Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Εννέα

Το βιβλίο του Ησαΐα, και ιδιαιτέρως η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα που βρίσκεται στα κεφάλαια σαράντα έως εξήντα έξι, αποτελεί μια παρουσίαση που δίνει έμφαση σε ορισμένες σημαντικές προφητικές αλήθειες, οι οποίες συνδέονται άμεσα με την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία τώρα αποσφραγίζεται καθώς πλησιάζουμε στο κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η αποκάλυψη του Άλφα και του Ωμέγα. Κανένα άλλο βιβλίο της Βίβλου δεν πλησιάζει τη μαρτυρία του Ησαΐα σχετικά με εκείνη την πτυχή του χαρακτήρα του Θεού που απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος μαζί με την αρχή ενός πράγματος.

Είναι στον Ησαΐα που ο Θεός προσδιορίζει ποιο είναι εκείνο που αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι Θεός.

Η τελευταία προφητική αφήγηση του Ησαΐα τονίζει την τέλεια και τελική εκπλήρωση του ερχομού του Παρακλήτου, τον οποίο υποσχέθηκε ο Ιησούς.

Ο Παρηγορητής ήλθε τον Ιούλιο του 2023. Μία ακόμη αλήθεια που τονίζεται στην αφήγηση του Ησαΐα είναι η κρυμμένη, τριμερής ιστορία των επτά βροντών, η οποία αποτελεί τη δομή του «emeth», της εβραϊκής λέξεως που σχηματίσθηκε από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου.

Μία ακόμη σημαντική αλήθεια που παρουσιάζεται στον Ησαΐα είναι ο ρόλος του Ισλάμ ως του οργάνου της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού, πρώτα επί των Ηνωμένων Πολιτειών και, στη συνέχεια, επί του κόσμου για την επιβολή της Κυριακής.

Όλες αυτές οι αλήθειες θα μπορούσαν να κατηγοριοποιηθούν ως συστατικά στοιχεία του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι η παραβολική αναπαράσταση, στις δέκα παρθένους, του μηνύματος της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, την οποία ο Πατέρας έδωσε στον Ιησού, ο οποίος την έδωσε στον Γαβριήλ, ο οποίος την έδωσε στον Ιωάννη, ο οποίος την κατέγραψε και την απέστειλε στις εκκλησίες. Έχουμε χρησιμοποιήσει την τελευταία αφήγηση του Ησαΐα, για να στηρίξουμε τη γραμμή των προφητικών γεγονότων που αρχίζει στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, και τώρα έχουμε φθάσει στο δωδέκατο κεφάλαιο, όπου βρίσκουμε ότι η γυναίκα ενδεδυμένη τον ήλιο παρουσιάζεται με τον συμβολισμό που τόσο σταθερά υποστηρίζεται από τον Ησαΐα, δηλαδή ότι ο Χριστός απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Η γυναίκα της Αποκαλύψεως δώδεκα είναι σύμβολο του εκλεκτού λαού του Θεού καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Οι δώδεκα φυλές του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ αντιπροσωπεύουν την αρχή του εκλεκτού λαού της διαθήκης του Θεού. Οι δώδεκα φυλές προτυπώνουν το τέλος του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ, όταν ο Χριστός εξέλεξε δώδεκα μαθητές. Εκείνοι οι δώδεκα μαθητές, στο τέλος του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ, ήταν επίσης οι δώδεκα απόστολοι στην αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Δύο μάρτυρες της αρχής και ένας μάρτυρας του τέλους συνδυάζονται για να εδραιώσουν τρεις μάρτυρες που προσδιορίζουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ως το τέλος του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι επίσης το λάβαρο που απορρίφθηκε από τους αδελφούς τους. Είναι το λάβαρο που υπήρξε κοιλάδα νεκρών ξηρών οστών κειμένων στην οδό της μεγάλης πόλεως των Σοδόμων και της Αιγύπτου, οι οποίοι εφονεύθησαν από το θηρίο που ανέβηκε εκ της αβύσσου. Είναι το λάβαρο, το οποίο είναι οι λίθοι του στέμματος, τους οποίους η γυναίκα φέρει επάνω στην κεφαλή της.

