «αλήθεια» στο χωρίο από τη Β΄ Θεσσαλονικείς, στο οποίο μόλις αναφέρθηκε η Αδελφή White, είναι η κύρια ελληνική λέξη που προέρχεται από την εβραϊκή λέξη η οποία αποδίδεται ως «αλήθεια», η οποία αποτελείται από τρία εβραϊκά γράμματα και αντιπροσωπεύει το Άλφα και το Ωμέγα. Υπάρχει κάποια βιβλική απόδειξη ότι η αλήθεια, συνδεδεμένη με τον κανόνα της πρώτης μνείας, η οποία αντιπροσωπεύει ένα γνώρισμα του χαρακτήρα του Χριστού, είναι η αλήθεια που απορρίπτεται και, κατά συνέπεια, παράγει ισχυρή πλάνη;

Αυτό το χωρίο από τη Θεσσαλονικείς έχει εξετασθεί συχνά στους Πίνακες του Αββακούμ, γι’ αυτό και στο σημείο αυτό θα κάνουμε μόνο ένα σύντομο σχόλιο. Εκείνο που η Αδελφή Γουάιτ ονομάζει «το θαυμαστό έργο του Σατανά» είναι εκείνο που ο Παύλος αποκαλεί «την ενέργειαν του Σατανά με πάσαν δύναμιν και σημεία και τέρατα ψεύδους». Το απατηλό έργο που προσδιορίζεται από την Αδελφή Γουάιτ και τον Παύλο αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε αυτό το χωρίο των Θεσσαλονικέων, το οποίο εξετάζουμε, ο Παύλος προσδιορίζει τον πάπα στο τέλος του κόσμου με τέσσερις διαφορετικούς όρους. Ο πάπας είναι ο «άνθρωπος της αμαρτίας», είναι ο «υιός της απωλείας», είναι το «μυστήριο της ανομίας» και «ο Άνομος εκείνος». Ο Παύλος παραθέτει και ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά του πάπα πέρα από αυτές τις τέσσερις ονομασίες, διότι μας πληροφορεί ότι ο πάπας (ο οποίος, κατά τις ημέρες του Παύλου, ανήκε ακόμη στο μέλλον) «θα αποκαλυφθεί στον καιρό του».

Ο πάπας «θα αποκαλυπτόταν στον καιρό του», και η σαφέστερη βιβλική απόδειξη, αν και σε καμία περίπτωση δεν είναι η μόνη βιβλική αλήθεια· η σαφέστερη βιβλική αλήθεια ότι ο πάπας της Ρωμαϊκής εκκλησίας είναι ο αντίχριστος της βιβλικής προφητείας, θεμελιώνεται με επτά διαφορετικές και άμεσες αναφορές στην Αγία Γραφή, οι οποίες προσδιορίζουν τον «καιρό» κατά τον οποίο το παπικό σύστημα θα κυριαρχούσε επί της γης, αυτόν ακριβώς τον «καιρό» που η ανθρωπότητα ονομάζει Σκοτεινούς Αιώνες. Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει τον πάπα ως το παπικό σύστημα, προσδιορίζοντας επανειλημμένως την ακριβή χρονική περίοδο του «καιρού», από το 538 έως το 1798, κατά την οποία το παπικό σύστημα θα εξουσίαζε τον κόσμο. Ο Παύλος είπε ότι θα αποκαλυπτόταν στον καιρό του.

Ο Παύλος επίσης προσδιορίζει ότι ο πάπας είναι εκείνος που «ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός». Μεταξύ άλλων, αυτό προσδιορίζει ότι ο αντίχριστος της βιβλικής προφητείας είναι θρησκευτικό σύμβολο. Δεν είναι κάποιος Χίτλερ ή κάποιος Αλέξανδρος ο Μέγας. Αυτό περιορίζει ακόμη περισσότερο την ταυτοποίηση του πάπα, διότι δεν είναι απλώς ένας θρησκευτικός τύραννος· είναι ένας θρησκευτικός τύραννος που ομολογεί ότι βρίσκεται μέσα στον ναό του Θεού. Ο αντίχριστος ισχυρίζεται ότι κάθεται μέσα στη Χριστιανική Εκκλησία.

