Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

خواهر وایت قانون یکشنبه را که به‌زودی فرا می‌رسد «نشانه» می‌داند؛ نشانه‌ای که نمونهٔ آن محاصرهٔ اورشلیم توسط سپاهیان روم در سال ۶۶ بود، و با این کار، او گروهی را شناسایی می‌کند که چشم دارند و نمی‌بینند و گوش دارند و نمی‌شنوند.

“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

ابدیت پیشِ روی ما گسترده است. پرده در شرف بالا رفتن است. ما که در این جایگاه خطیر و مسئولیت‌بار قرار داریم، چه می‌کنیم، به چه می‌اندیشیم که به عشقِ خودخواهانهٔ آسایش می‌چسبیم، در حالی که جان‌ها در پیرامون ما هلاک می‌شوند؟ آیا دل‌های ما به‌کلی قساوت گرفته‌اند؟ آیا نمی‌توانیم احساس کنیم یا دریابیم که برای نجاتِ دیگران کاری بر عهده داریم؟ ای برادران، آیا از آن گروهید که چشم دارند و نمی‌بینند و گوش دارند و نمی‌شنوند؟ آیا بیهوده است که خدا شناختِ ارادهٔ خود را به شما بخشیده است؟ آیا بیهوده است که پیاپی برای شما هشدار فرستاده است؟ آیا اعلان‌های حقیقتِ جاودان را دربارهٔ آنچه در آستانهٔ وقوع بر زمین است باور دارید، آیا باور دارید که داوری‌های خدا بالای سرِ مردم سایه افکنده است، و با این همه می‌توانید همچنان آسوده بنشینید، سست، بی‌اعتنا، لذت‌دوست؟

“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

اکنون زمان آن نیست که قوم خدا دل خود را به دنیا ببندند یا گنج خود را در جهان بیندوزند. دیری نخواهد پایید که، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر شویم در مکان‌های متروک و دورافتاده پناهگاهی بجوییم. چنان‌که محاصرهٔ اورشلیم به دست سپاهیان روم نشانهٔ فرار برای مسیحیان یهودیه بود، به همان‌سان به کارگیری قدرت از سوی ملت ما در صدور فرمانی که اجرای اجباریِ سبتِ پاپی را مقرر می‌کند، برای ما هشداری خواهد بود. در آن هنگام وقتِ ترکِ شهرهای بزرگ خواهد بود، تا به‌عنوان مقدمه‌ای برای ترکِ شهرهای کوچک‌تر، به خانه‌های خلوتی در جاهای دورافتادهٔ میان کوه‌ها کوچ کنیم. شهادات، جلد ۵، ۴۶۴.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

قانون نزدیک‌الوقوع روز یکشنبه در ایالات متحده، علامت هشدار (نشانه)‌ای است "برای ترک شهرهای بزرگ، و به‌عنوان آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر، رفتن به خانه‌های خلوت در مکان‌های دورافتاده در میان کوه‌ها." ادونتیسم لاودیکیایی تا حد زیادی از این واقعیت بی‌خبر است که بحران قانون روز یکشنبه در ایالات متحده، همان "علامتی" را تحقق می‌بخشد که در "مناقشه عظیم" از آن سخن گفته شده است. این امر با "علامتی" که در آغاز دوره سه‌ونیم‌ساله بود، نمادپردازی شده است. آن "علامت" در نخستین محاصره اورشلیم که در سال 66 رخ داد تحقق یافت و نمادِ "بیرقی" است که در هنگام قانون نزدیک‌الوقوع روز یکشنبه برافراشته می‌شود.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

ویرانی واقعی اورشلیم به دست تیتوس در سال ۷۰ میلادی انجام شد، و پیش‌نمونهٔ محاصرهٔ تیتوس، محاصرهٔ سستیوس در سال ۶۶ میلادی بود، زیرا عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد. نشانهٔ گریختن که عیسی داده بود، همان محاصرهٔ آغازینِ سستیوس بود، نه محاصرهٔ تیتوس. یکی محاصرهٔ آغازین بود و دیگری محاصرهٔ پایانی.

