Τι είναι η Αλήθεια; - Πρώτο

Προτού εξετάσουμε το θέμα τού τι είναι αλήθεια, σημειώνουμε ότι έχουμε αρχίσει αυτή τη μελέτη με τα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, και κατόπιν προσθέσαμε ένα άρθρο περί του Ηλία. Μερικοί από τους σκοπούς αυτών των μελετών είναι να προσδιορίσουμε τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην προφητεία, να ανοίξουμε το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, να αναγνωρίσουμε τον ρόλο των προφητών ως συμβόλων του λαού του Θεού, και να εξετάσουμε τις συνέπειες του τι σημαίνει ότι ο Ιησούς είναι το Άλφα. Δείξαμε ότι τα τρία πρώτα εδάφια της Αποκάλυψης συμφωνούν και ευθυγραμμίζονται με τα τελευταία εδάφια της Αποκάλυψης, και ότι και στις δύο περιπτώσεις, στην αρχή και στο τέλος, ο Ιησούς προσδιορίζει τον εαυτό Του ως το Άλφα και το Ωμέγα, την αρχή και το τέλος, τον πρώτο και τον τελευταίο.

Χρησιμοποιήσαμε μια σύντομη αναφορά στον Ηλία στη δεύτερη μελέτη, προκειμένου να καταδείξουμε ότι τα εναρκτήρια εδάφια της Αγίας Γραφής συμφωνούν με τα καταληκτήρια εδάφια τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, και περαιτέρω ότι τα εναρκτήρια εδάφια της Καινής Διαθήκης επίσης συμφωνούν με την αρχή ή με το τέλος, με όποιον τρόπο κι αν επιλέξετε να εξετάσετε την Αγία Γραφή, είτε ως σύνολο είτε ως δύο Διαθήκες.

Ένα ακόμη σημείο που επιδιώκουμε να αναπτύξουμε είναι η κατανόηση ότι η Θεότητα εργάστηκε ώστε να αποκαλύπτει σταδιακά τη θεότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Γι’ αυτό έχουμε επισημάνει ότι, καθώς προχωρεί ο χρόνος στο βιβλικό θέμα της ιστορίας της διαθήκης, ο Θεός, βήμα προς βήμα, αποκάλυπτε ολοένα και περισσότερο τον χαρακτήρα Του μέσω του συμβολισμού των διαφόρων ονομάτων Του. Ο Παντοδύναμος Θεός μίλησε στον Αβραάμ, και ο ίδιος Θεός μίλησε στον Μωυσή, αλλά πληροφόρησε τον Μωυσή ότι από τότε και εξής το όνομά Του θα ήταν γνωστό ως Ιεχωβά. Κατόπιν, όταν ήλθε ο Χριστός, συστήθηκε με ένα όνομα που ήταν άγνωστο στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός από μία έκφραση εκείνου του ονόματος από έναν Βαβυλώνιο στο τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο Ιησούς όχι μόνο προσδιόρισε ότι ήταν ο μονογενής του Πατέρα, αλλά επίσης, μέσα σε εκείνη τη συγκεκριμένη ιστορία της διαθήκης, προσδιόρισε τον εαυτό Του ως τον Υιό του Ανθρώπου. Ο Θεός έδωσε επίσης στον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό ένα όνομα, όταν εισήλθε σε διαθήκη με την αρχή του Αντβεντισμού.

Το όνομα που δόθηκε στους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας δόθηκε από τον Κύριο, και η Αδελφή Γουάιτ συχνά αναφέρεται στους Αντβεντιστές ως τον ονομασμένο λαό του Θεού. «Ονομασμένος» σημαίνει ότι έχει λάβει όνομα. Οι μόνες δύο εκκλησίες που η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ως τον ονομασμένο λαό του Θεού είναι ο αρχαίος Ισραήλ και ο σύγχρονος Ισραήλ.

Επομένως, καθώς προχωρούμε στη μελέτη του βιβλίου της Αποκάλυψης, προτείνω ότι το «νέο όνομα» που αποκαλύπτεται στους Φιλαδελφείς, οι οποίοι επίσης παριστάνονται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αποτελεί μεγάλο μέρος του προφητικού μυστικού που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η περίοδος δοκιμασίας.

Το τελευταίο μήνυμα προειδοποίησης είναι το μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού, και είναι αποκάλυψη του χαρακτήρα Του.

Έχουμε πολύ περισσότερα να καταχωρίσουμε στο αρχείο σχετικά με τον Ιησού ως τον Λόγο, αλλά τώρα θα ασχοληθούμε με τη λέξη «αλήθεια». Η κατανόηση της «αλήθειας», καθώς και της λέξεως «αλήθεια» και επίσης των γραμμάτων που χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν «έναν λόγο αληθείας», είναι κατανόηση του χαρακτήρα του Χριστού.

Η ελληνική λέξη που αποδίδεται ως «ἀλήθεια» στο εδάφιο προέρχεται από μια εβραϊκή λέξη, η οποία είναι επίσης γράμμα και ακόμη αριθμός. Το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι το «άλεφ». Μάλιστα, τα δύο πρώτα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι το «άλεφ» και το «βηθ», και μοιάζουν πολύ με τα δύο πρώτα γράμματα της ελληνικής, που είναι το άλφα και το βήτα. Μαζί σχηματίζουν τη ρίζα της λέξεως «αλφάβητο». Η λέξη «άλφα» (από το εβραϊκό γράμμα άλεφ), επομένως, χρησιμοποιείται ως γράμμα, ως λέξη, ως αριθμός και επίσης ως ένα από τα πολλά ονόματα του Ιησού.

Όταν ο Πιλάτος υπέβαλε το ερώτημα: «Τι είναι αλήθεια;», ο Ιησούς τού είχε ήδη δηλώσει ότι ο λόγος για τον οποίο «ήλθε εις τον κόσμον», καθώς και ο λόγος για τον οποίο «εγεννήθη», ήταν για να δώσει μαρτυρία εις την «αλήθειαν». Πρόσθεσε δε ότι «πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει» τη φωνή Του.

ΑΛΗΘΕΙΑ: G225—Από το G227· αλήθεια: – αληθινός, X αληθώς, αλήθεια, αληθοφάνεια. G227—Από το G1 (ως αρνητικό μόριο) και το G2990· αληθινός (ως μη αποκρύπτων): – αληθινός, αληθώς, αλήθεια. G1· Α. Εβραϊκής προελεύσεως· το πρώτο γράμμα του αλφαβήτου: μεταφορικώς μόνον (από τη χρήση του ως αριθμητικού σημείου), ο πρώτος. Άλφα.

Όταν ο Ιησούς είπε: «Ἐγώ εἰμι… ἡ ἀλήθεια», έλεγε ότι ήταν ένα γράμμα, ένας αριθμός και μία λέξη· διότι το γράμμα άλφα, η λέξη άλφα και ο αριθμός άλφα είναι όλα «ἀλήθεια». Στο βιβλίο του Δανιήλ, ο Χριστός αποκάλυψε τον Εαυτό Του ως τον θαυμαστό αριθμητή, που είναι ο ορισμός της εβραϊκής λέξεως «Palmoni», η οποία αποδίδεται ως «the certain saint which spake», στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ.

Εκείνος ο «κάποιος άγιος» στο δέκατο τρίτο εδάφιο είναι ο «Παλαμωνί» — ο θαυμαστός αριθμητής, ή ο αριθμητής των μυστικών. Τα δύο αυτά εδάφια είναι εκεί όπου εκτίθεται η προφητεία των 2300 ετών και οι δύο προφητείες των 2520 ετών. Τα 2300 έτη αφορούν το «αγιαστήριο», και οι δύο προφητείες των 2520 ετών αφορούν το «στράτευμα», διότι τόσο το αγιαστήριο όσο και το στράτευμα επρόκειτο να καταπατηθούν από τη Ρώμη. Η προφητεία των 2520 ετών αντιπροσωπεύει μία καταπάτηση του αγιαστηρίου του Θεού και του λαού Του. Τρεις βαθυσήμαντες, αλληλένδετες προφητείες βασισμένες στον χρόνο, ακριβώς στο σημείο της Βίβλου όπου ο Ιησούς παρουσιάζει τον Εαυτό Του ως τον θαυμαστό αριθμητή των μυστικών. Δεν πρόκειται απλώς για το ότι επέλεξε αυτά τα δύο εδάφια για να παρουσιάσει τον Εαυτό Του ως τον Κύριο του χρόνου, αλλά τα δύο εδάφια στα οποία αποκαλύπτει τον Εαυτό Του προσδιορίζουν τον χρόνο κατά τον οποίο θα εισερχόταν σε διαθήκη με τον σύγχρονο πνευματικό Ισραήλ, και τα δύο αυτά εδάφια είναι επίσης το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Αντβεντισμού.

