Η εκκλησία της Περγάμου είχε την αφετηρία της στο Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313, οπότε τελέστηκε ο τέταρτος γάμος βάσει συνθήκης του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, μεταξύ της Κωνσταντίας και του Λικινίου. Η Κωνσταντία δόθηκε σε γάμο, στο πλαίσιο της συνθήκης, στον Λικίνιο, αυτοκράτορα της Ανατολής, από τον αυτοκράτορα της Δύσης, τον Μέγα Κωνσταντίνο. Η Κωνσταντία ήταν ετεροθαλής αδελφή του Κωνσταντίνου και ο γάμος της τελέστηκε σε συνδυασμό με την έκδοση του Διατάγματος. Η γαμήλια συνθήκη δεν διήρκεσε και στη συνέχεια ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε εκ νέου. Η Κωνσταντία παρέμεινε στο πλευρό του Λικινίου καθ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και ικέτευσε τον Κωνσταντίνο να χαρίσει τη ζωή στον Λικίνιο, αφού τον νίκησε το 324. Ο Κωνσταντίνος αρχικά χάρισε τη ζωή στον Λικίνιο, αλλά αργότερα διέταξε την εκτέλεσή του. Η ίδια η Κωνσταντία έζησε στη συνέχεια στην αυλή του Κωνσταντίνου έως περίπου το 330.
Ο τέταρτος γάμος βάσει συνθήκης του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, τον Φεβρουάριο του 313, εγκαινίασε τη συμβολική περίοδο που αντιπροσωπεύεται από την Πέργαμο, και η περίοδος της εκκλησίας της Περγάμου διήρκεσε έως την έναρξη της εκκλησίας των Θυατείρων, όταν η παπική εξουσία ανήλθε στον θρόνο το 538. Το 538 σηματοδότησε το τέλος της Περγάμου και επίσης τον πέμπτο γάμο βάσει συνθήκης του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, καθώς η παπική εκκλησία κατέλαβε τη θέση της στον θρόνο μέσω ενός προφητικού γάμου βάσει συνθήκης με τις πολιτικές εξουσίες της Ρώμης. Η Πέργαμος άρχισε με μια γαμήλια συνθήκη άλφα το 313 και τελείωσε με έναν γάμο βάσει συνθήκης ωμέγα το 538. Το 1798, οι βασιλείς της Ευρώπης διαζεύχθηκαν την παπική τους νύφη, όταν ο Ναπολέων αιχμαλώτισε τον πάπα.
Η αιχμαλωσία και το διαζύγιο της παπικής νύφης είχαν προτυπωθεί από τον πρώτο κιόλας γάμο που συνάφθηκε βάσει συνθήκης, ο οποίος αναφέρεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και τελέστηκε μεταξύ της Πτολεμαϊκής και της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας. Σε εκπλήρωση των εδαφίων έξι έως οκτώ, το 252 π.Χ., ο Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος (βασιλιάς του νότου) έδωσε την κόρη του Βερενίκη σε γάμο στον Αντίοχο Β΄ τον Θεό (βασιλιά του βορρά), προκειμένου να τερματιστεί ο Δεύτερος Συριακός Πόλεμος. Η συμφωνία απαιτούσε από τον Αντίοχο να αποπέμψει τη σύζυγό του Λαοδίκη και τους γιους της. Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Β΄ το 246 π.Χ., ο Αντίοχος δέχθηκε ξανά τη Λαοδίκη και απέπεμψε τη Βερενίκη. Στη συνέχεια, η Λαοδίκη έβαλε να δηλητηριάσουν τον Αντίοχο και οργάνωσε τη δολοφονία της Βερενίκης και του γιου της, ο οποίος ήταν ακόμη βρέφος. Έτσι, η Βερενίκη, όπως καταγράφει το εδάφιο, «δεν διατήρησε τη δύναμή της» και «παραδόθηκε».
Ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης, αδελφός της Βερενίκης («ένας βλαστός από τις ρίζες της»), έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου και εισέβαλε στο βασίλειο των Σελευκιδών για να πάρει εκδίκηση για την αδελφή του, αρχίζοντας τον Γ΄ Συριακό Πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε από το 246 έως το 241 π.Χ. Ο Πτολεμαίος κατέλαβε σημαντικές πόλεις (μεταξύ των οποίων η Σελεύκεια και η Αντιόχεια), προέλασε βαθιά στην επικράτεια των Σελευκιδών και πήρε μαζί του τεράστια λεία, στην οποία περιλαμβάνονταν πολλά είδωλα και ιερά σκεύη που ο Καμβύσης είχε παλαιότερα αφαιρέσει από την Αίγυπτο. Επέστρεψε στην Αίγυπτο με τα λάφυρα, εκπληρώνοντας την πρόρρηση ότι οι θεοί τους και τα πολύτιμα αντικείμενά τους θα μεταφέρονταν στην Αίγυπτο σε αιχμαλωσία.
Ο πρώτος γάμος συμμαχίας στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ προεικόνιζε τον γάμο συμμαχίας του 538 μεταξύ της παπικής Ρώμης και των βασιλέων της Ευρώπης. Στα εδάφια έξι έως οκτώ, ο βασιλέας του νότου δίνει μια νύφη για τη σύναψη μιας συνθήκης, η οποία στη συνέχεια παραβιάζεται. Την παραβίαση της συνθήκης ακολουθούν η εισβολή στο βόρειο βασίλειο, η κατάκτηση της επικράτειάς του και η αφαίρεση των θησαυρών του. Στην αντίστοιχη ιστορική εξέλιξη, ο Ναπολέων, εκπροσωπώντας τον βασιλέα του νότου, επέβαλε τη Συνθήκη του Τολεντίνο στα Παπικά Κράτη το 1797. Το επόμενο έτος, γαλλικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Μπερτιέ εισήλθαν στη Ρώμη και αιχμαλώτισαν τον πάπα Πίο ΣΤ΄, ο οποίος εκπροσωπούσε τον βασιλέα του βορρά. Οι Γάλλοι κατέσχεσαν επίσης θησαυρούς από τη Ρώμη και τους μετέφεραν στη Γαλλία, σε αντιστοιχία με την εκ μέρους του Πτολεμαίου μεταφορά θησαυρών από το βόρειο βασίλειο στην Αίγυπτο.
Η γαμήλια συνθήκη που συνήφθη στο Μιλάνο το 313 έθεσε τέλος σε έναν εμφύλιο πόλεμο, όπως ακριβώς η γαμήλια συνθήκη μεταξύ της βόρειας και της νότιας αυτοκρατορίας του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου και του Αντιόχου Β΄ Θεού έθεσε τέλος στον Β΄ Συριακό Πόλεμο. Το διαζύγιο μεταξύ της δυτικής και της ανατολικής αυτοκρατορίας το 324 είχε προτυπωθεί όταν ο Αντίοχος διαζεύχθηκε, το 246 π.Χ., την Αιγύπτια σύζυγό του, την οποία είχε νυμφευθεί βάσει συνθήκης. Και τα δύο διαζύγια αντιστοιχούν στο διαζύγιο του 1798.
Η Πέργαμος καλύπτει μια περίοδο 225 ετών, από το 313 έως το 538. Η περίοδος αυτή άρχισε με τον δεύτερο γάμο βάσει συνθήκης της ειδωλολατρικής Ρώμης και έληξε με τον πρώτο γάμο βάσει συνθήκης της παπικής Ρώμης. Η προφητική ιστορία της Περγάμου συνδέει τους δύο γάμους βάσει συνθήκης της ειδωλολατρικής Ρώμης με τους δύο γάμους βάσει συνθήκης της παπικής Ρώμης, όπως ακριβώς η αλληλουχία των επτά Κλεοπατρών συνδέει τους δύο γάμους βάσει συνθήκης της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών με τους δύο γάμους βάσει συνθήκης της ειδωλολατρικής Ρώμης. Δύο γάμοι στην αυτοκρατορία των Σελευκιδών συνδέθηκαν μέσω της Κλεοπάτρας με τους δύο γάμους της αυτοκρατορίας της ειδωλολατρικής Ρώμης, οι οποίοι, με τη σειρά τους, συνδέθηκαν με τους δύο γάμους της παπικής Ρώμης μέσω της συμβολικής εκκλησίας της Περγάμου.