“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

حتی یک مسیحی در ویرانی اورشلیم هلاک نشد. مسیح به شاگردان خود هشدار داده بود، و همهٔ کسانی که به سخنان او ایمان داشتند، چشم به راه نشانهٔ موعود بودند. «هنگامی که دیدید اورشلیم با لشکرها محاصره شده است،» عیسی گفت، «بدانید که ویرانی آن نزدیک است. آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میان آن‌اند بیرون روند.» لوقا ۲۱:۲۰، ۲۱. پس از آنکه رومیان به فرماندهی سستیوس شهر را در محاصره گرفتند، در حالی که همه چیز برای حملهٔ فوری مساعد می‌نمود، آنان به‌طور غیرمنتظره محاصره را رها کردند. محاصره‌شدگان که از مقاومت موفق نومید شده بودند، در آستانهٔ تسلیم بودند که فرماندهٔ رومی بی‌هیچ دلیلِ آشکاری نیروهای خود را عقب کشید. اما مشیت رحیمانهٔ خدا حوادث را برای خیر قوم خود هدایت می‌کرد. نشانهٔ وعده‌داده‌شده به مسیحیان منتظر داده شده بود و اکنون فرصتی فراهم آمد تا هر که می‌خواست، هشدار نجات‌دهنده را اطاعت کند. امور چنان تدبیر شد که نه یهودیان و نه رومیان مانع گریز مسیحیان نشوند. به‌محض عقب‌نشینی سستیوس، یهودیان از اورشلیم یورش برده، سپاهِ در حال عقب‌نشینی او را تعقیب کردند؛ و در حالی که هر دو نیرو بدین‌گونه به‌طور کامل درگیر بودند، مسیحیان فرصت یافتند تا شهر را ترک کنند. در همان زمان، نواحی پیرامون نیز از دشمنانی که ممکن بود بکوشند راهشان را ببندند، پاک شده بود. در هنگام محاصره، یهودیان برای برگزاری عید خیمه‌ها در اورشلیم گرد آمده بودند و بدین‌سان مسیحیان سراسر سرزمین توانستند بی‌مزاحمت بگریزند. بی‌درنگ به مکانی امن گریختند — شهر پلا، در سرزمین پریه، آن‌سوی اردن. نبرد عظیم، ۳۰.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

محاصرهٔ اورشلیم به دست کستیوس در سال ۶۶، «نشانهٔ» هشداردهنده‌ای را که مسیح برای مسیحیان آن دورهٔ تاریخی ثبت کرده بود محقق ساخت، اما محاصرهٔ تیتوس در سال ۷۰ میلادی هیچ «نشانه»ای برای گریختن فراهم نکرد. در آن محاصره هیچ مسیحی‌ای در شهر باقی نمانده بود، و آن محاصرهٔ آخر به ویرانی اورشلیم انجامید، و در ویرانی اورشلیم «حتی یک مسیحی هم هلاک نشد»، زیرا مسیحیان در آغاز آن دورهٔ تاریخی گریخته بودند.

“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

نیروهای یهودی که سستیوس و سپاهش را تعقیب می‌کردند، از عقب بر آنان تاختند و چنان خشونتی به کار بردند که آنان را به نابودی کامل تهدید می‌کرد. رومیان با دشواری بسیار توانستند عقب‌نشینی کنند. یهودیان تقریباً بدون تلفات گریختند و با غنایم خود پیروزمندانه به اورشلیم بازگشتند. با این حال، این کامیابی ظاهری جز شر برایشان به همراه نداشت. این امر در آنان روحیه‌ای از مقاومت لجوجانه در برابر رومیان برانگیخت؛ روحیه‌ای که دیری نپایید مصیبت‌هایی وصف‌ناپذیر را بر آن شهر محکوم به نابودی فرو آورد.

“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

مصیبت‌های هولناکی بر سر اورشلیم آوار شد، هنگامی که تیتوس محاصره را از سر گرفت. شهر در زمان عید فصح محاصره شد، وقتی که میلیون‌ها یهودی درون دیوارهای آن گرد آمده بودند. مناقشه بزرگ، ۳۱.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

از عید خیمه‌ها در سال 66 تا عید فصح در سال 70 سه سال و نیم است که به طور نبوی برابر با هزار و دویست و شصت روز است. از سال 66 تا سال 70، روم وثنی قدس و سپاه را پایمال کرد، همان‌گونه که روم پاپی شهر مقدس را به مدت چهل و دو ماه از سال 538 تا 1798 پایمال کرد.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

اما صحن بیرونیِ هیکل را کنار بگذار و آن را اندازه نگیر؛ زیرا به غیریهودیان سپرده شده است، و آنان شهر مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی، اورشلیم را به مدت هزار و دویست و شصت روز (سال) پایمال کردند؛ بدین‌سان روشن می‌شود که رومِ مدرن، اورشلیمِ روحانیِ روزهای آخر را برای دوره‌ای نمادین به مدت هزار و دویست و شصت روز پایمال خواهد کرد. آن دورهٔ نمادین از هنگام قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده آغاز خواهد شد، هنگامی که زخمِ مرگبار التیام یابد.

