At the beginning of Millerite history in 1798, the vision of the Ulai River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Ulai vision represents the internal message for God’s people as represented by the seven churches of Revelation chapters two and three. At the end of the prophetic history that began in 1798, at the Exeter camp meeting from August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was unsealed when the Lion of the tribe of Judah removed His hand from a hidden truth, which produced an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers.
Στην αρχή της Μιλλεριτικής ιστορίας, το 1798, αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ, παράγοντας αύξηση γνώσεως που δοκίμασε και φανέρωσε δύο τάξεις προσκυνητών. Το όραμα του Ουλάι αντιπροσωπεύει το εσωτερικό μήνυμα για τον λαό του Θεού, όπως αυτός αντιπροσωπεύεται από τις επτά εκκλησίες της Αποκάλυψης, στα κεφάλαια δύο και τρία. Στο τέλος της προφητικής ιστορίας που άρχισε το 1798, στη συνάθροιση του στρατοπέδου στο Exeter από 12–17 Αυγούστου 1844, το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου αποσφραγίσθηκε, όταν ο Λέων της φυλής του Ιούδα απέσυρε το χέρι Του από μια κεκρυμμένη αλήθεια, γεγονός που παρήγαγε αύξηση γνώσεως η οποία δοκίμασε και φανέρωσε δύο τάξεις προσκυνητών.
In 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, the vision of the Hiddekel River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Hiddekel vision represents the external message of the enemies of God’s people as represented by the seven seals in the book of Revelation. At the end of the prophetic history that began in 1989, beginning in the last couple of weeks of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began the process of unsealing the message of the Midnight Cry by removing His hand from a hidden truth, which is producing an increase of knowledge that is testing and will ultimately manifest two classes of worshippers among God’s people.
Το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο σαράντα, οι χώρες που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η όραση του ποταμού Χιδδέκελ στο βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε, επιφέροντας αύξηση γνώσεως, η οποία δοκίμασε και φανέρωσε δύο τάξεις προσκυνητών. Η όραση του Χιδδέκελ αντιπροσωπεύει το εξωτερικό μήνυμα των εχθρών του λαού του Θεού, όπως παριστάνεται από τις επτά σφραγίδες στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Στο τέλος της προφητικής ιστορίας που άρχισε το 1989, με έναρξη τις τελευταίες δύο εβδομάδες του Ιουλίου 2023, ο Λέων της φυλής του Ιούδα άρχισε τη διαδικασία αποσφραγίσεως του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, απομακρύνοντας το χέρι Του από μία κεκρυμμένη αλήθεια, πράγμα που επιφέρει αύξηση γνώσεως, η οποία δοκιμάζει και τελικώς θα φανερώσει δύο τάξεις προσκυνητών ανάμεσα στον λαό του Θεού.
In the first verse of John chapter fourteen, Christ encourages the disciples to let not their hearts be troubled.
Στο πρώτο εδάφιο του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου του Ιωάννη, ο Χριστός ενθαρρύνει τους μαθητές να μη ταράττεται η καρδιά τους.
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
Ας μη ταράττεται η καρδιά σας· πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε και σε μένα. Ιωάννης 14:1.
Within hours Christ was arrested and shortly thereafter He was crucified, buried and resurrected. After ascending to the Father, He returned to His disciples.
Μέσα σε λίγες ώρες ο Χριστός συνελήφθη και λίγο αργότερα σταυρώθηκε, ετάφη και αναστήθηκε. Αφού αναλήφθηκε προς τον Πατέρα, επέστρεψε στους μαθητές Του.
And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Luke 24:36–38.
Και ενώ αυτοί ελάλουν ταύτα, ο ίδιος ο Ιησούς εστάθη εν μέσω αυτών και λέγει προς αυτούς· Ειρήνη υμίν. Εκείνοι δε, καταληφθέντες από τρόμο και φόβο, ενόμιζαν ότι έβλεπαν πνεύμα. Και είπε προς αυτούς· Διά τι είσθε τεταραγμένοι; και διά τι αναβαίνουν διαλογισμοί εις τας καρδίας σας; Λουκάς 24:36–38.
The first disappointment in a reform line occurs when God’s people forget a previously revealed truth. The disciples had forgotten what Jesus had told them less than a week before their fear and disappointment was manifested at the crisis of the cross. The first disappointment is followed by a time of tarrying, which in the parable of the ten virgins is represented by the absence of the Bridegroom. Jesus had directly told the disciples He was going to His Father but would be back. The foreknowledge He had provided the disciples did not prevent them from being overwhelmed by the crisis. In the context of the parable of the ten virgins, a crisis is where character is manifested, but never developed. Jesus had chosen and ordained the disciples, and he told them that very truth before the crisis.
Η πρώτη απογοήτευση σε μια γραμμή μεταρρύθμισης συμβαίνει όταν ο λαός του Θεού λησμονεί μια αλήθεια που είχε προηγουμένως αποκαλυφθεί. Οι μαθητές είχαν λησμονήσει εκείνο που ο Ιησούς τους είχε πει λιγότερο από μία εβδομάδα πριν, προτού ο φόβος και η απογοήτευσή τους εκδηλωθούν κατά την κρίση του σταυρού. Την πρώτη απογοήτευση ακολουθεί μια περίοδος αναμονής, η οποία στην παραβολή των δέκα παρθένων παριστάνεται με την απουσία του Νυμφίου. Ο Ιησούς είχε πει ευθέως στους μαθητές ότι πήγαινε προς τον Πατέρα Του, αλλά θα επέστρεφε. Η πρόγνωση που είχε παράσχει στους μαθητές δεν τους εμπόδισε από το να κατακυριευθούν από την κρίση. Στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων, η κρίση είναι το σημείο όπου ο χαρακτήρας εκδηλώνεται, αλλά ουδέποτε αναπτύσσεται. Ο Ιησούς είχε εκλέξει και χειροτονήσει τους μαθητές, και τους είχε αναγγείλει αυτήν ακριβώς την αλήθεια πριν από την κρίση.
Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain: that whatsoever ye shall ask of the Father in my name, he may give it you. John 15:16.
Δεν με εκλέξατε εσείς, αλλά εγώ σας εξέλεξα, και σας διόρισα, ώστε να υπάγετε και να φέρετε καρπό, και ο καρπός σας να μένει· ώστε ό,τι κι αν ζητήσετε από τον Πατέρα εν τω ονόματί μου, να σας το δώσει. Ιωάννης 15:16.
Yet even though they were chosen, it did not prevent them from being overwhelmed by the crisis.
Ωστόσο, παρότι είχαν εκλεγεί, αυτό δεν τους εμπόδισε να καταβληθούν από την κρίση.
“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.
«Ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται σε καιρό κρίσεως. Όταν η σπουδαία φωνή ανήγγειλε κατά το μεσονύκτιον: “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού”, οι κοιμώμενες παρθένοι εξυπνήθησαν από τον ύπνον των, και εφάνη ποίες είχαν προβεί εις προετοιμασίαν διά το γεγονός. Αμφότερα τα μέρη ευρέθησαν απροετοίμαστα ως προς την αιφνιδίασιν, αλλά το μεν ήτο προητοιμασμένον διά την ανάγκην της ώρας, το δε ευρέθη χωρίς προετοιμασίαν. Ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται από τας περιστάσεις. Αι έκτακτοι περιστάσεις φέρουν εις φως το αληθινόν μέταλλον του χαρακτήρος. Κάποια αιφνιδία και απροσδόκητη συμφορά, πένθος ή κρίσις, κάποια απρόβλεπτος ασθένεια ή οδύνη, κάτι που φέρει την ψυχήν πρόσωπον προς πρόσωπον με τον θάνατον, θα αναδείξει την αληθινήν εσωτερικήν ποιότητα του χαρακτήρος. Θα καταστή φανερόν εάν υπάρχει ή όχι πραγματική πίστις εις τας υποσχέσεις του λόγου του Θεού. Θα καταστή φανερόν εάν η ψυχή στηρίζεται από την χάριν, εάν υπάρχει έλαιον εν τω αγγείω μετά της λαμπάδος.»
“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.
«Καιροί δοκιμασίας έρχονται σε όλους. Πώς φερόμαστε κάτω από τη δοκιμή και την εξέταση του Θεού; Σβήνουν οι λαμπάδες μας; ή εξακολουθούμε να τις κρατούμε αναμμένες; Είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε έκτακτη ανάγκη μέσω της σύνδεσής μας με Εκείνον που είναι πλήρης χάριτος και αληθείας; Οι πέντε φρόνιμες παρθένες δεν μπορούσαν να μεταδώσουν τον χαρακτήρα τους στις πέντε μωρές παρθένες. Ο χαρακτήρας πρέπει να διαμορφωθεί από εμάς ως άτομα». Review and Herald, 17 Οκτωβρίου 1895.
The Revelation of Jesus Christ that is identified in the first verses of the book of Revelation is the final warning message to the church and thereafter to the world. That revelation is unsealed just before the close of probation by the Lion of the tribe of Judah who has been identified in Revelation chapter five as the only one who is worthy to open the book that was sealed.
Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία προσδιορίζεται στους πρώτους στίχους του βιβλίου της Αποκάλυψης, είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα προς την εκκλησία και, κατόπιν, προς τον κόσμο. Η αποκάλυψη εκείνη αποσφραγίζεται λίγο πριν από τη λήξη του καιρού της χάριτος από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, ο οποίος έχει προσδιοριστεί στο πέμπτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ως ο μόνος που είναι άξιος να ανοίξει το βιβλίο που ήταν σφραγισμένο.
And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:5.
Και λέγει προς εμέ ένας εκ των πρεσβυτέρων· Μη κλαίε· ιδού, ο Λέων εκ της φυλής Ιούδα, η Ρίζα του Δαβίδ, ενίκησε διά να ανοίξη το βιβλίον και να λύση τας επτά σφραγίδας αυτού. Αποκάλυψις 5:5.
The Lion of the tribe of Judah is also the “root of David,” and He is also “the son of David” and He is also the Lord of David. The connection represented by the Lion of the tribe of Judah identifies that when the Lion of the tribe of Judah seals or unseals a truth, he does so by employing the rule of first mention, that identifies the end of a thing by the beginning of a thing as represented by Jesus as the “root of David.” When a truth is unsealed at ‘a’ time of the end, a purification process is initiated as represented in Daniel twelve.
Ὁ Λέων ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα εἶναι ἐπίσης «ἡ ῥίζα τοῦ Δαβίδ», καὶ εἶναι ἐπίσης «ὁ υἱὸς τοῦ Δαβίδ» καὶ εἶναι ἐπίσης ὁ Κύριος τοῦ Δαβίδ. Ἡ σύνδεσις ποὺ παριστᾶται διὰ τοῦ Λέοντος ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα προσδιορίζει ὅτι, ὅταν ὁ Λέων ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα σφραγίζει ἢ ἀποσφραγίζει μίαν ἀλήθειαν, τοῦτο τὸ πράττει μεταχειριζόμενος τὸν κανόνα τῆς πρώτης μνείας, ὁ ὁποῖος προσδιορίζει τὸ τέλος ἑνὸς πράγματος διὰ τῆς ἀρχῆς ἑνὸς πράγματος, ὅπως παριστᾶται ἐν τῷ Ἰησοῦ ὡς «ἡ ῥίζα τοῦ Δαβίδ». Ὅταν μία ἀλήθεια ἀποσφραγίζεται σὲ «ἕναν» καιρὸ τοῦ τέλους, ἐγκαινιάζεται μία διαδικασία καθάρσεως, ὅπως παριστᾶται στὸ Δανιὴλ δώδεκα.