Κατά τον καιρόν του τέλους, το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε και το μήνυμα του πρώτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία, σηματοδοτώντας την αύξηση της προφητικής γνώσεως που έλαβε χώρα κατά την εποχή του Μιλλεριτικού κινήματος, το οποίο υπήρξε η αρχή του Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας. Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε στους Μιλλερίτες, έγινε κατανοητό ένα μήνυμα από τον Παλμώνι — ένα μήνυμα χρόνου. Ο Λόγος του Θεού ποτέ δεν αποτυγχάνει και πάντοτε ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Έτσι, στο τέλος του Αντβεντισμού θα υπάρξει ασφαλώς μία αποκάλυψη του χαρακτήρος Του, όπως υπήρξε και στην ιστορία των Μιλλεριτών. Το γεγονός αυτό θεμελιώνεται στην αρχή και στο τέλος του Αντβεντισμού, αλλά θεμελιώνεται επίσης και στη δηλωμένη σχέση του βιβλίου του Δανιήλ με το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη αποτελούν ένα βιβλίο, και, μέσα σε αυτή την αναπαράσταση, είναι δύο μάρτυρες, ο πρώτος όντας ο Δανιήλ και ο τελευταίος η Αποκάλυψη.

Ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη είναι δύο βιβλία που αποτελούν ένα βιβλίο, κατά τον ίδιο τρόπο που η Βίβλος είναι ένα βιβλίο διαιρεμένο σε Παλαιά και Καινή, ή αρχή και τέλος. Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, οι δύο μάρτυρες που παρουσιάζονται ως ο Μωυσής και ο Ηλίας είναι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη.

Ο Δανιήλ και ο Ιωάννης είναι δύο μάρτυρες οι οποίοι αμφότεροι διώχθηκαν, αμφότεροι αιχμαλωτίσθηκαν, αμφότεροι έλαβαν την ίδια γραμμή προφητικής ιστορίας προς καταγραφήν, αμφότεροι αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αμφότεροι έζησαν στον απόηχο της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, αμφότεροι σύμβολα θανάτου και αναστάσεως (ο Ιωάννης από το λέβητα του ζέοντος ελαίου και ο Δανιήλ από το λάκκο των λεόντων).

Ο Δανιήλ προσδιορίζει μια ιδιαίτερη αποκάλυψη του χαρακτήρα του Χριστού, και το πράττει αυτό στα δύο εδάφια τα οποία η θεόπνευστη μαρτυρία αποκαλεί «κεντρικό στύλο και θεμέλιο» της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Αυτά τα δύο εδάφια υπήρξαν ο «ακρογωνιαίος λίθος», ο τελικός λίθος που τοποθετήθηκε στα θεμέλια τα οποία αντιπροσωπεύονταν από το έργο του William Miller. Ο ακρογωνιαίος λίθος έφερε μαζί του την κατανόηση του επουρανίου αγιαστηρίου, του νόμου του Θεού, του Σαββάτου, της ανακριτικής κρίσεως και των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Ο Δανιήλ είναι η αρχή του βιβλίου, ο Ιωάννης είναι το τέλος.

Η γραφή του Ιωάννη θα προσδιορίσει μια αποκάλυψη του χαρακτήρα του Χριστού στο τέλος του Αντβεντισμού. Στην αρχή του σύγχρονου Ισραήλ, αποκαλύφθηκε ως ο Θαυμαστός Αριθμητής, ο Δημιουργός κάθε τι το μαθηματικό, και στο τέλος του σύγχρονου Ισραήλ αποκαλύπτεται ως ο θαυμαστός γλωσσολόγος. Είναι ο Δημιουργός καθετί που σχετίζεται με τη γλώσσα, είτε πρόκειται για τη δομή της γλώσσας, είτε για τους γραμματικούς κανόνες, είτε για τις λέξεις, είτε ακόμη και για τα γράμματα του αλφαβήτου. Εκείνος δημιούργησε την επικοινωνία που επιτελείται διά των λέξεων, διέπεται από γραμματικούς κανόνες είτε είναι γραπτή είτε προφορική, και αποτυπώνεται με ένα αλφάβητο που είναι δικό Του σχέδιο· και πέρα από όλα αυτά—Είναι ο Λόγος. Με αυτόν τον Λόγο μεταμορφώνει τυφλούς, απροετοίμαστους Λαοδικείς σε αγιασμένους Φιλαδελφείς.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «αγιάζω» σημαίνει καθιστώ άγιο. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες θα είναι άγιοι και θα έχουν φθάσει σε αυτή την κατάσταση χαρακτήρος διά της «αληθείας» ή, θα μπορούσατε να πείτε, διά του «λόγου» Του, διότι ο Ιησούς είναι ο Λόγος και Αυτός είναι η αλήθεια.

Παρατηρήστε ότι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που γράφει ο Ιωάννης στο ευαγγέλιό του. Βεβαίως, αυτό παραλληλίζεται με το πρώτο πράγμα που γράφτηκε στη Γένεση. Προσθέτει στη μαρτυρία, προσδιορίζοντας σαφέστερα εκείνο που δηλώνεται στο πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «Θεός» στο πρώτο εδάφιο είναι πληθυντικού αριθμού, υποδηλώνοντας έτσι ήδη από την ίδια την «αρχή» ότι ο Θεός είναι περισσότερο από ένας. «Εν αρχή», στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Λόγος ήταν με τον Θεό και ήταν Θεός. Και ο Λόγος ήταν ο Δημιουργός.

Ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και παρήγαγε τη Βίβλο διά του συνδυασμού της θεότητος με την ανθρωπότητα—της θεότητος, την οποία εκπροσωπεί το Άγιο Πνεύμα, και της ανθρωπότητος στο πρόσωπο εκείνων που έγραψαν τα λόγια στα βιβλία τα οποία επρόκειτο να αποσταλούν στις εκκλησίες. Έτσι, η Βίβλος είναι συνδυασμός ανθρωπότητος και θεότητος, όπως είναι και ο Ιησούς. Η Βίβλος, παρά τη συμμετοχή πεπτωκότων σαρκικών ανθρώπων, είναι αγία, και τότε και οι άνδρες που την κατέγραψαν ήσαν επίσης άγιοι.

Παρότι οι προφήτες ήσαν άγιοι άνδρες, ήσαν εντούτοις πεπτωκότες ανθρώπινοι υπάρξεις, διότι πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού. Εν τούτοις, η Αγία Γραφή είναι συνδυασμός θεότητος και ανθρωπότητος, και είναι αγία, διότι ο Λόγος του Θεού ήλθε για να καταδείξει, με τη ζωή Του και με τον γραπτό Του Λόγο, ότι η ανθρωπότητα ενωμένη με τη θεότητα δεν αμαρτάνει. Ό,τι αληθεύει για την Αγία Γραφή, αληθεύει και για τον Χριστό, διότι Αυτός είναι η Αγία Γραφή.

Ο Ιησούς προσέλαβε επάνω Του αμαρτωλή σάρκα και ουδέποτε αμάρτησε, παρέχοντας έτσι το παράδειγμα ότι η ανθρωπότητα ενωμένη με τη θεότητα δεν αμαρτάνει.

Ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και τόσο ο Ιησούς όσο και η Βίβλος αποτελούν συνδυασμό ανθρωπίνου και θείου στοιχείου. Όταν ο Ιησούς παρήγαγε τη Βίβλο διαμέσου των αιώνων, έθεσε μέσα στη Βίβλο κανόνες, ώστε εκείνοι που θέλουν να ακούσουν να ακούσουν. Οι κανόνες που διέπουν τη Βίβλο είναι επίσης γνωρίσματα του χαρακτήρα Του.

