Τα Εβδομήντα Λησμονημένα Έτη της Τύρου

Όλοι οι προφήτες προσδιορίζουν το τέλος του κόσμου.

Όλα τα βιβλία της Βίβλου καταλήγουν στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα προς τους κατοίκους του πλανήτη γη προσδιορίζεται στην Αποκάλυψη δεκαοκτώ.

Η φράση «Βαβυλών η μεγάλη» αντιπροσωπεύει τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, και στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα η «Βαβυλών η μεγάλη» παριστάνεται ως Τύρος.

Η αδελφή Ουάιτ γράφει: «Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης έχουν επαναληφθεί και επαναλαμβάνονται στην εκκλησία κατά τις έσχατες αυτές ημέρες».

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα πραγματεύεται τις προφητικές σχέσεις των Ηνωμένων Εθνών, του Παπισμού, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισλάμ. Για να αναγνωρισθούν αυτές οι αλήθειες, ορισμένα σύμβολα του κεφαλαίου πρέπει να ορισθούν από την Έμπνευση. Αφού ορισθούν τα σύμβολα, η ακολουθία των γεγονότων είναι αρκετά ευθύγραμμη. Τα σύμβολα του κεφαλαίου που χρειάζεται να ορισθούν είναι:

Τὸ Βάρος, Ἡ Τύρος, Ἡ Πόρνη, Ὁ Ἀσσύριος, Ἡ γῆ τῶν Χαλδαίων, Πύργοι καὶ Παλάτια, Ἡ Θαρσείς, Τὸ Σπέρμα τοῦ Σηχώρ, Ἡ γῆ τῶν Χεττιείμ, Ἡ Σιδών, Ἡ πόλις τῶν ἐμπόρων, Ἡ ἀγγελία τῆς Αἰγύπτου καὶ ἡ ἀγγελία τῆς Τύρου, Ὁ Θρῆνος, Μία Θυγάτηρ, Ἑβδομήκοντα Ἔτη, Αἱ ἡμέραι ἑνὸς βασιλέως, Λήθη καὶ Ἀνάμνησις

Η λέξη «χρησμός» στο πρώτο εδάφιο προσδιορίζει μια προφητεία καταστροφής εναντίον του βασιλείου της Τύρου.

Βάρος: H4853—Από το H5375· βάρος· συγκεκριμένα φόρος υποτελείας, ή (αφηρημένα) μεταφορά φορτίου· μεταφορικά ρήση, κυρίως καταδικαστική αγγελία, ιδίως άσμα· νοητικά, επιθυμία: – βάρος, αποκομίζω, προφητεία, Χ αυτοί θέτουν, άσμα, φόρος υποτελείας.

Το βάρος της Τύρου είναι ένα από τα πολλά χωρία της Βίβλου όπου προσδιορίζεται η τελική κρίση της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Το «βάρος», κατά τη χρήση και τον ορισμό του, είναι προφητεία, και πρωτίστως προφητεία συμφοράς. Υπάρχουν ένδεκα «βάρη» στον Ησαΐα και οκτώ φορές η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα βάρος που φέρεται επάνω στους ώμους. Οι ένδεκα φορές κατά τις οποίες η λέξη «βάρος» παρουσιάζεται ως προφητεία συμφοράς είναι: Ησαΐας 13:1· 15:1· 17:1· 19:1· 21:1, 11, 13· 22:1· 30:6 και, βεβαίως, το εικοστό τρίτο κεφάλαιο, όπου βρίσκουμε το βάρος της Τύρου. Αξίζει να τεθούν μαζί όλες οι προφητείες συμφοράς του Ησαΐα, ώστε να εκτιμηθεί ποια δύναμη παριστάνεται στις έσχατες ημέρες. Ένδεκα προφητείες συμφοράς είναι δύσκολο να εξεταστούν όλες συγχρόνως, γι’ αυτό θα δώσω έναν σύντομο ορισμό καθεμιάς προφητείας συμφοράς, ώστε να τεθεί το πλαίσιο για το εικοστό τρίτο κεφάλαιο.

Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο, η προφητεία της καταδίκης εναντίον της Βαβυλώνας αφορά τη σύγχρονη Βαβυλώνα κατά το τέλος του κόσμου, η οποία είναι η πόρνη της Ρώμης, όπως επίσης απεικονίζεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκαλύψεως.

Χρειάζεται να παρεκκλίνω λίγο. Ο σκοπός της μελέτης της προφητείας της Τύρου είναι, τελικά, να ευθυγραμμίσει την προφητική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών με εκείνη της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Θα δείξουμε ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι το ένα κέρας του αρνιοειδούς θηρίου της Αποκάλυψης δεκατρία και ότι ο Προτεσταντισμός, ο οποίος εξήλθε από τους Σκοτεινούς Αιώνες, ήταν το άλλο κέρας. Το κέρας του Προτεσταντισμού έγινε Μιλλεριτικός Αντβεντισμός στο σημείο όπου οι Προτεστάντες των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψαν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Όταν αυτό τεθεί στη θέση του, θα δείξουμε ότι η ιστορία του προτεσταντικού κέρατος και η ιστορία του ρεπουμπλικανικού κέρατος πορεύονται παράλληλα η μία προς την άλλη και κατέχουν παράλληλα προφητικά χαρακτηριστικά. Άλλωστε, βρίσκονται επάνω στο ίδιο θηρίο, πράγμα που υποδηλώνει ότι και τα δύο κέρατα είναι σύγχρονα το ένα προς το άλλο. Θα παραθέσω ένα παράδειγμα αυτού του παραλληλισμού των κεράτων της εκκλησίας και του κράτους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και τα δύο «λησμονούν» με τον δικό τους τρόπο.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα σημειώνει το προφητικό σημείο κατά το οποίο η παπική εξουσία λησμονείται επί εβδομήντα έτη, και μέσα σε εκείνα τα εβδομήντα συμβολικά έτη οι άνθρωποι λησμονούν τον παπισμό και γιατί οι Σκοτεινοί Αιώνες ονομάζονται Σκοτεινοί Αιώνες. Το σύνθημα του προτεσταντικού κέρατος, όταν αποχωρίστηκε από την Καθολική εκκλησία, ήταν: η Αγία Γραφή και μόνον η Αγία Γραφή. Λησμόνησαν ότι η Αγία Γραφή μάς πληροφορεί ποιος πραγματικά είναι ο παπισμός. Λησμόνησαν το μήνυμα που ήταν εναποτεθειμένο στο ιερό έγγραφο το οποίο τους είχε εμπιστευθεί και του οποίου ομολογούσαν ότι ήταν οι πρωταγωνιστές υπερασπιστές.

Ομοίως, το Ρεπουμπλικανικό κέρας που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών προοριζόταν να είναι από τον λαό και για τον λαό, αλλά και οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επίσης λησμονήσει το ιερό έγγραφο που τους είχε εμπιστευθεί. Εκείνο το ιερό έγγραφο είναι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, και το σύνθημα της κυβέρνησης, η οποία είχε σχεδιασθεί να είναι για τον λαό, ήταν ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους. Έχουν λησμονήσει το μήνυμα του Συντάγματος που τους είχε εμπιστευθεί και του οποίου ομολογούσαν ότι ήταν υπερασπιστές.

Εάν μπορείτε να εντοπίσετε οποιοδήποτε λεξικό εκδόθηκε πριν από το 1950 και να αναζητήσετε τη φράση «γυναίκα περιβεβλημένη με πορφυρόν» ή κάποια παραλλαγή αυτής της φράσεως από την Αποκάλυψη δεκαεπτά, κάθε ένα από εκείνα τα προ του 1950 λεξικά αναγνωρίζει ότι η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία είναι η πόρνη της Αποκαλύψεως δεκαεπτά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το δίκερον θηρίον της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία, λησμονούν το παρελθόν τους, είτε πρόκειται για το κέρας του Προτεσταντισμού είτε για το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού. Αμφότεροι αυτοί οι θεσμοί προήλθαν από τη διαμαρτυρία κατά της θρησκευτικής τυραννίας του παπισμού και της πολιτικής τυραννίας των βασιλέων που την υποστήριζαν, ή, όπως λέγει η Βίβλος, των βασιλέων που «επήγαν μετ’ αυτής εις πορνείαν». Προτού εξετάσουμε τον Ησαΐα είκοσι τρία, θα δώσουμε συντόμως μια επισκόπηση των άλλων δέκα περιπτώσεων στις οποίες ο Ησαΐας προσδιορίζει μια «προφητεία ολέθρου», διότι και τα ένδεκα «φορτία» είναι ακριβώς αυτό.

