The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

نیمهٔ نخستِ فصل نهمِ مکاشفه، شیپور پنجم را که وایِ اول است مشخص می‌کند، و نیمهٔ دومِ فصل، شیپور ششم را که وایِ دوم است مشخص می‌کند. هر دو شیپور به‌صورت تصویری در نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نشان داده شده‌اند. هنگامی که شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹، با فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی، مُهر آن گشوده شد، جنبشِ اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار آغاز شد.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

از جمله حقایقی که در سال ۱۹۸۹ مورد شناسایی قرار گرفت، حقیقت مربوط به جنبش‌های بزرگ اصلاحیِ تاریخ کتاب مقدس بود و این‌که همهٔ آن‌ها با یکدیگر موازی‌اند. همهٔ پیامبران، و بنابراین هر تاریخ مقدس، از جمله جنبش‌های اصلاحیِ مقدس، جنبش بزرگ اصلاحیِ نهاییِ صد و چهل و چهار هزار نفر را که همان جنبش قدرتمند فرشتهٔ سوم نیز هست، نشان می‌دهند. وقتی فرایند مُهرزنی آغاز می‌شود، چکیدنِ بارانِ پسین نیز آغاز می‌گردد. گشوده شدن مُهرِ جنبش‌های اصلاحی در سال ۱۹۸۹، و به دنبال آن گشوده شدن مُهرِ شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال در سال ۱۹۹۲، فضایی از مقاومت پدید آورد؛ همان‌گونه که همواره رخ می‌دهد هرگاه حقیقتی نو و حاضر مُهرش گشوده می‌گردد.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

در جریان مخالفت با حقیقتِ شش آیهٔ آخرِ دانیالِ باب یازدهم، خداوند حقیقتی را آشکار کرد مبنی بر اینکه تاریخ نبویِ رومِ بت‌پرست، در پیوند با تاریخ نبویِ رومِ پاپی، که بر پایهٔ دو شاهد استوار شده است، تاریخ نبویِ رومِ معاصر را مشخص می‌کند. قاعدهٔ تطبیق سه‌گانهٔ نبوت به رسمیت شناخته شد و از آن پس برای دفاع در برابر خطا و برای تشخیص و استقرار حقیقت به کار گرفته شد. قوانینی که بیان می‌دارند هر خط اصلاح با دیگر خطوط اصلاح موازی است، و قوانینی که با تطبیق سه‌گانهٔ نبوت مرتبط‌اند، به سنگ‌بنای قواعدی تبدیل شدند که در جنبش فرشتهٔ سوم برقرار شد، چنان‌که قوانینِ برقرار شده، به کار گرفته شده و منتشر شده در تاریخ میلری نمونه‌وار نشان داده بودند.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت، به‌عنوان یک قاعده، برای جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار مکشوف شد، زیرا آنان جنبشِ بارانِ پسین‌اند و اسلامِ وایِ سوم، پیامِ بارانِ پسین است. اصلِ کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت را شیرِ قبیلهٔ یهودا، مدت‌ها پیش از آنکه اسلامِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پا به عرصهٔ تاریخ بگذارد، شناسایی کرده بود، زیرا او می‌خواست قومِ روزهای آخرِ خود به‌آسانی پیامی را که با فرارسیدنِ وایِ سوم آشکار می‌شود بشناسند، هنگامی که قومِ خود را به راه‌های کهنِ ارمیا بازگرداند.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

برداشت پیشگامان از شیپورهای پنجم و ششم، چنان‌که در فصل نهمِ مکاشفه بیان شده است، به‌عنوان آن بخش از کتاب مکاشفه فهم می‌شد که بیش از هر بخش دیگری به‌طور محکم و روشن از سوی تاریخ پشتیبانی می‌شد. اوریاه اسمیت ارائهٔ خود از فصل نهم مکاشفه را با به‌کارگیری سخنان مورخ کیت برای اثبات همان نکته آغاز می‌کند.