“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days. Daniel stood in his lot to bear his testimony, which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days, but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.
«Ήτο ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα ο οποίος απεσφράγισε το βιβλίο και έδωσε εις τον Ιωάννην την αποκάλυψιν των όσων έμελλον να συμβούν εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις. Ο Δανιήλ εστάθη εν τω κλήρω αυτού διά να φέρει την μαρτυρίαν αυτού, η οποία ήτο εσφραγισμένη μέχρι του καιρού του τέλους, όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου έμελλε να κηρυχθή εις τον κόσμον ημών. Τα ζητήματα ταύτα είναι απείρου σπουδαιότητος εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις, αλλά ενώ “πολλοί θέλουσι καθαρισθή, και λευκανθή, και δοκιμασθή”, “οι ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς εκ των ασεβών θέλει εννοήσει.”» Manuscript Releases, τόμος 18, 14, 15.
The work of Jesus as the Lion of the tribe of Judah is of infinite importance, but “none” of the “wicked shall understand” his work or the message that is unsealed.
Το έργο του Ιησού ως του Λέοντος της φυλής του Ιούδα είναι απείρου σπουδαιότητος, αλλά «ουδείς» εκ των «ασεβών» θέλει κατανοήσει το έργον αυτού ή το μήνυμα το οποίον αποσφραγίζεται.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Και είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· αλλά οι ασεβείς θέλουσι πράττει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· αλλ’ οι συνετοί θέλουσι εννοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.
The testing process is represented by three steps; “purified, made white, and tried.” These three steps represent the three steps of “the everlasting gospel,” which in the first angel’s message is represented as fear God (purified), give him glory (made white) for the hour of His judgment is come (tried). Those three steps are the ‘truth,’ as represented by the first letter, thirteenth letter and last letter of the Hebrew alphabet and when those letters are brought together in that order, the Hebrew word “truth” is created.
Η διαδικασία της δοκιμασίας παριστάνεται με τρία στάδια: «καθαρισθέντες, λευκανθέντες και δοκιμασθέντες». Τα τρία αυτά στάδια αντιπροσωπεύουν τα τρία στάδια του «αιωνίου ευαγγελίου», το οποίο στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου παριστάνεται ως: φοβήθητε τον Θεόν (καθαρισθέντες), δότε εις Αυτόν δόξαν (λευκανθέντες), διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως Αυτού (δοκιμασθέντες). Τα τρία αυτά στάδια είναι η «αλήθεια», όπως παριστάνεται από το πρώτο γράμμα, το δέκατο τρίτο γράμμα και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και όταν τα γράμματα αυτά συνενωθούν με αυτήν τη σειρά, σχηματίζεται η εβραϊκή λέξη «αλήθεια».
Those three steps are the ‘way,’ for God’s way, according to Asaph in Psalms 77:13 is in the sanctuary where in the courtyard a sinner is purified by the shedding of blood. The blood is thereafter taken into the holy place which represents sanctification which is the process of being “made white.”
Αυτά τα τρία βήματα είναι η «οδός», διότι η οδός του Θεού, σύμφωνα με τον Ασάφ στον Ψαλμό 77:13, είναι στο αγιαστήριο, όπου, στην αυλή, ο αμαρτωλός καθαρίζεται διά της εκχύσεως αίματος. Κατόπιν, το αίμα μεταφέρεται στα Άγια, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον αγιασμό, ο οποίος είναι η διαδικασία του να «γίνεται λευκός».
And one of the elders answered, saying unto me, What are these which are arrayed in white robes? and whence came they? And I said unto him, Sir, thou knowest. And he said to me, These are they which came out of great tribulation, and have washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb. Revelation 7:13, 14.
Καὶ ἀπεκρίθη εἷς ἐκ τῶν πρεσβυτέρων, λέγων πρὸς ἐμέ, Οὗτοι οἱ περιβεβλημένοι στολὰς λευκάς, τίνες εἰσίν, καὶ πόθεν ἦλθον; Καὶ εἶπον αὐτῷ, Κύριέ μου, σὺ οἶδας. Καὶ εἶπέν μοι, Οὗτοί εἰσιν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης, καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν, καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ Ἀρνίου. Ἀποκάλυψις 7:13, 14.
The justified and sanctified sinner is then prepared to be “tried” in the judgment represented by the Most Holy Place. Jesus is the “way”, the “truth” and the “life”. The way is the beginning, the truth is the middle and the life is the end. If we are purified by the first step, we are on the way, which is the path of the justified.
Ο δικαιωμένος και αγιασμένος αμαρτωλός προετοιμάζεται τότε να «δοκιμασθεί» στην κρίση που συμβολίζεται από τα Άγια των Αγίων. Ο Ιησούς είναι η «οδός», η «αλήθεια» και η «ζωή». Η οδός είναι η αρχή, η αλήθεια είναι το μέσον και η ζωή είναι το τέλος. Εάν καθαριζόμαστε με το πρώτο βήμα, βρισκόμαστε στην οδό, η οποία είναι η πορεία των δικαιωμένων.
But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.
Αλλ’ η οδός των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φως, το οποίον φέγγει επί μάλλον και μάλλον έως ου γείνη τελεία ημέρα. Παροιμίαι 4:18.
The second step is the manifestation of righteousness that is accomplished by His truth, for His Word is truth.
Το δεύτερο βήμα είναι η εκδήλωση της δικαιοσύνης που επιτελείται διά της αληθείας Του, διότι ο Λόγος Του είναι αλήθεια.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Ἁγίασον αὐτοὺς διὰ τῆς ἀληθείας σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.
Those justified are represented by step one, the sanctified are represented by step two. The first two steps prepare those who are justified and sanctified to enter into judgment and receive eternal life. Jesus is the way, the truth and the life.
Οι δικαιωμένοι παριστάνονται από το πρώτο βήμα, οι αγιασμένοι παριστάνονται από το δεύτερο βήμα. Τα δύο πρώτα βήματα προετοιμάζουν εκείνους που έχουν δικαιωθεί και αγιασθεί να εισέλθουν στην κρίση και να λάβουν αιώνια ζωή. Ο Ιησούς είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.
“Righteousness within is testified to by righteousness without. He who is righteous within is not hard-hearted and unsympathetic, but day by day he grows into the image of Christ, going on from strength to strength. He who is being sanctified by the truth will be self-controlled, and will follow in the footsteps of Christ until grace is lost in glory. The righteousness by which we are justified is imputed; the righteousness by which we are sanctified is imparted. The first is our title to heaven, the second is our fitness for heaven.” Review and Herald, June 4, 1895.
«Η εσωτερική δικαιοσύνη μαρτυρείται από την εξωτερική δικαιοσύνη. Εκείνος που είναι δίκαιος εσωτερικά δεν είναι σκληρόκαρδος και ασυμπάθητος, αλλά ημέρα με την ημέρα μεταμορφώνεται κατά την εικόνα του Χριστού, προχωρώντας από δύναμη σε δύναμη. Εκείνος που αγιάζεται από την αλήθεια θα είναι εγκρατής και θα ακολουθεί τα ίχνη του Χριστού, έως ότου η χάρη χαθεί μέσα στη δόξα. Η δικαιοσύνη με την οποία δικαιωνόμαστε είναι λογιζόμενη· η δικαιοσύνη με την οποία αγιαζόμαστε είναι μεταδιδόμενη. Η πρώτη είναι ο τίτλος μας για τον ουρανό, η δεύτερη είναι η καταλληλότητά μας για τον ουρανό.» Review and Herald, 4 Ιουνίου 1895.
John chapter fourteen through chapter seventeen repeatedly addresses the issues of the disciple’s reaction when Christ leaves them to go to His Father. He promises to return, and he understood, (though the disciples did not), that the soon-coming crisis would produce a profound disappointment. Woven into the four chapters is the identification and definition of the Holy Spirit as the “Comforter.” The Holy Spirit is identified four times as the “Comforter” in the gospel of John, and once in first John, but there the word is translated as “advocate.” It is located nowhere else in the New Testament.
Τα κεφάλαια δεκατέσσερα έως δεκαεπτά του Ιωάννη πραγματεύονται επανειλημμένως τα ζητήματα της αντίδρασης του μαθητή όταν ο Χριστός τους αφήνει για να υπάγει προς τον Πατέρα Του. Υπόσχεται να επιστρέψει, και κατανοούσε, (αν και οι μαθητές δεν το κατανοούσαν), ότι η επικείμενη κρίση θα προκαλούσε βαθιά απογοήτευση. Διαπλεκόμενος μέσα στα τέσσερα αυτά κεφάλαια βρίσκεται ο προσδιορισμός και ο ορισμός του Αγίου Πνεύματος ως του «Παρακλήτου». Το Άγιο Πνεύμα προσδιορίζεται τέσσερις φορές ως ο «Παράκλητος» στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, και μία φορά στην Πρώτη Ιωάννου, αλλά εκεί η λέξη αποδίδεται ως «συνήγορος». Δεν απαντάται πουθενά αλλού στην Καινή Διαθήκη.
The Old Testament has a Hebrew word that has been translated as “comforter” in Ecclesiastes four verse one and in Lamentations chapter one verses nine and sixteen. All three of those references identify that oppressors have oppressed God’s people and they have no comforter to support them in the distress and disappointment they find themselves in.
Η Παλαιά Διαθήκη περιέχει μία εβραϊκή λέξη η οποία έχει αποδοθεί ως «παρηγορητής» στο Εκκλησιαστής 4:1 και στους Θρήνους 1:9 και 1:16. Και οι τρεις αυτές αναφορές επισημαίνουν ότι καταπιεστές έχουν καταθλίψει τον λαό του Θεού, και δεν έχουν παρηγορητή να τους στηρίξει μέσα στη θλίψη και την απογοήτευση στην οποία βρίσκονται.
The identification of the Holy Spirit as the “Comforter” is placed in the passage that Jesus is seeking to prepare the disciples for the great disappointment that lies just hours ahead. In that context He emphasizes that even in His absence the Holy Spirit will be present to provide them with comfort. In identifying the Holy Spirit in the context of the Comforter, Jesus specifies the characteristics of the work that the Comforter will accomplish.
Η ταύτιση του Αγίου Πνεύματος ως του «Παρακλήτου» τοποθετείται στο χωρίο όπου ο Ιησούς επιδιώκει να προετοιμάσει τους μαθητές για τη μεγάλη απογοήτευση που πρόκειται να επέλθει μόλις σε λίγες ώρες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τονίζει ότι, ακόμη και κατά την απουσία Του, το Άγιο Πνεύμα θα είναι παρόν για να τους παρέχει παρηγορία. Προσδιορίζοντας το Άγιο Πνεύμα στο πλαίσιο του Παρακλήτου, ο Ιησούς καθορίζει τα χαρακτηριστικά του έργου που ο Παράκλητος θα επιτελέσει.