Το δέκατο τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι το φορτίον της Βαβυλώνος στις «έσχατες ημέρες». Η Βαβυλώνα, αν και στις έσχατες ημέρες ελέγχεται και κατευθύνεται από την Καθολική εκκλησία, αποτελείται από τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, στο δέκατο έκτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Στην προφητεία του δέκατου τρίτου κεφαλαίου περί καταστροφής εναντίον της σύγχρονης Βαβυλώνος παριστάνονται τρεις δυνάμεις: η Βαβυλώνα, ο Εωσφόρος και η Ασσυρία, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το θηρίο (Ασσυρία), τον δράκοντα (Εωσφόρος) και τον ψευδοπροφήτη (Βαβυλώνα). Η Ασσυρία και η Βαβυλώνα είναι οι δύο ερημωτικές δυνάμεις που χρησιμοποίησε ο Θεός για να τιμωρήσει τον αρχαίο Ισραήλ, και πρώτη ήλθε η Ασσυρία, οδηγώντας τις δέκα βόρειες φυλές στην αιχμαλωσία, και έπειτα η Βαβυλώνα υπέταξε τις δύο νότιες φυλές του Ιούδα.

Πρώτα η Ασσυρία αιχμαλώτισε τις δέκα βόρειες φυλές του Ισραήλ, και κατόπιν η Βαβυλώνα αιχμαλώτισε τις δύο νότιες φυλές του Ιούδα. Και οι δύο αυτές αιχμαλωσίες αποτέλεσαν εκπλήρωση του «επτά καιροί» του Λευιτικού 26. Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού ήταν η πρώτη «χρονική προφητεία» που ανακάλυψε ο Ουίλλιαμ Μίλλερ, και υποδεικνύουν ότι, όταν η Ασσυρία κατέλαβε τη βόρεια φυλή, αυτό σηματοδότησε την έναρξη μιας διασποράς που συνεχίσθηκε επί δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Η περίοδος εκείνη άρχισε με την αιχμαλωσία τους το 723 π.Χ. και έληξε στον «καιρό του τέλους» το 1798. Οι νότιες φυλές αιχμαλωτίσθηκαν από τη Βαβυλώνα το 677 π.Χ., εγκαινιάζοντας τους «επτά καιρούς» εναντίον του Ιούδα, οι οποίοι έληξαν στο ίδιο σημείο με την προφητεία των 2300 ετών του Δανιήλ 8:14, στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η Ασσυρία και η Βαβυλώνα εκπλήρωσαν τον ίδιο σκοπό τιμωρίας κατά της ανταρσίας του λαού του Θεού, αλλά η τιμωρία εκτελέσθηκε πρώτα από την Ασσυρία και έπειτα από τη Βαβυλώνα.

Στην προφητική σχέση των τριών δυνάμεων στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο, η Βαβυλώνα είναι η εικόνα της Ασσυρίας, διότι ήλθε κατόπιν, αλλά επιτέλεσε το ίδιο έργο εναντίον του λαού του Θεού.

Στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο, το φορτίο εναντίον του Μωάβ στρέφεται εναντίον των Προτεσταντικών εκκλησιών.

Η πεπτωκυῖα Προτεσταντική ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐκκλησία ποὺ συνέχισε νὰ περιπατεῖ μὲ τὸν Κύριο, ὅταν τὸ ὑπόλοιπο τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἔφυγε μὲ τὸ ἄγγελμα τοῦ δευτέρου ἀγγέλου. Ὁ Μωάβ εἶναι ὁ Ἀντβεντισμός, τὸ πεπτωκὸς Προτεσταντικὸ κέρας.

Το δέκατο έβδομο κεφάλαιο αφορά τη Δαμασκό, και προσδιορίζεται ως πόλη που αφαιρείται. Μια πόλη είναι σύμβολο μιας βασιλείας, και η βασιλεία που αφαιρείται κατά τις «έσχατες ημέρες» είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Το δέκατο ένατο κεφάλαιο είναι η προφητεία της καταδίκης εναντίον της Αιγύπτου, η οποία αντιπροσωπεύει τα Ηνωμένα Έθνη και ολόκληρο τον κόσμο.

Οι επόμενες τρεις προφητείες καταστροφής στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο στρέφονται εναντίον της φοβερής ερημικής χώρας του νότου, της Δουμά και της Αραβίας. Αυτές οι τρεις προφητείες καταστροφής ταυτοποιούν το Ισλάμ, σε συμφωνία με τα τρία ουαί της Αποκάλυψης 8:13.

Η προφητεία της καταδίκης στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο απεικονίζει τον διαχωρισμό των Λαοδικέων Αντβεντιστών από τους Φιλαδελφείς Αντβεντιστές κατά τον νόμο της Κυριακής.

Κατόπιν, στο τριακοστό κεφάλαιο, βρίσκουμε το βάρος των θηρίων του νότου, το οποίο αποτελεί μια δεύτερη απεικόνιση της αποστασίας των Λαοδικέων Αντβεντιστών. Η συνάθροιση όλων των βαρών του Ησαΐα μαζί πραγματεύεται ουσιαστικά κάθε προφητικό παράγοντα των «εσχάτων ημερών». Επιλέγω το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα, προκειμένου να καταδείξω ότι η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας, εκτείνεται ως κυρίαρχη δύναμη από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής.

Επειδή «καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική του εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς», κάθε προφητική δήλωση αναφέρεται στα γεγονότα του τέλους του κόσμου. Αυτή η αλήθεια, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι «όλα τα βιβλία της Βίβλου συναντώνται και καταλήγουν» στο βιβλίο της Αποκάλυψης, καθιστά το βιβλίο της Αποκάλυψης το σημείο αναφοράς για την ευθυγράμμιση της προφητικής μαρτυρίας σχετικά με τα γεγονότα στο τέλος του κόσμου.

Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, βλέπουμε τη μεγάλη πόρνη, η οποία πορνεύει με τους βασιλείς της γης, και την τελική της κρίση.

Οι προφήτες ουδέποτε αντιφάσκουν μεταξύ τους.

Στο τέλος του κόσμου, «η κρίσις της μεγάλης πόρνης της καθημένης επί υδάτων πολλών», της μεγάλης πόρνης «μετά της οποίας ενεπόρνευσαν οι βασιλείς της γης», της μεγάλης πόρνης που έκανε «τους κατοίκους της γης» να μεθύσουν «εκ του οίνου της πορνείας αυτής», παριστάνεται από τον Ησαΐα ως η «πόρνη» η οποία λησμονείται «επί ημέρας ενός βασιλέως», ήτοι επί εβδομήκοντα προφητικά έτη. Όταν τα εβδομήκοντα έτη λήξουν, η Τύρος «θέλει πορνεύσει μετά πάντων των βασιλείων του κόσμου». Η πόρνη του Ησαΐα είναι η μεγάλη πόρνη του Ιωάννη. Η πόρνη του Ησαΐα και η πόρνη του Ιωάννη αντιπροσωπεύουν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, διότι η γυναίκα είναι σύμβολο εκκλησίας στον Λόγο του Θεού.

Ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ότι η εκκλησία του Χριστού προφητικώς παριστάνεται ως γυναίκα. Επομένως, στην προφητεία μια γυναίκα είναι εκκλησία, αλλά η εκκλησία του Χριστού είναι «αγία και άμωμος». Μια ανόσια εκκλησία παριστάνεται ως ανόσια γυναίκα· έτσι ο Ησαΐας προσδιορίζει μια πόρνη και ο Ιωάννης μια εκδιδόμενη γυναίκα. Αυτές παριστάνουν τον παπισμό ως πόρνη, ενώ η εκκλησία του Θεού είναι παρθένος.

Η εκκλησία του Θεού όχι μόνο παριστάνεται ως παρθένος, αλλά είναι και μνηστευμένη σε έναν μόνο σύζυγο. Η Τύρος και η μεγάλη πόρνη του Ιωάννη πορνεύουν με τους βασιλείς της γης. Η Καθολική εκκλησία έχει σχέσεις με πολλούς άνδρες, όχι με έναν. Ο Δανιήλ μάς πληροφορεί ότι οι βασιλείς είναι βασίλεια.

Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι βασιλείες της βιβλικής προφητείας προσδιορίζονται και εξηγούνται. Καθώς ο Δανιήλ εξηγεί το όνειρο στον Ναβουχοδονόσορ, πληροφορεί τον Ναβουχοδονόσορ ότι αυτός είναι η κεφαλή του χρυσού. Η κεφαλή του χρυσού είναι βασιλιάς, αλλά ένας βασιλιάς αντιπροσωπεύει μία βασιλεία. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι η μεγάλη πόρνη, η οποία πορνεύει με όλους τους βασιλείς της γης στο τέλος εβδομήντα προφητικών ετών. Οι βασιλείς είναι συμβολικοί των ανδρών, και η Τύρος είναι ακάθαρτη γυναίκα. Μία γυναίκα είναι εκκλησία, μία πόρνη είναι ανόσια εκκλησία· ένας άνδρας είναι βασιλιάς και ένας βασιλιάς είναι βασιλεία. Μία γυναίκα είναι εκκλησία και ένας βασιλιάς είναι κράτος. Η παράνομη σχέση αυτών των δύο οντοτήτων αντιπροσωπεύει πνευματική πορνεία.

Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα θεϊκό έγγραφο που κατοχυρώνει την αναγκαιότητα να διατηρούνται αυτές οι δύο οντότητες χωριστές. Αν και δεν έχουμε ακόμη ολοκληρώσει την ταύτιση της Τύρου με τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, φαίνεται πρέπον στο σημείο αυτό να εξετάσουμε ένα ακόμη σύμβολο στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα, το οποίο εξηγεί τον συμβολισμό του άνδρα και της γυναίκας—της εκκλησίας και του κράτους.

Στο εδάφιο, ο Ασσύριος θεμελίωσε τη γη των Χαλδαίων και ανήγειρε τόσο «πύργους» όσο και «ανάκτορα». Ο Ασσύριος είναι σύμβολο του Νεβρώδ, και οι Χαλδαίοι αντιπροσωπεύουν τους θρησκευτικούς ηγέτες των μυστηριακών θρησκειών της Βαβυλώνος. Ένας «πύργος» είναι σύμβολο εκκλησίας. Όταν ο Ιησούς παρέθεσε την παραβολή του αμπελώνος, η Αδελφή Ουάιτ σχολιάζει την παραβολή ως εξής:

Ο Ασσύριος θεμελίωσε τη γη των Χαλδαίων, οι οποίοι ίδρυσαν μια εκκλησία (πύργο) και ένα «παλάτι». Το «παλάτι» αντιπροσωπεύει έναν «βασιλέα», ο οποίος με τη σειρά του αντιπροσωπεύει μια βασιλεία. Μια βασιλεία επίσης παριστάνεται ως πόλη.

Ο «πύργος» και το «ανάκτορο» που ίδρυσε ο Ασσύριος είναι η «πόλη» και ο «πύργος» που οικοδόμησε ο Νεβρώδ.

Η Θεόπνευστη μαρτυρία μάς πληροφορεί ότι η «μεγάλη πόλις» στην Αποκάλυψη ένδεκα αντιπροσωπεύει το βασίλειο της Γαλλίας κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης.

Η «μεγάλη πόλις» της Αποκαλύψεως ένδεκα ήταν το έθνος της Γαλλίας, το οποίο εξέδωσε ένα «διάταγμα της Νομοθετικής Συνελεύσεώς της», διακηρύσσοντας ότι δεν υπήρχε Θεός. Το διάταγμα ήταν έκφραση αθεΐας, όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από την ανταρσία του Φαραώ. Μια μεγάλη πόλις είναι ένα βασίλειο, ή ένα «έθνος» ή ένα «κράτος». Στην Αποκάλυψη ένδεκα η Γαλλία συνίσταται από δύο σύμβολα—την Αίγυπτο και τα Σόδομα.

Μας πληροφορείται ότι «αυτό είναι αθεΐα», και το έθνος που παριστάνεται από την Αίγυπτο θα έδινε φωνή σε παρόμοια άρνηση των αξιώσεων του ζώντος Θεού και θα εκδήλωνε όμοιο πνεύμα απιστίας και προκλήσεως. «Η μεγάλη πόλις» παρομοιάζεται επίσης, «πνευματικώς», προς τα Σόδομα. Η διαφθορά των Σοδόμων, με την παράβαση του νόμου του Θεού, εφανερώθη ιδιαιτέρως στην ακολασία.

Η μεγάλη πόλη ή το έθνος της Γαλλίας παριστάνεται συμβολικά από ένα έθνος (Αίγυπτος) και από μία πόλη (Σόδομα). Η Αίγυπτος «θα έδιδε φωνή», και η ομιλία ενός έθνους αντιπροσωπεύει την κρατική πολιτική, όχι την εκκλησιαστική πολιτική. Η Αίγυπτος ήταν το κράτος και τα Σόδομα ήταν η εκκλησία· αυτή είναι η παράσταση που απαντάται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ο Ιωάννης εκθέτει, με προφητικό συμβολισμό, τα γεγονότα της Γαλλικής Επαναστάσεως. Η ίδια η Επανάσταση παρείχε άφθονα ιστορικά τεκμήρια της εγκυρότητας των προβλέψεων του Ιωάννη στο κεφάλαιο αυτό. Ο Ιωάννης προείπε, κατόπιν η Γαλλική Επανάσταση εκπλήρωσε την πρόρρηση, και έπειτα —τόσο η πρόρρηση όσο και η ιστορική εκπλήρωσή της— προσδιορίζουν και παραλληλίζουν γεγονότα στο τέλος του κόσμου, όταν για μία ακόμη φορά ένα διεφθαρμένο κράτος ενώνεται με μία διεφθαρμένη εκκλησία. Βεβαίως, ακολουθεί λουτρό αίματος μετά από εκείνον τον ανόσιο γάμο. Η βασιλεία του Θεού είναι επίσης μεγάλη πόλη.

Η ανταρσία του Νεβρώδ απεικονίζεται με την οικοδόμηση ενός πύργου και μιας πόλεως, πράγμα το οποίο προτυπώνει τη σύμπραξη εκκλησίας και κράτους κατά το τέλος του κόσμου, διότι όλοι οι προφήτες ελάλησαν περί του τέλους του κόσμου. Η ανταρσία του Νεβρώδ ήταν επίσης συνέχεια της ανταρσίας του Εωσφόρου, του οποίου η επιθυμία ήταν να καταλάβει τον έλεγχο τόσο της εκκλησίας του Θεού όσο και του κράτους του Θεού.

Καθώς ο Ησαΐας αποκαλύπτει τις κρυφές επιθυμίες της καρδιάς του Εωσφόρου να είναι «όμοιος με τον Ύψιστο», επισημαίνει ότι ο Εωσφόρος επιδιώκει να καθίσει σε δύο σαφώς διαφορετικούς θρόνους. Επιθυμεί να «υψώσει» τον «θρόνο» του «υπεράνω των αστέρων του Θεού» και επίσης να «καθίσει επί του όρους της συνάξεως, εις τα μέρη του βορρά».

Ο θρόνος είναι σύμβολο της εξουσίας του βασιλέως — ή της κρατικής εξουσίας — και «τα μέρη του βορρά» είναι η εκκλησία του Θεού.

Η Ιερουσαλήμ είναι «η πόλις του μεγάλου Βασιλέως», επισημαίνοντας έτσι τον πολιτικό θρόνο του Θεού, και η Ιερουσαλήμ είναι επίσης «το όρος της αγιωσύνης αυτού», «στα πλάγια του βορρά», επισημαίνοντας έτσι τον θρησκευτικό θρόνο του Θεού. Από την αρχή, η ανταρσία και ο πόλεμος του Σατανά παρουσιάζονται μέσα στο πλαίσιο της επιθυμίας του να κυριαρχήσει τόσο επί της εκκλησίας του Θεού όσο και επί του κράτους του Θεού. Κατόπιν, ο Σατανάς ηγήθηκε στην ανταρσία του Νεβρώδ, και η γη που εκείνος θεμελίωσε για τους Χαλδαίους παρουσιάζεται ως γη όπου ο Νεβρώδ οικοδόμησε και πύργο και πόλη—εκκλησία και κράτος.

Καθώς, λοιπόν, η πόρνη του Ησαΐα και η μεγάλη πόρνη του Ιωάννη πορνεύουν με τους βασιλείς της γης, η προφητεία επισημαίνει ότι στο τέλος εβδομήντα προφητικών ετών λαμβάνει χώρα μια ανίερη σχέση μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και των βασιλέων της γης.

Η προφητική γραμμή του Ησαΐα περιγράφει την κρίση της πόρνης Τύρου στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο, και ο Ιωάννης περιγράφει την ίδια κρίση με το σύμβολο μιας γυναίκας ντυμένης με κόκκινο χρώμα, η οποία ταυτοποιείται ως «Βαβυλών η μεγάλη». Μία τρίτη μαρτυρία για την ίδια κρίση της ίδιας πόρνης είναι η ακόλουθη:

Η Τύρος είναι η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις «έσχατες ημέρες». Κατά τον καιρό εκείνο, ο παπισμός θα εξέλθει και θα ψάλει τα σαγηνευτικά του άσματα προς τους βασιλείς της γης, οδηγώντας έτσι τους βασιλείς στην πράξη της πορνείας, η οποία προφητικώς είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους.

Ένας βασιλιάς είναι ένα βασίλειο στη βιβλική προφητεία, επομένως η Τύρος θα λησμονηθεί κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ένα προφητικό βασίλειο θα κυβερνά επί εβδομήντα έτη.

Κατά τις ημέρες μιας βασιλείας που θα εξουσιάζει επί εβδομήντα προφητικά έτη, η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία θα λησμονηθεί. Στο τέλος των εβδομήντα ετών, η παπική εξουσία θα «παίξει γλυκιά μελωδία, θα ψάλει πολλά άσματα». Προφητικώς, ένα «άσμα» αντιπροσωπεύει «εμπειρία».

