کتاب دانیال - شماره یکصد و شش

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

خداوند کارگرانی را فرا می‌خواند تا وارد عرصهٔ پخش کتاب شوند تا کتاب‌هایی که نورِ حقیقتِ حاضر را در خود دارند منتشر شوند. مردم جهان باید بدانند که نشانه‌های زمانه در حال تحقق یافتن‌اند. کتاب‌هایی را که آنان را روشنگرند به دستشان برسانید. «دانیال و مکاشفه»، «مناقشهٔ عظیم»، «پدران و انبیا» و «اشتیاق اعصار» اکنون باید به جهان عرضه شوند. تعالیم والایی که در «دانیال و مکاشفه» نهفته است، به اشتیاقِ بسیار از سوی بسیاری در استرالیا مطالعه شده است. این کتاب وسیله‌ای بوده است برای رساندن نفوسِ گران‌بها به شناختِ حقیقت. هر کاری که ممکن است باید انجام شود تا «اندیشه‌ها دربارهٔ دانیال و مکاشفه» منتشر گردد. من هیچ کتاب دیگری را نمی‌شناسم که بتواند جای این کتاب را بگیرد. این دستِ یاری‌بخشِ خداست.

"کسانی که مدت‌ها در حقیقت بوده‌اند، به خواب رفته‌اند. آنان نیاز دارند که به‌وسیلهٔ روح‌القدس تقدیس شوند. پیام فرشتهٔ سوم باید با صدای بلند اعلام شود. مسائل عظیمی پیش روی ماست. ما وقتی برای از دست دادن نداریم. خدا نکند که اجازه دهیم امور جزئی نوری را که باید به جهان داده شود، تحت‌الشعاع قرار دهند." Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۴۴۴.

چنان‌که پرنده سرگردان است و پرستو در پرواز، نفرینِ بی‌سبب نیز نخواهد آمد. امثال ۲۲:۶.

به من نشان داده شده که خدا در اینجا می‌نمایاند چگونه با گناه در میان کسانی که ادعا می‌کنند قوم نگاه‌دارندهٔ احکام اویند، برخورد می‌کند. کسانی که او به‌طور ویژه با توفیق دیدن جلوه‌های شگفت‌آور قدرتش سرافرازشان کرده است—چنان‌که اسرائیل باستان—و با این همه جسارت می‌کنند دستورات صریح او را نادیده بگیرند، آماج خشم او خواهند شد. او می‌خواهد به قوم خود بیاموزد که نافرمانی و گناه سخت برای او ناخوشایند است و نباید سبک انگاشته شود. او به ما نشان می‌دهد که هرگاه قومش در گناه یافت شوند، باید بی‌درنگ تدابیر قاطعی به کار بندند تا آن گناه را از خود دور سازند، تا ناخشنودی او بر همهٔ ایشان قرار نگیرد. اما اگر گناهان قوم از سوی صاحبان مسئولیت نادیده گرفته شود، ناخشنودی او بر آنان خواهد بود و قوم خدا، به‌طور جمعی، مسئول آن گناهان شناخته خواهند شد. خداوند در رفتار خود با قومش در گذشته، ضرورت پاک‌سازی کلیسا از ناراستی‌ها را نشان می‌دهد. یک گناهکار ممکن است چنان تاریکی‌ای بگستراند که نور خدا را از تمامی جماعت دریغ دارد. هنگامی که قوم درمی‌یابند که تاریکی بر آنان سایه می‌افکند و علت را نمی‌دانند، باید با جدیت خدا را بجویند، در کمال فروتنی و خاکساری، تا آن ناراستی‌هایی که روح او را محزون می‌سازد پیدا و برطرف شوند.

پیشداوری‌ای که علیه ما پدید آمده، به این خاطر که ما خطاهایی را که خدا به من نشان داده است وجود دارند توبیخ کرده‌ایم، و هیاهویی که دربارهٔ خشونت و سخت‌گیری به‌پا شده، ناعادلانه‌اند. خدا به ما فرمان می‌دهد سخن بگوییم، و ما خاموش نخواهیم ماند. اگر خطاها در میان قوم او آشکار باشند و خادمان خدا نسبت به آنها بی‌اعتنا از کنارشان بگذرند، آنان عملاً گناهکار را حمایت و توجیه می‌کنند و به‌یکسان گناهکارند و به همان یقین مورد ناخشنودی خدا قرار خواهند گرفت؛ زیرا مسئول گناهان گناهکاران شناخته خواهند شد. در رؤیا موارد بسیاری به من نشان داده شده که در آنها به‌سبب کوتاهیِ خادمان او در رسیدگی به خطاها و گناهانی که در میانشان وجود داشت، ناخشنودی خدا دامنگیرشان شده است. کسانی که این خطاها را عذر آورده‌اند، از سوی مردم بسیار خوش‌خو و دوست‌داشتنی در طبع پنداشته شده‌اند، فقط بدان سبب که از انجام دادن وظیفه‌ای روشنِ کتاب‌مقدسی شانه خالی کرده‌اند. آن کار با احساساتشان سازگار نبود؛ از این رو از آن پرهیز کردند. گواهی‌ها، جلد ۳، صفحه ۲۶۵.