Η λέξη «complement» σημαίνει να φέρει κάτι στην τελείωση. Η μαρτυρία του Δανιήλ καταλήγει στην Αποκάλυψη, καθιστώντας τη μαρτυρία του Δανιήλ την αρχή και την Αποκάλυψη το τέλος. Η αρχή της Αποκάλυψης επαναλαμβάνεται στο τέλος της Αποκάλυψης, και στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ υπάρχει πόλεμος μεταξύ του κυριολεκτικού Ισραήλ και της κυριολεκτικής Βαβυλώνας, στον οποίο η Βαβυλώνα νικά· αλλά κατά την ολοκλήρωση της δοκιμαστικής ιστορίας, στο Δανιήλ 11:45, 12:1, η πνευματική Βαβυλώνα βρίσκεται σε πόλεμο με το πνευματικό Ισραήλ και στο τέλος η Βαβυλώνα χάνει και ο Ισραήλ υπερισχύει. Όπως και με τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη, η αρχή της μαρτυρίας του Δανιήλ συμφωνεί με το τέλος της μαρτυρίας του. Τι είναι, λοιπόν, αλήθεια;

Το δόγμα είναι μια λέξη που προσδιορίζει εκείνο το οποίο ένα σώμα πιστών κατανοεί ως ορθό. Ο σκοπός ή η χρήση του δεν περιορίζεται στη Βίβλο ή στον Χριστιανισμό. Στον λεγόμενο Χριστιανισμό, υπάρχουν πιθανώς περισσότερα ψευδή «δόγματα» παρά αληθινά, διότι η πνευματική Βαβυλώνα, ο παπισμός, είναι κλωβός παντός ακαθάρτου και μισητού ορνέου, και τα όρνεα εκείνα αντιπροσωπεύουν το κακό, το οποίο συντηρείται και συγκαλύπτεται από τις εκκλησίες μέσω ψευδών δογμάτων, όπως ότι ο νόμος έχει καταργηθεί. Αλλά υπάρχει αληθινό δόγμα.

Υπάρχουν «διδασκαλίες» οι οποίες είναι οι «αλήθειες του ευαγγελίου» και χρειάζεται να διερευνηθούν. Ορισμένες, (αν όχι όλες), είναι «δοκιμαστικές αλήθειες». Το Σάββατο είναι μία εύκολη στην κατανόηση δοκιμαστική αλήθεια. Υπάρχουν αληθείς και ψευδείς διδασκαλίες. Μερικές από τις αληθείς διδασκαλίες θέτουν σε δοκιμασία εκείνους που τις ακούν. Υπάρχει επίσης ένα είδος αλήθειας που προορίζεται για μια ορισμένη χρονική περίοδο. Αυτές οι αλήθειες ονομάζονται «παρούσα αλήθεια».

Οι Αντβεντιστές χρησιμοποιούν συχνά αυτό το χωρίο για να αποφύγουν εκείνο που στην πραγματικότητα δηλώνει. Υποστηρίζουν ότι το μόνο που πρέπει να τονίζεται στα μηνύματά μας της «παρούσας αλήθειας» είναι το αγιαστήριο, οι 2300 ημέρες, οι εντολές και η πίστη του Ιησού. Προβάλλουν αυτόν τον ισχυρισμό για να αποφύγουν εκείνο που προσδιορίζεται σχετικά με αυτά τα τέσσερα θέματα.

Ο σκοπός αυτών των τεσσάρων μεγάλων αληθειών είναι ότι έχουν «τελείως υπολογισθεί ώστε να εξηγήσουν το παρελθόν Αντβεντικό κίνημα και να δείξουν ποια είναι η παρούσα θέσις μας, να εδραιώσουν την πίστιν των αμφιβαλλόντων και να δώσουν βεβαιότητα για το ένδοξο μέλλον». Αυτά τα τέσσερα δόγματα της παρούσης αληθείας έχουν διαμορφωθεί ώστε να δείξουν ότι η αρχή του Αντβεντισμού (το παρελθόν Αντβεντικό κίνημα) εικονογραφεί το τέλος του Αντβεντισμού (την παρούσα θέσιν μας). Αυτά τα τέσσερα πρωτεύοντα δόγματα είναι «τελείως υπολογισμένα» να εξηγήσουν την αρχή ότι το τέλος εικονογραφείται από την αρχή. Σύμφωνα με αυτό το θεόπνευστο απόσπασμα, αυτή είναι η «παρούσα αλήθεια» που «το ποίμνιο έχει ανάγκη τώρα».

Το αρχαίο Ισραήλ είναι η αρχή του Ισραήλ και το σύγχρονο Ισραήλ είναι το τέλος. Το αρχαίο κατά γράμμα Ισραήλ προτυποποιούσε τον λαό των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας από τον καιρό του τέλους, το 1798, έως τον νόμο της Κυριακής. Πριν από την πρώτη έλευση του Χριστού, η «παρούσα αλήθεια» ήταν αθέατη από τους Ιουδαίους, διότι ήταν τυφλοί (Λαοδικείς) εξαιτίας της εξαρτήσεώς τους από έθιμα και παραδόσεις.

Σύμφωνα με την επόμενη παραπομπή μας, οι Ιουδαίοι είχαν χάσει από τα μάτια τους την «αρχική αλήθεια του Θεού», και αυτή η αρχική αλήθεια για τους Ιουδαίους ήταν η ιστορία της απελευθέρωσης από την Αίγυπτο. Η ιστορία εκείνης της απελευθέρωσης ήταν η αρχική τους αλήθεια· ήταν η αλήθεια την οποία είχαν διδαχθεί να διδάσκουν στα παιδιά τους από γενεά σε γενεά. Απέτυχαν, όπως απέτυχε και ο Αντβεντισμός. Για να παρουσιάσει την αλήθεια στους τυφλωμένους Ιουδαίους, ο Ιησούς έθεσε την αλήθεια μέσα σε ένα πλαίσιο.

Κατά την πρώτη Του έλευση, ο Ιησούς «επανέφερε τις παλαιές αλήθειες, τοποθετώντας τες μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Τις ταίριαξε και τις συνέδεσε μεταξύ τους, σχηματίζοντας ένα πλήρες και συμμετρικό σύστημα αλήθειας». Ο Ιησούς χρησιμοποίησε την ιστορία της απαρχής του αρχαίου Ισραήλ, προκειμένου να αποκαταστήσει τις παλαιές αλήθειες, και το έπραξε αυτό αντιστοιχίζοντας αυτές τις αλήθειες (κατά θέμα) και συνδέοντάς τες μεταξύ τους (παραλλήλως, γραμμή επί γραμμής). Το έπραξε αυτό με σκοπό να ελευθερώσει τους Ιουδαίους από τα έθιμα και τις παραδόσεις που τους είχαν τυφλώσει. Εκείνη η ιστορία ήταν η τελική ιστορία του κυριολεκτικού Ισραήλ.

Ο Αντβεντισμός επαναλαμβάνει την ιστορία του τέλους του αρχαίου Ισραήλ, και το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να τοποθετηθεί η αλήθεια, ώστε να αφαιρεθεί η Λαοδικειακή τύφλωση της παράδοσης και του εθίμου, επιτελείται τώρα όπως όταν ο Χριστός συναναστρεφόταν με τους Ιουδαίους. Οι «παλαιές αλήθειες» πρέπει να τοποθετηθούν μέσα στο «πλαίσιο» της αλήθειας, προκειμένου να συναχθούν προφητικές γραμμές μαζί με άλλες προφητικές γραμμές, «γραμμή επί γραμμήν» παραλλήλως, με σκοπό να ελευθερωθεί ενδεχομένως ένας Λαοδικεύς από την τύφλωσή του. Ο Χριστός είναι το παράδειγμά μας, σε όλα.

Υπάρχουν αλήθειες στην Αγία Γραφή οι οποίες προσδιορίζονται ως διδασκαλία, και «υπάρχουν πολλές θαυμάσιες αλήθειες», αλλά υπάρχει επίσης και «παρούσα αλήθεια», η οποία αποτελεί «δοκιμασία για τον λαό» της «γενεάς» που ζει όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια. Προφητικώς, τούτο λαμβάνει χώρα κατά την τέταρτη γενεά του Αντβεντισμού, και η «παρούσα αλήθεια» «η οποία είναι δοκιμασία για αυτή τη γενεά» δεν ήταν δοκιμασία για τις πρώτες γενεές του Αντβεντισμού.

Για όσους ενδέχεται να επιθυμούν να αρνηθούν ότι υπάρχουν τέσσερις γενεές στην ιστορία του Αντβεντισμού, θα παρέπεμπα στους Πίνακες του Αββακούμ. Ένας πολύ απλός τρόπος για να κατανοηθεί αυτό το γεγονός είναι ότι το όνομα Λαοδίκεια σημαίνει λαός κρινόμενος. Η αρχή του Αντβεντισμού ανήγγειλε την έναρξη της κρίσεως και το τέλος του Αντβεντισμού αναγγέλλει την ολοκλήρωση της κρίσεως. Η ολοκλήρωση της κρίσεως λαμβάνει χώρα στην τρίτη και την τέταρτη γενεά.