Στο τέλος εβδομήντα προφητικῶν ἐτῶν, ἡ παποσύνη θὰ «λάβῃ κιθάραν, περιέλθῃ τὴν πόλιν, ἡ πόρνη ἡ ἐπιλελησμένη· παῖσον καλῶς, ᾆσον πολλὰ, ἵνα γένῃ μνεία σου». Στο τέλος τῆς βασιλείας ἐκείνης ποὺ ἄρχει ἐπὶ εβδομήντα προφητικὰ ἔτη, ἡ Ῥωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία θὰ ὑπενθυμίσει εἰς τὸν κόσμον τὴν ἐμπειρία τῆς παρελθούσης ἱστορίας της. Εἰς ἐκείνην τὴν ἱστορία ἐβασίλευσε ὡς ἡθικὴ ἐξουσία μέσα εἰς μίαν σχέσιν μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῶν βασιλέων τῆς Εὐρώπης. Ἡ ἱστορία αὕτη ὀρθῶς προσδιορίζεται ὡς ὁ Σκοτεινὸς Μεσαίων, καὶ πᾶσα σκοτία ποὺ θα ἠδύνατο καθ’ οἱονδήποτε τρόπον νὰ συνδεθῇ μὲ τὴν ἱστορίαν ἐν ᾗ ἡ Παποσύνη ἐκυβέρνησε ἐπάνω εἰς τοὺς βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης δύναται νὰ ἀποδοθῇ εἰς τὴν αὐτὴν τὴν θεμελιώδη πράξιν ἡ ὁποία παρήγαγε ὅλον τὸ ἐπακολουθήσαν σκότος. Ἡ πράξις αὕτη ἦτο ὁ συνδυασμὸς ἐκκλησίας καὶ κράτους, ὁ συνδυασμὸς τῶν βασιλέων τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Καθολικῆς ἐκκλησίας. Εἰς ἕναν βιβλικὸν γάμον ὁ ἀνήρ ὀφείλει νὰ ἄρχῃ ἐπάνω εἰς τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ ἡ πορνεία ποὺ ἔλαβε χώραν εἰς ἐκείνην τὴν ἱστορίαν ἦτο ἀνεστραμμένη ἀπὸ τὴν ἀληθινὴν τάξιν τῆς σχέσεως ἀνδρὸς καὶ γυναικός.

Στο τέλος των εβδομήντα ετών θα υπάρξει μια μεγάλη κρίση, όταν το βασίλειο της βιβλικής προφητείας που κυβερνά τον κόσμο κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου κατά την οποία ο Παπισμός είναι προφητικώς λησμονημένος φθάνει στο τέλος του. Η παγκόσμια κρίση που προκαλείται από την κατάρρευση εκείνου του βασιλείου ανοίγει την θύρα ώστε η Καθολική Εκκλησία να αρχίσει να πληροφορεί τον κόσμο ότι, προκειμένου να διαπλεύσει τους ταραχώδεις καιρούς που προκύπτουν από την κατάρρευση εκείνου του βασιλείου, ο κόσμος πρέπει να υποταχθεί στην ηθική αυθεντία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπως απεικονίζεται στην ιστορία του Μεσαίωνα.

Όταν το βασίλειο τελειώσει και ο παπισμός ψάλει το άσμα της παρελθούσας εμπειρίας του, μιας εμπειρίας την οποία οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν ως σκότος· πώς, λοιπόν, θα μπορούσε αυτή η σκοτεινή ιστορία να αποτελέσει μήνυμα που ο παπισμός θα μεταδώσει στους βασιλείς της γης, το οποίο θα τους έπειθε να πορνεύσουν μαζί της; Σε μια μεγάλη κρίση, γιατί θα παρείχε η εμπειρία των παρελθόντων αιώνων, (το άσμα της) η εμπειρία της προτού λησμονηθεί προφητικώς, τη λογική βάση ώστε οι βασιλείς της γης να αποδεχθούν την εμπειρία του σκότους ως τη λύση για τη μεγάλη τους κρίση;

Έχουμε πλέον θίξει πέντε από τα σύμβολα τα οποία επιδιώκουμε να ταυτοποιήσουμε προτού εξετάσουμε πλήρως το ίδιο το κεφάλαιο. Στη βιβλική προφητεία, μια πόλη είναι ένα βασίλειο, και στο Ησαΐας 23 υπάρχουν δύο βασίλεια που συνδέονται στενά, αλλά είναι σαφώς διαφορετικά. Το πρώτο είναι η «στεφανοφόρος πόλη» και το άλλο είναι η «εμπορική πόλη». Στις έσχατες ημέρες, η δύναμη που ελέγχει την τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη είναι ο παπισμός. Αυτό είναι το βασίλειο που έχει το στέμμα.

Η βασιλεία με το στέμμα είναι η Τύρος, που σημαίνει «βράχος». Στο κεφάλαιο αυτό η Τύρος αντιπροσωπεύει το παπικό σύστημα, το οποίο εργάζεται για να παραποιήσει τον Χριστό, διότι το παπικό σύστημα είναι αντίχριστος. Η λέξη «αντί» στο «αντίχριστος» σημαίνει «στη θέση του». Το παπικό σύστημα επιδιώκει να παραποιήσει τον Χριστό σε κάθε επίπεδο, και το όνομα Τύρος σημαίνει βράχος, διότι το παπικό σύστημα είναι παραχάραξη του «Βράχου των Αιώνων».

Προτιθέμεθα να καταδείξουμε, επί τη βάσει πολλών μαρτύρων, ότι «ο κλονισμός των βασιλείων» επιτελείται από τον Θεό, διά του Ισλάμ. Το Ισλάμ είναι η δύναμη που εξοργίζει τα έθνη και χρησιμοποιείται για να κλονίζει τα έθνη. Στο σημείο αυτό διαπιστώνουμε ότι ο Κύριος έχει αποφασίσει να καταφρονήσει «πάντας τους ενδόξους της γης», οι οποίοι είναι οι «έμποροι» και οι «διακινηταί», των οποίων τα «οχυρώματα» πρόκειται να καταστραφούν. Η εμπορική πόλη και η στεφανοφόρος πόλη «προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια του ουρανού», και ο Κύριος έχει σκοπό να καταστρέψει τα «οχυρώματά» τους, και αυτό αντιπροσωπεύει την οικονομία. Η κατάρρευση της οικονομίας λαμβάνει χώρα πριν από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι πριν από τον νόμο της Κυριακής οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών απαιτούν να επανέλθουν «στη θεία εύνοια και στην πρόσκαιρη ευημερία». Το επιχείρημά τους είναι ότι οι κρίσεις του Θεού δεν θα λάβουν τέλος μέχρις ότου η Κυριακή «επιβληθεί αυστηρώς». Πολλοί βιβλικοί μάρτυρες συμφωνούν ότι βρισκόμαστε στο χείλος μιας τρομακτικής καταρρεύσεως της οικονομίας του κόσμου. Η κατάρρευση εκείνη συμβαίνει πριν από τον νόμο της Κυριακής, ακριβώς όπως η κατάρρευση του 1837 συνέβη πριν από τις 22 Οκτωβρίου 1844.

Ο Ηλίας, αντιπαρατιθέμενος προς τους προφήτες του Βάαλ και τους ιερείς του άλσους στο Όρος Κάρμηλος, αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής. Το μήνυμα προς την εκκλησία ήταν: «εκλέξατε σήμερον τίνα θέλετε να λατρεύητε». Όταν η ιστορία αυτή επαναληφθεί κατά τον νόμο της Κυριακής, το ερώτημα είναι: «ποια ημέρα πρόκειται να επιλέξετε, διότι η ημέρα που επιλέγετε υποδεικνύει ποιον υπηρετείτε». Πριν από το Όρος Κάρμηλος υπήρξαν τριάμισι έτη σφοδρής ξηρασίας. Πριν από τον νόμο της Κυριακής υπάρχει μια σειρά νόμων της Κυριακής, αλλά δεν έχουν ακόμη «εφαρμοσθεί αυστηρώς». Η αρχή που συνδέεται με έναν νόμο της Κυριακής είναι ότι η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή. Παράδειγμα τούτου είναι ότι ο Κωνσταντίνος, το έτος 321, εξέδωσε νόμο της Κυριακής και αμέσως κατόπιν οι τέσσερις πρώτες σάλπιγγες της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο οκτώ, άρχισαν να οδηγούν τη Δυτική Ρώμη στο τέλος της έως το έτος 476. Η ιστορία του Κωνσταντίνου είναι σημαντική, διότι περιέλαβε μια προοδευτική ύψωση της Κυριακής και, ταυτοχρόνως, προοδευτικούς περιορισμούς επί του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας. Η προοδευτική αυτή ιστορία έφθασε στο συμπέρασμά της όταν οι πολίτες εξαναγκάσθηκαν να τηρούν την Κυριακή ή να διώκωνται επειδή τηρούσαν το Σάββατο. Αυτή είναι επίσης η κατάληξη της κλιμακούμενης νομοθεσίας περί Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μία αρχή που συνδέεται με την επιβολή της κυριακάτικης λατρείας είναι ότι «η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή». Η αρχή αυτή σημαίνει ότι οι κλιμακούμενες επιβολές νόμων της Κυριακής παράγουν κλιμάκωση των κρίσεων του Θεού, πριν από τον πραγματικό νόμο της Κυριακής της Αποκαλύψεως 13:11. Κάθε θέσπιση θα επιφέρει αντίστοιχη καταστροφή. Οι κρίσεις για τις οποίες οι πολίτες κατηγορούν τους τηρούντες το Σάββατο ότι τις προκαλούν, στην πραγματικότητα προκαλούνται από την κλιμακούμενη επιβολή της νομοθεσίας περί Κυριακής. Έχουμε συμπεριλάβει ένα απόσπασμα από το Η Μεγάλη Διαμάχη, το οποίο τιτλοφόρησα «Η Εξέλιξη της Κυριακής». Θα συνιστούσα να το διαβάσετε ακόμη μία φορά. Βρίσκεται στην κατηγορία με τίτλο Το Πνεύμα της Προφητείας.

Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς το κίνημα υπέρ της νομοθεσίας περί Κυριακής, διότι προχωρεί μέσα σε «σκότος» και ο παπισμός «κρυφίως και ανεπαίσθητα» «ενισχύει τις δυνάμεις του για να προωθήσει τους ίδιους του σκοπούς». Είναι γεγονός ότι το έργο της προώθησης της νομοθεσίας περί Κυριακής εν σκότει αποτελεί κεντρικό ζήτημα στη διαδικασία δοκιμασίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. «Ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει», σύμφωνα με τον Δανιήλ και την Αδελφή White. Οι «ασεβείς» στον Δανιήλ είναι οι «μωρές παρθένοι» του Ματθαίου, τις οποίες η Αδελφή White ταυτοποιεί ως Λαοδικείς. Οι σοφοί θα κατανοήσουν τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τώρα, ακόμη κι αν η ιστορία γύρω μας φαίνεται να αντιφάσκει προς τον λόγο του Θεού. Πιστεύουμε τον λόγο του Θεού ή ό,τι συμβαίνει γύρω μας; Εντούτοις, έχουμε προειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι το τέλος θα είναι όπως οι ημέρες του Νώε.

Στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα, η Σιδών είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τύρος είναι ο παπισμός. Η Τύρος και η Σιδών ήταν αρχαίες σύγχρονές φοινικικές πόλεις, ευρισκόμενες στις ακτές της Μεσογείου. Ήταν γνωστές για το θαλάσσιο εμπόριό τους, τον πλούτο τους και την επιρροή τους στον αρχαίο κόσμο. Η Σιδών και οι «έμποροί» της προμήθευαν εκ νέου τη Θαρσείς στο χωρίο αυτό. Οι έμποροι της Σιδώνος εμπορεύονταν τον «σπόρο του Σηχώρ», ο οποίος είναι «ο θερισμός ποταμού», και είναι ο καρπός «του ποταμού», και είναι «το εισόδημά της», διότι αυτή είναι «η αγορά των εθνών». Όλοι οι προφήτες μιλούν για το τέλος του κόσμου, λοιπόν ποια είναι η αγορά των εθνών στο τέλος του κόσμου; Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Σιχώρ είναι ποταμός της Αιγύπτου (πιθανότατα του δέλτα του Νείλου) και χρησιμοποιείται για να παραστήσει τον πλούτο του κόσμου, διότι η Αίγυπτος είναι ο κόσμος. Η «παρθένος θυγάτηρ» της Σιδώνος αντιπροσωπεύει την τελευταία γενεά των ΗΠΑ, και αυτή καταθλίβεται από τον στρατιωτικό νόμο που συνοδεύει τον νόμο της Κυριακής και από την εθνική καταστροφή που αμέσως επακολουθεί. Οι παρθένοι εκείνες της Σιδώνος ελέγχονται με το ερώτημα σχετικά με την Τύρο, το οποίο λέγει: «είναι αυτή η ευφραινόμενη πόλις σας» (βασιλεία) για την οποία οι ΗΠΑ εχαίροντο; Είναι «αυτή η βασιλεία, της οποίας η αρχαιότης είναι από ημερών αρχαίων», όταν, σύμφωνα με το χωρίο, ιδρύθηκε από τον Νεβρώδ, αμέσως μετά τον κατακλυσμό;

Ο Θεός έχει αποφασίσει και «προορίσει» να τιμωρήσει «την Τύρο, την στεφανοφόρον πόλιν». Η τιμωρία του παπισμού περιλαμβάνει την κατάρρευση της χρηματοοικονομικής δομής του κόσμου, διότι «ο Κύριος έδωκεν» «πρόσταγμα εναντίον» της «Σιδώνος», «της εμπορικής πόλεως» (των Ηνωμένων Πολιτειών). Το πρόσταγμά Του «να καταστρέψη τα οχυρώματα», δηλαδή την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η εντολή του Σαββάτου, διότι την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή.

Η τιμωρία του παπισμού αρχίζει με την οικονομική κατάρρευση ολόκληρου του κόσμου ως ανταπόκριση στην καταστροφή της οικονομίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Σιδών έχει έναν «οίκο» συνδεδεμένο με την οικονομία της, εκπροσωπώντας έτσι μια χρηματοοικονομική δομή η οποία καταστρέφεται, διότι δεν μπορεί πλέον κανείς να εισέλθει σε αυτήν. Δεν υπάρχουν πλέον επενδύσεις ή κέρδη από εκείνον τον «οίκο», διότι έχει καταστραφεί. Η καταστροφή λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής, παρότι πριν από τον νόμο της Κυριακής υπάρχουν ήδη κλιμακούμενες κρίσεις. Όταν επέλθει η κατάρρευση, ο παπισμός, οι ΗΠΑ με τους εμπορικούς άρχοντές τους και τους ενδόξους εμπόρους τους, και τα πλοία της Θαρσείς, θα «ολολύξουν».

Η τοποθεσία της «Θαρσείς» στο χωρίο συνδέεται με τον πλούτο κατά την αρχαιότητα, και τα πλοία της Θαρσείς στη Βίβλο αποτελούν το κατεξοχήν σύμβολο οικονομικής ισχύος.

Τα πλοία αντιπροσωπεύουν την οικονομική ισχύ, και η Θαρσείς είναι το κατεξοχήν οικονομικό πλοίο στη βιβλική προφητεία. Η τελική γενεά της Θαρσείς, η οποία παριστάνεται από τη «θυγατέρα» της Θαρσείς, προστάσσεται να «διάβης την γην σου ως ποταμός», και εκείνο που διαπιστώνει είναι ότι η γη της «δεν έχει πλέον ισχύν» και δεν δύναται πλέον να «αγάλληται» για τη βασιλεία της Τύρου. Η ισχύς που αναζητούσαν ήταν η προηγούμενη οικονομική ισχύς της Σιδώνος, αλλά αυτή είχε εκλείψει, διότι η θάλασσα είχε μιλήσει «λέγουσα, Δεν κοιλοπονώ, ουδέ γεννώ τέκνα, ουδέ ανατρέφω νεανίσκους, ουδέ ανατρέφω παρθένους», προσδιορίζοντας έτσι την τελική γενεά της θαλάσσης, δηλαδή τους λαούς του κόσμου που θρηνούν για την καταστροφή της οικονομίας του κόσμου, και τότε ακριβώς οι λαοί του κόσμου αφυπνίζονται στην πραγματικότητα ότι αποτελούν την τελευταία γενεά της ιστορίας της γης, και είναι πλέον πολύ αργά για να προετοιμασθούν για την αιώνια ζωή.

Υπάρχουν δύο «αγγελίες» ή μηνύματα που προξενούν οδύνη σε όλους μέσα στο χωρίο. Η πρώτη «αγγελία» αφορά την Αίγυπτο και η δεύτερη «αγγελία» είναι η Τύρος. Η αγγελία της Αιγύπτου βρίσκεται σε παρελθοντικό χρόνο, διότι ο Ησαΐας λέγει: «καθώς εις την αγγελίαν περί της Αιγύπτου», δείχνοντας έτσι ότι ο Θεός είχε πράξει κάτι με την Αίγυπτο πριν από την καταστροφή της Σιδώνος (των ΗΠΑ.) από Αυτόν. Εκείνο που ο Θεός έπραξε στην Αίγυπτο, το οποίο επίσης αντιπροσωπεύει την «αγγελία» της Αιγύπτου, είναι ότι κατέστρεψε την Αίγυπτο σε συνάφεια με την πρώτη φορά που ο Θεός εισήλθε σε διαθήκη με εκλεκτό λαό. Οι δύο αγγελίες είναι η ίδια «αγγελία». Η αγγελία της Αιγύπτου είναι η αρχή και η αγγελία της Τύρου είναι το τέλος. Το Άλφα και το Ωμέγα έχει εικονογραφήσει τη διαθήκη με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες κατά τις έσχατες ημέρες με την αρχική ιστορία αυτού του θέματος. Η «αγγελία» περί της Αιγύπτου είναι η διάβαση και λύτρωση της Ερυθράς Θαλάσσης, όταν ο Φαραώ και το στράτευμά του καταστράφηκαν, πράγμα που προτυπώνει την τελική λύτρωση του λαού του Θεού, όπως παρίσταται από την «αγγελία», η οποία είναι το «φορτίον της Τύρου».