واعظان و مردم به کتاب مکاشفه همچون امری اسرارآمیز نگریسته‌اند و آن را کم‌اهمیت‌تر از دیگر بخش‌های کتاب مقدس دانسته‌اند. اما من دیدم که این کتاب به‌راستی مکاشفه‌ای است که برای منفعت ویژهٔ کسانی که در روزهای آخر خواهند زیست عطا شده است تا آنان را در تشخیص جایگاه حقیقی‌شان و وظیفه‌شان راهنمایی کند. خدا اندیشهٔ ویلیام میلر را به سوی نبوت‌ها معطوف کرد و دربارهٔ کتاب مکاشفه نوری عظیم به او بخشید. نوشته‌های اولیه، ۲۳۱.

هفت کلیسای آسیا تاریخِ کلیسای مسیح در هفت صورتِ اوست، در همهٔ پیچ‌وخم‌ها و چرخش‌هایش، در همهٔ نیک‌روزی‌ها و تنگ‌روزی‌هایش، از روزگارِ رسولان تا پایانِ جهان. هفت مُهر، تاریخی از اقداماتِ قدرت‌ها و پادشاهانِ زمین در قبالِ کلیسا، و حمایتِ خدا از قومِ خود در همان زمان است. هفت شیپور، تاریخِ هفت داوریِ ویژه و سنگینی است که بر زمین، یا پادشاهیِ روم، فرستاده شدند. و هفت پیاله، همان هفت بلای آخرند که بر رُمِ پاپی فرستاده شدند. در میانِ این‌ها رویدادهای بسیارِ دیگری نیز آمیخته‌اند که مانندِ جویبارهای فرعی درهم بافته شده‌اند و رودِ بزرگِ نبوت را پُر می‌کنند، تا آن‌که همهٔ این‌ها ما را در اقیانوسِ ابدیت به سرانجام می‌رسانند.

این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتاب مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را بفهمد، باید از بخش‌های دیگرِ کلامِ خدا شناختی عمیق داشته باشد. نمادها و استعاره‌هایی که در این نبوت به‌کار رفته‌اند، همگی در خودِ آن توضیح داده نشده‌اند، بلکه باید در نزدِ پیامبرانِ دیگر یافت شوند و در بخش‌های دیگرِ کتابِ مقدس توضیح داده شوند. بنابراین آشکار است که خداوند چنین مقرر کرده است که برای به‌دست آوردن شناختی روشن از هر بخشی، مطالعهٔ کل لازم است. ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، سخنرانی ۱۲، ۱۷۸.

مهرها در باب‌های چهارم، پنجم و ششم مکاشفه به ما معرفی می‌شوند. صحنه‌هایی که تحت این مهرها عرضه شده‌اند، در باب ششم مکاشفه و آیهٔ نخست از باب هشتم به تصویر کشیده شده‌اند. این صحنه‌ها آشکارا رویدادهایی را در بر می‌گیرند که کلیسا از آغاز این دوره تا آمدن مسیح با آن‌ها پیوند دارد.

«در حالی که کلیساهای هفت‌گانه تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، مُهرهای هفت‌گانه رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را آشکار می‌سازند.» اوریا اسمیت، مؤسسه کتاب مقدس، ص ۲۵۳.

ما اکنون کلیساها، مُهرها و حیوانات، یا موجودات زنده، را تا جایی که بتوان آن‌ها را از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی با هم مقایسه کرد، پی گرفته‌ایم. شمار مُهرها هفت است، اما حیوانات تنها چهار تا هستند. و بد نیست در این‌جا توجه کنیم که هنگام گشوده‌شدن مُهرهای اول، دوم، سوم و چهارم، حیوانات اول، دوم، سوم و چهارم شنیده می‌شوند که می‌گویند: «بیا و ببین»؛ اما وقتی مُهرهای پنجم، ششم و هفتم گشوده می‌شود، چنین ندایی شنیده نمی‌شود. همچنین سه کلیسای آخر و سه مُهر آخر، برخلاف چهار کلیسای نخست و چهار مُهر نخست، از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی با یکدیگر قابل مقایسه نیستند. اما، همان‌گونه که نشان داده‌ایم، کلیساها، مُهرها و حیوانات، در پوششِ همان دوره‌های زمانی، به مدت نزدیک به ۱۸۰۰ سال با هم مطابقت دارند، تا آن‌که به اندکی بیش از نیم قرنِ زمان حاضر می‌رسیم. جیمز وایت، ریویو اند هرالد، ۱۲ فوریهٔ ۱۸۵۷.

«هرگاه مردانی پیدا شوند که بخواهند حتی یک میخ یا ستونی را از بنیانی که خدا به‌وسیلهٔ روح‌القدس خود استوار کرده است جابه‌جا کنند، بگذارید مردان سالخورده‌ای که پیشگامان کار ما بودند صریح سخن بگویند، و بگذارید آنان که درگذشته‌اند نیز با بازچاپ مقالاتشان در نشریات ما سخن بگویند. پرتوهای نور الهی را که خدا هنگام هدایت قوم خود، گام‌به‌گام، در راه حقیقت عطا کرده است گرد آورید. این حقیقت محکِ زمان و آزمایش را تاب خواهد آورد.» انتشار دست‌نوشته، ۷۶۰، ۱۰.

تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

آیا در خود آستانهٔ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا بی‌حس و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده می‌شد تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه تنگ است و در تنگ. اما چون از آن درِ تنگ می‌گذریم، پهناوری‌اش بی‌کران است. Manuscript Releases، جلد ۲۰، صفحات ۲۱۶، ۲۱۷.