And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

و دیدم یکی از سرهایش گویی زخمی مرگبار برداشته بود؛ و زخم مرگبارش شفا یافت؛ و تمام جهان شگفت‌زده در پی آن وحش رفتند. و اژدها را که به وحش قدرت بخشیده بود پرستیدند؛ و وحش را نیز پرستیدند و می‌گفتند: چه کسی مانند آن وحش است؟ چه کسی قادر است با او جنگ کند؟ و دهانی به او داده شد که سخنان بزرگ و کفرگویی‌ها می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه دوام آورد. مکاشفه ۱۳:۳-۵.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

چهل‌و‌دو ماه نمادین آزار و تعقیب پاپی، همان "ساعت" بحران قانون یکشنبه است. آن "ساعت" با یک "نشانه" (پرچم) آغاز می‌شود و با "نشانه‌ها" پایان می‌یابد. "نشانه" پرچم در هنگام قانون یکشنبه، باعث خواهد شد مسیحیانی که هنوز در بابل هستند، به سوی کوه مقدس پرجلال که بالاتر از تپه‌های دیگر برافراشته (بلند شده) است، بگریزند.

And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

و در ایام آخر چنین خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد شد و از تپه‌ها بلندتر خواهد گردید؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و بسیاری از مردم خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید تا به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، بالا رویم؛ و او راه‌های خود را به ما خواهد آموخت و ما در مسیرهای او گام خواهیم زد؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد و کلامِ خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۲، ۳.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

گریز از شهرها در پی فرمانِ تحمیلِ عبادتِ روز یکشنبه، هم در گریزِ مسیحیان در سال ۶۶ و هم در گریزِ کلیسا در سال ۵۳۸ که به بیابان گریخت، نمود یافت.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

و زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده است، تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۶

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

ویرانی اورشلیم از نخستین محاصره تا آخرین محاصره سه سال و نیم طول کشید، اما پیام هشداردهنده‌ای درباره ویرانیِ قریب‌الوقوع به مدت هفت سال داده شد: سه سال و نیم پیش از نخستین محاصره و سه سال و نیم پس از آن.

“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

همهٔ پیشگویی‌هایی که مسیح دربارهٔ ویرانی اورشلیم داده بود، مو به مو تحقق یافتند. یهودیان حقیقتِ سخنان هشدارآمیز او را تجربه کردند: «با همان پیمانه‌ای که می‌سنجید، برای شما نیز سنجیده خواهد شد.» متی ۷:۲.

“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

نشانه‌ها و شگفتی‌هایی پدیدار شد که از فاجعه و هلاکت خبر می‌داد. در میانهٔ شب، نوری نامتعارف بر فراز معبد و قربانگاه درخشید. بر ابرها هنگام غروب، ارابه‌ها و مردان جنگی که برای نبرد گرد می‌آمدند، نقش بسته بود. کاهنانی که شبانه در قدس خدمت می‌کردند، از صداهای رازآمیز به وحشت افتادند؛ زمین لرزید و انبوهی از صداها شنیده شد که فریاد می‌زدند: «برخیزیم و از اینجا برویم.» دروازهٔ بزرگ شرقی، که آن‌چنان سنگین بود که به زحمت به دست بیست مرد بسته می‌شد و با میله‌های عظیم آهنین که در کفِ سنگیِ یکپارچه به‌ژرفی کار گذاشته شده بود استوار شده بود، نیمه‌شب، بی‌هیچ عاملِ مرئی، گشوده شد. - میلمن، تاریخ یهودیان، کتاب سیزدهم