Η δύναμη που παριστάνεται στην Αγία Γραφή ως εκείνη που καταστρέφει τα πλοία της Θαρσείς είναι το Ισλάμ. Το θέμα του Ισλάμ θα εξετασθεί αργότερα, γι’ αυτό θα πραγματευθούμε το ζήτημα πληρέστερα σε μεταγενέστερο χρόνο. Στο χωρίο παριστάνεται ως «Χιττίμ», αρχαία ονομασία της Κύπρου, και το χωρίο λέγει ότι η καταστροφή της Σιδώνος και της Τύρου αποκαλύπτεται από τα «Χιττίμ». Το σύμβολο του Ισλάμ περιλαμβάνει μία πολύ συγκεκριμένη απεικόνιση της καταστροφής των Ηνωμένων Πολιτειών στη βιβλική προφητεία.

Είναι σημαντικό να παρακολουθούμε τις ημέρες και τα έτη που μνημονεύονται στο βιβλίο του Ησαΐα, διότι συχνά προσδιορίζουν τον προφητικό χρόνο του χωρίου που ακολουθεί. Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα ακολουθεί το «φορτίον» της κοιλάδος της οράσεως στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο, το οποίο προηγείται του εικοστού πρώτου κεφαλαίου, όπου υπάρχουν τρία «φορτία», και τα τρία προσδιορίζουν το Ισλάμ. Πριν από εκείνο το κεφάλαιο, στο πρώτο εδάφιο του εικοστού κεφαλαίου, προσδιορίζεται το πλαίσιο της προφητικής ιστορίας, μέσα στο οποίο οι επακόλουθες προφητείες καταστροφής προσδιορίζονται στα επόμενα κεφάλαια.

Η λέξη «Tartan» μπορεί να είναι όνομα, ή πιθανότατα είναι τίτλος στρατιωτικού ηγέτη. Ο Tartan ήλθε στην Άσδωδ, πόλη της Αιγύπτου, και την κατέλαβε κατά την ιστορική περίοδο κατά την οποία οι Ασσύριοι αποκτούσαν προοδευτικά τον έλεγχο του κόσμου. Η Ασσυρία προεικόνιζε τη Βαβυλώνα. Τόσο η Ασσυρία όσο και η Βαβυλώνα ήταν βασίλεια που ήλθαν από τον βορρά, βασίλεια ταυτισμένα ως «λέοντες» που «διεσκόρπισαν» τα πρόβατα του Θεού, και αμφότερα λαμβάνουν την ίδια τιμωρία. Η Ασσυρία ήταν πρώτη· η Βαβυλώνα ήταν τελευταία.

Προφητικῶς ἀμφότεροι εἶναι ὁ «ὑπερήφανος Ἀσσύριος».

Το έτος κατά το οποίο «ο Ταρτάν ήλθε εις την Ασδώδ» και «την εκυρίευσε», αντιπροσωπεύει την προοδευτική κατάκτηση του κόσμου από την παπική εξουσία, όπως απεικονίζεται στις τελευταίες έξι περικοπές του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η ιστορία της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, η οποία αποτελεί τις «έσχατες ημέρες» της ανακριτικής κρίσεως και οδηγεί ευθέως στην εκτελεστική κρίση (τις επτά τελευταίες πληγές), είναι το ιστορικό πλαίσιο που αντιπροσωπεύεται από το «έτος» κατά το οποίο ο Ταρτάν ήλθε στην Ασδώδ. Αφού τεθεί το πλαίσιο αυτής της ιστορίας, ο Ησαΐας δίδει κατόπιν τρεις προφητείες ολέθρου περί του Ισλάμ, μία περί του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, και έπειτα το βάρος της Τύρου. Το εικοστό τέταρτο κεφάλαιο είναι ένα από τα κλασικά παραδείγματα των επτά τελευταίων πληγών, και ακολουθείται από το εικοστό πέμπτο κεφάλαιο, το οποίο αντιπροσωπεύει την τελική απελευθέρωση του λαού του Θεού, όπου ευρίσκομε τον λαό του Θεού να εκφράζει μία από τις πλέον γνωστές δηλώσεις κατά τον μεγάλο καιρό της θλίψεως.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι οι φρόνιμες παρθένοι που περίμεναν τον Κύριό τους να έλθει στον γάμο, μολονότι Αυτός εβράδυνε, σύμφωνα με την παραβολή των δέκα παρθένων. Δεν είναι Λαοδικείς· είναι Φιλαδελφείς. Μέχρι το σημείο αυτό, το παρόν άρθρο έχει θέσει το πλαίσιο.

Το 1798, ο Ναπολέων αιχμαλώτισε τον πάπα, επιφέροντας το προφητικό θανατηφόρο πλήγμα, το οποίο θεραπεύεται στο τέλος του κόσμου σύμφωνα με την Αποκάλυψη δεκατρία. Σε εκείνο το σημείο οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν τη θέση τους ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, σύμφωνα με το Δανιήλ δύο, επτά, οκτώ και ένδεκα και την Αποκάλυψη δώδεκα, δεκατρία, δεκαέξι, δεκαεπτά και δεκαοκτώ. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, τόσο το Ρεπουμπλικανικό κέρας των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και το Προτεσταντικό κέρας (ο Αντβεντισμός) έχουν λησμονήσει ποιος είναι ο παπισμός. Το 1798 είναι το πρώτο έτος κατά το οποίο τα έθνη του υπόλοιπου κόσμου αναγνώρισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κυρίαρχο έθνος, και είναι επίσης το έτος κατά το οποίο το μήνυμα του πρώτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία.

Το «σύνθημα» ενός Προτεστάντη εκείνη την εποχή ήταν: «η Βίβλος και μόνον η Βίβλος». Οι Προτεστάντες αυτοπροσδιορίζονται ως υπερασπιστές μόνον της Βίβλου, και όταν ο Αντβεντισμός ανέλαβε τον μανδύα τους κατά την έλευση του δευτέρου αγγέλου, αποδέχθηκε εκείνο το «σύνθημα» και κατόπιν χαρακτηρίσθηκε ως «ο λαός του βιβλίου». Τους είχε δοθεί, μέσω της διακονίας του William Miller, ένα σύνολο κανόνων που, εάν χρησιμοποιούνταν ορθώς, θα άνοιγε τη Βίβλο στη διάνοια όλων όσοι επιθυμούσαν να ακούσουν. Οι Κανόνες Προφητικής Ερμηνείας του Miller είναι εκείνο το οποίο η έμπνευση λέγει ότι πρέπει να μελετούμε, εάν πρόκειται να δώσουμε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου.

Μπορείτε να διαβάσετε λεπτομερέστερα σχετικά με τους κανόνες του William Miller στο άρθρο με τίτλο William Miller, στην κατηγορία Prophetic Keys.

Στη «μελέτη της Βίβλου μας, όλοι θα πράξουμε σοφά εάν δώσουμε προσοχή στις αρχές που εκτίθενται» μέσα στους κανόνες προφητικής ερμηνείας του «Πατέρα Μίλλερ». Στο κέρας του Προτεσταντισμού δόθηκε το ιερό έγγραφο που ονομάζουμε Βίβλο, και του ανατέθηκε επίσης η ευθύνη να υπερασπίζεται και να προάγει τις αρχές που περιέχονται σε αυτό· και στο προτεσταντικό κέρας δόθηκε επίσης ένα σύνολο κανόνων, ώστε να ορθοτομεί ορθά το νόημα και την πρόθεση των ιερών εγγράφων.

Στο κέρας του Ρεπουμπλικανισμού δόθηκε ένα ιερό έγγραφο, το οποίο ονομάζουμε Σύνταγμα, και του ανατέθηκε επίσης η ευθύνη να υπερασπίζεται και να προάγει τις αρχές που περιέχονται σε αυτό. Στο Ρεπουμπλικανικό κέρας δόθηκε επίσης ένα σύνολο κανόνων, ώστε να ορθοτομεί το νόημα και την πρόθεση του ιερού εγγράφου. Οι κανόνες που δόθηκαν για την ορθή ορθοτόμηση του Συντάγματος είναι το Bill of Rights, και αυτό κατοχυρώνει τον σπουδαιότερο σκοπό του Συντάγματος στους πρώτους κανόνες του Bill of Rights. Η Πρώτη Τροπολογία που απαριθμείται στο Bill of Rights είναι η ελευθερία της θρησκείας, της έκφρασης, του λόγου και του Τύπου.

