کتاب دانیال - شماره صد و شانزده

در مقالهٔ پیشین باب پنجاهِ ارمیا را بررسی می‌کردیم، و در آن بخش از داوری بر بابل سخن رفت؛ داوری‌ای که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار می‌شود آغاز می‌گردد و با خشم خدا پایان می‌یابد. داوری اجرایی همان روز انتقام خداوند است که به‌وسیلهٔ ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی نمایانده شد. ویرانی اورشلیم که در سال ۷۰ میلادی به‌دست روم انجام شد، پیش‌تر به‌وسیلهٔ ویرانی اورشلیم به‌دست نبوکدنصر نمونه‌وار شده بود. آن دو با هم دو شاهد برای داوری اجرایی بر فاحشهٔ صور، که همان فاحشهٔ باب هفدهٔ مکاشفه نیز هست، فراهم آوردند.

ارمیا به ما خبر می‌دهد که وقتی انتقامِ خداوند از بابلِ امروزی به انجام رسد — که با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید آغاز می‌شود — «در آن ایام و در آن زمان، خداوند می‌گوید: تقصیرِ اسرائیل را خواهند جُست و نخواهند یافت، و گناهانِ یهودا را نیز خواهند جُست، و یافت نخواهند شد؛ زیرا آنان را که نگاه داشته‌ام، خواهم آمرزید.» در آن ایام، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر از پیش انجام شده خواهد بود.

داوری اجرایی با صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود؛ همان صدایی که مردان و زنان را به گریز از بابل فرا می‌خوانَد، و ارمیا می‌گوید: «روزشان فرا رسیده است، زمان مجازاتشان. آوازِ کسانی که از سرزمین بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صهیون انتقام خداوند خدای ما، انتقام هیکل او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضد بابل گرد آورید: ای همه شما که کمان را می‌کشید، گرداگرد آن اردو بزنید؛ مگذارید هیچ‌کس از آن بگریزد؛ او را بر حسب اعمالش جزا دهید؛ مطابق هرآنچه کرده است، با او رفتار کنید.» داوری او به دست «کمانداران» به انجام می‌رسد. نخستین اشاره به یک کماندار در کتاب مقدس دربارهٔ اسماعیل است.

«ساعتِ زلزلهٔ بزرگ» در مکاشفهٔ یازده آغازِ داوریِ اجرایی بر فاحشهٔ روم را مشخص می‌کند؛ داوری‌ای که با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده آغاز می‌شود. در آن «ساعت»، «وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم شیپور را نواخت.» وایِ سوم همان شیپورِ هفتم است. این تیراندازانِ اسلام‌اند که به‌کار گرفته می‌شوند تا داوریِ او را بر کسانی بیاورند که علامتِ اقتدارِ پاپی (عبادتِ یکشنبه) را تحمیل می‌کنند و کسانی را که علامتِ اقتدارِ خدا (عبادتِ سبت) را پاس می‌دارند آزار می‌دهند.

در باب بیست‌ویکمِ لوقا، عیسی در پاسخ به پرسش‌های شاگردان دربارهٔ ویرانی اورشلیم و هیکل، روایتی تاریخی ارائه می‌کند که تاریخ ایام آخر را نیز بازمی‌نمایاند. او به «ایام انتقام» اشاره می‌کند؛ ویژگی‌ای نبوی و اساسی در خدمت او به‌عنوان مسیح که آن را در اعلام آغاز خدمتش، با خواندن از نبی اشعیا برای کلیسای ناصره، مشخص ساخت. آن اعلام در ناصره و آن فراز از اشعیا نه تنها نمایانگر خدمت او بود، بلکه بیانگر پیام شاگردانش، و مشخص‌تر از آن، کار و خدمت جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز بود.