Σύμφωνα με τον Παύλο και τον Δανιήλ, όταν ο πάπας βρίσκεται μέσα στην ομολογούμενη χριστιανική του εκκλησία, εκδηλώνει τον χαρακτήρα του Σατανά, ο οποίος επιθύμησε να καθίσει επάνω στον θρόνο του Θεού και να υψωθεί υπεράνω πάντων. Λέγω τον Παύλο και τον Δανιήλ, διότι οι περισσότεροι βιβλικοί σχολιαστές αναγνωρίζουν ότι, όταν ο Παύλος δείχνει πως ένα από τα χαρακτηριστικά του πάπα είναι ότι είναι πλήρης ναρκισσιστής, ο Παύλος απλώς παρέθετε την περιγραφή του Δανιήλ για τον πάπα στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπου ο Δανιήλ εκεί καταγράφει:

Όταν ο Παύλος αναφέρεται στον ναρκισσιστικό χαρακτήρα του πάπα, παραφράζει το εδάφιο του Δανιήλ και δηλώνει ότι είναι ο πάπας εκείνος που «αντιτίθεται και υπερυψώνει εαυτόν υπεράνω παντός λεγομένου θεού ή σεβαστού, ώστε να καθίση ως θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι θεός». Το εδάφιο στον Δανιήλ, το οποίο προσδιορίζει τον χαρακτήρα του παπισμού, αναφέρεται επίσης στον «καιρό» που είχε ορισθεί να «αποκαλύψει» ότι ο παπισμός ήταν ο αντίχριστος, καθώς προσδιορίζει ότι ο παπισμός θα «ευημερούσε» έως ότου «συντελεσθή η αγανάκτησις».

Η «αγανάκτηση» έληξε το 1798· έτσι, ο Δανιήλ στο εδάφιο αυτό (αν και τούτο δεν είναι ένα από τα επτά άμεσα σημεία στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης όπου μνημονεύεται η ιστορία των 1260 ετών), εντούτοις προσδιορίζει άμεσα την παπική εξουσία και σημειώνει ότι έλαβε «πληγή θανατηφόρο», όπως την αποκαλεί ο Ιωάννης, το 1798. Επομένως, το εδάφιο αυτό προσδιορίζει το τέλος της περιόδου της παπικής κυριαρχίας, χωρίς όμως να προσδιορίζει τη διάρκειά της.

Στο χωρίο αυτό, ο Παύλος προσδιορίζει επίσης μια δύναμη που θα συγκρατούσε τον παπισμό από το να αναλάβει τον έλεγχο του κόσμου το 538, όταν δήλωσε ότι οι Θεσσαλονικείς προς τους οποίους έγραφε γνώριζαν ήδη αυτή τη συγκεκριμένη αλήθεια. Έθεσε το ερώτημα: «Δεν ενθυμείσθε ότι, ενώ ήμην ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα;» Τους υπενθυμίζει ότι ήδη γνώριζαν «εκείνο το οποίον κατέχει» (δηλαδή συγκρατεί) τον παπισμό, έως ότου αυτός «αποκαλυφθή εν τω καιρώ αυτού». Η δύναμη που προηγήθηκε και εμπόδισε τον παπισμό από το να αναλάβει τον έλεγχο του κόσμου ήταν η δύναμη που έλεγχε τον κόσμο όταν ο Παύλος έγραψε την επιστολή. Αυτή ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη. Ο Παύλος έγραψε ότι η ειδωλολατρική Ρώμη θα «παραμεριζόταν» ώστε ο παπισμός να αναλάβει τον έλεγχο του κόσμου.