“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

برای شرح این شیپور، بار دیگر از نوشته‌های آقای کیت بهره خواهیم گرفت. این نویسنده به‌درستی می‌گوید: «به ندرت می‌توان درباره بخش دیگری از مکاشفه چنین اتفاق‌نظر یکنواختی میان مفسران یافت که درباره تطبیق شیپور پنجم و ششم، یا وای نخست و دوم، بر ساراسن‌ها و ترک‌ها وجود دارد. آن‌چنان آشکار است که به‌سختی ممکن است بد فهمیده شود. به‌جای یک یا دو آیه که هر یک را مشخص کند، سراسر فصل نهم مکاشفه، در بخش‌های برابر، به توصیف هر دو اختصاص یافته است.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۹۵.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

تقسیم‌بندی فصل‌های مربوط به وای نخست و وای دوم، تاریخ وای نخست را که محمد نمایندهٔ آن است، تفکیک می‌کند. از نظر جغرافیایی، این تاریخ به آنچه مورخ الکساندر کیت «ساراسن‌ها» می‌نامد نسبت داده می‌شود؛ چیزی که امروز آن را عربستان می‌نامیم. تاریخ وای دوم، که نمایندهٔ آن عثمان یکم است، از نظر جغرافیایی در ترکیه قرار می‌گیرد؛ همان‌گونه که آن مورخ آن را «ترک‌ها» شناسایی می‌کند. تاریخ وای نخست در عربستان، زادگاه اسلام و محمد، واقع بود و تحقق یافت. تاریخ وای دوم در ترکیه، زادگاه امپراتوری عثمانی، واقع بود و تحقق یافت.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

تاریخ وای اول، جنگی را نشان می‌دهد که از سوی جنگجویان مستقلی که تنها وجه اشتراکشان دین اسلام بود، علیه روم انجام شد. تاریخ وای دوم، جنگی را نشان می‌دهد که از سوی یک دینِ سازمان‌یافته و قدرتِ حکومتی ــ که خلافت نامیده می‌شود ــ علیه روم هدایت شد. در هر دو حالت، چه جنگِ مستقل علیه روم که در تاریخ با محمد شناخته می‌شود، و چه جنگِ سازمان‌یافته‌ای که با عثمان یا امپراتوری عثمانی شناخته می‌شود، شیوهٔ جنگیدن، حملهٔ ناگهانی و غیرمنتظره بود. این جنگ بدین‌گونه نبود که همهٔ سربازان را در لباس‌های هم‌رنگ و متحدالشکل بپوشانند، سپس آنان را در صفی منظم آرایش دهند و مطابق رسم نظامی آن زمان به سوی آتش تفنگ پیش برانند. واژهٔ «assassin» بر اساس شیوهٔ اسلامیِ جنگ ــ یعنی ضربه زدنِ ناگهانی و غیرمنتظره ــ شکل گرفته است که معمولاً به مرگِ خودِ مهاجم نیز می‌انجامید.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

واژهٔ «assassin» از واژهٔ عربی «حشاشین» گرفته شده است که خود از «حشیش» می‌آید، به معنای «حشیش» یا «کانابیس». این اصطلاح در اصل برای اشاره به گروهی مخفی‌کار و متعصب از مسلمانان اسماعیلی نزاری در خاورمیانه طی دورهٔ قرون وسطی به کار می‌رفت. اعضای این گروه به روش‌های نامتعارف و اغلب خشونت‌آمیزشان شناخته می‌شدند، از جمله استفاده از ترورهای سیاسی برای دستیابی به اهدافشان. گفته می‌شود آنان گاهی برای آمادگی انجام مأموریت‌هایشان حشیش مصرف می‌کردند و همین باعث شد اصطلاح «حشاشین» یا «assassins» در جهان غرب رواج یابد. حشاشین در دورهٔ قرون وسطی فعال بودند و عمدتاً در ایران و سوریه حضور داشتند و در منازعات سیاسی گوناگون و ترورها در آن زمان نقش مهمی ایفا کردند. واژهٔ «assassin» سرانجام وارد زبان‌های اروپایی شد و در آنجا به‌طور کلی‌تر به افرادی اطلاق شد که دست به قتل‌های سیاسی یا هدفمند می‌زنند.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

این شیوهٔ جنگ‌ورزی، ویژگی پیش‌گویانهٔ مهمِ سه وای است، زیرا نقش پیش‌گویانهٔ اسلام ایجاد جنگ است. اسلام به‌عنوان یک نماد، تماماً معطوف به جنگ‌ورزی است و در باب نهمِ کتاب مکاشفه، اسلامِ وای نخست و دوم، نمودی از جنگ‌ورزی آنان است. جنگ‌ورزی آنان در کتاب مکاشفه به‌عنوان عملی که درست پیش از بسته شدن مهلت، ملت‌ها را به خشم می‌آورد، مشخص شده است.