Κατά το κλείσιμο της κρίσεως, η τελική γενεά του Λαοδικειανού (ενός λαού που κρίνεται) Αντβεντισμού θα κριθεί και θα εξεμέσει εκ του στόματος του Κυρίου, όπως συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Οι βιβλικές δογματικές διδασκαλίες είναι αλήθειες, υπάρχουν επίσης δοκιμαστικές αλήθειες, και έπειτα υπάρχουν παρούσες αλήθειες. Η παρούσα αλήθεια είναι πάντοτε δοκιμαστική αλήθεια, αλλά προσδιορίζει ειδικώς μια δοκιμαστική αλήθεια σχεδιασμένη για τη γενεά που ζει κατά τον εκάστοτε παρόντα χρόνο. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι πιθανότερον είναι να ισχύει το εξής: κάθε αλήθεια από τον λόγο του Θεού την οποία επιλέγουμε να απορρίψουμε, μόλις έγινε δοκιμαστική αλήθεια στην οποία εμείς μόλις αποτύχαμε.

Ο Ιησούς είναι ο λόγος του Θεού, και Αυτός είναι η αλήθεια. Πληροφόρησε τον Πιλάτο ότι ο λόγος για τον οποίο «ήλθε» «εις τον κόσμον» ήταν για να «μαρτυρήση εις την αλήθειαν», και ότι καθένας που άκουσε τη φωνή Του «είναι εκ της αληθείας». Η λέξη «αλήθεια», για την οποία μίλησαν ο Πιλάτος και ο Ιησούς, προέρχεται από μια εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια» και απαντά εκατόν είκοσι επτά φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτή η εβραϊκή λέξη (H571) αποδίδεται με διάφορες αγγλικές λέξεις, αλλά ενενήντα δύο φορές στην Παλαιά Διαθήκη μεταφράζεται ως «truth». Είναι μία από εκείνες τις λέξεις που είναι βαθύτατα ισχυρές, σε πολλά επίπεδα.

Η λέξη που αποδίδεται ως «αλήθεια» στην Παλαιά Διαθήκη αποτελείται από τρία εβραϊκά γράμματα, και στα εβραϊκά τα γράμματα έχουν τη δική τους σημασία· έτσι, η λέξη που σχηματίζεται από τα γράμματα συνδυάζει τις επιμέρους σημασίες κάθε γράμματος, ώστε να παραγάγει την πλήρη σημασία της λέξεως. Η λέξη «αλήθεια» αποτελείται από τρία εβραϊκά γράμματα: το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, ένα γράμμα στο μέσον και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Η «αλήθεια» στην Παλαιά Διαθήκη παριστάνεται από το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, με ένα γράμμα στο μέσον!

Αυτός είναι ο ορισμός του βιβλικού «κανόνα της πρώτης μνείας». Η πρώτη φορά κατά την οποία παρουσιάζεται ένα θέμα αποτελεί την πλέον σημαντική αναφορά για τη λέξη, η οποία είναι σπόρος και περιέχει όλο το DNA που είναι αναγκαίο για να παραγάγει ολόκληρη την αφήγηση. Η δεύτερη σημαντικότερη αναφορά στον «κανόνα της πρώτης μνείας» είναι η τελευταία αναφορά, διότι εκεί συνδέονται μεταξύ τους όλες οι αφηγήσεις που ανακύπτουν ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος. «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και καταλήγουν όλα τα βιβλία της Βίβλου», και η Αποκάλυψη είναι το τελευταίο βιβλίο της Βίβλου.

Η εβραϊκή λέξη «αλήθεια» που εξετάζουμε αρχίζει με το γράμμα «Άλεφ», ο δέκατος τρίτος χαρακτήρας είναι το «Μεμ» και το εικοστό δεύτερο και τελευταίο γράμμα είναι το «Ταβ». Βεβαίως, υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις στους ορισμούς αυτών των γραμμάτων, αναλόγως του γλωσσολόγου στον οποίο θα προσφύγει κανείς για τον ορισμό· όμως οι γενικές σημασίες είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικές.

א (Άλεφ): Το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και συχνά συνδέεται με την ενότητα, και αντιπροσωπεύει το Θείο και το αιώνιο, συμβολίζοντας τη σύνδεση μεταξύ του Θεού και της δημιουργίας.

מ (Μημ): Δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου και συχνά συνδέεται με το ύδωρ.

ת (Ταβ): Το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και φέρει τη σημασία του «σημείου» ή του «σήματος». Συνδέεται συχνά με την έννοια της ολοκλήρωσης ή της «σφραγίδας» της δημιουργίας. Στα αρχαία εβραϊκά, το γράμμα Ταβ είχε το σχήμα σταυρού.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια», την οποία εξετάζουμε, αποτελείται από τρία γράμματα, τα οποία από κοινού αντιπροσωπεύουν το αιώνιο ευαγγέλιο. Τι; Αυτό αναγνωρίζεται εύκολα, εάν κατανοείτε ότι τα μηνύματα των τριών αγγέλων είναι το αιώνιο ευαγγέλιο. Είναι αναγνωρίσιμο, διότι οι ορισμοί αυτών των τριών γραμμάτων αντιπροσωπεύουν το μήνυμα των τριών αγγέλων.

Ο πρώτος άγγελος της δέκατης τετάρτης κεφαλαίου της Αποκάλυψης προσδιορίζει το αιώνιο ευαγγέλιο και κατόπιν λέγει προς ολόκληρο τον κόσμο να «φοβηθή τον Θεόν» και να Τον δοξάση διά του να προσκυνή τον Δημιουργό. Ο ορισμός του (Aleph), του πρώτου από εκείνα τα τρία γράμματα, είναι «ο Θείος, Αιώνιος Θεός, και, ως Δημιουργός του ανθρωπίνου γένους, ο Θεός τον οποίον οι άνθρωποι οφείλουν ευλαβώς να φοβώνται και να προσκυνούν».

Το Άλεφ αντιπροσωπεύει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου.

Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου καλεί τους ανθρώπους να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, σηματοδοτεί τον καιρό κατά τον οποίο εκχέεται το Άγιο Πνεύμα και προσδιορίζει την αποστασία της Βαβυλώνας. Ο ορισμός του (Mem) συνδέεται με το νερό, (σύμβολο της εκχύσεως του Πνεύματος) και είναι το δέκατο τρίτο γράμμα του αλφαβήτου· ο δε αριθμός δεκατρία αποτελεί σύμβολο αποστασίας, προσδιορίζοντας έτσι τη Βαβυλώνα. Το Mem αντιπροσωπεύει το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου.

Ο τρίτος άγγελος προειδοποιεί τους ανθρώπους να μη λάβουν το χάραγμα του θηρίου, προσδιορίζει δύο τάξεις προσκυνητών και την οργή του Θεού. Ο ορισμός του (Tav) είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα «σημείο», (το χάραγμα του θηρίου)· αντιπροσωπεύει τη σφραγίδα της δημιουργίας (τη σφραγίδα του Θεού). Το ίδιο το γράμμα έχει σχήμα σταυρού. Το Tav αντιπροσωπεύει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια» αποτελείται από τρία γράμματα, καθένα από τα οποία έχει τον δικό του ορισμό. Οι τρεις αυτοί ορισμοί είναι επίσης οι ορισμοί των αγγελμάτων των τριών αγγέλων. Είναι επίσης οι ορισμοί του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, διότι το άγγελμα του πρώτου αγγέλου ήταν το άγγελμα στην αρχή του Αντβεντισμού, και το άγγελμα του τρίτου αγγέλου είναι το άγγελμα στο τέλος του Αντβεντισμού. Επειδή ο Ιησούς παραβάλλει το τέλος με την αρχή, ο πρώτος άγγελος κατέχει όλα τα προφητικά ορόσημα του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου. Κατά τούτο, οι ορισμοί των τριών εβραϊκών γραμμάτων καθίστανται σύμβολα όχι μόνον του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου, αλλά και σύμβολα του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου.

Στον Ιωάννη, στην Αποκάλυψη, δόθηκε η εντολή να γράψει τα πράγματα τα οποία τότε υπήρχαν, και πράττοντας τούτο θα έγραφε συγχρόνως τα πράγματα που θα ήσαν στο μέλλον. Κατέγραψε την αρχή για να καταδείξει το τέλος. Με απολύτως σαφείς όρους, οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας έχουν πληροφορηθεί να μελετούν και να κηρύττουν το μήνυμα των Μιλλεριτών, το οποίο είναι το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Μελετώντας και κηρύττοντας εκείνες τις αλήθειες και εκείνη την ιστορία, θα κηρύττουμε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και θα επαναλαμβάνουμε την ιστορία του πρώτου αγγέλου.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και η ιστορία κατά την οποία παρουσιάσθηκε εκείνο το μήνυμα παραλληλίζουν και απεικονίζουν τη δική μας παρούσα ιστορία—με ορισμένες προφητικές επιφυλάξεις. Αμφότερες αυτές οι ιστορίες αντιπροσωπεύονται επίσης από τα τρία γράμματα που χρησιμοποιεί ο Θείος γλωσσολόγος για να σχηματίσει τη λέξη «αλήθεια». Και η λέξη «αλήθεια» αντιπροσωπεύει το αιώνιο ευαγγέλιο.