Jesus’ repeated references of His departure and return, places that very subject at the top of the list in terms of the primary theme of the passage.
Οι επανειλημμένες αναφορές του Ιησού στην αναχώρησή Του και στην επιστροφή Του τοποθετούν αυτό ακριβώς το θέμα στην κορυφή του καταλόγου ως προς το πρωτεύον θέμα του χωρίου.
John 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 are verses that directly address the tarrying time in the parable of the ten virgins. Included with the previous verses is the following passage that through repetition emphasizes the tarrying time, for “the Lord does not repeat things that are of no great consequence.”
Τα εδάφια Ιωάννης 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 είναι περικοπές που αναφέρονται άμεσα στον χρόνο της καθυστέρησης στην παραβολή των δέκα παρθένων. Μαζί με τα προηγούμενα εδάφια περιλαμβάνεται και η ακόλουθη περικοπή, η οποία, μέσω της επανάληψης, δίνει έμφαση στον χρόνο της καθυστέρησης, διότι «ο Κύριος δεν επαναλαμβάνει πράγματα που δεν είναι μεγάλης σπουδαιότητας».
A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me, because I go to the Father. Then said some of his disciples among themselves, What is this that he saith unto us, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me: and, Because I go to the Father? They said therefore, What is this that he saith, A little while? we cannot tell what he saith. Now Jesus knew that they were desirous to ask him, and said unto them, Do ye inquire among yourselves of that I said, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me? Verily, verily, I say unto you, That ye shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy. A woman when she is in travail hath sorrow, because her hour is come: but as soon as she is delivered of the child, she remembereth no more the anguish, for joy that a man is born into the world. And ye now therefore have sorrow: but I will see you again, and your heart shall rejoice, and your joy no man taketh from you. John 16:16–22.
Ολίγον, και δεν θα με βλέπετε· και πάλιν ολίγον, και θα με δείτε, διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα. Έλεγον λοιπόν μερικοί εκ των μαθητών αυτού προς αλλήλους· Τι είναι τούτο που μας λέγει, Ολίγον, και δεν θα με βλέπετε· και πάλιν ολίγον, και θα με δείτε· και, Διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα; Έλεγον λοιπόν· Τι είναι τούτο που λέγει, Ολίγον; Δεν γνωρίζομεν τι λέγει. Ο δε Ιησούς εγνώριζεν ότι ήθελον να τον ερωτήσουν, και είπε προς αυτούς· Περί τούτου διερευνάτε μεταξύ σας, επειδή είπα, Ολίγον, και δεν θα με βλέπετε· και πάλιν ολίγον, και θα με δείτε; Αληθώς, αληθώς σας λέγω, ότι σεις θέλετε κλαύσει και θρηνήσει, ο δε κόσμος θέλει χαρεί· και σεις θέλετε λυπηθεί, αλλ’ η λύπη σας θέλει μεταβληθεί εις χαράν. Η γυνή, όταν γεννά, έχει λύπην, διότι ήλθεν η ώρα αυτής· αφού όμως γεννήσει το παιδίον, δεν ενθυμείται πλέον την θλίψιν, εξαιτίας της χαράς ότι άνθρωπος εγεννήθη εις τον κόσμον. Και σεις λοιπόν τώρα μεν έχετε λύπην· πάλιν όμως θα σας ιδώ, και η καρδία σας θέλει χαρεί, και την χαράν σας ουδείς αφαιρεί αφ’ υμών. Ιωάννης 16:16–22.
At least twenty-one verses in chapter fourteen through chapter seventeen identify the period of time in which the disciples would need to wait for Christ to return. That period of time would begin at Christ’s death and continue until His return from His Father. The time they were to wait for His return symbolizes the tarrying time in the parable of the ten virgins. As with Luke’s account of the disciples of Emmaus, the disappointment of the cross is prophetically typifying the beginning of the tarrying time that follows the first disappointment.
Τουλάχιστον είκοσι ένα εδάφια από το δέκατο τέταρτο έως το δέκατο έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζουν τη χρονική περίοδο κατά την οποία οι μαθητές θα έπρεπε να αναμείνουν την επιστροφή του Χριστού. Αυτή η χρονική περίοδος θα άρχιζε με τον θάνατο του Χριστού και θα συνεχιζόταν έως την επιστροφή Του από τον Πατέρα Του. Ο χρόνος κατά τον οποίο έπρεπε να αναμείνουν την επιστροφή Του συμβολίζει τον χρόνο της βραδυπορίας στην παραβολή των δέκα παρθένων. Όπως και στην αφήγηση του Λουκά για τους μαθητές προς Εμμαούς, η απογοήτευση του σταυρού προτυπώνει προφητικώς την αρχή του χρόνου της βραδυπορίας που ακολουθεί την πρώτη απογοήτευση.
In the first passage of the first book of the Bible we find the creation story and we recognize the three persons of the heavenly trio. In the first passage of the last book of the Bible we find the three persons of the heavenly trio. In the four chapters we are considering we find the three persons of the heavenly trio. Recognizing this fact allows us to lay John’s four chapters over the prophetic line of Genesis chapter one verse one through to chapter two verse three and over Revelation chapter one verses one through eleven.
Στο πρώτο χωρίο του πρώτου βιβλίου της Αγίας Γραφής βρίσκουμε την αφήγηση της Δημιουργίας και αναγνωρίζουμε τα τρία πρόσωπα της επουρανίου τριάδος. Στο πρώτο χωρίο του τελευταίου βιβλίου της Αγίας Γραφής βρίσκουμε τα τρία πρόσωπα της επουρανίου τριάδος. Στα τέσσερα κεφάλαια που εξετάζουμε βρίσκουμε τα τρία πρόσωπα της επουρανίου τριάδος. Η αναγνώριση αυτού του γεγονότος μάς επιτρέπει να τοποθετήσουμε τα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη επάνω στην προφητική γραμμή της Γενέσεως, κεφάλαιο πρώτο, εδάφιο πρώτο, έως κεφάλαιο δεύτερο, εδάφιο τρίτο, και επάνω στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο πρώτο, εδάφια πρώτο έως ενδέκατο.
In the passage Jesus says to Thomas that if a person has seen Jesus, they have seen the Father. The passage also identifies that Christ is the one who comforted the disciples by his presence, but that when he leaves, He would send “another” “comforter.” The Holy Spirit is the comforter, but Christ was also the comforter.
Στο χωρίο ο Ιησούς λέγει στον Θωμᾶ ότι, εάν κάποιος έχει δει τον Ιησού, έχει δει τον Πατέρα. Το χωρίο επίσης δηλώνει ότι ο Χριστός είναι εκείνος που παρηγόρησε τους μαθητές με την παρουσία Του, αλλά ότι, όταν αναχωρήσει, θα αποστείλει «άλλον» «Παράκλητον». Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Παράκλητος, αλλά και ο Χριστός ήταν επίσης ο Παράκλητος.
If ye had known me, ye should have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. Philip saith unto him, Lord, show us the Father, and it sufficeth us. Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Show us the Father? John 14:7–9.
Εάν με είχατε γνωρίσει, θα είχατε γνωρίσει και τον Πατέρα μου· και από τούδε τον γνωρίζετε και τον έχετε δει. Λέγει προς αυτόν ο Φίλιππος· Κύριε, δείξε μας τον Πατέρα, και αυτό μας αρκεί. Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, και δεν με έχεις γνωρίσει, Φίλιππε; εκείνος που έχει δει εμένα έχει δει τον Πατέρα· και πώς συ λες, Δείξε μας τον Πατέρα; Ιωάννης 14:7–9.
Thomas represents those in Adventism that refuse to see the testimony of the relationship of the heavenly trio, in spite of the fact that they probably have read the testimonies which uphold that truth over and over.
Ο Θωμάς αντιπροσωπεύει εκείνους μέσα στον Αντβεντισμό που αρνούνται να δουν τη μαρτυρία περί της σχέσεως της επουρανίου τριάδος, παρά το γεγονός ότι πιθανόν έχουν διαβάσει ξανά και ξανά τις μαρτυρίες που υποστηρίζουν αυτήν την αλήθεια.
And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever; Even the Spirit of truth; whom the world cannot receive, because it seeth him not, neither knoweth him: but ye know him; for he dwelleth with you, and shall be in you. I will not leave you comfortless: I will come to you. Yet a little while, and the world seeth me no more; but ye see me: because I live, ye shall live also. John 14:16–19.
Και εγώ θέλω παρακαλέσει τον Πατέρα, και θέλει σας δώσει άλλον Παράκλητον, διά να μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα· το Πνεύμα της αληθείας, το οποίον ο κόσμος δεν δύναται να λάβη, διότι δεν βλέπει αυτό ούτε γνωρίζει αυτό· σεις όμως γνωρίζετε αυτό, διότι μένει μεθ’ υμών, και εν υμίν θέλει είσθαι. Δεν θέλω σας αφήσει ορφανούς· έρχομαι προς υμάς. Έτι ολίγον, και ο κόσμος πλέον δεν με βλέπει· σεις όμως με βλέπετε· επειδή εγώ ζω, και σεις θέλετε ζήσει. Ιωάννης 14:16–19.
If we have seen Jesus, we have seen the Father. Jesus is the “Comforter” and the Holy Spirit is “another Comforter.” If we have seen Jesus, we have seen the Father and we have seen the Comforter. Of the five times the word comforter is used in the Bible, they are all employed by the apostle John. In the fifth reference the word is translated as “advocate.”
Εάν έχουμε δει τον Ιησού, έχουμε δει τον Πατέρα. Ο Ιησούς είναι ο «Παράκλητος» και το Άγιο Πνεύμα είναι «άλλος Παράκλητος». Εάν έχουμε δει τον Ιησού, έχουμε δει τον Πατέρα και έχουμε δει τον Παράκλητο. Από τις πέντε φορές που χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή η λέξη παράκλητος, όλες απαντούν στα γραπτά του αποστόλου Ιωάννη. Στην πέμπτη αναφορά η λέξη αποδίδεται ως «συνήγορος».
My little children, these things write I unto you, that ye sin not. And if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous. 1 John 2:1.
Τεκνία μου, ταύτα σας γράφω, για να μη αμαρτήσετε. Και αν κάποιος αμαρτήσει, έχουμε συνήγορο προς τον Πατέρα, τον Ιησού Χριστό, τον Δίκαιο. Α΄ Ιωάννου 2:1.
If any man sin, we have a Comforter, Jesus Christ the righteous. An advocate is one who intercedes in behalf of the sinner. Paul identifies Jesus’ work as our advocate.
Εάν τις αμαρτήση, έχομεν Παράκλητον, Ιησούν Χριστόν τον δίκαιον. Συνήγορος είναι εκείνος ο οποίος μεσιτεύει υπέρ του αμαρτωλού. Ο Παύλος προσδιορίζει το έργον του Ιησού ως το έργον του συνηγόρου μας.
Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us. Romans 8:34.
Τίς εἶναι ὁ κατακρίνων; Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀποθανών, μᾶλλον δὲ ὁ καὶ ἀναστάς, ὅστις εἶναι καὶ ἐν τῇ δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ὅστις καὶ μεσιτεύει ὑπὲρ ἡμῶν. Ρωμαίους 8:34.
Jesus is the sinner’s advocate, which includes that He is the comforter. In the same chapter Paul had previously identified that the Holy Spirit also makes intercession for us.
Ο Ιησούς είναι ο συνήγορος του αμαρτωλού, πράγμα που περιλαμβάνει ότι είναι και ο παρηγορητής. Στο ίδιο κεφάλαιο, ο Παύλος είχε προηγουμένως επισημάνει ότι και το Άγιο Πνεύμα μεσιτεύει υπέρ ημών.
Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God. Romans 8:26, 27.
Ομοίως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται εις τας ασθενείας ημών· διότι το τί να προσευχηθώμεν καθώς πρέπει δεν εξεύρομεν, αλλά αυτό το Πνεύμα μεσιτεύει υπέρ ημών διά στεναγμών αλαλήτων. Και ο ερευνών τας καρδίας γνωρίζει τι είναι το φρόνημα του Πνεύματος, επειδή μεσιτεύει υπέρ των αγίων κατά το θέλημα του Θεού. Ρωμαίους 8:26, 27.
Jesus and the Holy Spirit are both identified as the Comforter, and therefore they are both advocates that make intercession for us. The three persons of the heavenly trio are all represented in the passage of John we are considering, and when brought together with the first testimony of the first book of the Bible and the first testimony of the last book of the Bible the light concerning the relationship and work of the three persons of the godhead is magnified.
Ο Ιησούς και το Άγιο Πνεύμα ταυτοποιούνται αμφότεροι ως ο Παράκλητος, και επομένως αμφότεροι είναι συνήγοροι που μεσιτεύουν υπέρ ημών. Τα τρία πρόσωπα της επουρανίου τριάδος αντιπροσωπεύονται όλα στο χωρίο του Ιωάννη που εξετάζουμε, και όταν αυτό συνδεθεί με την πρώτη μαρτυρία του πρώτου βιβλίου της Βίβλου και την πρώτη μαρτυρία του τελευταίου βιβλίου της Βίβλου, το φως σχετικά με τη σχέση και το έργο των τριών προσώπων της Θεότητος μεγεθύνεται.
“The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight. The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.
«Ο Πατήρ δεν δύναται να περιγραφεί διά των πραγμάτων της γης. Ο Πατήρ είναι όλον το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς και είναι αόρατος εις τη θνητή όραση. Ο Υιός είναι όλον το πλήρωμα της Θεότητος φανερωμένον. Ο λόγος του Θεού Τον δηλώνει ως “την ακριβή εικόνα της υποστάσεώς Του”. “Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκεν τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.” Εδώ δεικνύεται η προσωπικότητα του Πατρός.»
“The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio. In the name of these three powers,—the Father, the Son, and the Holy Ghost, those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will cooperate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.
«Ο Παράκλητος, τον οποίο ο Χριστός υποσχέθηκε να αποστείλει αφού ανέβηκε στον ουρανό, είναι το Πνεύμα μέσα σε όλη την πληρότητα της Θεότητας, το οποίο καθιστά φανερή τη δύναμη της θείας χάριτος σε όλους όσοι δέχονται και πιστεύουν στον Χριστό ως προσωπικό Σωτήρα. Υπάρχουν τρία ζώντα πρόσωπα της ουράνιας τριάδας. Στο όνομα αυτών των τριών δυνάμεων,—του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,—βαπτίζονται όσοι δέχονται τον Χριστό διά ζώσης πίστεως, και οι δυνάμεις αυτές θα συνεργασθούν με τους υπάκουους υπηκόους του ουρανού στις προσπάθειές τους να ζήσουν τη νέα ζωή εν Χριστώ.
“What is the sinner to do?—Believe in Christ. He is Christ’s property, bought with the blood of the Son of God. Through test and trial the Saviour redeemed human beings from the slavery of sin. What then must we do to be saved from sin?—Believe on the Lord Jesus Christ as the sin-pardoning Saviour. He who confesses his sin and humbles his heart will receive forgiveness. Jesus is the sin-pardoning Saviour as well as the only begotten Son of the infinite God. The pardoned sinner is reconciled to God through Jesus Christ our Deliverer from sin. Keeping in the path of holiness, he is a subject of the grace of God. There is brought to him full salvation, joy, and peace, and the true wisdom that comes from God.
«Τι πρέπει να κάνει ο αμαρτωλός;—Να πιστεύσει στον Χριστό. Είναι ιδιοκτησία του Χριστού, αγορασμένος με το αίμα του Υιού του Θεού. Μέσα από δοκιμή και θλίψη ο Σωτήρας λύτρωσε τα ανθρώπινα όντα από τη δουλεία της αμαρτίας. Τι λοιπόν πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε από την αμαρτία;—Να πιστεύσουμε στον Κύριο Ιησού Χριστό ως τον συγχωρούντα την αμαρτία Σωτήρα. Εκείνος που εξομολογείται την αμαρτία του και ταπεινώνει την καρδιά του θα λάβει συγχώρηση. Ο Ιησούς είναι ο συγχωρών την αμαρτία Σωτήρας, καθώς και ο μονογενής Υιός του άπειρου Θεού. Ο συγχωρημένος αμαρτωλός συμφιλιώνεται με τον Θεό διά του Ιησού Χριστού, του Ελευθερωτή μας από την αμαρτία. Παραμένοντας στην οδό της αγιότητας, είναι υποκείμενο της χάριτος του Θεού. Του προσφέρεται πλήρης σωτηρία, χαρά και ειρήνη, και η αληθινή σοφία που προέρχεται από τον Θεό.»
“Faith in the atoning blood of Jesus Christ is the assurance of pardon. Christ can cleanse away all sin. Simple reliance on that power day by day will give the human agent keen wisdom to discern what will keep the soul in these last days from the bondage of sin. By faith and prayer, through the knowledge of Christ, he is to work out his own salvation.
«Η πίστη στο εξιλεωτικό αίμα του Ιησού Χριστού είναι η βεβαίωση της συγγνώμης. Ο Χριστός δύναται να καθαρίσει κάθε αμαρτία. Η απλή εμπιστοσύνη σε εκείνη τη δύναμη, ημέρα με την ημέρα, θα δώσει στον άνθρωπο οξεία σοφία, ώστε να διακρίνει τι θα διαφυλάξει την ψυχή κατά τις έσχατες αυτές ημέρες από τη δουλεία της αμαρτίας. Με πίστη και προσευχή, διά της γνώσεως του Χριστού, οφείλει να κατεργάζεται τη δική του σωτηρία.»
“The Holy Spirit recognizes and guides us into all truth. God has given His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish but have everlasting life. Christ is the sinner’s Saviour. Christ’s death has redeemed the sinner. This is our only hope. If we make a full surrender of self, and practice the virtues of Christ, we shall gain the prize of eternal life.
«Το Άγιο Πνεύμα μας αναγνωρίζει και μας οδηγεί σε όλη την αλήθεια. Ο Θεός έδωσε τον μονογενή Του Υιό, ώστε πας ο πιστεύων εις Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να έχει ζωή αιώνιο. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του αμαρτωλού. Ο θάνατος του Χριστού έχει λυτρώσει τον αμαρτωλό. Αυτή είναι η μόνη μας ελπίδα. Εάν παραδώσουμε πλήρως τον εαυτό μας και ασκούμε τις αρετές του Χριστού, θα αποκτήσουμε το βραβείο της αιωνίου ζωής.
“‘He that believeth in the Son, hath the Father also.’ He who has continual faith in the Father and the Son has the Spirit also. The Holy Spirit is his comforter, and he never departs from the truth.” Bible Training School, March 1, 1906.
«Όποιος πιστεύει στον Υιό, έχει και τον Πατέρα». Εκείνος που έχει διαρκή πίστη στον Πατέρα και στον Υιό έχει και το Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Παράκλητός του, και αυτός ποτέ δεν απομακρύνεται από την αλήθεια.» Bible Training School, March 1, 1906.
Beyond the added light of the work and relationship of the heavenly trio, the identification of the heavenly trio in the passage provides a witness that these four chapters are to be aligned with the message that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.
Πέρα από το πρόσθετο φως περί του έργου και της σχέσεως της ουρανίας τριάδος, η ταυτοποίηση της ουρανίας τριάδος στο χωρίο παρέχει μαρτυρία ότι αυτά τα τέσσερα κεφάλαια πρέπει να ευθυγραμμισθούν με το μήνυμα που τώρα αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα.
The witness in the story of the disciples of Emmaus, represents three testimonies that identify that the disappointment and tarrying times that followed the cross represents the disappointment and tarrying time that follows the first disappointment. There is another witness that upholds that the history represented in John’s four chapters represents the circumstances of the first disappointment.
Η μαρτυρία στην ιστορία των μαθητών προς Εμμαούς αντιπροσωπεύει τρεις μαρτυρίες, οι οποίες ταυτοποιούν ότι η απογοήτευση και ο καιρός της καθυστέρησης που ακολούθησαν τον σταυρό αντιπροσωπεύουν την απογοήτευση και τον καιρό της καθυστέρησης που ακολουθούν την πρώτη απογοήτευση. Υπάρχει και άλλη μία μαρτυρία που υποστηρίζει ότι η ιστορία η οποία παρουσιάζεται στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη αντιπροσωπεύει τις περιστάσεις της πρώτης απογοήτευσης.
The final verse of the creation story that is the first truth mentioned in God’s Word ends with three words, and each of those words begin with one of the three letters that create the word truth, and they do so in the correct order. The creation story in Genesis begins with the words, “In the beginning” and it ends with the three words “God created and made.”
Ο τελευταίος στίχος της διηγήσεως της δημιουργίας, η οποία αποτελεί την πρώτη αλήθεια που μνημονεύεται στον Λόγο του Θεού, καταλήγει σε τρεις λέξεις, και καθεμία από αυτές τις λέξεις αρχίζει με ένα από τα τρία γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια», και μάλιστα με τη σωστή σειρά. Η διήγηση της δημιουργίας στη Γένεση αρχίζει με τα λόγια «Εν αρχή» και τελειώνει με τις τρεις λέξεις «ο Θεός έκτισε και έπλασε».
The first letter of those three words when combined create the word truth. The creation story starts with the “beginning” and ends with the word symbolically represented by the letters that represent the Alpha and Omega. So too, in the opening passage of the last book of the Bible Jesus is twice identified as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. Those three letters which represent the Alpha and Omega provide still another witness that the passage in John must be brought together with the prophetic line at the beginning of Genesis and the prophetic line at the beginning of Revelation. That testimony is recognized within the description of the work of the Comforter. The work of the Comforter is the three-step work represented by those same three Hebrew letters. The signature of Alpha and Omega allows us to place these four chapters in the context of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes.