Το λάβαρο, το οποίο είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, είναι λίθοι, καθώς και ο Χριστός.

Ο Χριστός προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και ο Πέτρος συμφωνεί με τον Παύλο ότι ο Χριστός είναι ο «ζων λίθος» που αποδοκιμάσθηκε, και ο Πέτρος επίσης προσδιόρισε ότι και ο λαός του Θεού είναι επίσης «ζώντες λίθοι».

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες δεν είναι μόνο οι λίθοι στο στέμμα της γυναίκας· είναι το ίδιο το στέμμα.

Ο Χριστός προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αυτός είναι ο Βράχος, και αυτοί είναι «λίθοι». Αυτοί είναι «στέφανος δόξης εν τη χειρί του Κυρίου», και ο Χριστός είναι ο στέφανος της δόξης.

Όταν εξετάζουμε τον αριθμό δώδεκα στο πλαίσιο της αρχής και του τέλους, η γυναίκα αντιπροσωπεύει τον εκλεκτό λαό της διαθήκης από τον αρχαίο Ισραήλ στο όρος Σινά, έως την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Έχουν προτυπωθεί διά του Χριστού, και η γέννησή Του προτύπωσε την ανάσταση των νεκρών ξηρών οστών από την πλατεία όπου είχαν φονευθεί στις 18 Ιουλίου 2020. Η διαδικασία δύο σταδίων, την οποία ο Ιεζεκιήλ τριάντα επτά προσδιορίζει τόσο συνοπτικά, και η οποία φέρνει εκείνους τους δύο προφήτες στη ζωή, «μνημονεύεται για πρώτη φορά» στη δημιουργία του Αδάμ.

Ο Αδάμ δημιουργήθηκε σε δύο στάδια. Πρώτα πλάσθηκε, έπειτα ο Χριστός ενεφύσησε σε αυτόν την πνοή της ζωής, όπως ακριβώς η πνοή από τους τέσσερις ανέμους στον Ιεζεκιήλ έφερε τα ξηρά οστά στη ζωή. Ο Αδάμ δημιουργήθηκε ως πλήρως ώριμος άνδρας, όμως η δημιουργία του δεν ήταν παρ’ όλα αυτά τίποτε λιγότερο από τη γέννησή του. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες γεννώνται ύστερα από τρεισήμισι συμβολικές ημέρες κατά τις οποίες κείτονται νεκροί στην οδό που διέρχεται μέσα από την κοιλάδα του θανάτου. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες γεννώνται από τη γυναίκα που εγέννησε το «αρσενικόν τέκνον, το οποίον έμελλε να ποιμάνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά». Ως σύμβολο της εκκλησίας διαμέσου της ιστορίας, η γυναίκα του δωδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως αντιπροσωπεύει τον ίδιο συμβολισμό με το «όρος» του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Η ίδια γραμμή προφητείας που απαντάται στον Δανιήλ επαναλαμβάνεται στην Αποκάλυψη. Η πέτρα του Δανιήλ, η οποία αποκόπτεται από το όρος χωρίς χέρια, είναι οι «ζωντανοί λίθοι» του Πέτρου, οι οποίοι «οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον», και η πέτρα του Δανιήλ αντιπροσωπεύει επίσης τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Το όρος είναι η εκκλησία του Θεού διαμέσου της ιστορίας.

Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται επίσης ως η όψιμη βροχή, και είναι κατά τον καιρό της όψιμης βροχής που ο Θεός «εγείρει» τη βασιλεία η οποία παριστάνεται από τον λίθο του Δανιήλ.

Οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ εξαπολύονται κατά τον νόμο της Κυριακής, και τότε ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του. Αυτό λαμβάνει χώρα στις ημέρες των πνευματικών βασιλειών του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ. Οι τέσσερις τελευταίες πνευματικές βασιλείες στο όνειρο του Ναβουχοδονόσορ προτυπώθηκαν από τις τέσσερις πρώτες κυριολεκτικές βασιλείες. Η κυριολεκτική Βαβυλώνα, η Μηδοπερσία, η Ελλάδα και η Ρώμη αντιπροσωπεύουν την πνευματική Βαβυλώνα, τη Μηδοπερσία, την Ελλάδα και τη Ρώμη.