Η ιστορία των Μιλλεριτών στην αρχή του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο, και η ιστορία στο τέλος του Αντβεντισμού, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον τρίτο άγγελο, είναι παράλληλες ιστορίες, αλλά περιέχουν ορισμένες διαφορές.

Ο πρώτος άγγελος αναγγέλλει την έναρξη της κρίσεως και ο τρίτος άγγελος αναγγέλλει το κλείσιμο της κρίσεως. Η προφητική δομή επάνω στην οποία εκτυλίχθηκε η ιστορία του Αντβεντισμού είναι ταυτόσημη τόσο στην αρχική της ιστορία όσο και στην τελική της έκβαση. Μπορεί να αποδειχθεί ότι αμφότερα τα άκρα ακολουθούν τα τρία βήματα των τριών αγγέλων καθώς αυτοί εμφανίζονται στην ιστορία. Και αυτοί οι τρεις άγγελοι είναι επίσης εκείνες οι τρεις επιστολές. Επομένως, η προφητική ακολουθία των γεγονότων και στα δύο άκρα του Αντβεντισμού βασίζεται στα τρία βήματα των τριών αγγέλων, τα οποία αποτελούν ορόσημα και εκπροσωπούνται επίσης από εκείνα τα τρία εβραϊκά γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

Το Άλφα είναι η αρχή του Αντβεντισμού, το Ωμέγα το τέλος του Αντβεντισμού, και το γράμμα που βρίσκεται στο μέσον, όντας το δέκατο τρίτο γράμμα, προσδιορίζει έτσι την αποστασία του Αντβεντισμού από την αρχή του έως το τέλος του.

Διδασκόμαστε σχετικά με το πού βρίσκεται η οδός του Θεού:

Στο αγιαστήριο διαπιστώνουμε ότι η οδός του Θεού είναι τα ίδια τρία βήματα με τα τρία αγγελικά μηνύματα. Στην αυλή, ο φόβος του Θεού οδηγεί τον άνθρωπο να προσφέρει θυσία και να εξασφαλίσει τη δικαίωση. Στα Άγια, ο αγιασμός παριστάνεται από τη ζωή της προσευχής, η οποία παριστάνεται από το θυσιαστήριο του θυμιάματος, από τη ζωή της μελέτης, η οποία παριστάνεται από την τράπεζα των άρτων της προθέσεως, και από τη ζωή της υπηρεσίας, η οποία παριστάνεται από τις λυχνίες. Τα Άγια των Αγίων παριστάνουν την κρίση. Όταν κατέχουμε τον φόβο του Θεού, όπως παριστάνεται στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου, αναζητούμε τη δικαίωση στους πρόποδες του σταυρού, στην αυλή. Όταν δικαιωθούμε (καταστούμε δίκαιοι), περιπατούμε στη νέα ζωή του αγιασμού (αύξηση στην αγιότητα), όπως παριστάνεται από τα Άγια. Τα Άγια παριστάνουν το έργο ενός Χριστιανού, όπως επιτελέσθηκε από τους Μιλλερίτες κατά το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου, συνοδευόμενο από την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Δικαιωμένοι και αγιασμένοι, είμαστε προετοιμασμένοι για την κρίση που παριστάνεται από τα Άγια των Αγίων. Τρία βήματα του αγιαστηρίου, που παριστάνουν, μεταξύ άλλων, τρεις θεολογικούς όρους —δικαίωση, αγιασμό και δοξασμό— και που επίσης παριστάνουν τα τρία αγγελικά μηνύματα, και βεβαίως επίσης παριστάνουν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και βεβαίως επίσης παριστάνουν τα τρία γράμματα που χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν τη λέξη «αλήθεια».

Στην αυλή του αγιαστηρίου βρίσκουμε επίσης και τα τρία βήματα. Το πρώτο βήμα προς το αγιαστήριο πρέπει να απεικονίζει το τελευταίο βήμα του αγιαστηρίου, όπως ακριβώς ο πρώτος άγγελος παραλληλίζεται με τον τρίτο άγγελο. Το πρώτο βήμα στην αυλή είναι η σφαγή της προσφοράς, που αντιπροσωπεύει τη δικαίωση. Το δεύτερο βήμα είναι ο λουτήρας, όπου αφαιρείται το πάχος (η αμαρτία) και η προσφορά καθαρίζεται πριν από τα τελικά βήματα. Το ύδωρ του λουτήρα είναι χαρακτηριστικό του δεύτερου βήματος. Το τρίτο βήμα είναι η ίδια η ολοκαυτωμένη προσφορά, η οποία προεικόνιζε τον Χριστό επάνω στον σταυρό, όπου επιτελέσθηκε η κρίση. Τα ίδια τρία βήματα βρίσκονται στο πρώτο βήμα του αγιαστηρίου, όπως ακριβώς τα ίδια τρία βήματα βρίσκονται στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Η αρχή του άλφα και του ωμέγα βρίσκεται μέσα στο αγιαστήριο, όπως βρίσκεται στα μηνύματα των τριών αγγέλων, όπως βρίσκεται και στα γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

Η προφητεία των 2300 ετών έχει την ίδια ακριβώς δομή. Η προφητεία άρχισε με τρία διατάγματα και κατέληξε με την έλευση του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η προφητεία εκθέτει πέντε προφητικές γραμμές, και η ιστορία στην αρχή της προφητείας των 2300 ετών αντιπροσωπεύει την τελική ιστορία καθεμιάς από αυτές τις πέντε προφητείες. Η αρχή και το τέλος της πλήρους προφητείας των 2300 ετών έχουν τρία διατάγματα, και αυτή καταλήγει με τρία αγγέλματα.

Η αρχή της προφητείας το 457 π.Χ. έλαβε χώρα σε καιρούς ταραχώδεις και προέβλεπε την επιστροφή των Ιουδαίων και την ανοικοδόμηση του ναού και της πόλεως. Σε συμφωνία με την πρόρρηση, 49 έτη αργότερα, μετά το έργο που άρχισε το 457 π.Χ., αυτό ολοκληρώθηκε σε καιρούς ταραχώδεις. Η αρχή των 49 ετών απεικονίζει το τέλος των 49 ετών.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί την αρχή της προφητείας που προσδιορίζει το χρίσμα του Χριστού κατά το βάπτισμά Του. Το χρίσμα Του σήμανε την έναρξη του έργου Του για τη σύναξη ενός λαού, ώστε να είναι πολίτες της Νέας, και όχι της Παλαιάς, Ιερουσαλήμ, καθώς ακριβώς ο αρχαίος Ισραήλ συνάχθηκε για να ανοικοδομήσει την κυριολεκτική Ιερουσαλήμ το 457 π.Χ.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της προφητείας που προσδιορίζει πότε ο Χριστός θα σταυρωνόταν. Η αδελφή Ουάιτ παραβάλλει την ιστορία του σταυρού με τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, και επίσης αντιστοιχίζει την ιστορία της διάβασης της Ερυθράς Θαλάσσης με τη Μεγάλη Απογοήτευση. Το 457 π.Χ. υπήρξε μια απογοήτευση που προτυποποιούσε την απογοήτευση των Εβραίων στην Ερυθρά Θάλασσα, τη Μεγάλη Απογοήτευση των Αντβεντιστών, την απογοήτευση των μαθητών κατά τον σταυρό και του Έσδρα το 457 π.Χ.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της προφητείας που προσδιορίζει πότε ο αρχαίος Ισραήλ θα απορριπτόταν από τον Θεό και το ευαγγέλιο θα μεταφερόταν στα έθνη, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ιδιαίτερης δοκιμαστικής περιόδου 490 ετών, ειδικά για τον αρχαίο Ισραήλ. Το 457 π.Χ., επομένως, σηματοδοτεί την αρχή της δοκιμαστικής τους περιόδου, και το 34 μ.Χ. σηματοδοτεί το τέλος της δοκιμαστικής τους περιόδου, προτυπώνοντας ότι η δοκιμαστική περίοδος του Αντβεντισμού άρχισε το 1844 και λήγει με τον νόμο της Κυριακής.