Το πρώτο γράμμα αυτών των τριών λέξεων, όταν συνδυαστεί, σχηματίζει τη λέξη αλήθεια. Η αφήγηση της δημιουργίας αρχίζει με την «αρχή» και καταλήγει στη λέξη που συμβολικά παρίσταται από τα γράμματα τα οποία αντιπροσωπεύουν το Άλφα και το Ωμέγα. Έτσι και στην εναρκτήρια περικοπή του τελευταίου βιβλίου της Βίβλου ο Ιησούς προσδιορίζεται δύο φορές ως το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος. Εκείνα τα τρία γράμματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν το Άλφα και το Ωμέγα, παρέχουν ακόμη μία μαρτυρία ότι η περικοπή στον Ιωάννη πρέπει να συναφθεί με την προφητική γραμμή στην αρχή της Γένεσης και με την προφητική γραμμή στην αρχή της Αποκάλυψης. Αυτή η μαρτυρία αναγνωρίζεται μέσα στην περιγραφή του έργου του Παρακλήτου. Το έργο του Παρακλήτου είναι το τριμερές έργο που παρίσταται από εκείνα τα ίδια τρία εβραϊκά γράμματα. Η σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα μάς επιτρέπει να τοποθετήσουμε αυτά τα τέσσερα κεφάλαια στο πλαίσιο του μηνύματος της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας.
The seven thunders represent four specific waymarks (points in time) and three specific periods of time that begin with the waymark of the descent of an angel that is to lighten the earth with His glory. That waymark was a point in time. The second waymark (point in time) is the first disappointment, that ushers in the period of the tarrying time. The tarrying time leads to the third waymark (point in time) where a truth is unsealed and that produces a movement. The movement concludes at the fourth waymark (point in time) represented as judgment. Those four waymarks and the three periods of time each represent a thunder, totaling seven thunders. They also represent a four-three combination.
Οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν τέσσερα συγκεκριμένα ορόσημα (χρονικά σημεία) και τρεις συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, οι οποίες αρχίζουν με το ορόσημο της καθόδου ενός αγγέλου που πρόκειται να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του. Εκείνο το ορόσημο ήταν ένα χρονικό σημείο. Το δεύτερο ορόσημο (χρονικό σημείο) είναι η πρώτη απογοήτευση, η οποία εισάγει την περίοδο του χρόνου της αναμονής. Ο χρόνος της αναμονής οδηγεί στο τρίτο ορόσημο (χρονικό σημείο), όπου μια αλήθεια αποσφραγίζεται, και αυτό παράγει ένα κίνημα. Το κίνημα ολοκληρώνεται στο τέταρτο ορόσημο (χρονικό σημείο), το οποίο παριστάνεται ως κρίση. Αυτά τα τέσσερα ορόσημα και οι τρεις χρονικές περίοδοι αντιπροσωπεύουν το καθένα μία βροντή, αποτελώντας συνολικά επτά βροντές. Αντιπροσωπεύουν επίσης έναν συνδυασμό τέσσερα-τρία.
In earlier articles we have identified that the pioneer understanding of the seven churches, the seven seals and the seven trumpets acknowledge a ‘four-three combination.’ The first four churches, seals and trumpets are distinct from the last three churches, seals and trumpets. The seven thunders represent four waymarks, but within those four waymarks are three periods of time. The divine combination of ‘four and three’ that in the book of Revelation is established upon three witnesses (churches, seals and trumpets), and those witnesses testify to the validity of the ‘four and three’ combination of the book of Revelation’s seven thunders.
Σε προγενέστερα άρθρα έχουμε διαπιστώσει ότι η πρωτοπόρος κατανόηση των επτά ἐκκλησιῶν, των επτά σφραγίδων και των επτά σαλπίγγων αναγνωρίζει έναν «συνδυασμό τεσσάρων-τριών». Οι πρώτες τέσσερις ἐκκλησίες, σφραγίδες και σάλπιγγες διακρίνονται από τις τελευταίες τρεις ἐκκλησίες, σφραγίδες και σάλπιγγες. Οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν τέσσερα ὁρόσημα, αλλά μέσα σε αυτά τα τέσσερα ὁρόσημα υπάρχουν τρεις χρονικές περίοδοι. Ο θείος συνδυασμός του «τέσσερα και τρία», ο οποίος στο βιβλίο της Αποκαλύψεως εδράζεται επάνω σε τρεις μάρτυρες (ἐκκλησίες, σφραγίδες και σάλπιγγες), και αυτοί οι μάρτυρες μαρτυρούν την εγκυρότητα του συνδυασμού «τέσσερα και τρία» των επτά βροντών του βιβλίου της Αποκαλύψεως.
Yet embedded within the line of history represented by the seven thunders is another hidden and distinct line of prophecy that possesses three waymarks that are distinct from the symbol represented as seven thunders. Therefore, when we consider the prophetic relation of the seven thunders with the hidden history that is now being unsealed, we find that the seven thunders present four waymarks (points in time) and the hidden history presents three waymarks (points in time.) Like unto the churches, seals, trumpets and thunders the hidden history represents three waymarks that are connected with the four waymarks of the seven thunders. The hidden history also possesses a three-four combination.
Ωστόσο, εντός της γραμμής της ιστορίας που παριστάνεται από τις επτά βροντές είναι ενσωματωμένη μια άλλη κρυμμένη και διακεκριμένη γραμμή προφητείας, η οποία διαθέτει τρία ορόσημα διακεκριμένα από το σύμβολο που παριστάνεται ως επτά βροντές. Επομένως, όταν εξετάζουμε την προφητική σχέση των επτά βροντών με την κρυμμένη ιστορία που τώρα αποσφραγίζεται, διαπιστώνουμε ότι οι επτά βροντές παρουσιάζουν τέσσερα ορόσημα (σημεία στον χρόνο) και η κρυμμένη ιστορία παρουσιάζει τρία ορόσημα (σημεία στον χρόνο). Όπως ακριβώς οι εκκλησίες, οι σφραγίδες, οι σάλπιγγες και οι βροντές, έτσι και η κρυμμένη ιστορία παριστάνει τρία ορόσημα που συνδέονται με τα τέσσερα ορόσημα των επτά βροντών. Η κρυμμένη ιστορία διαθέτει επίσης έναν συνδυασμό τρία-τέσσερα.
In the hidden history which is embedded within the seven thunders, there are three distinct waymarks that are each a ‘point in time,’ and the first and last of those three waymarks represent a disappointment. There is a distinct ‘period of time’ between the first and second waymarks and a distinct ‘period of time’ between the second and third points in time. The word “disappointment” evolved from the concept of a missed appointment and carries with its definition the emphasis of a point in time. Midnight is also a specific time. The hidden history is portrayed by three points in time separated by two periods of time; the tarrying time and the seventh month movement.
Στην κρυμμένη ιστορία που είναι ενσωματωμένη μέσα στις επτά βροντές, υπάρχουν τρία διακριτά ορόσημα, καθένα από τα οποία είναι ένα «σημείο στον χρόνο», και το πρώτο και το τελευταίο από αυτά τα τρία ορόσημα αντιπροσωπεύουν μία απογοήτευση. Υπάρχει μία διακριτή «χρονική περίοδος» μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου οροσήμου και μία διακριτή «χρονική περίοδος» μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου σημείου στον χρόνο. Η λέξη «απογοήτευση» εξελίχθηκε από την έννοια ενός χαμένου ραντεβού και φέρει μέσα στον ορισμό της την έμφαση ενός σημείου στον χρόνο. Το μεσονύκτιο είναι επίσης ένας συγκεκριμένος χρόνος. Η κρυμμένη ιστορία απεικονίζεται μέσω τριών σημείων στον χρόνο που χωρίζονται από δύο χρονικές περιόδους: τον χρόνο της αναμονής και την κίνηση του εβδόμου μηνός.
The first waymark of the hidden history identifies a disappointment and the last waymark also identifies a disappointment. Therefore, from the first disappointment on unto the last disappointment is a hidden line of prophecy that possesses the same three steps as do all reform lines. It also possesses the signature of Alpha and Omega, for the three letters that create “truth” correspond to the three waymarks that begin and end with a disappointment. That hidden history within the seven thunders is the truth that the Lion of the tribe of Judah is currently unsealing.
Ο πρώτος ορόσημος της κρυμμένης ιστορίας προσδιορίζει μια απογοήτευση, και ο τελευταίος ορόσημος προσδιορίζει επίσης μια απογοήτευση. Επομένως, από την πρώτη απογοήτευση έως και την τελευταία απογοήτευση, υπάρχει μια κρυμμένη γραμμή προφητείας η οποία φέρει τα ίδια τρία βήματα όπως όλες οι γραμμές μεταρρύθμισης. Φέρει επίσης την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, διότι τα τρία γράμματα που σχηματίζουν την «αλήθεια» αντιστοιχούν στα τρία ορόσημα που αρχίζουν και τελειώνουν με απογοήτευση. Αυτή η κρυμμένη ιστορία μέσα στους επτά βροντές είναι η αλήθεια που ο Λέων της φυλής του Ιούδα αποσφραγίζει τώρα.
The passage in John we are considering is introduced in the previous chapter with the Last Supper, emphasizing that the message of these four chapters is to be eaten. Those four chapters end with the walk to Gethsemane. The narrative takes place in the movement from the eating until the crisis of the cross begins. Prophetically the setting of the four chapters defines the last message that is to be eaten before the judgment. The message that leads to judgment closing, is the message that is unsealed in the book of Revelation, just before judgment closes.
Το χωρίο στον Ιωάννη που εξετάζουμε εισάγεται στο προηγούμενο κεφάλαιο με τον Μυστικό Δείπνο, δίνοντας έμφαση στο ότι το μήνυμα αυτών των τεσσάρων κεφαλαίων πρόκειται να φαγωθεί. Αυτά τα τέσσερα κεφάλαια καταλήγουν με την πορεία προς τη Γεθσημανή. Η αφήγηση εκτυλίσσεται κατά την κίνηση από το φαγητό έως ότου αρχίσει η κρίση του σταυρού. Προφητικώς, το πλαίσιο των τεσσάρων αυτών κεφαλαίων προσδιορίζει το τελευταίο μήνυμα που πρόκειται να φαγωθεί πριν από την κρίση. Το μήνυμα που οδηγεί στο κλείσιμο της κρίσεως είναι το μήνυμα που αποσφραγίζεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ακριβώς πριν κλείσει η κρίση.
The disciples and Jesus are at the point in prophetic history where they are being informed of the tarrying time. In Millerite history the Lord removed His hand to produce the understanding of the message of the Midnight Cry, but the understanding that produced the message of Samuel Snow also informed the Millerites that they were in the tarrying time of the ten virgins. The disciples had just eaten the Last Supper and as they were digesting the message Christ explained the tarrying time in John’s four chapters.