Αυτή ακριβώς η κατανόηση οδήγησε τον Ουίλλιαμ Μίλλερ να αναγνωρίσει ότι η δύναμη η συμβολιζόμενη ως «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν η παγανιστική Ρώμη. Ο Αντβεντισμός αναγνωρίζει ότι η δομή, και συνεπώς όλες οι προφητικές αντιλήψεις του Ουίλλιαμ Μίλλερ, βασίζονταν στην κατανόησή του των βιβλίων του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως και ότι τα δύο αυτά βιβλία πραγματεύονται τις δύο ερημωτικές δυνάμεις, την παγανιστική Ρώμη και την παπική Ρώμη. Στο χωρίο της προς Θεσσαλονικείς ο Μίλλερ, γνωρίζοντας ήδη (όπως κάθε Προτεστάντης γνώριζε στην εποχή του, ότι ο πάπας ήταν ο αντίχριστος), όταν αναγνώρισε ότι η παγανιστική Ρώμη ήταν η ιστορική δύναμη που προηγήθηκε της παπικής εξουσίας, και ότι ο Παύλος είχε δηλώσει πως η παγανιστική Ρώμη έπρεπε να απομακρυνθεί προτού ο παπισμός ανέλθει στον θρόνο της γης, τότε συνέδεσε αυτό με το βιβλίο του Δανιήλ και με «το καθημερινόν», όπου γίνεται τρεις φορές αναφορά ότι το καθημερινόν έπρεπε να «αφαιρεθεί» προτού ο παπισμός λάβει τον έλεγχο του κόσμου. Η μαρτυρία του Παύλου επέτρεψε στον Μίλλερ να διακρίνει ότι η παγανιστική Ρώμη ήταν «το καθημερινόν» του Δανιήλ, και έπειτα μπορούσε να αναγνωρίσει ότι οι δύο ερημωτικές δυνάμεις του Δανιήλ ήταν η παγανιστική και η παπική Ρώμη. Αυτή η αλήθεια αποτελεί το θεμέλιο του Μιλλεριτικού κινήματος. Ο Αντβεντισμός ασφαλώς απορρίπτει σήμερα το έργο του Μίλλερ, αλλά εξακολουθούν να κατανοούν ότι αυτή η επισκόπηση της αναπτύξεως της κατανοήσεως του Μίλλερ περί του «καθημερινού» στον Δανιήλ αποδεικνύει ότι η δύναμη που ο Παύλος λέγει ότι «κατέχει» την άνοδο της παπικής εξουσίας έως ότου αφαιρεθεί ήταν η παγανιστική Ρώμη, πράγμα το οποίο αποτελεί την ορθή ανάλυση της σκέψεως του Μίλλερ επί αυτών των ζητημάτων.

Με την αλήθεια περί «του διαπαντός» στο βιβλίο του Δανιήλ να αποτελεί σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία προηγήθηκε του βασιλείου της παπικής Ρώμης, το οποίο ο Δανιήλ είχε παραστήσει ως το βδέλυγμα της ερημώσεως, ο Μίλλερ μπόρεσε τότε να διακρίνει τους προφητικούς χρόνους που συνδέονται με τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας, και, καθώς ο νους του ανοίχθηκε σε αυτές τις αντιλήψεις, συνέθεσε μια σειρά αληθειών που αποτελούν τα θεμέλια του Αντβεντισμού. Οι αλήθειες εκείνες ενσωματώθηκαν στους δύο πίνακες των πρωτοπόρων του 1843 και του 1850. Οι αλήθειες αυτές είναι το θεμέλιο του Αντβεντισμού και βασίσθηκαν στην αναγνώριση του «χρόνου». Η ιστορία του πότε τέθηκαν τα θεμέλια αποτελεί πρωτεύουσα συζήτηση στους Πίνακες του Αββακούμ.