Υπάρχουν μερικές ακόμη εσωτερικές χρονικές προφητείες μέσα στην προφητεία των 2300 ετών, αλλά όλες φέρουν τη σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα. Οι απαρχές τους απεικονίζουν τις καταλήξεις τους.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο αρχαίος Ισραήλ κατέστη θεματοφύλακας του νόμου του Θεού και ότι ο σύγχρονος Ισραήλ κατέστη όχι μόνο θεματοφύλακας του νόμου Του, αλλά και θεματοφύλακας των προφητειών Του. Όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, τους κατέστησε θεματοφύλακες των Δέκα Εντολών, όπως ήταν γραμμένες επάνω σε δύο λίθινες πλάκες. Όταν εισήλθε σε διαθήκη με τον σύγχρονο Ισραήλ κατά τη Μιλλεριτική ιστορία, τον κατέστησε θεματοφύλακα του προφητικού Του λόγου, όπως αυτός παριστάνεται επάνω στις δύο πινακίδες του Αββακούμ, που αντιπροσωπεύονται από τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850. Η αρχή του αρχαίου Ισραήλ απεικονίζει την αρχή του σύγχρονου Ισραήλ.

Η παραγωγή των δύο πινάκων, σε εκπλήρωση του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, αποτέλεσε εκπλήρωση αρκετών προφητειών.

Η κατάρτιση τόσο του πρωτοποριακού διαγράμματος του 1843 όσο και του πρωτοποριακού διαγράμματος του 1850 υπήρξε εκπλήρωση προφητείας. Η μελέτη των Πινάκων του Αββακούμ παρέχει άφθονες αποδείξεις γι’ αυτό. Όμως το χωρίο του Αββακούμ συνεισφέρει σημαντικά σε αυτό το σημείο της συζητήσεώς μας.

Μετά το 1843 ο Κύριος κατηύθυνε να κατασκευαστεί άλλος ένας χάρτης, αλλά ο πρώτος χάρτης (1843) δεν έπρεπε να μεταβληθεί, παρά μόνον κατόπιν θείας έμπνευσης.

Ενώ ζούσε με τον Αδελφό Νίκολς (ο οποίος παρήγαγε το διάγραμμα του 1850), κατά τον καιρό που εκείνος κατασκεύαζε το διάγραμμα, η Αδελφή Ουάιτ είπε ότι είδε το διάγραμμα του 1850 μέσα στην Αγία Γραφή.

Ο Αββακούμ είχε δώσει την εντολή: «Γράψον την όρασιν και κάμε αυτήν σαφή επί πινακίδων». Οι δύο πινακίδες του Αββακούμ ήσαν το σύμβολο της διαθήκης που ο Θεός έκανε με τον Αντβεντισμό, όταν τους κατέστησε θεματοφύλακες των προφητειών Του, καθώς έπραξε και όταν εισήλθε σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ και έδωσε τις δύο πλάκες του νόμου και την ευθύνη να είναι οι θεματοφύλακες του νόμου. Πλην όμως, ο Αββακούμ προσδιορίζει δύο τάξεις προσκυνητών σε σχέση με τις πινακίδες που επρόκειτο να καταστήσουν την όραση σαφή. Η μία τάξη, της οποίας «η ψυχή υψούται» και «δεν είναι ευθεία», και μια άλλη τάξη, η οποία προσδιορίζεται ως «οι δίκαιοι», που «θέλουσι ζήσει διά της πίστεως αυτού».

Το συμφραζόμενο του Αββακούμ προσδιορίζει ότι όσοι δικαιώνονται ζουν διά πίστεως η οποία βασίζεται στον προφητικό Λόγο, όπως αυτός παριστάνεται από τις δύο πινακίδες, και επομένως όσοι δεν δικαιώνονται έχουν απορρίψει τις απαρχές του Αντβεντισμού. Το σημείο που επιθυμώ να τονίσω βασίζεται σε ένα χωρίο που εξετάσαμε πριν από κάποιο διάστημα. Έχει ως εξής:

Μόλις εξετάσαμε και τις τέσσερις αυτές αλήθειες: το αγιαστήριο, τις 2300 ημέρες, τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Τοποθετήσαμε και τις τέσσερις αυτές αλήθειες μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας το οποίο έχει «υπολογισθεί τελείως ώστε να εξηγεί το παρελθόν κίνημα της Advent και να δείχνει ποια είναι η παρούσα θέσις μας». Το πλαίσιο αυτό είναι «ο κανόνας της πρώτης μνείας», είναι η υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, και είναι το πλαίσιο της αλήθειας, διότι η λέξη «αλήθεια» περιέχει την ίδια ακριβώς υπογραφή με όλες τις τέσσερις αλήθειες που προσδιορίζονται ως «παρούσα αλήθεια», η οποία σχεδιάσθηκε για να εξηγεί την αρχή του Αντβεντισμού.

Αν μη τι άλλο, τούτο σημαίνει ότι η λέξη που μεταφράζεται ως «ἀλήθεια», την οποία εξετάζουμε, αποτελεί το πλαίσιο τοῦ αἰωνίου εὐαγγελίου, και αποτελεί το πλαίσιο τοῦ τελικοῦ προειδοποιητικοῦ μηνύματος, και αποτελεί το πλαίσιο τοῦ μηνύματος τοῦ τρίτου ἀγγέλου, και αποτελεί μεγάλο μέρος τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Το τελευταίο προειδοποιητικό μήνυμα, όπως παριστάνεται ως η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, μαρτυρείται εκ νέου στο τέλος της Αποκαλύψεως. Το τέλος της Αποκαλύψεως μαρτυρεί τόσο περί των πρώτων εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης όσο και περί των τελευταίων εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης. Με αυτές τις τέσσερις αναφορές μπορεί να συναχθεί, με την εφαρμογή του θείου κανόνα της τοποθετήσεως προφητικής γραμμής επί προφητικής γραμμής, ότι το τελευταίο προειδοποιητικό μήνυμα έχει να κάνει με τη σχέση του Δημιουργού προς τα δημιουργημένα όντα Του. Έχει να κάνει με τη δημιουργική Του δύναμη. Έχει να κάνει με το πώς η δημιουργική Του δύναμη μεταδίδεται στην εκκλησία Του. Έχει να κάνει με το γνώρισμα της Θεότητος που ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Είναι ένα μήνυμα που φθάνει ακριβώς πριν από το κλείσιμο του καιρού της δοκιμασίας και ακόμη περισσότερα. Όταν εξετάζονται όλα μαζί, πρόκειται περί της δημιουργικής δυνάμεως του Θεού! Και η πρώτη μνεία της δημιουργικής Του δυνάμεως βρίσκεται στην αρχή της Γενέσεως 1, από το πρώτο εδάφιο έως το δεύτερο κεφάλαιο, εδάφιο 3.

Οι προηγούμενοι στίχοι αντιπροσωπεύουν ολόκληρη τη μαρτυρία της δημιουργίας, τονίζοντας ότι ο λόγος του Θεού διαθέτει δημιουργική δύναμη.

Η ίδια δημιουργική δύναμη που δημιούργησε τον κόσμο χρησιμοποιείται από τον Χριστό για να μεταμορφώσει τους ανθρώπους.

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού τονίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Λόγος του Θεού μεταβιβάζεται στους ανθρώπους. Προέρχεται από τον Πατέρα, προς τον Υιό, προς έναν άγγελο, προς έναν προφήτη, ο οποίος το καταγράφει και το αποστέλλει στις εκκλησίες. Η διαδικασία της επικοινωνίας που εκτίθεται στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως απεικονίζεται επίσης με την κλίμακα του Ιακώβ, με αγγέλους που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν την κλίμακα. Απεικονίζεται επίσης με τους δύο χρυσούς σωλήνες του Ζαχαρία, οι οποίοι φέρνουν το έλαιο στο αγιαστήριο. Η διαδικασία της επικοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου αποτελεί θέμα της βιβλικής προφητείας, και το μήνυμα που αποστέλλεται περιέχει τη δημιουργική δύναμη που έπλασε το σύμπαν. Στη διαδικασία της επικοινωνίας στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το μήνυμα που παραδίδεται στις εκκλησίες περιέχει τη δύναμη να μεταμορφώσει έναν Λαοδικέα σε Φιλαδελφέα.

