کتاب دانیال - شماره صد و ده

برای شرح این شیپور، بار دیگر از نوشته‌های آقای کیت بهره خواهیم گرفت. این نویسنده به‌درستی می‌گوید: «در میان مفسران، به‌ندرت دربارهٔ بخش دیگری از مکاشفه، توافقی به یکنواختیِ آنچه در خصوص انطباقِ شیپور پنجم و ششم، یا وای نخست و دوم، بر ساراسن‌ها و ترک‌ها وجود دارد، یافت می‌شود. این امر چنان آشکار است که به‌سختی ممکن است نادرست فهمیده شود. به‌جای آن‌که یک یا دو آیه هر یک را مشخص کند، تمام فصل نهمِ مکاشفه، به‌طور برابر، به توصیف هر دو اختصاص یافته است.»

«امپراتوری روم، همان‌گونه که با فتوحات سربرآورد، با فتوحات نیز افول کرد؛ اما ساراسن‌ها و ترک‌ها ابزارهایی بودند که به‌واسطهٔ آنها دینی باطل به تازیانهٔ کلیسای مرتد بدل شد؛ و از این‌رو، به‌جای آن‌که شیپورهای پنجم و ششم، مانند پیشینیان، تنها با همان نام نامیده شوند، آنان «وای‌ها» خوانده می‌شوند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۹۵.

او به آرامی، حتی به پرنعمت‌ترین نواحی ایالت، داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که پدرانش نکردند، و نه پدرانِ پدرانش؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، و نقشه‌های خود را بر ضد دژهای استوار طرح خواهد ریخت، برای زمانی معین. دانیال ۱۱:۲۴.

وای دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم در شیپور خود دمید؛ و در آسمان صداهای بلند به گوش رسید که می‌گفتند: «پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوند ما و مسیح او شده‌اند؛ و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد.» مکاشفه ۱۱:۱۴، ۱۵.

پروتستان‌های ایالات متحده در دراز کردن دست‌های خود از فراز شکاف برای فشردن دست روح‌گرایی پیشگام خواهند بود؛ آنان از فراز ورطه نیز دست خواهند یازید تا با قدرت رومی دست بدهند؛ و تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، این کشور در پایمال کردن حقوق وجدان پا جای پای روم خواهد گذاشت. مناقشهٔ بزرگ، ۵۸۸.

مردم ایالات متحده مردمی مورد لطف بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود کنند، پروتستانتیسم را کنار بگذارند و از پاپی‌گری حمایت کنند، پیمانه‌ی گناهشان پر خواهد شد و «ارتداد ملی» در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد شد. نتیجه‌ی این ارتداد، ویرانی ملی خواهد بود. Review and Herald، ۲ مه ۱۸۹۳.

چهل سال، بی‌ایمانی، غرولند و سرکشی، قوم اسرائیلِ باستان را از ورود به سرزمین کنعان بازداشت. همین گناهان، ورود اسرائیلِ امروز را به کنعانِ آسمانی به تأخیر انداخته‌اند. در هیچ‌یک از این دو مورد، تقصیر از وعده‌های خدا نبود. این بی‌ایمانی، دنیادوستی، فقدانِ وقف و تقدیم، و نزاع در میان کسانی که خود را متعلق به خداوند می‌دانند است که ما را این همه سال در این جهانِ گناه و اندوه نگاه داشته است. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۶۹.

فرشته گفت: «فرشتهٔ سوم آنان را برای خرمن‌گاه آسمانی در دسته‌ها می‌بندد، یا مُهر می‌کند.» این گروه کوچک رنج‌دیده به نظر می‌رسیدند، گویی از آزمایش‌ها و نبردهای سختی گذشته بودند. و چنان می‌نمود که گویی خورشید تازه از پسِ ابری برآمده و بر چهره‌هایشان تابیده است، به‌گونه‌ای که پیروزمند به نظر می‌رسیدند، چنان‌که انگار پیروزی‌هایشان تقریباً به دست آمده بود. نوشته‌های اولیه، ۸۸.

پس از آنکه عیسی درِ قدس‌الاقداس را گشود، نورِ سبت آشکار شد و قومِ خدا آزموده شدند، چنان‌که قدیماً بنی‌اسرائیل آزموده شدند، تا دیده شود آیا شریعتِ خدا را نگاه خواهند داشت یا نه. دیدم فرشتهٔ سوم رو به بالا اشاره می‌کند و راهِ قدس‌الاقداسِ معبدِ آسمانی را به نومیدشدگان نشان می‌دهد. چون به ایمان به قدس‌الاقداس وارد می‌شوند، عیسی را می‌یابند و امید و شادی از نو در آنان می‌جوشد. دیدم که به گذشته می‌نگرند و آن را مرور می‌کنند، از اعلامِ ظهورِ ثانیِ عیسی، تا سراسرِ تجربه‌شان تا به سپری‌شدنِ وقت در سال ۱۸۴۴. نومیدی‌شان را تبیین‌شده می‌بینند و شادی و یقین بار دیگر ایشان را جان می‌بخشد. فرشتهٔ سوم گذشته و حال و آینده را روشن ساخته است، و ایشان می‌دانند که خدا به‌راستی آنان را به عنایتِ رازآمیزِ خویش هدایت کرده است. نوشته‌های نخستین، ۲۵۴.