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

و ملت‌ها خشمگین شدند، و خشم تو فرارسیده است، و زمانِ مردگان نیز فرارسیده است تا داوری شوند، و تا تو پاداش دهی به بندگان خویش، یعنی پیامبران، و به قدیسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و نابود کنی کسانی را که زمین را نابود می‌کنند. مکاشفه ۱۱:۱۸.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

«امّت‌ها» «به خشم» آورده می‌شوند، درست پیش از آن‌که غضب خدا فرا رسد؛ و غضب خدا، چنان‌که در کتاب مکاشفه نشان داده شده، همان هفت بلای آخرینی است که با پایان یافتن مهلت بشر نازل می‌شوند. در این آیه سه نشانۀ راه وجود دارد: به خشم آوردنِ امّت‌ها، غضب خدا، و زمان داوری مردگان. داوریِ مردگانی که در اینجا به آن اشاره شده، داوریِ مردگانِ شریر است که در دوران هزاره رخ می‌دهد، نه داوریِ تحقیقیِ مردگان که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که سه نشانۀ راه در این آیه متمایزند و به همان ترتیبی که در آیه آمده‌اند رخ می‌دهند.

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

دیدم که خشمِ ملت‌ها، غضبِ خدا، و زمانِ داوریِ مردگان جدا و متمایز از هم بودند و یکی پس از دیگری رخ می‌دادند؛ همچنین اینکه میکائیل هنوز برنخاسته بود و زمانِ تنگی، چنان که هرگز نبوده است، هنوز آغاز نشده بود. اکنون ملت‌ها در حال خشمگین شدن‌اند، اما هنگامی که کاهنِ اعظمِ ما کار خود را در مقدس‌گاه به پایان برساند، برخواهد خاست، جامه‌های انتقام را خواهد پوشید، و آنگاه هفت بلای آخر ریخته خواهند شد.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

«دیدم که چهار فرشته چهار باد را باز خواهند داشت تا کار عیسی در مقدسگاه به انجام برسد، و آنگاه هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.» نوشته‌های نخستین، ص ۳۶.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

نقش اسلام در آخرین کتابِ کتاب مقدس این است که ملت‌ها را به خشم آورد و این کار از طریق جنگ انجام می‌شود. نقش اسلام در نخستین کتابِ کتاب مقدس این است که همه انسان‌های جهان را علیه اسلام، که در قالب اسماعیل نمایانده شده است، گرد هم آورد.

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

واژهٔ «دست» به‌عنوان نماد، مانند همهٔ نمادهای کتاب‌مقدسی است و بسته به سیاقی که در آن به‌کار می‌رود می‌تواند بیش از یک معنا داشته باشد. با این حال، «دست» در نمادپردازیِ نبوت‌های کتاب مقدس، در اغلب موارد نماد جنگ است. واژهٔ عبری که به «مرد وحشی» ترجمه شده، در اصل واژهٔ «الاغ وحشی عربی» است که چند دلالت نبویِ مهم دارد؛ از جمله این‌که الاغ وحشی عربی، همانند اسب، عضوی از خانوادهٔ اسبیان (Equidae) است. در باب نهمِ مکاشفه و نیز بر هر دو نمودار مقدسِ حبقوق (نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰)، اسب به‌عنوان نمادِ جنگی که در سه «وای» به‌وسیلهٔ اسلام نمایانده شده، به‌کار رفته است. نخستین و آخرین اشاره به اسلام، چنان‌که در کتاب پیدایش و کتاب مکاشفه آمده است، اسلام را با نماد خانوادهٔ اسبیان (الاغ یا اسب) یکی می‌دانند و هر دو تأکید می‌کنند که نقش اسلام آوردنِ جنگ به «هر انسان» (ملت‌ها) است.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

در کتاب مکاشفه، فصل نهم، آیه یازدهم، سرشت اسلام مشخص می‌شود، زیرا در زبان نبوت سرشت با یک نام نشان داده می‌شود. نامی که به پادشاهِ حاکم بر اسلام داده شده، بازتاب‌دهنده همان اشاره نخستین به اسلام در کتاب پیدایش است؛ جایی که نوشته شده است که سرشت یا روحِ اسماعیل «در حضورِ همهٔ برادرانِ خود ساکن خواهد شد». پادشاهی که بر تمام اسلام حکم می‌راند، روحِ اسماعیل است (پادشاهِ آنان) که دستش «بر ضدِ هر انسان» است.