Ο νόμος της Κυριακής αποτελεί ανοικτή επίθεση κατά του πρώτου άρθρου του Συντάγματος, το οποίο εγγυάται τη θρησκευτική ελευθερία, η οποία καταργείται με τον νόμο της Κυριακής, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος του Συντάγματος, το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας και την αρχή του διωγμού εναντίον εκείνων που τότε διακηρύττουν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου με δυνατή κραυγή. Εκείνοι που διακηρύττουν τη δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου και διαμαρτύρονται κατά της καταστροφής της Πρώτης Τροπολογίας και του Συντάγματος διώκονται από εκείνους που υποτίθεται ότι διαφυλάττουν και εφαρμόζουν τους ιερούς κανόνες, οι οποίοι υπερασπίζονται το ιερό έγγραφο που είχαν χειροτονηθεί να υπερασπίζονται. Αυτό αποτελεί απεικόνιση της κατανόησης και της εφαρμογής των παράλληλων ιστοριών των δύο κεράτων του αρνιοειδούς θηρίου της γης. Οι ιδρυτικοί Πατέρες του Συντάγματος παραλληλίζονται με τον Πατέρα Μίλλερ. Ο όρος Πατήρ, όπως χρησιμοποιείται για τον Μίλλερ, χρησιμοποιείται για να δηλώσει έναν ηγέτη, όχι έναν παπικό ιερέα. Η Αγία Γραφή απαγορεύει να αποκαλούνται οι άνθρωποι πατέρες όταν ομολογούν ότι είναι πνευματικοί οδηγοί. Οι Μιλλερίτες ονομάζονται από τον πατέρα τους, όπως συμβαίνει συχνά. Το να διαφύγει κανείς αυτή η διάκριση σημαίνει να διαφύγει ένα μέρος του τι σημαίνει το μήνυμα του Ηλία, όταν στρέφει τις καρδιές των πατέρων προς τα τέκνα και αντιστρόφως.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Ησαΐα 23 είναι η έκτη βασιλεία της Βιβλικής προφητείας και παραμένουν έτσι έως ότου ανατρέψουν το Σύνταγμά τους με τον ταχέως πλησιάζοντα νόμο της Κυριακής. Η έκτη βασιλεία εξουσιάζει επί εβδομήντα προφητικά έτη, τα οποία είναι οι ημέρες ενός βασιλέως. Η βασιλεία (ένας βασιλεύς είναι μία βασιλεία) που εξουσίασε επί εβδομήντα έτη ήταν η Βαβυλώνα. Κατά τη διάρκεια των εβδομήντα ετών, το κέρας του κράτους ήταν η κυβέρνηση της Βαβυλώνας και το κέρας της εκκλησίας ήταν οι Χαλδαίοι. Ο Δανιήλ, ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Και τα δύο κέρατα και ο λαός του Θεού αντιπροσωπεύονται στη μαρτυρία του Δανιήλ. Τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα ήταν οι ημέρες ενός βασιλέως, τις οποίες χρησιμοποιεί ο Ησαΐας για να προσδιορίσει ότι η προφητική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και η ιστορία του Αντβεντισμού εκτείνονται από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής.

Η διαπίστωση ότι η γραμμή της προφητικής ιστορίας για τα δύο κέρατα των Ηνωμένων Πολιτειών μάς επιτρέπει να εξετάσουμε το τέλος και την αρχή, χρησιμοποιώντας τους δύο μάρτυρες-κέρατα για να προσδιορίσουμε το χαρακτηριστικό του άλλου κέρατος. Άλλωστε, όλα τα κέρατα ήταν ίδια. Στον Δανιήλ υπήρχαν κέρατα, μερικά συντριμμένα, και κέρατα που ανέτειλαν από το συντριμμένο κέρας. Μερικά κέρατα στον Δανιήλ δεν είχαν το ίδιο μέγεθος μεταξύ τους, αναφαινόμενα αργότερα από τα άλλα. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, με τα δύο κέρατα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά τα δύο κέρατα παραλληλίζονται το ένα με το άλλο μέσα στην ίδια ιστορία και παράγουν τα ίδια ορόσημα, αν και διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον σκοπό τους. Υπάρχουν επίσης επιφυλάξεις μέσα στην ιστορία, οι οποίες είναι επίσης σημαντικό να κατανοηθούν.

Στην αρχή του Αντβεντισμού υπήρξε μια μετάβαση από την προφητική ιστορία που αντιπροσωπεύεται από την εκκλησία της Φιλαδελφείας προς την εκκλησία της Λαοδίκειας. Πρέπει, επομένως, στο τέλος να υπάρξει μια μετάβαση από την προφητική ιστορία της Λαοδίκειας. Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού περιλαμβάνει το φως αυτής της κατανόησης, και αυτό αποτελεί μέρος εκείνου που αποσφραγίζεται κατά τον παρόντα καιρό.

Και «μετά το τέλος εβδομήκοντα ετών» ο πάπας θα «τραγουδήσει» και η «λησμονημένη» «πόρνη» θα ενθυμηθεί. Αυτή «ενθυμείται» κατά τον νόμο της Κυριακής, όπου το ζήτημα είναι μεταξύ της λατρείας του ήλιου ή της λατρείας της ημέρας την οποία ο νόμος του Θεού υπενθύμισε στην ανθρωπότητα να «ενθυμείται».

Σε αυτό το άρθρο διαπιστώσαμε ότι η ιστορία της εβδομηκονταετούς κυριαρχίας της Βαβυλώνας προτυπώνει την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής. Σε προηγούμενο άρθρο, και συχνά στους Πίνακες του Αββακούμ, επισημαίνουμε ότι η αιχμαλωσία στην Αίγυπτο και η απελευθέρωση από αυτήν προτυπώνουν επίσης την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και του λαού του Θεού. Αυτές οι τέσσερις ιστορίες—της Βαβυλώνας, της Αιγύπτου, του Αντβεντισμού και των Ηνωμένων Πολιτειών—δεν είναι οι μόνες γραμμές που μπορούν να τεθούν επάνω σε αυτές τις γραμμές, αλλά όταν εφαρμόζουμε τον κανόνα της πρώτης μνείας σε αυτές τις τέσσερις γραμμές, το αποτέλεσμα είναι απολύτως εκπληκτικό. Θα κλείσω αυτό το άρθρο με μία απλή και μερική απεικόνιση αυτού που εννοώ, και αυτού που προτίθεμαι να συνεχίσω όταν εξετάσουμε περαιτέρω, σε μεταγενέστερο χρόνο, την ιστορία του Ησαΐα είκοσι τρία.

Η ιστορία της Βαβυλώνας έχει έναν βασιλέα που μετεστράφη στην αρχή και έναν πονηρό βασιλέα στο τέλος. Δεν έχει σημασία αν θα ήταν ο Biden ή ο Trump, διότι το βιβλίο του Δανιήλ διδάσκει ότι ο Θεός είναι εκείνος που ανυψώνει άρχοντες και τους καθαιρεί. Εκείνο που μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο για έναν ηγέτη είτε Δημοκρατικό είτε Ρεπουμπλικανό κατά τον χρόνο του νόμου της Κυριακής είναι ότι πρόκειται για πονηρό ηγέτη. Ο Ναβουχοδονόσορ ήταν η Βαβυλώνα· ήταν ο τύραννος της Βαβυλώνας, πρόθυμος να ρίξει τρεις αγαθούς άνδρες στη φωτιά. Όμως τελικώς μετεστράφη προς τον Θεό του Δανιήλ. Δεν συνέβη το ίδιο με τον τελευταίο ηγέτη, τον Βαλτάσαρ. Ήταν πονηρός βασιλεύς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προφητεία αρχίζουν ως αρνίο, σύμβολο του Χριστού και της θυσίας Του για την ανθρωπότητα. Στο τέλος οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μιλήσουν ως δράκων. Η μεταβολή από τον Χριστό στον Σατανά σε αυτή τη γραμμή της ιστορίας παριστάνεται από τη διαφορά μεταξύ του Ναβουχοδονόσορος και του Βαλτάσαρ.

Σημειώστε ότι ο πονηρός Βαλτάσαρ ήταν ο άφρων βασιλιάς. Υπέστη την ίδια κρίση με τον πατέρα του Ναβουχοδονόσορ, διότι αμφότερες οι κρίσεις παριστάνονταν ως οι «επτά καιροί» του Λευιτικού εικοστού έκτου. Ο Ναβουχοδονόσορ βρισκόταν στους αγρούς ζώντας σαν θηρίο επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες, πράγμα που αντιστοιχεί σε επτά βιβλικά έτη, και η κρίση του υιού του, του Βαλτάσαρ, η οποία γράφτηκε στον τοίχο, παριστά επίσης τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι. Η διαφορά ήταν ότι η κρίση εναντίον του Ναβουχοδονόσορ τον μετέστρεψε και τον έκανε σοφό βασιλιά, ενώ η κρίση του Βαλτάσαρ ήταν επί του άφρονος βασιλέως.