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

به مدت هفت سال، مردی پیوسته در خیابان‌های اورشلیم بالا و پایین می‌رفت و مصیبت‌هایی را که قرار بود بر شهر فرود آید اعلام می‌کرد. روز و شب مرثیه‌ای دیوانه‌وار سر می‌داد: «صدایی از مشرق! صدایی از مغرب! صدایی از چهار باد! صدایی علیه اورشلیم و علیه هیکل! صدایی علیه دامادان و عروسان! صدایی علیه تمام قوم!» — همان. این شخصِ شگفت را زندانی کردند و تازیانه زدند، اما هیچ شکایتی بر زبانش جاری نشد. در برابر اهانت و آزار، تنها این را می‌گفت: «وای، وای بر اورشلیم!» «وای، وای بر ساکنان آن!» فریاد هشدارش بازنایستاد تا آن‌گاه که در محاصره‌ای که پیشگویی کرده بود کشته شد. جدال عظیم، 29، 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

پیش از ویرانی نهاییِ اورشلیمِ واقعی در سال ۷۰، «نشانه‌ها و معجزاتی» رخ داد که از «فاجعه و هلاکت» خبر می‌داد. این «نشانه‌های» هشداردهنده سه سال و نیم پیش از نخستین محاصره و نیز در سه سال و نیمِ منتهی به ویرانی ظاهر شدند. «نشانه‌ها» (به‌صورت جمع) که ویرانیِ پیشِ رو را نشان می‌دادند، «نشانهٔ» هشدار برای گریختن نبودند، بلکه اعلامِ نزدیک بودنِ پایانِ مهلت بودند.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

در لگدمال شدن اورشلیم روحانی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، "نشانه" هشدار برای گریختن زمانی بود که "رجس ویرانگر" واقع شد؛ یعنی وقتی که "آن مرد گناه" "آشکار شد"، به‌عنوان "پسر هلاکت؛ که با هرآنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از همه می‌افرازد، به‌طوری که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا جلوه می‌دهد."

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

پس چون ببینید آن پلیدیِ ویرانگر را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدس ایستاده است، (هر که می‌خواند، بفهمد.) متی ۲۴:۱۵.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

هنگامی که مسیحیانِ آن دوره آن «نشانه» را تشخیص دادند، به مدت هزار و دویست و شصت سال به بیابان گریختند.

“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، استوار ایستادن در برابر آن فریب‌ها و پلیدی‌هایی که در جامه‌های روحانی پنهان شده و به کلیسا راه یافته بودند، مستلزم پیکاری سخت بود. کتاب مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. تعلیم آزادی دینی بدعت خوانده می‌شد و مدافعان آن منفور و مطرود می‌شدند.

“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

پس از کشمکشی طولانی و سخت، آن عدهٔ اندکِ وفادار تصمیم گرفتند اگر کلیسای مرتد همچنان از رها شدن از دروغ و بت‌پرستی سر باز زند، هرگونه پیوندی را با او بگسلند. آنان دریافتند که جدایی، ضرورتی مطلق است اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند. جرأت آن را نداشتند که خطاهایی را تحمل کنند که برای جان‌هایشان مهلک بود و الگویی بگذارند که ایمانِ فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به خطر اندازد. برای تأمین صلح و وحدت آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بدهند؛ اما بر این باور بودند که حتی صلح نیز اگر به بهای قربانی کردن اصول به دست آید، بهایی بس گزاف خواهد داشت. اگر وحدت تنها با مصالحه بر سر حقیقت و عدالت حاصل شود، پس بگذار اختلاف، و حتی جنگ، باشد. مناقشه عظیم، ۴۵.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

با نزدیک شدن به پایان هزار و دویست و شصت سال آزار پاپی، «نشانه‌هایی» (به‌صورت جمع) وجود داشت؛ و همانند «نشانه‌ها» در پایان هزار و دویست و شصت روزی که رومِ بت‌پرست اورشلیمِ واقعی را پایمال کرد، آن «نشانه‌ها» نشانه‌هایی برای فرار نبودند.

“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

نجات‌دهنده نشانه‌هایی از آمدن خود می‌دهد، و فراتر از این، زمانی را تعیین می‌کند که نخستینِ این نشانه‌ها پدیدار شود: «فوراً پس از مصیبتِ آن روزها خورشید تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان از آسمان فرو خواهند افتاد، و قوای آسمان‌ها متزلزل خواهند شد؛ و آنگاه نشانِ پسرِ انسان در آسمان ظاهر خواهد شد؛ و سپس همهٔ قبایلِ زمین به سوگ خواهند نشست، و پسرِ انسان را خواهند دید که با قدرت و جلالی عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و او فرشتگان خود را با صدای عظیمِ شیپور خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگان او را از چهار سوی، از یک سرِ آسمان تا سرِ دیگر، گرد خواهند آورد.»