Είτε εξετάζουμε την αρχή είτε το τέλος της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης, το μήνυμα είναι το ίδιο. Ο Θεός μεταδίδει το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, και αυτό περιέχει τη δημιουργική δύναμη του Θεού, εάν ακουσθεί και τηρηθεί από εκείνους που το ακούν. Το μήνυμα που επιτελεί αυτό είναι τοποθετημένο μέσα στο θεϊκό πλαίσιο του Άλφα και του Ωμέγα. Η αρχή, το μέσον και το τέλος. Τα τρία εβραϊκά γράμματα που συνδυάζονται για να σχηματίσουν τη λέξη «αλήθεια» είναι το αιώνιο ευαγγέλιο, και τα γράμματα και οι σημασίες τους, καθώς και η λέξη που παράγουν όταν συνδυάζονται μεταξύ τους, συμβολίζουν την αρχή και επίσης Εκείνον ο Οποίος είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Τονίζει τη δημιουργική Του δύναμη. Οι τρεις τελευταίες λέξεις της ιστορίας της δημιουργίας αρχίζουν, καθεμία, με τα τρία γράμματα, κατά τη σειρά με την οποία σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

Οι τρεις λέξεις που αποτελούν το τέλος της διηγήσεως της δημιουργίας αρχίζουν με τα τρία γράμματα τα οποία, από κοινού, σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Οι τρεις τελευταίες λέξεις του εδαφίου αρχίζουν, κατά σειρά, με τα γράμματα א (Άλεφ), מ (Μεμ) και ת (Ταβ). Οι τρεις αυτές λέξεις μεταφράζονται ως «Θεός», «δημιούργησε» και «έκανε». Το γεγονός ότι καθεμία από αυτές τις τρεις λέξεις αρχίζει με τα γράμματα א (Άλεφ), מ (Μεμ) και ת (Ταβ), με αυτή τη σειρά, υπογραμμίζει περαιτέρω την πληρότητα και την ευταξία της αφηγήσεως της δημιουργίας. Το πρότυπο αυτό έχει επισημανθεί από Ιουδαίους σχολιαστές ως ένα ενδιαφέρον γλωσσικό γνώρισμα του εβραϊκού κειμένου.

Η αφήγηση της δημιουργίας αρχίζει με τις λέξεις «ἐν ἀρχῇ» και τελειώνει με τρεις λέξεις που αντιπροσωπεύουν τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, τὴν ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, τὸν πρῶτον καὶ τὸν ἔσχατον. Ἡ δημιουργική δύναμη που απεικονίζεται στη μαρτυρία της Γενέσεως αρχίζει και τελειώνει με την υπογραφή του θαυμαστού γλωσσολόγου.

Το πρώτο ενός πράγματος, το οποίο απεικονίζει το έσχατο του ίδιου πράγματος, είναι εκείνο που τόνισε ο προφήτης Ιωάννης, όταν, γράφοντας ό,τι τότε ήταν, έγραφε ταυτοχρόνως και ό,τι επρόκειτο να είναι.

Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα του Ηλία, όπως παρουσιάζεται στο τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, προσδιορίζει την ίδια προφητική αρχή, μέσα στο πλαίσιο της κρίσεως του νόμου της Κυριακής και των επερχόμενων επτά εσχάτων πληγών.

Ο «κανόνας της πρώτης μνείας» και όλα όσα αυτός αντιπροσωπεύει αποτελούν το «πλαίσιο» εντός του οποίου πρέπει να τοποθετείται η «παρούσα αλήθεια». Το πλαίσιο αυτό είναι «ο κανόνας της πρώτης μνείας», ο οποίος αποτελεί επίσης ένα από τα γνωρίσματα του Θεού.

Στο βιβλίο του Δανιήλ, το οποίο αντιπροσωπεύει την αρχή του Αντβεντισμού, και στο βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο αντιπροσωπεύει το τέλος του Αντβεντισμού, βρίσκουμε εκπληκτικούς παραλληλισμούς, όταν το εξετάζουμε με την αρχή ότι το πρώτο απεικονίζει το έσχατο. Το βιβλίο του Δανιήλ προβάλλει ένα γνώρισμα του Ιησού, όταν χρησιμοποιεί το όνομα Παλμωνί, που σημαίνει ο θαυμαστός αριθμητής των μυστικών. Ο Δανιήλ επίσης παρουσιάζει τον Ιησού ως Μιχαήλ τον αρχάγγελο. Ο Ιωάννης χρησιμοποιείται για να πράξει το ίδιο όπως ο Δανιήλ, και προσδιορίζει όχι τον δεσπότη των μαθηματικών ή τον ηγέτη των αγγέλων, αλλά τον κύριο της γλώσσας. Όταν θεωρούμε τον Ιησού ως τον κύριο του αλφαβήτου, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τον Ψαλμό 119, το μακροσκελέστερο κεφάλαιο της Βίβλου.

Ο Ψαλμός 119 είναι ακροστιχίδα αλφαβητικής μορφής, πράγμα που σημαίνει ότι τα αρχικά γράμματα κάθε ομάδας οκτώ στίχων αρχίζουν με το ίδιο γράμμα. Υπάρχουν είκοσι δύο γράμματα στο εβραϊκό αλφάβητο, επομένως υπάρχουν είκοσι δύο ενότητες των οκτώ στίχων. Κάθε ενότητα αρχίζει με το γράμμα του αλφαβήτου σύμφωνα με τη σειρά του αλφαβήτου, και στη συνέχεια καθένας από τους οκτώ στίχους που αντιστοιχούν σε εκείνο το γράμμα αρχίζει με αυτό το γράμμα. Υπάρχουν οκτώ στίχοι για κάθε γράμμα· συνεπώς, οκτώ στίχοι επί τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου ισούνται με εκατόν εβδομήντα έξι στίχους. Ο Ψαλμός τονίζει την υπακοή σε έναν Θεό που είναι Θεός τάξεως (εξ ου και η ακροστιχική δομή), όχι αταξίας.

Ένα ακόμη εξέχον θέμα στον Ψαλμό 119 είναι η βαθιά αλήθεια ότι ο Λόγος του Θεού είναι απολύτως επαρκής. Υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί όροι που αναφέρονται στον Λόγο του Θεού σε όλον τον Ψαλμό: νόμος, μαρτυρίες, εντολές, διατάγματα, προστάγματα, κρίσεις, λόγος και αποφάσεις. Σχεδόν σε κάθε εδάφιο γίνεται μνεία του Λόγου του Θεού. Ο Ψαλμός 119 βεβαιώνει όχι μόνο τον χαρακτήρα των Γραφών, αλλά βεβαιώνει επίσης ότι ο Λόγος του Θεού αντανακλά τον ίδιο τον χαρακτήρα του Θεού. Παρατηρήστε αυτά τα γνωρίσματα του Θεού, όπως εκτίθενται στον Ψαλμό 119:

Ο Ψαλμός αρχίζει με δύο μακαρισμούς. «Μακάριοι» είναι εκείνοι των οποίων οι οδοί είναι άμεμπτες, οι οποίοι ζουν σύμφωνα με τον νόμο του Θεού, φυλάττουν τα προστάγματά Του και Τον εκζητούν με όλη τους την καρδιά. Αυτά είναι τα διδάγματα για εμάς σε αυτόν τον μεγάλο Ψαλμό. Ο Λόγος του Θεού είναι επαρκής για να μας καταστήσει σοφούς, να μας παιδεύσει στη δικαιοσύνη και να μας εξαρτίσει για κάθε καλό έργο (2 Τιμόθεον 3:15–17).

Βεβαίως, ο Ψαλμός 119 αποτελεί μέρος ενός ζητήματος το οποίο παραμένει σε μεγάλο βαθμό άλυτο στον θρησκευτικό κόσμο. Έχει να κάνει με το ποιο εδάφιο είναι το μεσαίο εδάφιο της Βίβλου και ποιο κεφάλαιο είναι το μεσαίο κεφάλαιο της Βίβλου. Αν κάνετε αναζήτηση στο διαδίκτυο, θα βρείτε τις διάφορες επιχειρηματολογίες που επικεντρώνονται στο ποια Βίβλο χρησιμοποιεί κανείς, και ούτω καθεξής. Το πρόβλημα με κάθε θέση μέσα σε αυτή τη διαμάχη είναι ότι ο ορισμός του μέσου της Βίβλου, είτε πρόκειται για εδάφιο είτε για κεφάλαιο, πρέπει να καθορίζεται από τον Συγγραφέα της Βίβλου και όχι από τον ανθρώπινο σπουδαστή ή επικριτή της Βίβλου.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι υπάρχει αρχή και τέλος σε καθετί. Για κάθε πράγμα υπάρχει καιρός.