[سفر اعداد ۳۲:۶-۱۵، نقل‌شده.] خداوند خدایی غیور است، اما با این حال نسبت به گناهان و تعدیات قوم خود در این نسل شکیبایی بسیار می‌ورزد. اگر قوم خدا مطابق مشورت او رفتار کرده بودند، کار خدا پیشرفت کرده بود و پیام‌های حقیقت به همه مردمِ ساکن بر روی تمام زمین رسانده شده بود. اگر قوم خدا به او ایمان آورده و عامل کلامش شده بودند، اگر فرمان‌های او را نگاه داشته بودند، فرشته‌ای، در حالی که در آسمان پرواز می‌کرد، با پیامی خطاب به چهار فرشته‌ای که باید بادها را رها کنند تا بر زمین بوزند، نمی‌آمد و فریاد نمی‌زد: «نگه دارید، نگه دارید چهار باد را تا بر زمین نوزند، تا وقتی که بندگان خدا را بر پیشانی‌هایشان مُهر زده باشم.» اما چون مردم نافرمان، ناسپاس و نامقدس‌اند، همان‌گونه که اسرائیل قدیم بود، زمان به درازا کشیده شده است تا همه پیام آخرین رحمت را که با صدای بلند اعلام می‌شود، بشنوند. کار خداوند بازداشته شده، زمان مُهرکردن به تأخیر افتاده است. بسیاری حقیقت را نشنیده‌اند. اما خداوند به آنان فرصتی خواهد داد تا بشنوند و توبه کنند، و کار عظیم خدا پیش خواهد رفت. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، صفحه ۲۹۲.

و آن فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بالا برد و به او که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است و زمین و آنچه در آن است و دریا و آنچه در آن است را آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ اما در روزهایی که صدای فرشتهٔ هفتم بلند شود، آنگاه که آغاز به نواختن کند، سرّ خدا، چنان‌که به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۵‏-‏۷.

و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

فرشتگانِ خدا فرمانِ او را انجام می‌دهند و بادهایِ زمین را بازمی‌دارند، تا بادها نه بر زمین و نه بر دریا و نه بر هیچ درختی بوزند، تا زمانی که خدمتگزارانِ خدا بر پیشانی‌هایشان مُهر شوند. آن فرشته‌ی نیرومند دیده می‌شود که از مشرق (یا محلِ طلوعِ خورشید) بالا می‌آید. این نیرومندترینِ فرشتگان مُهرِ خدایِ زنده را در دست دارد، یعنی مُهرِ آن که تنها او قادر است حیات ببخشد؛ او می‌تواند بر پیشانی‌هایِ کسانی که به آنان جاودانگی، حیاتِ ابدی عطا خواهد شد، نشان یا نوشته‌ای حک کند. این صدای همین برترین فرشته بود که اختیار داشت به چهار فرشته فرمان دهد تا چهار باد را مهار کنند تا وقتی که این کار به انجام برسد، و تا آن‌گاه که او فرمانِ رها ساختنشان را صادر کند. گواهی‌ها برای خدمتگزاران، ۴۴۵.

و چه تصویری در مکاشفهٔ ۷ برای تأمل و تسلی و دلگرمی ما ارائه شده است! چهار فرشته مأمور شده‌اند کاری را بر روی زمین انجام دهند. اما آن یگانه‌ای که با دادنِ خود به‌عنوان فدیه، جهان را خرید، گروه برگزیده‌ای دارد. چه کسانی؟ آنان که همهٔ احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند.

توجه یوحنا به صحنه‌ای دیگر جلب شد: «و دیدم فرشته‌ای دیگر که از مشرق بالا می‌آمد و مُهر خدای زنده را داشت» (مکاشفه 7:2). این کیست؟ فرشتهٔ عهد. او از طلوع آفتاب می‌آید. او آفتابِ برآمده از اعلیٰ است. او نورِ جهان است. «در او حیات بود و آن حیات نورِ انسان‌ها بود» (یوحنا 1:4). این همان کسی است که اشعیا توصیف می‌کند: «زیرا برای ما ولدی زاده شد و پسری به ما عطا گردید؛ و سلطنت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر سرمدی، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» (اشعیا 9:6). او به آواز بلند ندا داد، همچون کسی که بر لشکرهای فرشتگان آسمان—که به آنان اختیار داده شده بود تا به زمین و دریا آسیب رسانند—برتری داشت، و گفت: «نه به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب نرسانید تا وقتی که بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم» (مکاشفه 7:2، 3).

در اینجا الهی و انسانی متحد شده‌اند. فرمان به چهار فرشته داده می‌شود تا چهار باد را مهار کنند تا زمانی که فراخوان او را دریافت کنند. تمام باب را بخوانید. ندای «آسیب نرسانید» از سوی احیاکننده، نجات‌دهنده، سر داده می‌شود.