آن صد و چهل و چهار هزار نفری که در باب نهم حزقیال مُهر شده‌اند، همانانی هستند که بر گناهان در کلیسا و در جهان سوگواری می‌کنند. «سالِ پسندیدهٔ خداوند و روزِ انتقامِ خدایِ ما»، زمانی است که سوگوارانِ صهیون تسلی می‌یابند و به «درختانِ عدالت» بدل می‌شوند تا «خداوند را جلال دهند». آنان خداوند را جلال می‌دهند، زیرا «در آن روزها و در آن زمان، خداوند می‌گوید، گناهِ اسرائیل جستجو خواهد شد و دیگر یافت نخواهد شد». همین سوگواران همان مُهرشدگان‌اند و آنان کسانی‌اند که «خرابه‌های کهن را خواهند بنا کرد»، که «ویرانی‌های پیشین را از نو برپا خواهند کرد»، و که «شهرهای ویران، ویرانی‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند کرد». آنان «کاهنانِ خداوند نامیده خواهند شد» و مردم آنان را «خادمانِ خدایِ ما» خواهند خواند.

عدالتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر قرار است «در برابر همهٔ امت‌ها بروید»، زمانی که ایشان در هنگام زلزلهٔ عظیم همچون عَلَمی برافراشته شوند. عدالتِ آنان به‌تدریج رویانده می‌شود، زیرا «چنان‌که زمین غنچهٔ خود را برمی‌آورد و چنان‌که باغ چیزهای کاشته‌شده در آن را می‌رویاند، چنین خداوند خدا عدالت و تسبیح را خواهد رویانید». مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار با فرارسیدنِ بارانِ پسین در ۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. در همان هنگام بود که غنچه‌های زمین سر برآوردند. اشعیا مشخص می‌کند که غنچه‌ها چه زمانی سر برمی‌آورند.

در «روز بادِ شرقی» که «بادِ سختِ» اوست و او آن را «بازمی‌دارد»، «سر برآوردن» جوانه‌ها آنگاه آغاز خواهد شد که باران «سنجیده» باشد. «Stayeth» به معنای «مهار کردن» است. وقتی چهار باد به‌وسیلهٔ چهار فرشتهٔ باب هفتمِ مکاشفه مهار شوند، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار آغاز می‌شود. در آن زمان بارانِ پسین به اعتدال و به‌صورت «نم‌نم» آغاز به باریدن می‌کند، زیرا واژهٔ «measure» در آیه به معنای «اعتدال» است. در آغازِ دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، بارانِ پسین به اندازه است، و در پایانِ آن دوره، بی‌اندازه است.

دورهٔ آزمایشِ بارانِ دیرهنگام و مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، با سنجشِ میزانِ افاضهٔ روح‌القدس آغاز می‌شود، زیرا گندم و زوان به زمانِ درو رسیده‌اند. باران هر دو گروه را به بلوغ می‌رساند؛ سپس در پایانِ دورهٔ آزمایش، گندم و زوان از هم جدا می‌شوند، و آنگاه گندم «به تجربه خواهند دانست که همکار بودن با خدا چه معنایی دارد». سپس «وقفِ کامل و یک‌دلانه برای خدمتِ مسیح خواهند داشت، و خدا این واقعیت را با افاضهٔ بی‌حد و اندازهٔ روحِ خود به رسمیت خواهد شناخت».

روزِ "بادِ سختِ شرقی" در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و مجادلهٔ حبقوق بر سر پیامِ جعلیِ "صلح و امنیت"ِ منتسب به پیامِ "بارانِ پسین"، در برابر پیامی که روزِ انتقامِ خدا را نشان می‌داد، آغاز شد. در آن هنگام، گیاهان، هم گندم و هم علف‌های هرز، شروع به جوانه زدن کردند و به بار آوردنِ میوه‌ای که آن را در داوریِ قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آشکار خواهند کرد.

در حزقیال باب هشتم، یک گروه به خورشید سجده می‌کند و در حزقیال باب نهم، گروه دیگر مُهر خدا را دریافت می‌کند. در لوقا باب بیست‌ویکم، مسیح یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کند و نشانه‌ای را بیان می‌کند که آخرین نسلِ تاریخِ زمین را مشخص می‌سازد. او نشانه‌ای را تعیین کرد که مسیحیان باید آن را تشخیص دهند تا از ویرانی اورشلیم بگریزند.

عیسی «سطر به سطر» ویژگی‌های نبوی بیشتری از آن نشانه را برشمرد، زیرا سخنان او را نه تنها لوقا، بلکه متی و مرقس نیز ثبت کرده‌اند.