Το γραμμένο μήνυμα επάνω στον τοίχο για τον τελευταίο πρόεδρο είναι η πρώτη τροπολογία, η οποία προσδιορίζει το «τείχος» του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους, το οποίο ο τελικός μωρός βασιλιάς δεν κατανοεί. Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι αντιπροσωπεύουν μια «διασπορά του λαού», η οποία πραγματοποιείται από τον βασιλιά του βορρά κατά τον νόμο της Κυριακής. Αυτή η διασπορά είναι η εθνική καταστροφή που ακολουθεί τον νόμο της Κυριακής. Το έκτο έθνος λησμόνησε τα διδάγματα των ιδρυτών πατέρων του, οι οποίοι συνέταξαν το Σύνταγμα για να προστατεύει όχι μόνο από μια διεφθαρμένη εκκλησία, αλλά και από τους τυραννικούς Ευρωπαίους βασιλείς με τους οποίους κοιμήθηκε η διεφθαρμένη γυναίκα. Οι ιδρυτές πατέρες αντιπροσωπεύουν εκείνους που απέρριψαν τον παπισμό και τους βασιλείς της Ευρώπης, διότι γνώριζαν από τη δική τους εμπειρία, αφού εξήλθαν από μια διασπορά χιλίων διακοσίων εξήντα ετών παπικού σκότους, ότι οι προστασίες απέναντι σε εκείνο το είδος τυραννίας έπρεπε να αποτελούν το κεντρικό στοιχείο του νέου τους Συντάγματος. Ήταν σοφοί πατέρες, είχαν αρνοειδή φύση, αλλά δεν θα συμβεί το ίδιο με τον τελευταίο πατέρα, διότι αυτός θα μιλήσει ως δράκων. Οι Πατέρες εξήλθαν από μια διασπορά και ο υιός επιστρέφει σε διασπορά. Ο τύραννος και στις δύο περιπτώσεις είναι ο πρώτος παπισμός και ο έσχατος παπισμός.

Το σύμβολο της κρίσεως επί του Ναβουχοδονόσορος, του πρώτου βασιλέως, και επί του τελευταίου βασιλέως, του Βαλτάσαρ, ήταν ο διασκορπισμός των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Ο Ναβουχοδονόσορ τον έζησε, και ο Βαλτάσαρ τον είχε γραμμένο επάνω στον τοίχο ως επιτύμβιό του, αυτήν ακριβώς τη νύχτα που πέθανε. Το σύμβολο του Δημοκρατικού κέρατος στην αρχή ήταν η διαφυγή του από τη δουλεία του βασιλέως του βορρά, και το σύμβολο του Δημοκρατικού κέρατος στο τέλος του είναι η αιχμαλωσία που επιφέρεται από τον βασιλέα του βορρά. Ο νόμος της Κυριακής είναι η «ίδια νύχτα» κατά την οποία πεθαίνει ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας. Και στις τέσσερις απεικονίσεις, στον Βαλτάσαρ, στον Ναβουχοδονόσορ, και στην αρχή και στο τέλος του Δημοκρατικού κέρατος, το είκοσι πέντε είκοσι του Λευιτικού είκοσι έξι είναι το σύμβολο που παριστάνεται στην αρχή και στο τέλος. Αυτό αντιπροσωπεύει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα.

Η πρώτη «χρονική προφητεία» που ανακάλυψε ο Ουίλλιαμ Μίλλερ ήταν το εικοσιπέντε είκοσι του Λευιτικού είκοσι έξι. Ήταν ο πρώτος λίθος στο θεμέλιο που έθεσε ο Ιησούς μέσω του έργου του Μίλλερ. Ήταν επίσης η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια που παραμερίστηκε από τον Αντβεντισμό το 1863. Όταν όλοι οι λίθοι της αλήθειας του Μίλλερ τοποθετήθηκαν στο θεμέλιο, εκείνες οι αλήθειες απεικονίζονταν επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ, οι οποίες είναι τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850. Αυτές οι δύο πλάκες αντιπροσωπεύουν τη διαθηκική σχέση μεταξύ του Θεού και του ονομασμένου λαού Του, ακριβώς όπως οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών αντιπροσώπευαν τη διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ.

Στο τέλος του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, όταν αυτός εξεμένεται από το στόμα του Κυρίου κατά τον κυριακάτικο νόμο, η γραφή επάνω στον τοίχο είναι εκείνοι οι δύο ιεροί πρωτοποριακοί χάρτες. Χάρτες τους οποίους αδυνατούν να διαβάσουν, διότι αρνήθηκαν να ωφεληθούν από το προειδοποιητικό μήνυμα στην αρχή της ιστορίας τους….

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 1837 στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε ένα σύνθετο γεγονός, το οποίο προκλήθηκε από έναν συνδυασμό οικονομικών παραγόντων, πολιτικών και κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων.

Κερδοσκοπική φούσκα: Κατά τα έτη που προηγήθηκαν του 1837, σημειώθηκε έξαρση κερδοσκοπίας στη γη και στις επενδύσεις, η οποία υποκινήθηκε εν μέρει από τη δυτική επέκταση της χώρας. Η κερδοσκοπία επί της γης, ιδίως στα δυτικά σύνορα, οδήγησε σε διογκωμένες τιμές γης και σε υπερβολικό δανεισμό.

Εύκολη Πίστωση και Κερδοσκοπικός Δανεισμός: Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χορηγούσαν μεγάλα ποσά πίστωσης και δανείων, συχνά χωρίς επαρκείς εξασφαλίσεις. Η εύκολη αυτή πρόσβαση στην πίστωση συνέβαλε στην κερδοσκοπική έξαρση και αύξησε τους κινδύνους χρηματοπιστωτικής αστάθειας.

Υπερβολική επέκταση των τραπεζών: Οι τράπεζες επέκτειναν ταχέως τις δραστηριότητές τους, εκδίδοντας συχνά περισσότερο χαρτονόμισμα (τραπεζογραμμάτια) απ’ όσο διέθεταν σε μεταλλικό νόμισμα (χρυσό και άργυρο) για να το καλύψουν. Η πρακτική αυτή, γνωστή ως «wildcat banking», είχε ως αποτέλεσμα την υπερπληθώρα ανεξέλεγκτου και αναξιόπιστου νομίσματος σε κυκλοφορία.

Οι Οικονομικές Πολιτικές του Τζάκσον: Οι πολιτικές του Προέδρου Άντριου Τζάκσον συνέβαλαν στην επιδείνωση της κρίσεως. Το 1836 εξέδωσε το Specie Circular, το οποίο απαιτούσε οι δημόσιες γαίες να αγοράζονται με μεταλλικό νόμισμα (χρυσό και άργυρο) και όχι με χαρτονόμισμα. Αυτό οδήγησε σε αγώνα δρόμου για τη μετατροπή των τραπεζογραμματίων σε μεταλλικό νόμισμα, προκαλώντας χρηματοοικονομικές πιέσεις και τραπεζικές χρεοκοπίες.

Διεθνείς Παράγοντες: Η κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάστηκε επίσης από τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες. Η ύφεση της βρετανικής οικονομίας, ενός σημαντικού εμπορικού εταίρου των Ηνωμένων Πολιτειών, οδήγησε σε μείωση της ζήτησης για αμερικανικά αγαθά και εξαγωγές. Αυτό, με τη σειρά του, επηρέασε τις αμερικανικές επιχειρήσεις και συνέβαλε στην οικονομική δυσχέρεια.

Πανικός και Μαζικές Αναλήψεις από τις Τράπεζες: Τον Μάιο του 1837, μια σειρά χρηματοπιστωτικών κλυδωνισμών, συμπεριλαμβανομένων τραπεζικών καταρρεύσεων και πιστωτικών συρρικνώσεων, οδήγησε σε πανικό μεταξύ των επενδυτών και των καταθετών. Ο πανικός αυτός προκάλεσε ένα κύμα μαζικών αναλήψεων από τις τράπεζες και μια σοβαρή συρρίκνωση της πίστωσης.

Συρρίκνωση της Προσφοράς Χρήματος: Καθώς οι τράπεζες κατέρρεαν και η πίστωση περιοριζόταν, η συνολική προσφορά χρήματος στην οικονομία συρρικνώθηκε σημαντικά. Αυτή η συρρίκνωση της προσφοράς χρήματος επιδείνωσε τις οικονομικές δυσχέρειες και βάθυνε την ύφεση. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων οδήγησε σε σοβαρή οικονομική κάμψη, η οποία χαρακτηριζόταν από τραπεζικές χρεοκοπίες, ανεργία, μείωση των καταναλωτικών δαπανών και γενική οικονομική ύφεση.