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

و پادشاهی بر ایشان بود که فرشتهٔ هاویه است؛ نام او به عبری ابدّون و به یونانی آپولیون است. مکاشفه ۹:۱۱.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

خواه در عهد عتیقِ عبری، خواه در عهد جدیدِ یونانی، شخصیتِ حاکم بر پیروان دین اسلام به‌صورت Abaddon یا Apollyon شناخته می‌شود که هر دو به معنای «مرگ و نابودی» هستند. مرگ و نابودی سرشت اسلام است، چه در عهد عتیق و چه در عهد جدید. ویژگی‌های مشخصِ روحی که درون هر پیرو اسلام حکومت می‌کند، در ارتباط با نمادِ الاغ یا اسب، هر دو از عناصرِ اشاره‌های نخستین و واپسین به اسلام‌اند. این دو صفتِ نبوی امضای آلفا و امگا را دارند. وقتی خواهر وایت پیامی را که یکصد و چهل و چهار هزار را به زندگی بازمی‌آورد به‌عنوان سپاه نیرومندِ فرشته سوم معرفی می‌کند، چنین می‌گوید:

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

«آیا ما بر درست در آستانۀ جهان جاودانی بخوابیم؟ آیا کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده می‌شد تا بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از دروازۀ تنگ درمی‌گذریم، فراخیِ آن بی‌حدّ و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، ص. 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

چهار باد در دوران مهر و موم شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار نفر نگاه داشته می‌شوند، و چهار باد به منزلهٔ «اسبِ خشمگینی» است که «در مسیر خود مرگ و ویرانی» را به همراه دارد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وایِ سوم وارد تاریخِ نبوت شد و «مرگ و ویرانی» به همراه آورد و بدین‌سان «ملت‌ها را به خشم آورد»، آنگاه که سرزمینِ جلالِ روحانی را «ناگهان و غیرمنتظره» هدف قرار داد. در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، وایِ سوم مسیرِ «مرگ و ویرانی» خود را ادامه داد و با حملهٔ «ناگهانی و غیرمنتظره» به سرزمینِ جلالِ حقیقی، بیش از پیش «ملت‌ها را به خشم آورد». نخستین حملهٔ غیرمنتظره آغازِ دورهٔ مهر و موم شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار نفر را رقم زد، و حملهٔ اخیرِ ۷ اکتبر ۲۰۲۳، نشان‌دهندهٔ آغازِ دورهٔ پایانی یا «بسته‌شدنِ» مهر و مومِ صد و چهل‌وچهار هزار نفر است. آیا باید درست در آستانهٔ جهانِ ابدی به خواب برویم؟

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

در هر دو نمودار مقدّسِ پیشگامان، اسلامِ مرتبط با وایِ اوّل و دوم با جنگجویان اسلامیِ سوار بر اسب‌های جنگی به تصویر کشیده شده است. سوارِ اسبِ جنگیِ وایِ اوّل در هر دو تصویر، نیزه‌ای در دست دارد و سوارِ اسبی که نمایانگر وایِ دوم است، در حال شلیک با تفنگ است. این تمایز در فصل نهمِ مکاشفه آشکارا مشخص شده است، زیرا در تاریخِ وایِ دوم بود که باروت اختراع شد و نخستین بار در جنگ به کار رفت. اوریاه اسمیت در تفسیر آیات هفده تا نوزدهِ فصل نهمِ مکاشفه چنین می‌نویسد:

“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

بخش نخست این توصیف ممکن است ناظر به ظاهر این سواران باشد. آتش، در مقام اشاره به یک رنگ، نمادِ قرمز است؛ «به سرخیِ آتش» تعبیر رایجی است؛ جَسینت، یا هیاسینت، برای آبی؛ و گوگرد، برای زرد. و این رنگ‌ها در پوشاک این جنگاوران به‌طرز چشمگیری غالب بود؛ به‌طوری‌که این توصیف، بر پایهٔ این دیدگاه، به‌دقت بر یونیفورم ترک‌ها منطبق می‌شد که تا حد زیادی از قرمز، یا سرخِ لاکی، آبی و زرد تشکیل شده بود. سرهای اسبان از نظر ظاهر همچون سرهای شیران بود تا قدرت، دلاوری و درندگی‌شان را بنمایاند؛ و در حالی که بخش پایانی آیه بی‌تردید اشاره به استفاده از باروت و سلاح‌های گرم برای مقاصد جنگی دارد، که در آن زمان تازه معرفی شده بودند. از آنجا که ترک‌ها سلاح‌های گرم خود را بر پشت اسب شلیک می‌کردند، برای بینندهٔ دور چنان می‌نمود که آتش، دود و گوگرد از دهان اسبان بیرون می‌آید، چنان‌که در تصویر همراه نشان داده شده است.

“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

در خصوص به‌کارگیری سلاح‌های آتشین از سوی ترک‌ها در لشکرکشی‌شان علیه قسطنطنیه، الیوت (Horae Apocalypticae، جلد اول، صص. ۴۸۲–۴۸۴) چنین می‌گوید: «این به "آتش و دود و گوگرد"، به توپخانه و سلاح‌های آتشینِ محمد بود که کشته‌شدن یک‌سومِ مردم، یعنی فتح قسطنطنیه، و در پی آن نابودی امپراتوری یونانی، مدیون آن بود. اکنون از زمان بنیان‌گذاری‌اش به دست کنستانتین، هزار و صد سال و بیشتر گذشته بود. در این مدت، گوت‌ها، هون‌ها، آوارها، ایرانیان، بلغارها، ساراسن‌ها، روس‌ها و بلکه خود ترک‌های عثمانی نیز حملات خصمانه کرده یا آن را محاصره کرده بودند. اما استحکامات برای آنان تسخیرناپذیر بود. قسطنطنیه دوام آورد، و با آن امپراتوری یونانی نیز. از همین‌رو سلطان محمد در پیِ یافتن چیزی بود که این مانع را برطرف کند. "آیا می‌توانی توپی بریزی"، پرسش او از ریخته‌گرِ توپی که به او گریخته و پیوسته بود، "به اندازه‌ای که برای درهم‌کوبیدن دیوارِ قسطنطنیه کافی باشد؟" سپس ریخته‌گری در آدریانوپل دایر شد، توپ ریخته شد، توپخانه آماده گردید و محاصره آغاز شد.»