پیش از آن‌که هفت بلای آخر، که تحقق نهایی و کامل «ایام انتقام» است، بر دو گروه فرود آید، باید انجیل ملکوت در میان همهٔ ملّت‌ها موعظه و اعلام شود. پیام انجیل در هنگام قانون قریب‌الوقوع یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا به ملّت‌ها داده می‌شود، زمانی که صد و چهل و چهار هزار نفر همچون علمی برافراشته می‌شوند. «ایام انتقام» نمایانگر دورهٔ داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل است؛ دوره‌ای که با قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر بسته می‌شود، و خشم خدا در هفت بلای آخر ریخته می‌شود.

دورهٔ زمانی همان «ساعتی» است که مرقس مشخص می‌کند، و «ساعتِ» «زلزلهٔ بزرگ»، و «ساعتی» که ده پادشاه توافق می‌کنند پادشاهی هفتم خود را به نهاد پاپی واگذارند. وقتی آخرین جان انجیلی را که به همهٔ ملت‌ها منتشر شده است بپذیرد، دورهٔ مهلت پایان می‌یابد و خشم خدا بی‌هیچ رحمت فرو ریخته می‌شود. آن دوره با اعلام انجیل به همهٔ ملت‌ها، به‌هنگام برافراشته شدن بیرق، آغاز می‌شود و وقتی پایان می‌یابد که آخرین شخص به پیام انجیلی که به‌وسیلهٔ بیرق اعلام، موعظه و منتشر می‌شود پاسخ دهد. آن دورهٔ زمانی همان «ایام انتقام» است.

در انجیل لوقا، فصل بیست‌ویکم، عیسی آن مقطع از تاریخ را به‌دقت مشخص می‌کند، زیرا او نسل نهایی را معیّن می‌کند؛ نسلی که پیش از بازگشت دوم او نخواهد مرد. او نشانه‌ای را معرفی می‌کند که همان «پلیدیِ ویرانگر»ی است که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است. آن نشانه هنگامی است که این پلیدیِ ویرانگر در "جای مقدس" بایستد و "در جایی که نباید" ایستاده باشد؛ و نیز زمانی که اورشلیم "با لشکرها محاصره شده" باشد.

هنگامی که اورشلیم در سال ۶۶ به دست سستیوس به‌وسیلهٔ سپاهیان محاصره شد، مسیحیانِ اورشلیم از شهر گریختند و خواهر وایت بیان می‌کند که در جریان ویرانی‌ای که سرانجام در سال ۷۰ پایان یافت، حتی یک مسیحی نیز جان خود را از دست نداد. سستیوس محاصره‌ای را آغاز کرد و سپس به دلایل ظاهراً نامعلوم عقب‌نشینی نمود، و مسیحیانِ شهر مطابقِ هشدارِ مرتبط با آن نشانه گریختند. در سال ۷۰، تیتوس با آغاز دوبارۀ محاصره، کارِ ویرانی را به پایان رساند. محاصرهٔ سستیوس آغازِ آنچه «جنگ نخست یهودی-رومی» نامیده می‌شود بود، و محاصره و ویرانیِ انجام‌شده به دستِ تیتوس پایانِ جنگ نخست یهودی-رومی بود.

تمام آن دوره سه سال و نیم طول کشید، با محاصره‌ای آغاز شد و با محاصره‌ای پایان یافت، و آغازش نشانه‌ای برای قوم خدا در بر داشت. آن دوره را مسیح «روزهای انتقام خدا» معرفی کرد؛ عنصری مشخص که می‌بایست در خدمت خود بدان اشاره کند. آن روزها نمایانگر داوری اجرایی بر فاحشهٔ روم است که با قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه آغاز می‌شود و هنگامی که مهلتِ آزمایشیِ بشر بسته می‌شود، پایان می‌یابد. در آغاز داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل، صد و چهل و چهار هزار نفر چون بیرقی برافراشته می‌شوند که خود نشانه‌ای است. وقتی رمهٔ دیگرِ خدا آن نشانه را ببینند، باید از بابل بگریزند؛ بابل که نابودی‌اش با نابودیِ اورشلیم نمونه‌وار نشان داده شد.

ما در مقاله بعدی به بررسی باب بیست‌ویکم لوقا ادامه خواهیم داد.