داوری و خشم فقط برای مدت کوتاهی می‌بایست مهار شوند تا کاری معین به انجام برسد. این پیام، آخرین پیامِ هشدار و رحمت، در انجام کار خود به سبب عشق خودخواهانه به پول، عشق خودخواهانه به آسایش، و نابسندگی انسان برای انجام کاری که باید انجام شود، به تعویق افتاده است. آن فرشته‌ای که باید زمین را با جلال خود روشن سازد، در انتظار ابزارهای انسانی مانده است که از طریق آنان نور آسمان بتابد، و آنان بدین‌سان همکاری می‌کنند تا آن پیام را، با اهمیت مقدس و موقر آن، که سرنوشت جهان را رقم خواهد زد، ارائه کنند. Manuscript Releases، جلد ۱۵، صفحه ۲۲۲.

اگر چنین صحنه‌هایی در پیش باشد، چنین داوری‌های سهمگینی بر جهانی گناهکار، پناهگاه قوم خدا کجا خواهد بود؟ چگونه تا زمانی که خشم سپری شود، در امان خواهند بود؟ یوحنا عناصر طبیعت—زلزله، توفان و کشمکش سیاسی—را چنین می‌بیند که به دست چهار فرشته نگاه داشته شده‌اند. این بادها تحتِ کنترل‌اند تا وقتی که خدا فرمان رها کردنشان را بدهد. همین، مایهٔ ایمنی کلیسای خداست. فرشتگان خدا فرمان او را به‌جا می‌آورند و بادهای زمین را بازمی‌دارند، تا باد نه بر زمین بوزد و نه بر دریا و نه بر هیچ درختی، تا زمانی که بندگان خدا بر پیشانی‌هایشان مُهر شوند. فرشتهٔ نیرومند دیده می‌شود که از مشرق (یا از طلوع خورشید) بالا می‌آید. این نیرومندترینِ فرشتگان مُهر خدای زنده را در دست دارد؛ یعنی مُهرِ او که تنها اوست که می‌تواند حیات ببخشد، که می‌تواند بر پیشانی‌ها نشان یا کتیبه‌ای بنگارد؛ کسانی که به آنان بی‌مرگی، حیات جاودان، عطا خواهد شد. همین صدای والاترین فرشته بود که اقتدار داشت به چهار فرشته فرمان دهد تا چهار باد را مهار کنند تا این کار انجام گیرد، و تا آنگاه که او فرمان رها کردنشان را بدهد.

کسانی که بر جهان، نفس و شیطان غلبه می‌کنند، از برگزیدگانی هستند که مُهر خدای زنده را دریافت خواهند کرد. آنانی که دست‌هایشان پاک نیست و دل‌هایشان طاهر نیست، مُهر خدای زنده را نخواهند داشت. کسانی که گناه را طرح می‌ریزند و آن را به جا می‌آورند، نادیده گرفته خواهند شد. تنها آنان که در پیشگاه خدا، در موضعِ کسانی قرار دارند که در روز عظیمِ کفّارهٔ ضدنوعی توبه می‌کنند و به گناهان خود اعتراف می‌نمایند، به رسمیت شناخته می‌شوند و به‌عنوان شایستگانِ حمایتِ خدا نشان‌دار خواهند شد. نام‌های کسانی که استوارانه چشم‌به‌راه و منتظر و مراقبِ ظهورِ نجات‌دهندهٔ خویش‌اند — با اشتیاق و آرزومندی بیش از آنان که چشم‌به‌راهِ صبح‌اند — در زمرهٔ مُهرشدگان به شمار خواهند آمد. کسانی که، با آنکه همهٔ نورِ حقیقت بر جانشان می‌تابد و باید اعمالی درخورِ ایمانی که بدان اعتراف می‌کنند داشته باشند، اما فریفتهٔ گناه می‌شوند، در دل‌های خود بُتان برپا می‌کنند، جان‌های خود را در برابر خدا تباه می‌سازند و کسانی را که با ایشان در گناه شریک می‌شوند می‌آلایند، نام‌هایشان از دفترِ حیات محو خواهد شد و در تاریکیِ نیمه‌شب رها خواهند شد، بی‌آنکه در ظرف‌های خود روغنی برای چراغ‌هایشان داشته باشند. «برای شما که از نام من می‌ترسید، آفتابِ عدالت طلوع خواهد کرد و شفا در بال‌های او خواهد بود.»

"این مُهر کردنِ بندگان خدا همان است که به حزقیال در رؤیا نشان داده شد. یوحنا نیز شاهدِ این مکاشفهٔ بسیار تکان‌دهنده بود. او دریا و موج‌ها را دید که خروشان بودند، و دل‌های مردم از ترس از کار می‌افتاد. او دید که زمین جنبید و کوه‌ها به میان دریا برده شدند (که به معنای واقعی کلمه در حال رخ دادن است)، آب آن خروشان و پرتلاطم بود، و کوه‌ها از خیزش آن می‌لرزیدند. به او بلاها، طاعون، قحطی و مرگ نشان داده شد که مأموریت هولناک خود را به انجام می‌رساندند." شهادت‌ها برای خادمان، ۴۴۵.