Οι μαθητές και ο Ιησούς βρίσκονται στο σημείο της προφητικής ιστορίας όπου πληροφορούνται για τον χρόνο της καθυστέρησης. Στη Μιλλεριτική ιστορία ο Κύριος απέσυρε το χέρι Του ώστε να παραχθεί η κατανόηση του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, αλλά η κατανόηση που παρήγαγε το μήνυμα του Samuel Snow πληροφόρησε επίσης τους Μιλλερίτες ότι βρίσκονταν στον χρόνο της καθυστέρησης των δέκα παρθένων. Οι μαθητές μόλις είχαν λάβει μέρος στον Μυστικό Δείπνο και, ενώ αφομοίωναν το μήνυμα, ο Χριστός εξήγησε τον χρόνο της καθυστέρησης στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη.
Samuel Snow’s understanding can be documented as a series of articles, that developed the final understanding represented as the Midnight Cry message. As his message was developing, he also presented the message at a series of camp meetings. The series of articles leading to the camp meetings ultimately brought him to the Exeter camp meeting, which lasted six days. Prophetically the message of the Midnight Cry is progressively developed over a period of time. The four chapters in John take place in the prophetic history where the message is being developed.
Η κατανόηση του Samuel Snow μπορεί να τεκμηριωθεί ως μια σειρά άρθρων, τα οποία ανέπτυξαν την τελική κατανόηση που παρουσιάζεται ως το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής. Καθώς το μήνυμά του αναπτυσσόταν, παρουσίαζε επίσης το μήνυμα σε μια σειρά κατασκηνωτικών συναθροίσεων. Η σειρά των άρθρων που οδήγησαν στις κατασκηνωτικές συναθροίσεις τον έφερε τελικώς στην κατασκηνωτική συνάθροιση του Exeter, η οποία διήρκεσε έξι ημέρες. Προφητικώς, το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής αναπτύσσεται προοδευτικώς μέσα σε μια χρονική περίοδο. Τα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη εκτυλίσσονται μέσα στην προφητική ιστορία όπου το μήνυμα αναπτύσσεται.
In John’s four chapters we have the work of the Holy Spirit defined as three steps; conviction of sin, righteousness and judgment. These three steps are also the three waymarks of the hidden history embedded within the seven thunders.
Στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη, το έργο του Αγίου Πνεύματος ορίζεται ως τρία στάδια: έλεγχος περί αμαρτίας, δικαιοσύνης και κρίσεως. Αυτά τα τρία στάδια είναι επίσης τα τρία ορόσημα της κεκρυμμένης ιστορίας που είναι ενσωματωμένη μέσα στις επτά βροντές.
Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:7–14.
Πλην εγώ σας λέγω την αλήθεια· σας συμφέρει να απέλθω· διότι, εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θα έλθει προς εσάς· εάν όμως αναχωρήσω, θα τον αποστείλω προς εσάς. Και όταν εκείνος έλθει, θα ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως· περί αμαρτίας μεν, διότι δεν πιστεύουν σε εμένα· περί δικαιοσύνης δε, διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα μου, και δεν με βλέπετε πλέον· περί κρίσεως δε, διότι ο άρχων του κόσμου τούτου έχει κριθεί. Έχω ακόμη πολλά να σας είπω, αλλά δεν δύνασθε τώρα να τα βαστάσετε. Όταν όμως έλθει εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια· διότι δεν θα λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλά όσα ακούσει, αυτά θα λαλήσει, και τα μέλλοντα θα σας αναγγείλει. Εκείνος θα με δοξάσει, διότι από το εμόν θα λάβει και θα σας το αναγγείλει. Ιωάννης 16:7–14.
In Millerite history, Jesus did not return to end the tarrying time at the Midnight Cry. He removed His hand, and poured out or sent the Holy Spirit. The Holy Spirit represented as the Comforter, came to dispel the disappointment. He came to provide comfort to those who have been chosen, but who were perplexed by the disappointment of a failed prediction.
Στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, ο Ιησούς δεν επέστρεψε για να θέσει τέλος στον χρόνο της καθυστέρησης κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Απέσυρε το χέρι Του και εξέχεε, ή απέστειλε, το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο παριστάνεται ως ο Παράκλητος, ήλθε για να διασκεδάσει την απογοήτευση. Ήλθε να παράσχει παρηγορία σε εκείνους που είχαν εκλεγεί, αλλά είχαν περιέλθει σε αμηχανία εξαιτίας της απογοήτευσης από μια αποτυχημένη πρόβλεψη.
We have previously pointed out that the apostle John, Ezekiel and Jeremiah all are illustrated eating the little book that is sweet as honey in the mouth. There is a purposeful distinction between those three prophets, that is often missed.
Έχουμε προηγουμένως επισημάνει ότι ο απόστολος Ιωάννης, ο Ιεζεκιήλ και ο Ιερεμίας παρουσιάζονται όλοι να τρώνε το μικρό βιβλίο, το οποίο είναι γλυκό σαν μέλι στο στόμα. Υπάρχει μια σκόπιμη διάκριση μεταξύ αυτών των τριών προφητών, η οποία συχνά παραβλέπεται.
Ezekiel is used to illustrate those who ate the little book, and are given a message to take to God’s apostate church. Ezekiel represents that the book that is eaten identifies the work that is then to be accomplished. He represents the message given to the former chosen people of God. His message is what binds the former chosen people into bundles destined for the fire. In John’s four chapters Jesus identifies the purpose of Ezekiel’s work.
Ο Ιεζεκιήλ χρησιμοποιείται για να απεικονίσει εκείνους που έφαγαν το μικρό βιβλίο και στους οποίους δίδεται ένα μήνυμα να το μεταφέρουν προς την αποστατημένη εκκλησία του Θεού. Ο Ιεζεκιήλ καταδεικνύει ότι το βιβλίο που τρώγεται προσδιορίζει το έργο που έπειτα πρέπει να επιτελεσθεί. Εκπροσωπεί το μήνυμα που δόθηκε προς τον πρώην εκλεκτό λαό του Θεού. Το μήνυμά του είναι εκείνο που δένει τον πρώην εκλεκτό λαό σε δεμάτια προορισμένα για τη φωτιά. Στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη, ο Ιησούς προσδιορίζει τον σκοπό του έργου του Ιεζεκιήλ.
Remember the word that I said unto you, The servant is not greater than his lord. If they have persecuted me, they will also persecute you; if they have kept my saying, they will keep yours also. But all these things will they do unto you for my name’s sake, because they know not him that sent me. If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. He that hateth me hateth my Father also. If I had not done among them the works which none other man did, they had not had sin: but now have they both seen and hated both me and my Father. But this cometh to pass, that the word might be fulfilled that is written in their law, They hated me without a cause. But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceedeth from the Father, he shall testify of me. John 15:20–26.
Να ενθυμείσθε τον λόγον τον οποίον σας είπα· Δεν είναι ο δούλος μείζων του κυρίου αυτού. Εάν εμέ εδίωξαν, και εσάς θέλουσι διώξει· εάν τον λόγον μου εφύλαξαν, και τον ιδικόν σας θέλουσι φυλάξει. Αλλά πάντα ταύτα θέλουσι κάμει εις εσάς διά το όνομά μου, διότι δεν γνωρίζουσι τον πέμψαντά με. Εάν δεν ήλθον και δεν ελάλησα προς αυτούς, αμαρτίαν δεν ήθελον έχει· τώρα όμως πρόφασιν δεν έχουσι περί της αμαρτίας αυτών. Ο μισών εμέ, και τον Πατέρα μου μισεί. Εάν δεν έκαμον μεταξύ αυτών τα έργα τα οποία ουδείς άλλος έκαμεν, αμαρτίαν δεν ήθελον έχει· τώρα όμως και είδον και εμίσησαν και εμέ και τον Πατέρα μου. Αλλά τούτο γίνεται διά να πληρωθή ο λόγος ο γεγραμμένος εν τω νόμω αυτών, ότι Εμίσησάν με δωρεάν. Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, τον οποίον εγώ θέλω πέμψει προς εσάς παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, το οποίον εκπορεύεται παρά του Πατρός, εκείνος θέλει μαρτυρήσει περί εμού. Ιωάννης 15:20–26.
Ezekiel’s work, that began when he ate the book represents the presentation of a message that will be rejected, but the rejection is the evidence that they hate God and have fully filled their cup of probationary time.
Το έργο τοῦ Ἰεζεκιὴλ, ποὺ ἄρχισε ὅταν ἔφαγε τὸ βιβλίο, ἀντιπροσωπεύει τὴν παρουσίαση ἑνὸς μηνύματος ποὺ θὰ ἀπορριφθεῖ· ἀλλὰ ἡ ἀπόρριψη αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι μισοῦν τὸν Θεὸ καὶ ὅτι ἔχουν πλέον συμπληρώσει πλήρως τὸ ποτήρι τοῦ δοκιμαστικοῦ χρόνου τους.
And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:3–5.
Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, σε αποστέλλω προς τους υιούς του Ισραήλ, προς έθνος αποστατικόν, το οποίον αποστάτησε εναντίον μου· αυτοί και οι πατέρες αυτών παρήκουσαν εις εμέ έως και της ημέρας ταύτης. Διότι είναι τέκνα αναιδή και σκληρόκαρδα. Εγώ σε αποστέλλω προς αυτούς· και θέλεις ειπεί προς αυτούς: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός. Και αυτοί, είτε ακούσουν είτε αρνηθούν να ακούσουν, (διότι είναι οίκος αποστατικός,) όμως θέλουν γνωρίσει ότι υπήρξε προφήτης μεταξύ αυτών. Ιεζεκιήλ 2:3–5.
Ezekiel’s work was as a witness against the former covenant people, as was Christ with the quibbling Jews and thus Ezekiel’s message is the final warning message that binds the former covenant people as tares as a bundle, destined for the fire of destruction.
Το έργο του Ιεζεκιήλ ήταν ως μαρτυρία εναντίον του λαού της πρώην διαθήκης, καθώς και του Χριστού προς τους φιλονείκους Ιουδαίους· και έτσι το μήνυμα του Ιεζεκιήλ είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα που δεσμεύει τον λαό της πρώην διαθήκης ως ζιζάνια σε δεμάτι, προορισμένο για τη φωτιά της καταστροφής.
“I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 118.
«Κατόπιν είδα τον τρίτο άγγελο. Ο συνοδός μου άγγελος είπε: “Φοβερό είναι το έργο του. Δέος προκαλεί η αποστολή του. Είναι ο άγγελος που πρόκειται να διαχωρίσει το σιτάρι από τα ζιζάνια, και να σφραγίσει, ή να δέσει, το σιτάρι για την ουράνια αποθήκη. Αυτά τα πράγματα θα πρέπει να απορροφούν ολόκληρο τον νου, ολόκληρη την προσοχή.”» Early Writings, 118.