“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

به‌راستی شایانِ ذکر است که چگونه گیبون، که همواره مفسرِ ناخودآگاهِ نبوتِ مکاشفه‌ای است، در روایتِ بلیغ و تکان‌دهنده‌اش از فاجعهٔ نهاییِ امپراتوریِ یونانی، این ابزارِ تازهٔ جنگ را در کانونِ تصویرِ خود می‌نهد. در مقدمهٔ آن، تاریخِ اختراعِ تازهٔ باروت، «آن آمیزهٔ شوره‌سنگ، گوگرد و زغال‌چوب» را بازمی‌گوید؛ از کاربردِ پیشینِ آن به‌دستِ سلطانِ اموراث سخن می‌گوید، و نیز، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، از ریخته‌خانهٔ ماهومِت برای ساختِ توپ‌های بزرگ‌تر در آدریانوپل؛ سپس، در جریانِ خودِ محاصره، شرح می‌دهد که «رگبارِ نیزه‌ها و تیرها با دود، صدا و آتشِ تفنگ‌ها و توپ‌ها همراه بود»؛ که «آرایشِ درازِ توپخانهٔ ترک به‌سوی دیوارها نشانه رفته بود و چهارده آتشبار هم‌زمان بر دردسترس‌ترین نقاط می‌غریدند»؛ که «استحکامات، که قرن‌ها در برابر خشونتِ دشمن پاییده بود، از هر سو به‌دستِ توپ‌های عثمانی از هم گسسته شد، شکاف‌های بسیار گشوده شد، و نزدیکِ دروازهٔ قدیس رومانوس، چهار برج با خاک یکسان گردید»؛ که، آنگاه که «از خطوط، از کشتی‌های پارویی، و از پل، توپخانهٔ عثمانی از هر سو می‌غرید، اردو و شهر، یونانیان و ترکان، در ابری از دود فرو رفته بودند که تنها با رهاییِ نهایی یا نابودیِ امپراتوریِ روم زدوده می‌شد»؛ که «دیوارهای دوتا به‌دستِ توپ‌ها به تلی از ویرانه بدل شد»؛ و اینکه ترک‌ها سرانجام «از خلالِ شکاف‌ها برآمدند»، «قسطنطنیه مغلوب شد، امپراتوری‌اش برانداخته گردید، و دینش به‌دستِ فاتحانِ مسلمان به خاک مالیده شد.» می‌گویم به‌راستی شایانِ تأمل است که گیبون با چه وضوح و تأکیدی تسخیرِ شهر، و بدین‌سان نابودیِ امپراتوری را، به توپخانهٔ عثمانی نسبت می‌دهد. زیرا این جز شرحی بر سخنانِ نبوتِ ما چیست؟ «به‌وسیلهٔ این سه، ثلثِ آدمیان کشته شدند: به آتش، و به دود، و به گوگردی که از دهان‌هایشان بیرون می‌آمد.»

“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

آیهٔ ۱۸. به‌وسیلهٔ این سه، یک‌سومِ آدمیان کشته شدند، به‌وسیلهٔ آتش و دود و گوگردی که از دهان‌هایشان بیرون می‌آمد. ۱۹. زیرا قدرتشان در دهانشان و در دم‌هایشان است؛ زیرا دم‌هایشان مانند مارها بودند و بر دم‌هایشان سرهایی بود، و با آنها آسیب می‌رسانند.

“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

این آیات اثر مرگبار شیوهٔ تازه‌ای از جنگ را که معرفی شده بود، بیان می‌کنند. به‌وسیلهٔ همین عوامل — باروت، سلاح‌های آتشین و توپ — بود که قسطنطنیه سرانجام مغلوب شد و به دست ترک‌ها افتاد. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۵۱۰–۵۱۴.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

مطالعهٔ مصیبت سوم را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

شب گذشته از خواب برخاستم و باری سنگین بر ذهنم بود. در حال ابلاغ پیامی به برادران و خواهرانمان بودم؛ پیامی هشدارآمیز و تعلیمی دربارهٔ کارِ برخی که نظریه‌های نادرستی در باب دریافت روح‌القدس و چگونگی عمل آن از طریق مجاری انسانی را ترویج می‌کردند.

“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

به من گفته شد که افراط‌گرایی‌ای مشابهِ آنچه پس از گذشتِ زمان در سال ۱۸۴۴ فراخوانده شده بودیم تا با آن مقابله کنیم، در روزهای پایانیِ پیام بار دیگر در میان ما پدید خواهد شد، و اینکه باید اکنون به همان اندازه قاطعانه با این شرّ مقابله کنیم که در نخستین تجربه‌های خود با آن مقابله کردیم.

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

ما بر آستانهٔ رویدادهای بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. پیشگویی‌ها در حال تحقق‌اند. تاریخی شگرف و پرحادثه در کتاب‌های آسمان ثبت می‌شود—رویدادهایی که اعلام شده بود به‌زودی پیش از روز عظیم خدا رخ خواهند داد. همه‌چیز در جهان در وضعیتی آشفته و ناپایدار است. ملت‌ها خشمگین‌اند و تدارکات عظیمی برای جنگ در حال فراهم‌شدن است. هر ملتی علیه ملتی دیگر توطئه می‌کند و هر پادشاهی علیه پادشاهی دیگر. روز عظیم خدا به‌سرعت نزدیک می‌شود. اما با اینکه ملت‌ها نیروهای خود را برای جنگ و خونریزی گرد می‌آورند، فرمان به فرشتگان همچنان به قوت خود باقی است که چهار باد را نگاه دارند تا بندگان خدا بر پیشانی‌هایشان مُهر شوند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۲۲۱.