Αυτό που δεν επισημαίνεται στους Πίνακες τοῦ Ἀββακούμ εἶναι ὅτι τὰ θεμέλια, τὰ ὁποῖα ἐβασίζοντο ἐπάνω εἰς τὸν χρόνον, παρήγαγαν μίαν δομὴν ποὺ παρέχει τὴν ἀναγκαίαν θέαν, ὥστε ἡ τελευταία γενεὰ νὰ ἀναγνωρίσῃ ὅτι ὑπῆρχαν ἀλήθειαι αἱ ὁποῖαι παρεστάθησαν ὡς τὰ θεμέλια. Ὑπῆρχε μία πρώτη ἀλήθεια ποὺ ἦτο ὁ αὐτὸς ὁ πρῶτος λίθος τεθεὶς εἰς τὸ θεμέλιον, ἀλλὰ «τὸ παντοτινόν» εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Δανιὴλ δὲν ἦτο ἡ πρώτη ἀλήθεια τοῦ Miller. Ἡ ἀλήθεια ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ γίνῃ ὁ πρῶτος λίθος τοῦ θεμελίου, τὸ ὁποῖον ὁ Miller ἀνεγέρθη νὰ οἰκοδομήσῃ, ἦσαν «οἱ ἑπτὰ καιροί» τοῦ Λευιτικοῦ εἴκοσι ἕξ, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἀλήθειαν τοῦ «παντοτινοῦ», ὁ Miller δὲν θὰ εἶχεν ἀναγνωρίσει τὴν δομὴν τῆς προφητείας τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρίσῃ, ὥστε νὰ παρουσιάσῃ τὸ ἄγγελμα τοῦ πρώτου ἀγγέλου. Ἡ δομὴ του ἦτο ἡ τοποθέτησις τῆς προφητείας εἰς τὴν προοπτικὴν δύο ἐρημωτικῶν δυνάμεων. Ὁ Miller ἀπευθύνετο εἰς τὸν δράκοντα (εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη) καὶ τὸ θηρίον (τὸν παπισμόν). Ὁ τρίτος ἄγγελος ἀπευθύνεται εἰς τὸν δράκοντα (Ἡνωμένα Ἔθνη), τὸ θηρίον (τὸν παπισμόν) καὶ τὸν ψευδοπροφήτην (τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας).

Εάν κάποιος αποδέχεται όλες, όχι μερικές, αλλά όλες τις χρονικές προφητείες που παρουσιάστηκαν από τους Μιλλεριτικούς στους δύο ιερούς πρωτοπόρους πίνακες, το πρόσωπο αυτό θα έπρεπε να διερευνήσει προσωπικά εκείνες τις αλήθειες. Πώς θα μπορούσατε να τις αποδεχθείτε, εάν δεν τις είχατε ποτέ εξετάσει; Εάν εκείνα τα πρόσωπα που διερευνούν τις θεμελιώδεις αλήθειες καθιστούν τις αλήθειες αυτές προσωπική τους ευθύνη να τις δοκιμάσουν, και κατόπιν αποδέχονται όλες εκείνες τις αλήθειες, τότε έχουν οικοδομήσει επάνω στον Βράχο και όχι στην άμμο.

Προκειμένου όσοι πρόκειται να ακούσουν να αναλύσουν τις χρονικές προφητείες της ιστορίας των Μιλλεριτών, απαιτείται η ενέργεια τού να εξετάσουν τις ιστορικές περιόδους που παριστάνονται από τις χρονικές προφητείες. Αυτό αντιπροσωπεύει το έργο τής απεικόνισης γεγονότων επάνω σε μια χρονογραμμή. Όταν ένας σπουδαστής τής προφητείας έχει φθάσει σε εκείνο το επίπεδο διερεύνησης όπου εξετάζει αυτές τις προφητικές περιόδους, οι οποίες προσδιορίσθηκαν από τους Μιλλερίτες μέσα από τη Βίβλο και κατόπιν υποστηρίχθηκαν από το ιστορικό αρχείο, θα βρίσκεται σε θέση να αναγνωρίσει ότι η ιστορία στην αρχή της χρονικής προφητείας τυπολογικώς προεικονίζει την ιστορία στο τέλος της ίδιας εκείνης προφητείας. Από αυτό το σημείο παρατήρησης ο σπουδαστής οφείλει να μάθει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με αυτή την κατανόηση εδραιωμένη, θα πρέπει επίσης να διακρίνει ότι ο Ιησούς εικονογραφεί το τέλος διά της αρχής.