The work represented with the eating of the little book begins when the mighty angel descends with a little book in his hand. In the first angel’s history that took place on August 11, 1840 and in the history of the third angel it took place on September 11, 2001. Both those dates represent fulfillments of prophecies associated with either Islam of the second woe or Islam of the third woe respectively. That is why Isaiah in chapter twenty-two, when describing the crisis in the valley of vision for the Philadelphians and the Laodiceans identifies that the Laodiceans, which were the chosen people of Protestantism in 1840 and Adventism who were the chosen people in 2001 were “bound by the archers.” The archers of Bible prophecy are Islam, and when the vision of Islam was fulfilled in 1840 and in 2001, the former chosen people rejected the prophecy of Islam as presented by those represented by Ezekiel. They were there and then bound as tares. The work of Ezekiel was to remove the “cloak” covering “their sin,” which is represented by Jesus as hatred for God.
Το έργο που παριστάνεται με την κατανάλωση του μικρού βιβλίου αρχίζει όταν ο ισχυρός άγγελος καταβαίνει έχοντας στο χέρι του ένα μικρό βιβλίο. Στην ιστορία του πρώτου αγγέλου αυτό έλαβε χώρα στις 11 Αυγούστου 1840, και στην ιστορία του τρίτου αγγέλου έλαβε χώρα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Αμφότερες αυτές οι ημερομηνίες αντιπροσωπεύουν εκπληρώσεις προφητειών που συνδέονται αντιστοίχως είτε με το Ισλάμ του δευτέρου αλίμονο είτε με το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Γι’ αυτό ο Ησαΐας, στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο, όταν περιγράφει την κρίση στην κοιλάδα της οράσεως για τους Φιλαδελφείς και τους Λαοδικείς, προσδιορίζει ότι οι Λαοδικείς, οι οποίοι ήταν ο εκλεκτός λαός του Προτεσταντισμού το 1840 και του Αντβεντισμού, που ήταν ο εκλεκτός λαός το 2001, ήσαν «δεδεμένοι από τους τοξότες». Οι τοξότες της βιβλικής προφητείας είναι το Ισλάμ, και όταν η όραση του Ισλάμ εκπληρώθηκε το 1840 και το 2001, ο πρότερος εκλεκτός λαός απέρριψε την προφητεία του Ισλάμ όπως παρουσιάσθηκε από εκείνους που παριστάνονται από τον Ιεζεκιήλ. Εκεί, και τότε, εδέθησαν ως ζιζάνια. Το έργο του Ιεζεκιήλ ήταν να αφαιρέσει τον «μανδύα» που κάλυπτε «την αμαρτία τους», η οποία παριστάνεται από τον Ιησού ως μίσος προς τον Θεό.
The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Isaiah 22:1–3.
Τὸ βάρος τῆς κοιλάδος τῆς ὁράσεως. Τί ἔχεις τώρα, ὥστε ἀνέβης ὅλη ἐπὶ τὰ δώματα; Σὺ ἡ πλήρης θορύβου, πόλις ταραχώδης, πόλις εὐφραινομένη· οἱ φονευθέντες σου δὲν ἐφονεύθησαν διὰ μαχαίρας, οὐδὲ ἀπέθανον ἐν πολέμῳ. Πάντες οἱ ἄρχοντές σου ἔφυγαν ὁμοῦ, ἐδέθησαν ὑπὸ τῶν τοξοτῶν· πάντες οἱ εὑρεθέντες ἐν σοὶ ἐδέθησαν ὁμοῦ, μολονότι εἶχαν φύγει μακράν. Ἠσαΐας 22:1–3.
And God was with the lad [Ishmael]; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.
Και ο Θεός ήτο μετά του παιδίου [Ισμαήλ]· και ηυξήθη, και κατώκησεν εν τη ερήμω, και έγινε τοξότης. Γένεσις 21:20.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται· αλλ’ εκείνος που τηρεί τον νόμο, μακάριος είναι. Παροιμίαι 29:18.
Jeremiah represents those that ate the book when the mighty angel descended that was to lighten the earth with his glory, but who experienced the disappointment of the failed prediction of 1843. Jeremiah considers prophetically if God had lied. That reference connects Jeremiah with Habakkuk two.
Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει εκείνους που έφαγαν το βιβλίο όταν κατέβηκε ο ισχυρός άγγελος, ο οποίος επρόκειτο να φωτίσει τη γη με τη δόξα του, αλλά οι οποίοι βίωσαν την απογοήτευση της αποτυχημένης πρόβλεψης του 1843. Ο Ιερεμίας εξετάζει προφητικώς αν ο Θεός είχε ψευσθεί. Αυτή η αναφορά συνδέει τον Ιερεμία με το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.
Θα σταθώ επί της σκοπιάς μου και θα στηθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να ιδώ τι θα λαλήσει προς εμέ, και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε· Γράψον την όρασιν και κάμε αυτήν σαφή επάνω εις πινακίδας, ώστε να τρέχη εκείνος όστις αναγινώσκει αυτήν. Διότι η όρασις είναι έτι διά καιρόν προσδιωρισμένον, αλλά εν τω τέλει θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή· και αν βραδύνη, πρόσμενε αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Ιδού, η ψυχή αυτού, ήτις επήρθη, δεν είναι ευθεία εν αυτώ· αλλ’ ο δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεώς αυτού. Αββακούμ 2:1–4.
John was used to symbolize those who experienced the sweetness and the bitter disappointment, representing the entire history of August 11, 1840 until October 22, 1844.
Ο Ιωάννης χρησιμοποιήθηκε για να συμβολίσει εκείνους που βίωσαν τη γλυκύτητα και την πικρή απογοήτευση, αντιπροσωπεύοντας ολόκληρη την ιστορία από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.
Και πήγα προς τον άγγελο και του είπα: Δώσε μου το βιβλαρίδιο. Και μου είπε: Λάβε το και κατάφαγέ το· και θα πικράνει την κοιλία σου, αλλά στο στόμα σου θα είναι γλυκό ως μέλι. Και έλαβα το βιβλαρίδιο από το χέρι του αγγέλου και το κατέφαγα· και ήταν στο στόμα μου γλυκό ως μέλι· και καθώς το έφαγα, η κοιλία μου επικράνθη. Αποκάλυψις 10:9, 10.
Ezekiel represents the work of presenting the prophetic message that binds off the former chosen people that was initiated when the angel descended on August 11, 1840 and September 11, 2001.
Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει το έργο της παρουσίασης του προφητικού αγγέλματος που σφραγίζει τον πρώην εκλεκτό λαό, το οποίο άρχισε όταν ο άγγελος κατέβηκε στις 11 Αυγούστου 1840 και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.
Αλλά συ, υιέ ανθρώπου, άκουσον ό,τι εγώ λέγω προς σε· μη γίνου απειθής, καθώς εκείνος ο οίκος ο απειθής· άνοιξον το στόμα σου και φάγε εκείνο το οποίον εγώ δίδω εις σε. Και όταν είδον, ιδού, χειρ ήτο απεσταλμένη προς εμέ· και ιδού, εν αυτή ήτο ειλητάριον βιβλίου· και εξήπλωσεν αυτό ενώπιόν μου· και ήτο γεγραμμένον έσωθεν και έξωθεν· και ήσαν γεγραμμένα εν αυτώ θρήνοι και πένθος και ουαί. Και είπε προς εμέ· Υιέ ανθρώπου, φάγε ό,τι ευρίσκεις· φάγε τούτο το ειλητάριον, και ύπαγε, λάλησον προς τον οίκον Ισραήλ. Και ήνοιξα το στόμα μου, και με έκαμε να φάγω το ειλητάριον εκείνο. Και είπε προς εμέ· Υιέ ανθρώπου, κάμε την κοιλίαν σου να φάγη, και γέμισον τα σπλάγχνα σου από τούτο το ειλητάριον, το οποίον εγώ δίδω εις σε. Τότε έφαγον αυτό· και ήτο εν τω στόματί μου γλυκύ ως μέλι. Ιεζεκιήλ 2:8–3:3.
Jeremiah represents the history of August 11, 1840 until just before the Midnight Cry.
Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει την ιστορία από τις 11 Αυγούστου 1840 έως λίγο πριν από την Κραυγή του Μεσονυκτίου.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Ευρέθησαν οι λόγοι σου, και κατέφαγον αυτούς· και ο λόγος σου έγινε εις εμέ χαρά και αγαλλίασις της καρδίας μου· διότι εκλήθην με το όνομά σου, Κύριε Θεέ των δυνάμεων. Δεν εκάθισα εν τη συνάξει των εμπαικτών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου· διότι με ενέπλησας αγανακτήσεως. Διά τι είναι ο πόνος μου παντοτεινός, και η πληγή μου ανίατος, η οποία αρνείται να ιαθή; Μήπως θα είσαι εις εμέ εντελώς ως ψεύστης, ως ύδατα τα οποία εκλείπουσιν; Διά τούτο ούτω λέγει ο Κύριος, Εάν επιστρέψης, τότε θέλω σε επαναφέρει, και θέλεις σταθή ενώπιόν μου· και εάν διαχωρίσης το τίμιον από του ευτελούς, θέλεις είσθαι ως το στόμα μου· αυτοί ας επιστρέψωσι προς σε, συ όμως μη επιστρέψης προς αυτούς. Και θέλω σε καταστήσει προς τον λαόν τούτον ως τείχος χάλκινον οχυρόν· και θέλουσι πολεμήσει εναντίον σου, αλλά δεν θέλουσι κατισχύσει εναντίον σου· διότι εγώ είμαι μετά σου διά να σε σώζω και να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος. Και θέλω σε ελευθερώσει εκ της χειρός των πονηρών, και θέλω σε λυτρώσει εκ της χειρός των φοβερών. Ιερεμίας 15:16–21.
Jeremiah represents our current history and message. The current message is the Midnight Cry message that is being progressively developed at the point when God’s people represented by Jeremiah have been “filled” with “indignation” thinking their “pain” was to be “perpetual” and their “wound incurable,” a wound that was never to be healed. They have separated from the “assembly of mockers.” They no longer “rejoice” as they had when they first had eaten the book and it had been the “rejoicing of” their “heart.”
Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει την παρούσα ιστορία και το μήνυμά μας. Το παρόν μήνυμα είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο αναπτύσσεται προοδευτικά στο σημείο κατά το οποίο ο λαός του Θεού, τον οποίο αντιπροσωπεύει ο Ιερεμίας, έχει «γεμίσει» με «αγανάκτηση», νομίζοντας ότι ο «πόνος» του θα ήταν «διαρκής» και το «τραύμα» του ανίατο, ένα τραύμα που δεν επρόκειτο ποτέ να θεραπευθεί. Έχουν αποχωρισθεί από τη «σύναξη των εμπαικτών». Δεν «χαίρονται» πλέον όπως άλλοτε, όταν πρωτοέφαγαν το βιβλίο και αυτό ήταν η «χαρά» της «καρδιάς» τους.
But there is counsel for those in that condition. “If thou return” and also “if thou take forth the precious from the vile” then God will return unto them. In the Hebrew “will I bring thee again” in the passage means, God will return unto them, if they return unto Him.
Ἀλλὰ ὑπάρχει συμβουλή διὰ τοὺς εὑρισκομένους εἰς ταύτην τὴν κατάστασιν. «Ἐὰν ἐπιστρέψῃς» καὶ ἐπίσης «ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ εὐτελοῦς», τότε ὁ Θεὸς θὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς αὐτούς. Ἐν τῷ Ἑβραϊκῷ, τὸ «θέλω σε ἐπαναφέρει» ἐν τῷ χωρίῳ σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς αὐτούς, ἐὰν αὐτοὶ ἐπιστρέψουν πρὸς Αὐτόν.