Ο γάμος άλφα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών το 252 π.Χ. προεικόνιζε τον γάμο ωμέγα της Κλεοπάτρας Σύρας, κόρης του Αντιόχου του Μεγάλου, με τον Πτολεμαίο Ε΄ το 193 π.Χ. στη Ραφία. Ο γάμος εκείνος τερμάτισε τον Πέμπτο Συριακό Πόλεμο. Ο γάμος άλφα που επισφράγισε τη συνθήκη της ειδωλολατρικής Ρώμης τελέστηκε το 40 π.Χ. μεταξύ του Μάρκου Αντωνίου και της Οκταβίας. Η Οκταβία ήταν αδελφή του Οκταβιανού, ο οποίος αργότερα έγινε γνωστός ως Αύγουστος Καίσαρας. Ο γάμος του 40 π.Χ. συνδεόταν με τη Συνθήκη του Βρινδησίου. Ο Αντώνιος χώρισε την Οκταβία για χάρη της Κλεοπάτρας το 32 π.Χ., αναζωπυρώνοντας έτσι τον εμφύλιο πόλεμο που είχε λήξει με τη συνθήκη του 40 π.Χ. Ο Μάρκος Αντώνιος ήταν ο ανταγωνιστής στην Ανατολή και ο Οκταβιανός ο αντίπαλος στη Δύση. Στην αιγυπτιακή ιστορία υπήρξαν επτά Κλεοπάτρες. Η πρώτη αντιπροσώπευε τη γαμήλια συνθήκη ωμέγα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ενώ η έβδομη και τελευταία Κλεοπάτρα αντιπροσώπευε το διαζύγιο που διέλυσε τον γάμο άλφα με τον οποίο είχε επισφραγιστεί η συνθήκη της ειδωλολατρικής Ρώμης.
Ο Χριστός πάντοτε απεικονίζει το τέλος μέσω της αρχής, οπότε ο γάμος άλφα των Σελευκιδών το 252 π.Χ. αντιστοιχεί στον γάμο ωμέγα των Σελευκιδών το 193 π.Χ. Το άλφα και το ωμέγα της ιστορίας των Σελευκιδών αντιστοιχούν αμφότερα στους γάμους άλφα και ωμέγα τόσο της ειδωλολατρικής όσο και της παπικής Ρώμης. Ο γάμος ωμέγα της ειδωλολατρικής Ρώμης το 313 ήταν επίσης ο βάσει συνθήκης γάμος άλφα της Περγάμου και προεικόνιζε τον βάσει συνθήκης γάμο ωμέγα της Περγάμου, ο οποίος ήταν επίσης η γαμήλια συνθήκη άλφα της παπικής Ρώμης το 538. Αυτό θέτει σε αντιστοιχία και τους δύο βάσει συνθήκης γάμους της ειδωλολατρικής Ρώμης, τον άλφα και τον ωμέγα, με τον γάμο άλφα της παπικής Ρώμης το 538. Ο γάμος ωμέγα της παπικής Ρώμης επέρχεται με τον επικείμενο νόμο περί Κυριακής. Το άλφα του 538 προεικονίζει το ωμέγα του νόμου περί Κυριακής, και το άλφα του 538 προεικονίστηκε από τη Συνθήκη του Βρινδησίου το 40 π.Χ. και τον βάσει συνθήκης γάμο του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313. Ο γάμος άλφα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών το 252 π.Χ. αντιστοιχεί στον βάσει συνθήκης γάμο της παπικής Ρώμης το 538 και, ως γάμος άλφα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αντιστοιχεί επίσης στον γάμο ωμέγα στη Ραφία το 193 π.Χ.