Η πνευματική Βαβυλώνα είναι η κεφαλή από χρυσό, η οποία έλαβε θανατηφόρα πληγή το 1798, όπως προτυπώθηκε με την προσωρινή απομάκρυνση του Ναβουχοδονόσορος από την εξουσία για «επτά καιρούς». Όταν η τριμερής ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου σχηματίσει το όγδοο βασίλειο, το οποίο είναι εκ των επτά, θα αποτελείται από όλα τα πνευματικά βασίλεια, τα οποία παριστάνονται στην εικόνα του Ναβουχοδονόσορος στο δεύτερο κεφάλαιο. Ο παπισμός νεκρός και ο παπισμός αναστημένος είναι η πνευματική κεφαλή από χρυσό στην αρχή και στο τέλος των τεσσάρων πνευματικών βασιλείων της εικόνας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως το δεύτερο από τα τέσσερα βασίλεια, παριστάνονται ως πνευματική Μηδοπερσία. Τα Ηνωμένα Έθνη, ως το τρίτο από τα τέσσερα βασίλεια, παριστάνονται ως πνευματική Ελλάδα και, μαζί, όλα αυτά συγκροτούν την τριμερή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου, για να εγκαθιδρύσουν το όγδοο βασίλειο, το οποίο είναι εκ των επτά. Ο παπισμός είναι ο αντίχριστος και επιδιώκει να παραποιήσει τον Χριστό. Από αυτή την άποψη, μεταξύ των τεσσάρων τελευταίων πνευματικών βασιλείων, ο παπισμός είναι το πρώτο και το τελευταίο.

Η πέτρα, η οποία αποκόπηκε από το όρος, γίνεται βασιλεία που γεμίζει ολόκληρη τη γη, και υψώνεται ως σημαία «στις ημέρες αυτών των βασιλέων», διότι όλα τα πνευματικά βασίλεια της εικόνας αντιπροσωπεύονται ενεργώς «στις έσχατες ημέρες». Η ύψωση της σημαίας, η οποία είναι η εγκαθίδρυση της βασιλείας του Χριστού, λαμβάνει χώρα όταν οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ απελευθερώνονται και η όψιμη βροχή εκχέεται χωρίς μέτρο κατά τον νόμο της Κυριακής.

Ο λίθος, ο αποκοπείς εκ του όρους, θα συντρίψει πάντα τα πνευματικά βασίλεια της γης, τα οποία παριστάνονται από «τον σίδηρον, τον χαλκόν, τον πηλόν, τον άργυρον και τον χρυσόν». Οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες αντιπροσωπεύουν τον Χριστόν, ο οποίος στην Αποκάλυψη δώδεκα είναι «το άρρεν τέκνον», του οποίου η γέννηση προετύπωνε τη γέννηση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Το «άρρεν τέκνον» πρόκειται να «ποιμάνει πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά». Με εκείνη τη ράβδο θα συντρίψει τα έθνη.

Ο Υιός του Θεού εγεννήθη εκ του Πατρός. Πολλοί λαμβάνουν αυτήν την αλήθεια και τη διαστρέφουν προς ιδίαν αυτών απώλειαν. Το «εγεννήθη» σημαίνει «δίδω γέννησιν», αλλά γνωρίζομεν ότι δεν υπήρξε ποτέ χρόνος κατά τον οποίον ο Χριστός να μην υπήρχε.

Όταν ο Χριστός προσδιορίζεται ως ο «γεννηθείς» εκ του Πατρός, τούτο προσδιορίζει μια αλήθεια συνδεδεμένη με τον Χριστό, αλήθεια η οποία καταστρέφεται, εάν εξαναγκασθεί να ενταχθεί στο πρότυπο της ανθρώπινης γονεϊκότητας. Δεν μπορούμε να αξιολογούμε τον Θεό από την ανθρώπινη προοπτική μας. Μπορούμε να αξιολογούμε τον Θεό μόνον όπως Αυτός μάς παρουσιάζει τη δική Του αξιολόγηση του Εαυτού Του.

