کتاب دانیال - شماره یکصد و بیست

روز و ساعت دقیق آمدن مسیح آشکار نشده است. نجات‌دهنده به شاگردانش گفت که خودِ او نیز نمی‌توانست ساعت ظهور دومش را اعلام کند. اما به رویدادهایی اشاره کرد که از طریق آن‌ها می‌توانستند بدانند آمدنش نزدیک است. «نشانه‌هایی خواهد بود»، او گفت، «در خورشید و در ماه و در ستارگان.» «خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد و ستارگان آسمان فرو خواهند افتاد.» او گفت: «بر زمین تنگی و سردرگمیِ ملت‌ها خواهد بود؛ دریا و موج‌ها غرش خواهند کرد؛ و مردم از ترس و از انتظارِ آنچه بر زمین در راه است از هوش خواهند رفت.»

«و پسرِ انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و فرشتگانِ خود را با بانگِ بلندِ شیپور خواهد فرستاد، و ایشان برگزیدگانِ او را از چهار باد، از یک سرِ آسمان تا سرِ دیگر، گرد خواهند آورد.»

نشانه‌ها در خورشید و ماه و ستارگان تحقق یافته‌اند. از آن زمان، زلزله‌ها، طوفان‌ها، امواج مدّی، بیماری‌های واگیردار و قحطی افزایش یافته‌اند. هولناک‌ترین ویرانی‌ها، بر اثر آتش و سیل، یکی پس از دیگری و به‌سرعت رخ می‌دهند. فاجعه‌های هولناکی که هفته به هفته رخ می‌دهند، با لحنی جدی به ما هشدار می‌دهند و اعلام می‌کنند که پایان نزدیک است و اینکه به‌زودی ناگزیر رویدادی بزرگ و سرنوشت‌ساز رخ خواهد داد.

«زمانِ مهلت دیگر چندان دوام نخواهد داشت. اکنون خدا دستِ بازدارندهٔ خود را از زمین برمی‌گیرد. سالیان دراز به‌واسطهٔ روح‌القدسِ خویش با مردان و زنان سخن گفته است؛ اما آنان به این دعوت گوش نسپرده‌اند. اکنون او از طریق داوری‌های خویش با قوم خود و با جهان سخن می‌گوید. زمانِ این داوری‌ها زمانی از رحمت است برای کسانی که هنوز فرصت نیافته‌اند که بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی به آنان نظر خواهد کرد. دلِ رحیم او برانگیخته شده است؛ دستش همچنان برای نجات دراز است. عدهٔ بسیاری که در این روزهای آخر برای نخستین بار حقیقت را خواهند شنید، به حظیرهٔ امن پذیرفته خواهند شد.» ریویو اند هرالد، ۲۲ نوامبر ۱۹۰۶.

کار خدا بر روی زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را نشان می‌دهد. اصول برخورد خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر در گذشته نظایر خود را دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین برای زمان ما درس‌هایی بسیار ارزشمند در بر دارد. مناقشه عظیم، ۳۴۳.

خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

"اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شده بود و در هفت تندر بیان شده بود، تبیینی از رویدادهایی بود که قرار بود تحت پیام‌های فرشتهٔ نخست و دوم به وقوع بپیوندند. ...

پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، فرمانی به یوحنا می‌رسد، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچه به دانیال رسیده بود: «آنچه را که این هفت رعد گفته‌اند مُهر کن.» این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

"مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

"من فرصت‌های گران‌بهایی برای کسب تجربه داشته‌ام. من در پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم تجربه‌ای داشته‌ام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده می‌شوند که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کنند و بر مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنند تأثیر مستقیم دارند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادِ قومِ خدا هستند که در هماهنگی با عالمِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روحِ خدا روشن شده‌اند و به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیب اعلام می‌کنند." Life Sketches, 429.

و برای ایشان مَثَلی گفت؛ اینک درختِ انجیر و همهٔ درختان؛ چون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و می‌دانید که تابستان اکنون نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی این چیزها رخ می‌دهند، بدانید که پادشاهیِ خدا نزدیک است. به‌راستی به شما می‌گویم، این نسل از میان نخواهد رفت تا همه‌چیز تحقق یابد. آسمان و زمین از میان خواهند رفت؛ اما سخنان من هرگز از میان نخواهد رفت. لوقا ۲۱:۲۹‏–۳۳.

به لعنت کردن درخت انجیر توجه کنید؛ درختی که نمایندهٔ ملت یهود است، پوشیده با برگ‌های اظهار ایمان، اما میوه‌ای بر آن یافت نمی‌شود. لعنت بر درخت انجیر اعلام می‌شود؛ درختی که نمایندهٔ عامل اخلاقی، اندیشنده و زنده است، نفرین‌شدهٔ خدا، زنده، همان‌گونه که یهودیان تا چهل سال پس از این رویداد زنده بودند، با این همه مرده. توجه کنید، درختان دیگر، که نمایندهٔ غیریهودیان بودند، با برگ پوشیده نبودند. آن‌ها بی‌برگ بودند و هیچ ادعایی برای داشتن شناختی از خدا نداشتند. زمان برگ‌دادنِ آنان برای میوه هنوز فرانرسیده بود. شهادت‌های ویژه برای خادمان و کارکنان، شمارهٔ ۷، ۵۹–۶۱.