Οι γαμήλιες συμμαχίες του βορρά και του νότου το 252 και το 193 π.Χ. αντιστοιχούν στη γαμήλια συμμαχία του 538, η οποία αντιστοιχεί στις γαμήλιες συμμαχίες της ειδωλολατρικής Ρώμης το 40 π.Χ. και το 313. Και οι πέντε γαμήλιες συμμαχίες που παρουσιάζονται στην ιστορία του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ βρίσκουν την τέλεια εκπλήρωσή τους στην έκτη και τελευταία γαμήλια συμμαχία, με τον επικείμενο νόμο περί Κυριακής. Οι δύο πρώτοι γάμοι είναι πόλεμοι μεταξύ αντιπάλων του βορρά και του νότου, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος αντιπροσωπεύουν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ ανατολής και δύσης. Ο πέμπτος και ο έκτος γάμος αντιπροσωπεύουν πνευματικό πόλεμο μεταξύ ανατολής και δύσης· μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού· ή μεταξύ κράτους και εκκλησίας. Μια βασική διαφορά μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού είναι ότι οι Ορθόδοξοι αποδέχονται αυτό που αποκαλείται «καισαροπαπισμός».
Καισαροπαπισμός
Ο καισαροπαπισμός είναι ο συνδυασμός Εκκλησίας και κράτους, με το κράτος να έχει τον έλεγχο της μεταξύ τους σχέσης. Ο Ρωμαιοκαθολικισμός απορρίπτει αυτή τη δομή και εμμένει στο διάταγμα που εξέδωσε ο Ιουστινιανός το 533, το οποίο αναγνώριζε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως κεφαλή των Εκκλησιών και ως διορθώτρια των αιρετικών. Η πνευματική πάλη των δύο τελευταίων γάμων που συνήφθησαν βάσει συνθηκών αφορούσε το κατά πόσον ο άνδρας, που αντιπροσωπεύει την πολιτειακή εξουσία, εξουσιάζει τη γυναίκα, που αντιπροσωπεύει την εκκλησιαστική εξουσία. Ο πνευματικός πόλεμος περιλάμβανε επίσης διαφορές ως προς ορισμένες πτυχές της λατρείας εντός της Εκκλησίας και ως προς τη διδασκαλία που είναι γνωστή ως «filioque».
Φιλιόκβε
Filioque σημαίνει «και ο Υιός». Η κατανόηση της σημασίας του όρου «filioque» απαιτεί μια προφητική θεώρηση της πόλης της Νίκαιας, όπου υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το «Σύμβολο της Νίκαιας». Η Νίκαια συνδέεται προφητικά με τη γραμμή του Ισλάμ, διότι εκεί σημειώνεται η δεύτερη ιστορική μάχη της Νίκαιας, ενώ συνδέεται επίσης προφητικά με τον πνευματικό πόλεμο του ανατολικού και του δυτικού καθολικισμού. Ο πάπας Λέων, ως σύμβολο, συνδέεται επίσης με τη Νίκαια και με την προφητική μαρτυρία του Συμβόλου της Νίκαιας.
Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ επισημαίνονται έξι γάμοι που επισφραγίζουν συνθήκες, και οι τέσσερις πρώτοι αποτελούν στρατιωτικές συγκρούσεις είτε μεταξύ βορρά και νότου είτε μεταξύ ανατολής και δύσης. Οι δύο τελευταίοι αποτελούν πνευματικές συγκρούσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Καθολικών της Ανατολής και των Ρωμαιοκαθολικών της Δύσης. Ο έκτος και τελευταίος γάμος που επισφραγίζει συνθήκη θα περιλαμβάνει τον συμβολισμό της διαμάχης γύρω από το Σύμβολο της Νικαίας, θα περιλαμβάνει επίσης έναν πάπα Λέοντα και, εν τέλει, θα υποστηρίξει τη ρωμαιοκαθολική αντίληψη για τη σύζευξη Εκκλησίας και κράτους, η οποία απορρίπτει τον «καισαροπαπισμό» που πρεσβεύουν οι Ορθόδοξοι της Ανατολής και ο οποίος αναγνωρίζει την πολιτική εξουσία ως αρχή υπεράνω της Εκκλησίας.
«Αλλά τι είναι η “εικόνα προς τιμήν του θηρίου”; Και πώς πρόκειται να σχηματιστεί; Η εικόνα κατασκευάζεται από το θηρίο με τα δύο κέρατα και είναι μια εικόνα προς τιμήν του θηρίου. Ονομάζεται επίσης εικόνα του θηρίου. Για να μάθουμε, λοιπόν, πώς είναι η εικόνα και πώς πρόκειται να σχηματιστεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου—του παπισμού.