“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

در پایان آزار و اذیت بزرگ پاپی، مسیح فرمود که خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد. سپس ستارگان از آسمان خواهند افتاد. و او می‌گوید: «از درخت انجیر مثلی بیاموزید: وقتی شاخه‌اش هنوز نرم است و برگ می‌آورد، می‌دانید که تابستان نزدیک است؛ همچنین شما نیز، وقتی همهٔ این چیزها را ببینید، بدانید که او نزدیک است، بلکه بر درها.» متی 24:32، 33، حاشیه.

“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

مسیح نشانه‌های آمدنش را داده است. او اعلام می‌کند که می‌توانیم بدانیم چه هنگام نزدیک است، حتی دمِ در. او دربارهٔ کسانی که این نشانه‌ها را می‌بینند، می‌گوید: «این نسل نخواهد گذشت تا همهٔ اینها تحقق یابد.» این نشانه‌ها ظاهر شده‌اند. اکنون با یقین می‌دانیم که آمدن خداوند نزدیک است. «آسمان و زمین از میان خواهند رفت»، او می‌گوید، «اما سخنان من از میان نخواهد رفت.» اشتیاق اعصار، ۶۳۱، ۶۳۲.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

وقتی «سه سال و نیمِ لگدمال شدن اورشلیم» به‌دست رومِ پاپی رو به پایان بود، رشته‌ای از «نشانه‌ها» پدیدار شد که آمدن مسیح را نشان می‌داد و آغازگر دوران میلاریتی بود. تاریخ میلاریتی در روزهای آخر عیناً تکرار خواهد شد. آن «نشانه‌ها» که در «پایان آزار و شکنجهٔ بزرگِ پاپی» پدیدار شدند، از پیش به‌وسیلهٔ «نشانه‌هایی» نمونه‌وار شده بودند که هنگام پایان یافتنِ دورهٔ سه سال و نیمِ لگدمال شدنِ اورشلیم از سال ۶۶ تا ۷۰ به‌دست رومِ بت‌پرست ظاهر شدند. بنابراین، بر پایهٔ دو شاهد، «نشانه‌ای» از پرچمی خواهد بود که در ساعتِ زلزلهٔ بزرگ برافراشته می‌شود؛ که همان نشانهٔ هشدار برای گریختن در تاریخِ رومِ معاصر است؛ و همچنین «نشانه‌ها»یی رخ خواهد داد که در پایانِ دورهٔ آزار و شکنجهٔ رومِ معاصر در روزهای آخر رخ می‌دهند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

باب بیست‌ویکمِ انجیل لوقا را بخوانید. در آن، مسیح چنین هشدار می‌دهد: «مراقب خود باشید، مبادا دل‌های شما از پرخوری و مستی و دل‌مشغولی‌های این زندگی سنگین شود و آن روز ناگهان بر شما فرود آید. زیرا آن روز چونان دام بر همهٔ ساکنان روی تمامی زمین خواهد آمد. پس بیدار باشید و همواره دعا کنید تا شایسته شمرده شوید که از همهٔ این چیزها بگریزید و در برابر پسر انسان بایستید» (لوقا ۲۱:۳۴–۳۶).

“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

نشانه‌های زمانه در جهان ما در حال تحقق‌اند، اما کلیساها عموماً گویی در خواب‌اند. آیا از تجربهٔ دوشیزگان نادان عبرت نمی‌گیریم؟ آنان که وقتی ندا آمد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون بروید به استقبال او»، دریافتند که در چراغ‌هایشان هیچ روغنی نیست؟ و هنگامی که برای خرید روغن رفتند، داماد با دوشیزگان دانا به شام عروسی داخل شد و در بسته شد. وقتی دوشیزگان نادان به تالار ضیافت رسیدند، با انکاری غیرمنتظره روبه‌رو شدند. صاحب مجلس اعلام کرد: «شما را نمی‌شناسم.» آنان بیرون، در سیاهی شب، در خیابانی خالی، ایستاده بر جا ماندند. Manuscript Releases، جلد 15، صفحه 229.