Και από τη προφητική γραμμή της προφητείας που απεικονίζει το τέλος του κόσμου ως την «οικοδόμηση ενός ναού», ο σπουδαστής πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχει ένας τελικός ακρογωνιαίος λίθος, ο οποίος τοποθετείται επάνω στον ναό που έχει οικοδομηθεί επί του θεμελίου. Πρέπει να κατανοήσει ότι το θεμέλιο του ναού, το οποίο ο Μίλλερ χρησιμοποιήθηκε να φέρει στο φως (το οποίο αντιπροσωπεύει τον Ιησού Χριστό, διότι άλλο θεμέλιο δεν δύναται να τεθεί παρά ο Ιησούς Χριστός), ήταν ένα θεμέλιο οικοδομημένο επάνω σε προφητικό χρόνο. Επειδή ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος με την αρχή, ο σπουδαστής πρέπει επίσης να δει ότι ο ακρογωνιαίος λίθος, ο τελικός λίθος επάνω στον ναό, πρέπει να παραλληλίζεται με το θεμέλιο. Το θεμέλιο του ναού για τον Μίλλερ ήταν ο προφητικός χρόνος, αλλά το θεμέλιο ήταν παρ’ όλα αυτά ο Ιησούς Χριστός.

Ο Παύλος προσδιορίζει το έργο του ως την ανέγερση ενός ναού, του οποίου αυτός έθεσε το θεμέλιο ή την αρχή. Ήταν ο απόστολος προς τα Έθνη και χρησιμοποιήθηκε για να θέσει το θεμέλιο της χριστιανικής εκκλησίας. Στο ίδιο επίσης χωρίο ο Παύλος δηλώνει ότι τα σώματά μας είναι ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Υπάρχει επίσης ο ναός του Σολομώντος και το αγιαστήριο της ερήμου, τα οποία όλα έχουν θεμέλια που όλα παριστώνται ως ο Ιησούς Χριστός. Το θεμέλιο που ο Μίλλερ χρησιμοποιήθηκε να ανεγείρει ήταν ο ναός του Αντβεντισμού, και το θεμέλιο εκείνου του ναού είναι ασφαλώς ο Ιησούς Χριστός, αλλά ειδικότερα πρόκειται για τον ναό που ανεγείρεται με υλικά πνευματικά και προφητικά.

Ο ακρογωνιαίος λίθος, επομένως, πρέπει επίσης να είναι ο Ιησούς Χριστός· αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος πρέπει επίσης να περιλαμβάνει έναν πρωτεύοντα προφητικό κανόνα, διότι στον Μίλλερ δόθηκε ένα σύνολο κανόνων το οποίο περιέχει τον πρωτεύοντα κανόνα των Μιλλεριτών, που ήταν η αρχή «έτος αντί ημέρας». Χωρίς εκείνον τον κανόνα, δεν υπάρχει αναγνώριση της χρονικής προφητείας και, επομένως, δεν υπάρχει θεμέλιο. Πρέπει να υπάρχει ένα αντίστοιχο στο τέλος που να αντιπροσωπεύει τον Ιησού Χριστό (το Θεμέλιο), το οποίο να είναι ένας πρωτεύων κανόνας μέσα σε ένα σύνολο κανόνων που καθιερώνει την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Ο κανόνας είναι, βεβαίως, ο κανόνας της «πρώτης μνείας», που αντιπροσωπεύει το γνώρισμα του χαρακτήρα του Χριστού το οποίο προσδιορίζει το τέλος από την αρχή.