«Όταν η πρωτοχριστιανική εκκλησία διαφθάρηκε, απομακρυνόμενη από την απλότητα του ευαγγελίου και υιοθετώντας ειδωλολατρικές τελετές και έθιμα, έχασε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού· και, για να ελέγχει τις συνειδήσεις του λαού, επιζήτησε τη στήριξη της κοσμικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο παπισμός, μια εκκλησία που έλεγχε την εξουσία του κράτους και τη χρησιμοποιούσε για να προωθεί τους δικούς της σκοπούς, ιδιαίτερα για την τιμωρία της “αίρεσης”. Για να δημιουργήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια εικόνα του θηρίου, η θρησκευτική εξουσία πρέπει να ασκεί τέτοιον έλεγχο στην πολιτική κυβέρνηση, ώστε η εξουσία του κράτους να χρησιμοποιείται επίσης από την εκκλησία για την επίτευξη των δικών της σκοπών». Η Μεγάλη Διαμάχη, 443.
Ο καισαροπαπισμός και το filioque αποτελούν τις δύο κύριες διαφορές μεταξύ των Καθολικών της Δύσης και της Ανατολής. Η μία συνίσταται σε διαφωνία σχετικά με την κοσμική εξουσία· η άλλη είναι μια θεολογική διαφωνία ως προς το αν το Άγιο Πνεύμα «εκπορεύεται» μόνο από τον Πατέρα ή αν εκπορεύεται τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πιστεύει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και από τους δύο, ενώ η ανατολική Εκκλησία απορρίπτει το «filioque», αντιτασσόμενη στην προσθήκη σύμφωνα με την οποία το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Χριστό. Η θεωρία του filioque προστέθηκε σταδιακά στο αρχικό Σύμβολο της Πίστεως που διατυπώθηκε στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, τέσσερα χρόνια μετά τον πρώτο νόμο περί Κυριακής και έναν χρόνο αφότου ο Κωνσταντίνος νίκησε τον Λικίνιο και έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το αρχικό Σύμβολο της Πίστεως δεν περιλάμβανε το ζήτημα του «filioque», το οποίο έμελλε τελικά να αποτελέσει έναν από τους δύο κύριους λόγους για τους οποίους χωρίστηκαν η ανατολική και η δυτική Καθολική Εκκλησία.
Στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381, το Σύμβολο της Νικαίας διευρύνθηκε και έλαβε τη μορφή που έγινε γνωστή ως Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Η διευρυμένη διατύπωση σχετικά με το Άγιο Πνεύμα περιλάμβανε τις λέξεις «τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον». Αυτή παραμένει η μορφή του Συμβόλου που χρησιμοποιούν οι Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, χωρίς τη μεταγενέστερη προσθήκη του filioque. Πενήντα χρόνια αργότερα, στη Σύνοδο της Εφέσου το 431, επιβεβαιώθηκε εκ νέου η πίστη που είχε καθοριστεί στη Νίκαια το 325, και η σύνοδος απαγόρευσε την εισαγωγή διαφορετικής πίστης στη θέση της ομολογίας πίστεως της Νικαίας. Η απαγόρευση αυτή έχει χρησιμοποιηθεί από την Ανατολική Εκκλησία ως επιχείρημα κατά της προσθήκης του filioque στο Σύμβολο. Στην Τρίτη Σύνοδο του Τολέδου το 589, το filioque εμφανίστηκε στη λατινική μορφή του Συμβόλου που χρησιμοποιούνταν στην Ισπανία. Η χρήση του συνδεόταν με την εναντίωση στον Αρειανισμό μεταξύ των Βησιγότθων, τονίζοντας την πλήρη θεότητα του Υιού. Η Τρίτη Σύνοδος του Τολέδου αναγνωρίζεται, επομένως, ευρέως ως σημαντικό πρώιμο ορόσημο στην ενσωμάτωση του filioque στο δυτικό Σύμβολο της Πίστεως.