Το να διαστρέφει κανείς τη λέξη «γεννηθείς» ώστε να υποστηρίξει ότι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο ο Πατέρας εγέννησε τον Χριστό, είναι σαν να δίδει «προσοχή εις πνεύματα πλάνης και διδασκαλίας δαιμονίων». Για τον σκοπό της παρούσας μελέτης μας, απλώς επισημαίνω ότι η γυναίκα του δωδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως επρόκειτο να γεννήσει το «άρρεν τέκνον» που μέλλει να ποιμάνει τα έθνη με ράβδον σιδηράν. Οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες θα ποιμάνουν επίσης τα έθνη με ράβδον σιδηράν.

Η εκκλησία των Θυατείρων επανέρχεται όταν η θανατηφόρος πληγή του παπισμού θεραπεύεται με τον νόμο της Κυριακής. Σε εκείνη την ιστορία, η υπόσχεση που δίδεται στον λαό του Θεού είναι ότι όσοι νικήσουν θα κυβερνήσουν τα «έθνη» με «ράβδο σιδηρά».

Ο λαός του Θεού, ο οποίος βρίσκεται στην τελική εκδήλωση της εκκλησίας των Θυατείρων, είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Η γυναίκα στην αρχή γέννησε τον Χριστό και στο τέλος γεννά τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες ακολουθούν το Αρνί.

Ο Χριστός γεννήθηκε «πρώτος», και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ακολουθούν το Αρνίον, επομένως γεννώνται «έσχατοι». Ο Χριστός «ανελήφθη προς τον Θεόν», καθώς και οι δύο μάρτυρες της Αποκαλύψεως ένδεκα. Αμφότερα τα τέκνα της αναβαίνουν προς τον Πατέρα.

Ο Χριστός, ως ο Κύριος των Δυνάμεων, είναι επίσης η «μερίς του Ιακώβ», και ο Ισραήλ είναι «η ράβδος της κληρονομίας του», και ο Ισραήλ είναι επίσης «ο πέλεκυς του πολέμου» Του και «τα όπλα του πολέμου» Του, τα οποία χρησιμοποιεί για να «συντρίβει τα έθνη».

Ο Χριστός και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αμφότεροι κυβερνούν και συντρίβουν τα έθνη με σιδηρά ράβδο. Ο Χριστός είναι η «μερίς του Ιακώβ», αλλά το ίδιο είναι και ο λαός Του.

Η πέτρα που αποκόπηκε από το βουνό, η οποία αντιπροσωπεύει την εκκλησία του Θεού, είναι η τελική εκδήλωση της εκκλησίας Του που γεμίζει τη γη με τη δόξα Του, και αυτοί χρησιμοποιούνται ως το πολεμικό τσεκούρι του Θεού για να πλήξουν τα πόδια της εικόνας και να μετατρέψουν εκείνες τις βασιλείες σε «άχυρο των θερινών αλωνιών». Εκείνες οι βασιλείες παρασύρονται από τον άνεμο.

Ἦταν ἀναγκαῖο νὰ τοποθετηθεῖ ὁ συμβολισμὸς τῆς γυναικὸς στὸ πλαίσιο τοῦ σημείου ποὺ ὑψώνεται εἰς τὸν οὐρανόν, διότι τὸ δωδέκατο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως προσδιορίζει τὴν ἀρχὴ ἑνὸς πολέμου μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ, ὁ ὁποῖος ἄρχισε στὸν οὐρανό, καὶ ἔτσι προσδιορίζει ἕναν πόλεμο ἐν οὐρανῷ ποὺ καταδεικνύει τὸ τέλος τῆς μεγάλης διαμάχης μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ. Τὰ κεφάλαια δώδεκα καὶ δεκατρία τῆς Ἀποκαλύψεως ἀπεικονίζουν τὸν τελικὸ πόλεμο τῆς μεγάλης διαμάχης, καὶ τοῦτο τὸ πράττουν παρουσιάζοντας τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Σατανᾶ καὶ τοὺς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες νὰ μάχονται ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Στο επόμενο άρθρο, θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε τον πόλεμο στον ουρανό κατά τις «έσχατες ημέρες», ο οποίος προτυπώθηκε από τον πόλεμο στον ουρανό που άρχισε στην αρχή.