Στη Β΄ Θεσσαλονικείς, εκείνοι που δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας, διά να σωθούν, απέρριψαν την αλήθεια όπως αυτή αποδίδεται από την ελληνική λέξη η οποία προέρχεται από την εβραϊκή λέξη που σχηματίζεται από τρία γράμματα και μεταφράζεται ως «αλήθεια» στην Παλαιά Διαθήκη. Η ομάδα που λαμβάνει την ισχυρή πλάνη, επειδή επίστευσε το ψεύδος, αρνήθηκε να επιστρέψει στις αρχαίες οδούς, στα θεμέλια του Αντβεντισμού όπως αυτά παριστάνονται επί των δύο ιερών διαγραμμάτων. Έτσι, το χωρίο που εξετάζουμε εδώ και αρκετό καιρό αναφέρει:

Σε αυτό το προηγούμενο απόσπασμα, «οι εκκλησίες που δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας» είναι οι πονηρές και μωρές παρθένες του Δανιήλ και του Ματθαίου, τις οποίες το Αμώς 8:12 προσδιορίζει ότι θα αρχίσουν να αναζητούν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα του Θεού όταν πλέον θα είναι πολύ αργά. Είναι πολύ αργά, διότι επίστευσαν ένα ψεύδος σχετικά με τα θεμέλια του Αντβεντισμού. Ο Αντβεντισμός άρχισε πρώτα να εμποτίζεται με εκείνο το ψεύδος το 1863, και από τότε και έπειτα η πορεία ήταν απλώς συνεχώς κατηφορική.

Αυτό που πρόκειται να γράψω είναι, υποθέτω, εντελώς υποκειμενικό· αλλά ποιο νέο προφητικό φως εισήχθη στον Αντβεντισμό από το 1863 και έπειτα; Η Έλεν Ουάιτ λέγει για το μήνυμα του 1888 των Τζόουνς και Ουάγκονερ ότι ήταν το μήνυμα που η ίδια παρουσίαζε επί χρόνια. Το μήνυμά τους μπορεί να φάνηκε νέο και συγκλονιστικό στον Αντβεντισμό το 1888, όμως η νεωτερικότητα και ο συγκλονισμός δεν προκλήθηκαν από ένα νέο μήνυμα, αλλά από μια τύφλωση που είχε αρχίσει να επικάθεται στον λαό του Θεού από το 1863.

Η Έλεν Γουάιτ προσδιόρισε τον Αντβεντισμό ως ευρισκόμενο στη Λαοδικειακή κατάσταση πριν από το 1863· επομένως, η τύφλωση της Λαοδίκειας είχε ήδη αρχίσει να επεκτείνεται επί του Αντβεντισμού πριν από το 1863· αλλά το 1863 η εκκλησία παραμέρισε επισήμως την αλήθεια σχετικά με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, η οποία ήταν η πρώτη ακριβώς «προφητεία χρόνου» που ανακάλυψε ο Μίλλερ. Κανένα προφητικό φως δεν έχει αναφανεί στον Αντβεντισμό από το 1863! Τι άλλαξε;

Ο πρώτος κιόλας λίθος του θεμελίου του ναού, ο οποίος είχε οικοδομηθεί επάνω στον προφητικό χρόνο και αντιπροσώπευε τον Ιησού Χριστό, παραμερίσθηκε από τον Αντβεντισμό το 1863. Ο πρώτος λίθος που έθεσε ο Μίλλερ στο θεμέλιο του ναού, το οποίο βασιζόταν στον χρόνο όπως παρουσιάζεται στον Δανιήλ από τον Χριστό, ο οποίος παρίστανε τον Εαυτό Του ως Παλαμωνί, τον «θαυμαστό αριθμητή», απορρίφθηκε και παραμερίσθηκε. Ο πρώτος κιόλας λίθος που ανακάλυψε ο Μίλλερ…

Θα συνεχίσουμε το θέμα αυτό στο επόμενο άρθρο.