Κατά τον 8ο και τον 9ο αιώνα, το filioque καθιερώθηκε στις Εκκλησίες που βρίσκονταν υπό την εξουσία του Καρλομάγνου και των Καρολιδών. Υποστηρίχθηκε σε συνόδους της Δύσης και έγινε σταδιακά αποδεκτό σε ολόκληρη τη λατινική Ευρώπη, εκτός της Ρώμης. Η Ανατολή πληροφορήθηκε την προσθήκη και άρχισε να διατυπώνει αντιρρήσεις.
Το 1014, ο πάπας Βενέδικτος Η΄ εισήγαγε επισήμως το Σύμβολο της Πίστεως με το filioque στη Θεία Λειτουργία στη Ρώμη. Τότε το filioque καθιερώθηκε στη ρωμαϊκή λατρεία. Η ενέργεια αυτή συχνά θεωρείται το αποφασιστικό βήμα της Δύσης. Το 1054 έλαβαν χώρα οι αμοιβαίοι αφορισμοί του Μεγάλου Σχίσματος, και το filioque ήταν ένα από τα μείζονα θεολογικά ζητήματα που ήδη δίχαζαν την Ανατολή και τη Δύση.
Στη Σύνοδο της Φλωρεντίας του 1438/39, η Εκκλησία της Ρώμης επαναβεβαίωσε το filioque και το πρωτείο εξουσίας του πάπα. Ο αυτοκράτορας της Ανατολής, Ιωάννης Παλαιολόγος, παρέστη στη σύνοδο αυτή. Ο Παλαιολόγος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός και προκάτοχος του Κωνσταντίνου ΙΑ΄, ο οποίος εκπλήρωσε την προφητεία των εκατόν πενήντα ετών που έληξε στις 27 Ιουλίου 1449. Στη σύνοδο του 1438/39, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος επιζήτησε στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη κατά των Οθωμανών και, στο πλαίσιο αυτό, αποδέχθηκε τη ρωμαιοκαθολική θέση ως προς το filioque και το πρωτείο εξουσίας του πάπα. Όταν ο ίδιος και η ελληνική συνοδεία του επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη, η Ανατολική Εκκλησία απέρριψε τη συμφωνία. Σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και οι περισσότερες αποστατημένες προτεσταντικές εκκλησίες διατηρούν το filioque, ενώ η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία το απορρίπτει.
Το 325 ο Μέγας Κωνσταντίνος, το σύμβολο της συμβιβασμένης εκκλησίας της Περγάμου, συγκάλεσε τη Σύνοδο της Νίκαιας και παρέστη σε αυτήν. Κατά τη δεκαεπταετία από το Διάταγμα των Μεδιολάνων έως την προφητική διαίρεση της αυτοκρατορίας το 330, υιοθετήθηκε το Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας.
Το 533 εκδόθηκε το Διάταγμα του Ιουστινιανού και το επόμενο έτος, το 534, τέθηκε σε ισχύ ο Κώδικας του Ιουστινιανού, ενώ το 538 η παπική εξουσία υπερνίκησε το τρίτο εμπόδιο, όταν οι Γότθοι εκδιώχθηκαν από την πόλη της Ρώμης. Κατόπιν, στην Τρίτη Σύνοδο της Ορλεάνης, θεσπίστηκε νόμος για την τήρηση της Κυριακής.
Η περίοδος από το 313 έως το 330 αντιπροσωπεύει το ευρύτερο φράκταλ άλφα της περιόδου των 225 ετών της εκκλησίας της Περγάμου, ενώ η περίοδος από το 533 έως το 538 αντιπροσωπεύει το φράκταλ ωμέγα της. Το έτος 313 σηματοδοτεί το Διάταγμα των Μεδιολάνων και, 225 χρόνια αργότερα, το 538, θεσπίστηκε νόμος περί Κυριακής. Στο πλαίσιο της ευρύτερης ιστορίας άλφα, η περίοδος από το Διάταγμα του 313 έως τον πρώτο ειδωλολατρικό νόμο περί Κυριακής του 321 αντιστοιχεί στην περίοδο από το Διάταγμα του 533 έως τον πρώτο παπικό νόμο περί Κυριακής του 538. Η Πέργαμος παρουσιάζει τρεις απεικονίσεις μιας νομοθετικής πράξης που προηγείται ενός νόμου περί Κυριακής και οδηγεί σε αυτόν. Η Πέργαμος αντιπροσωπεύει επίσης την «αποστασία που θα προηγηθεί», την οποία παρουσίασε ο Παύλος στη δεύτερη επιστολή του προς την εκκλησία της Θεσσαλονίκης.