"جهانِ غیریهودیان با درختانِ انجیرِ بی‌برگ و بی‌ثمر نمایانده شده بود. غیریهودیان نیز مانند یهودیان از تقوا بی‌بهره بودند، اما ادعا نکرده بودند که مورد لطف خدا هستند. به معنویتِ والایی فخر نمی‌فروختند. از هر جهت نسبت به راه‌ها و کارهای خدا کور بودند؛ برای آنان هنوز موسمِ انجیر نرسیده بود. آنان همچنان در انتظارِ روزی بودند که برایشان نور و امید بیاورد." نشانه‌های زمان، ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۹.

و بیگانه‌ای که خود را به خداوند پیوسته است نگوید: «خداوند مرا به‌کلی از قوم خود جدا کرده است»؛ و خصی نیز نگوید: «اینک من درختی خشکیده‌ام.» زیرا خداوند چنین می‌گوید دربارهٔ خصیانی که سبت‌های مرا نگاه می‌دارند و آنچه مرا خشنود می‌سازد برمی‌گزینند و به عهد من تمسک می‌جویند: به آنان در خانهٔ خود و درون دیوارهایم جایگاهی و نامی بهتر از نامِ پسران و دختران خواهم داد؛ نامی جاودان به ایشان خواهم بخشید که هرگز منقطع نخواهد شد. و نیز بیگانگانی که خود را به خداوند می‌پیوندند تا او را خدمت کنند و نام خداوند را دوست بدارند تا بندگان او باشند، یعنی هر که سبت را نگاه می‌دارد تا آن را نیالاید و به عهد من تمسک می‌جوید، ایشان را نیز به کوه مقدس خود خواهم آورد و در خانهٔ دعا آنان را شادمان خواهم ساخت؛ قربانی‌های سوختنی‌شان و ذبیحه‌هایشان بر مذبح من مقبول خواهد بود، زیرا خانهٔ من برای همهٔ قوم‌ها خانهٔ دعا خوانده خواهد شد. اشعیا 56:3-7

خورشید و ماه تاریک خواهند شد و ستارگان فروغ خود را باز خواهند گرفت. خداوند نیز از صهیون غرّش خواهد کرد و از اورشلیم صدای خود را برخواهد آورد؛ و آسمان‌ها و زمین خواهند لرزید؛ امّا خداوند امید قوم خود و قوّت بنی‌اسرائیل خواهد بود. بدین‌سان خواهید دانست که من، خداوند خدای شما، که در صهیون، کوه مقدّس من، ساکن هستم؛ آنگاه اورشلیم مقدّس خواهد شد و دیگر هیچ بیگانه‌ای از آن نخواهد گذشت. یوئیل ۳:۱۵-۱۷.

مسیح به قوم خود فرمان داده بود که مراقب نشانه‌های ظهور او باشند و چون نشانه‌های پادشاهِ در راهشان را ببینند شادمان شوند. او گفت: «وقتی این امور آغاز به وقوع می‌یابد، آنگاه به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است.» او پیروانش را به درختانِ بهار که جوانه می‌زنند توجه داد و گفت: «وقتی اکنون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی می‌بینید این امور به وقوع می‌پیوندد، بدانید که ملکوتِ خدا نزدیک است.» لوقا ۲۱:۲۸، ۳۰، ۳۱. نبرد عظیم، ۳۰۸.

درو گذشته است، تابستان به پایان رسیده است و ما نجات نیافته‌ایم. ارمیا ۸:۲۰.

دشمنی که آن‌ها را کاشت، شیطان است؛ درو، پایان جهان است؛ و دروگران فرشتگان‌اند. متی ۱۳:۳۹

نباید هیچ سخنِ نجات‌دهنده را چنان به کار برد که سخنِ دیگری را نابود کند. هرچند هیچ‌کس روز و ساعتِ آمدنِ او را نمی‌داند، به ما تعلیم داده و از ما خواسته شده است که بدانیم چه وقت نزدیک است. نیز به ما آموخته شده است که بی‌اعتنایی به هشدار او، و خودداری یا غفلت از دانستنِ نزدیک بودنِ ظهور او، برای ما همان‌قدر مرگ‌بار خواهد بود که برای کسانی که در روزگار نوح می‌زیستند ندانستنِ زمانِ فرارسیدنِ طوفان چنین بود. مناقشه بزرگ، ۳۷۱.

من دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و اینکه رویدادها به ترتیب رخ می‌دهند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و وبا نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان و نیز این زمین را خواهد لرزاند. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های نخستین، ۴۱.