Submit yourselves therefore to God. Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and he will draw nigh to you. Cleanse your hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. James 4:7–10.
Ὑποτάγητε, λοιπόν, εἰς τὸν Θεόν. Ἀντιστῆτε εἰς τὸν διάβολον, καὶ θέλει φύγει ἀπὸ σᾶς. Ἐγγίσατε εἰς τὸν Θεόν, καὶ θέλει ἐγγίσει εἰς σᾶς. Καθαρίσατε τὰς χεῖράς σας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε τὰς καρδίας σας, δίψυχοι. Ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως σας ἀς μεταβληθῇ εἰς πένθος, καὶ ἡ χαρὰ σας εἰς κατήφειαν. Ταπεινώθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸς θέλει σᾶς ὑψώσει. Ἰακώβου 4:7–10.
If they will draw nigh unto God, He will draw nigh unto them. If they will do these things, then they will “stand before” the Lord and they will be God’s “mouth.” Further he instructs Jeremiah (us) that he will make His people a “fenced brazen wall” for the “wicked” and thereafter the “terrible” are going to bring a war against those represented by Jeremiah. The “wicked” are Daniel’s representation of Matthew’s foolish virgins. The “terrible” represents the three-fold union of modern Babylon during the Sunday law crisis.
Εάν πλησιάσουν τον Θεό, Εκείνος θα πλησιάσει αυτούς. Εάν πράξουν αυτά τα πράγματα, τότε θα «στέκονται ενώπιον» του Κυρίου και θα είναι το «στόμα» του Θεού. Περαιτέρω, νουθετεί τον Ιερεμία (εμάς) ότι θα καταστήσει τον λαό Του «οχυρωμένο χάλκινο τείχος» έναντι των «ασεβών» και κατόπιν οι «φοβεροί» θα εγείρουν πόλεμο εναντίον εκείνων που αντιπροσωπεύονται από τον Ιερεμία. Οι «ασεβείς» αποτελούν, στην αναπαράσταση του Δανιήλ, το ισοδύναμο των μωρών παρθένων του Ματθαίου. Οι «φοβεροί» αντιπροσωπεύουν την τριπλή ένωση της σύγχρονης Βαβυλώνας κατά την κρίση του κυριακάτικου νόμου.
The three prophets’ testimonies all address the same history, but they address three different aspects of the same history. Jeremiah represents those who have just experienced the first disappointment, but have not yet reached the waymark of the Midnight Cry. This is where we have been since July 18, 2020. The question is whether we will return. If we do, we will “speak” for the Lord at the very time the United States “speaks” as a dragon.
Και οι τρεις μαρτυρίες των προφητών αναφέρονται στην ίδια ιστορία, αλλά εξετάζουν τρεις διαφορετικές πτυχές της ίδιας ιστορίας. Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει εκείνους που μόλις έχουν βιώσει την πρώτη απογοήτευση, αλλά δεν έχουν ακόμη φθάσει στο ορόσημο της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε από τις 18 Ιουλίου 2020. Το ερώτημα είναι αν θα επιστρέψουμε. Εάν το πράξουμε, θα «λαλήσουμε» εκ μέρους του Κυρίου ακριβώς κατά τον χρόνο που οι Ηνωμένες Πολιτείες «λαλούν» ως δράκων.
The history Jeremiah is illustrating is our current history and it is the history represented by the three hidden waymarks within the seven thunders. It is also the history where the passage in John is prophetically set, for the emphasis of the four chapters in John is the work of the Holy Spirit in comforting Jeremiah who is questioning whether he has believed a lie, and whether the message that tasted so sweet was actually failed waters.
Η ιστορία που απεικονίζει ο Ιερεμίας είναι η δική μας παρούσα ιστορία, και είναι η ιστορία που παριστάνεται από τα τρία κρυμμένα ορόσημα μέσα στις επτά βροντές. Είναι επίσης η ιστορία μέσα στην οποία το χωρίο στον Ιωάννη τίθεται προφητικώς, διότι η έμφαση των τεσσάρων κεφαλαίων στον Ιωάννη είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος στο να παρηγορεί τον Ιερεμία, ο οποίος διερωτάται αν έχει πιστέψει ένα ψεύδος και αν το μήνυμα που γεύθηκε τόσο γλυκό ήταν στην πραγματικότητα ύδατα αποτυχημένα.
Jeremiah therefore represents the history from September 11, 2001 onward to July 18, 2020 when the tarrying time began as represented by three and a half symbolic days after. When I say “symbolic” I am not referring to a time prediction. I am saying that July 18, 2020 is when the two witnesses, the Bible and the Spirit of Prophecy were slain and their dead bodies were left in the street for three and a half days in Revelation eleven.
Επομένως, ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει την ιστορία από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και εξής έως την 18η Ιουλίου 2020, όταν άρχισε ο χρόνος της καθυστέρησης, όπως παριστάνεται από τρεις και ήμισυ συμβολικές ημέρες κατόπιν. Όταν λέγω «συμβολικές», δεν αναφέρομαι σε χρονολογική πρόβλεψη. Λέγω ότι η 18η Ιουλίου 2020 είναι ο χρόνος κατά τον οποίο οι δύο μάρτυρες, η Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας, εφονεύθησαν και τα νεκρά σώματά τους αφέθησαν στην πλατεία επί τρεις και ήμισυ ημέρες, στην Αποκάλυψη ένδεκα.
And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth. And if any man will hurt them, fire proceedeth out of their mouth, and devoureth their enemies: and if any man will hurt them, he must in this manner be killed. These have power to shut heaven, that it rain not in the days of their prophecy: and have power over waters to turn them to blood, and to smite the earth with all plagues, as often as they will. And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:3–10.
Και θέλω δώσει δύναμιν εις τους δύο μάρτυράς μου, και θέλουσι προφητεύσει χιλίας διακοσίας εξήκοντα ημέρας, ενδεδυμένοι σάκκους. Ούτοι είναι αι δύο ελαίαι και αι δύο λυχνίαι, αι ιστάμεναι ενώπιον του Θεού της γης. Και εάν τις θέλη να βλάψη αυτούς, πυρ εξέρχεται εκ του στόματος αυτών και κατατρώγει τους εχθρούς αυτών· και εάν τις θέλη να βλάψη αυτούς, ούτω πρέπει να θανατωθή. Ούτοι έχουσι την εξουσίαν να κλείσωσι τον ουρανόν, διά να μη βρέχη βροχήν εν ταις ημέραις της προφητείας αυτών· και έχουσιν εξουσίαν επί των υδάτων να μεταστρέφωσιν αυτά εις αίμα, και να πατάξωσι την γην με πάσαν πληγήν, οσάκις εάν θελήσωσι. Και όταν τελειώσωσι τη μαρτυρίαν αυτών, το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου θέλει κάμει πόλεμον μετ’ αυτών, και θέλει νικήσει αυτούς και θανατώσει αυτούς. Και τα πτώματα αυτών θέλουσι κείσθαι επί της πλατείας της πόλεως της μεγάλης, ήτις πνευματικώς καλείται Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος ημών εσταυρώθη. Και εκ των λαών και φυλών και γλωσσών και εθνών θέλουσι βλέπει τα πτώματα αυτών τρεις ημέρας και ήμισυ, και δεν θέλουσιν αφήσει να τεθώσι τα πτώματα αυτών εις μνήματα. Και οι κατοικούντες επί της γης θέλουσι χαρεί επ’ αυτοίς, και ευφρανθή, και θέλουσι πέμψει δώρα προς αλλήλους· διότι ούτοι οι δύο προφήται εβασάνιζον τους κατοικούντας επί της γης. Αποκάλυψις 11:3–10.
The witness presented by Jeremiah’s condition is located after the disappointment, but before the Midnight Cry. Jeremiah needed to return before he could be the voice of the message of the Midnight Cry. This is our condition today. It is also the historical setting of the four chapters in John that we are considering, and it is also the history represented by the hidden history within the seven thunders.
Η μαρτυρία που παρουσιάζεται μέσω της καταστάσεως του Ιερεμία τοποθετείται μετά την απογοήτευση, αλλά πριν από την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Ο Ιερεμίας έπρεπε να επιστρέψει προτού μπορέσει να γίνει η φωνή του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτή είναι η κατάστασή μας σήμερα. Αυτή είναι επίσης η ιστορική περίσταση των τεσσάρων κεφαλαίων στο κατά Ιωάννην που εξετάζουμε, και είναι επίσης η ιστορία που αντιπροσωπεύεται από την κρυμμένη ιστορία μέσα στους επτά βροντές.
If we consider the light connected with the “Comforter” in John’s four-chapter testimony, we find abundant evidence to recognize the narrative is about July 18, 2020, the disappointment and tarrying time, the message of the Midnight Cry which is unsealed, and the coming judgment of the Sunday law. The chapters are building upon the prophetic structure of the hidden history.
Εάν εξετάσουμε το φως που συνδέεται με τον «Παράκλητο» στην τετρακέφαλη μαρτυρία του Ιωάννη, βρίσκουμε άφθονα τεκμήρια για να αναγνωρίσουμε ότι η αφήγηση αφορά την 18η Ιουλίου 2020, την απογοήτευση και τον καιρό της καθυστέρησης, το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής το οποίο αποσφραγίζεται, και την επερχόμενη κρίση του νόμου της Κυριακής. Τα κεφάλαια οικοδομούν επάνω στην προφητική δομή της κρυμμένης ιστορίας.
If we are to be as God’s mouth in the soon coming crisis our work now is to “take forth the precious from the vile,” or as James identifies the same work, we are to “cleanse” our “hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up” as an ensign in the very near future.
Εάν πρόκειται να είμαστε ως το στόμα του Θεού στην κρίση που σύντομα έρχεται, το έργο μας τώρα είναι να «εκφέρουμε το πολύτιμο από το ευτελές», ή, όπως ο Ιάκωβος προσδιορίζει το ίδιο έργο, να «καθαρίσατε τας χείρας σας, αμαρτωλοί, και αγνίσατε τας καρδίας σας, δίψυχοι. Ταλαιπωρήσατε εαυτούς και πενθήσατε και κλαύσατε· ο γέλως σας ας μεταστραφή εις πένθος, και η χαρά σας εις κατήφειαν. Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και θέλει σας υψώσει» ως λάβαρο στο εγγύς μέλλον.
And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.
Και θέλει υψώσει σημείον εις τα έθνη, και θέλει συνάξει τους εκβληθέντας του Ισραήλ, και θέλει επισυνάξει τους διεσπαρμένους του Ιούδα εκ των τεσσάρων άκρων της γης. Ησαΐας 11:12.
We will bring our consideration of these four chapters to a conclusion in the next article.
Θα ολοκληρώσουμε την εξέταση αυτών των τεσσάρων κεφαλαίων στο επόμενο άρθρο.