Κανείς ας μη σας εξαπατήσει με κανέναν τρόπο· διότι η ημέρα εκείνη δεν θα έρθει, αν πρώτα δεν έρθει η αποστασία και δεν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· αυτός που αντιτάσσεται και υψώνει τον εαυτό του πάνω από καθετί που ονομάζεται Θεός ή λατρεύεται, ώστε να κάθεται ως Θεός στον ναό του Θεού, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως Θεό. Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3, 4.
Η αποστασία που προηγήθηκε της αποκάλυψης του πάπα της Ρώμης ως του ανθρώπου της αμαρτίας συμβολίζεται από την εκκλησία της Περγάμου. Σύμφωνα με τον Παύλο, η παρανόηση αυτής της αλήθειας ισοδυναμεί με πίστη σε ένα ψέμα, και, ως συνέπεια αυτής της πίστης στο ψέμα, όλοι όσοι το πιστεύουν θα καταληφθούν από ισχυρή πλάνη (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:10–12). Η ισχυρή πλάνη αντιστοιχεί στην κρίση επί του λαού της διαθήκης και επί της χώρας όπου αναδείχθηκε ο λαός της διαθήκης. Για τη λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, η ισχυρή πλάνη συμβολίζεται από την από μέρους της απόρριψη της ερμηνείας του Ουίλιαμ Μίλερ, ότι «το καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι η ειδωλολατρία γενικά και, ειδικότερα, ότι αντιπροσώπευε την ειδωλολατρική Ρώμη. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ισχυρή πλάνη δεν βασίζεται στην απόρριψη της ερμηνείας του Ουίλιαμ Μίλερ για αυτή την περικοπή, μέσω της οποίας ο Μίλερ κατανόησε ότι «το καθημερινό» ήταν η ειδωλολατρία. Αντίθετα, η πλάνη τους βασίζεται στο ότι λησμόνησαν πως ο άνθρωπος της αμαρτίας που αποκαλύφθηκε μετά την αποστασία της ειδωλολατρικής Ρώμης ήταν η παπική εξουσία. Ο Ρέιγκαν προεικόνισε εκείνη την πλάνη όταν λησμόνησε ότι γνώριζε από την παιδική του ηλικία πως ο πάπας ήταν ο αντίχριστος. Όταν ο Ρέιγκαν συνήψε τη μυστική συμμαχία με το μυστήριο της ανομίας τη δεκαετία του 1980, προεικόνισε την τύφλωση την οποία, σύμφωνα με αυτή την προφητική εφαρμογή, θεωρείται ότι θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ. Είτε αυτή η τύφλωση είναι εκούσια είτε οφείλεται σε παραπληροφόρηση, η προφητική ερμηνεία που παρουσιάζεται εδώ προβλέπει ότι ο Τραμπ θα επαναλάβει την τύφλωση του Ρέιγκαν και, σύμφωνα με τον Παύλο, θα καταληφθεί από ισχυρή πλάνη.
Η Πέργαμος αντιπροσωπεύει την περίοδο του συμβιβασμού και της αποστασίας που προηγήθηκε της ενθρόνισης του παπισμού. Η ιστορία αυτή αντιστοιχεί προφητικά στα τελευταία χρόνια των Ηνωμένων Πολιτειών, μια περίοδο που άρχισε με την προεδρία του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Είτε εξετάζεται η Πέργαμος από το Διάταγμα του 313 έως τον νόμο περί Κυριακής του 538· είτε το άλφα φράκταλ της Περγάμου από το Διάταγμα έως τον πρώτο νόμο περί Κυριακής το 321· είτε το ωμέγα φράκταλ της Περγάμου από το 533 έως τον νόμο περί Κυριακής του 538, και οι τρεις γραμμές αντιπροσωπεύουν την προφητική δομή μιας πολιορκίας.
Στο επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε μια πολιορκία.