Υπάρχει καιρός να γεννηθεί κανείς και καιρός να πεθάνει· υπάρχει, όμως, και η ζωή που εκτυλίσσεται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος της ζωής μας. Η γέννηση είναι μια σύντομη στιγμή μέσα στον χρόνο, όπως και ο θάνατος. Η ζωή είναι το μέσον και, γενικά, συνδέεται με πολύ περισσότερη ιστορία απ’ ό,τι ο καιρός κατά τον οποίο γεννιόμαστε και ο καιρός κατά τον οποίο πεθαίνουμε.

Το μέσον στον «κανόνα της πρώτης μνείας» έχει γενικώς πολύ περισσότερη μαρτυρία από ό,τι η πρώτη και η τελευταία. Το να αναζητεί κανείς έναν και μόνο στίχο ή κεφάλαιο στην Αγία Γραφή και να το ορίζει ως το μέσον σημαίνει ότι παραβλέπει τα βιβλικά τεκμήρια, έστω και αν η αρχή και το τέλος είναι ουσιαστικά χρονικά σημεία· το μέσον είναι γενικώς μία χρονική περίοδος. Βεβαίως, η αρχή, το τέλος και το μέσον θα συμφωνούν μεταξύ τους, αν και συχνά το ίδιο ακριβώς ορόσημο στο τέλος είναι το αντίθετο της αρχής.

Ο Ιησούς προσδιόρισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Ηλία, και αμφότεροι απεικονίζουν την ίδια προφητική ακολουθία γεγονότων· όμως ο Ηλίας διώχθηκε από μία πονηρή γυναίκα (Ιεζάβελ), η οποία επιζητούσε να φυλακίσει και να θανατώσει τον Ηλία, αλλά ουδέποτε το κατόρθωσε. Ο Ιωάννης, ο οποίος ήταν σύμβολο του Ηλία, καταδιώχθηκε από μία πονηρή γυναίκα (Ηρωδιάδα) για να φυλακισθεί και να θανατωθεί, και το κατόρθωσε. Ο Ηλίας και ο Ιωάννης είναι εναλλάξιμα σύμβολα, αλλά έχουν ορισμένα προφητικά γνωρίσματα που είναι αντίθετα γνωρίσματα, ενώ εξακολουθούν να είναι παράλληλα μεταξύ τους. Ο Ηλίας ουδέποτε πέθανε, ο Ιωάννης πέθανε. Η κατανόηση ότι τα προφητικά ορόσημα που ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους είναι συχνά αντίθετα επιτρέπει σε όσους επιθυμούν να διακρίνουν ότι το μέσον της Βίβλου είναι ο Ψαλμός 118.

Όταν χρησιμοποιούμε την αρχή του κανόνα της πρώτης μνείας, όπως την ορίζουμε, διαπιστώνουμε ότι η αρχή του μέσου της Βίβλου είναι ο Ψαλμός 117, το συντομότερο κεφάλαιο της Βίβλου, που αποτελείται από δύο εδάφια. Ακολουθείται από το κεφάλαιο 118, το οποίο είναι το μέσον της Βίβλου, και το κεφάλαιο 118 ακολουθείται από το 119, το οποίο είναι το μακρύτερο κεφάλαιο της Βίβλου και το τέλος του μέσου της Βίβλου. Ο θαυμαστός Γλωσσολόγος σημειώνει την αρχή με το συντομότερο κεφάλαιο και κατόπιν σημειώνει το τέλος με το μακρύτερο κεφάλαιο. Πρόκειται για δύο αντίθετα κεφάλαια. Η αρχή είναι ο σπόρος, και το τέλος είναι εκεί όπου αναπτύσσεται το πλήρως ώριμο φυτό, όπου όλες οι μαρτυρίες που βρίσκονται μέσα στο μέσον συνδέονται μεταξύ τους. Προσέξτε τον Ψαλμό 117.

Η λέξη που εξετάζουμε, η οποία αποτελείται από τρία γράμματα, αποδίδεται ως «ἀλήθεια» στο δεύτερο εδάφιο και αντιπροσωπεύει την αρχή του μέσου της Βίβλου (το μέσον της Βίβλου είναι οι Ψαλμοί 117–119). Το τέλος του μέσου είναι ο Ψαλμός 119. Ο Ψαλμός 118 είναι το μέσον του μέσου. Ο Ψαλμός 118 παρεμβάλλεται μεταξύ του συντομότερου και του μακρότερου κεφαλαίου της Βίβλου, και το συντομότερο, το οποίο αποτελεί την αρχή, εκθέτει τη λέξη «ἀλήθεια», η οποία σχηματίζεται από τρία γράμματα που αντιπροσωπεύουν τα τρία βήματα τοῦ αἰωνίου εὐαγγελίου και αποτελούν το πλαίσιο για την κατανόηση της ἀληθείας. Το πλαίσιο αυτό είναι η αρχή που αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα τοῦ Χριστοῦ ως το Άλφα και το Ωμέγα.

Το τέλος του μέσου, που είναι το κεφάλαιο 119, αποτελεί ένα αλφαβητικό ακροστιχικό ποίημα τοποθετημένο στο μέσον της Βίβλου, τονίζοντας τον θαυμαστό γλωσσολόγο. Τέσσερις φορές στο κεφάλαιο 119 η ίδια λέξη μεταφράζεται ως αλήθεια.

Η αλήθεια σε αυτά τα εδάφια αποτελεί κανόνα της βιβλικής προφητείας που προσδιορίζει το τέλος από την αρχή, και η αλήθεια στα εδάφια είναι ότι το Άλφα και το Ωμέγα έχει θέσει την υπογραφή Του επάνω στο μέσον της Βίβλου, όπως έχει πράξει για την αρχή και το τέλος. Η υπογραφή του Πρώτου και του Εσχάτου είναι το «πλαίσιο» για την παρουσίαση του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Το τελευταίο μέρος του μέσου περιλαμβάνει τέσσερα εδάφια τα οποία χρησιμοποιούν τη λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια», αν και η τέταρτη αναφορά μεταφράζεται απλώς ως «αληθινός». Το έσχατο από εκείνα τα τέσσερα εδάφια προσδιορίζει ότι «από την αρχή» ο λόγος είναι «αληθινός».

Στην αρχή, στην αφήγηση της δημιουργίας της Γενέσεως ένα και δύο, η λέξη «αλήθεια», αν και δεν είναι γραμμένη άμεσα, αναπαρίσταται στις τρεις τελευταίες λέξεις της αφηγήσεως της δημιουργίας, διότι κάθε λέξη αρχίζει με τα γράμματα, κατά σειρά, που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και δι’ Αυτού εκτίσθησαν τα πάντα, και η μαρτυρία της δημιουργίας στη Γένεση αρχίζει με τις λέξεις «Εν αρχή» και τελειώνει με τρεις λέξεις που αναπαριστούν τις αλήθειες που συνδέονται με ένα γνώρισμα του Χριστού, το οποίο στον Ησαΐα ορίζεται ως η απόδειξη ότι Αυτός είναι ο ένας και μόνον Θεός.

Το μέσον της Βίβλου (Ψαλμοί 117–119) αρχίζει στο κεφάλαιο 117 με την αναφορά στην αλήθεια ότι η αρχή αντιπροσωπεύει το τέλος, μέσω της χρήσεως της λέξεως «αλήθεια». Η λέξη αυτή σχηματίζεται από τρία γράμματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν το αιώνιο ευαγγέλιο και τα αγγέλματα των τριών αγγέλων, και προσδιορίζουν την κατάληξη της ιστορίας της Δημιουργίας. Το τέλος του μέσου της Βίβλου είναι μια παρουσίαση του αλφαβήτου, το οποίο ο θαυμαστός γλωσσολόγος παρήγαγε για να θεμελιώσει την κατανόηση ότι εκείνο το οποίο αποκαλύπτεται τώρα σχετικά με τον χαρακτήρα Του είναι σε συμφωνία με τον ορισμό της λέξεως αποκάλυψη, διότι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού είναι ένα μήνυμα σχεδιασμένο να παρουσιάσει μια πτυχή του χαρακτήρα του Χριστού, η οποία έως τούδε δεν είχε αναγνωρισθεί πλήρως, αν είχε καν αναγνωρισθεί. Η αποκάλυψη είναι συνεπής προς τις γραμμές της ιστορίας της διαθήκης, διότι η ιστορία της διαθήκης περιλαμβάνει αποδείξεις της προσπάθειας του Θεού να αποκαλύψει τον Εαυτό Του μέσω ονομάτων, καθώς η ιστορία Του εκτυλισσόταν.

Φυσικά, υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να εξεταστούν σχετικά με αυτή την αλήθεια, αλλά θα σταματήσουμε εδώ.