آیهٔ چهلمِ باب یازدهم دانیال از زمان آخر آغاز می‌شود، اما این آیه دو زمان آخر را مشخص می‌کند و ازاین‌رو به پژوهندهٔ نبوت امکان می‌دهد تا زمان آخرِ نخست را با زمان آخرِ دوم هم‌تراز سازد. هنگامی که این تطبیق صورت می‌گیرد، خط سیر تاریخ میلری‌ها، که در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، به موازات تاریخ ایالات متحده در سال ۱۹۸۹ پیش می‌رود. این دو خط سیر، خط سیر شاخِ پروتستانیِ راستین و خط سیر شاخِ جمهوریتِ وحشِ برآمده از زمین در باب سیزدهم مکاشفه را مشخص می‌کنند. هر دو خط سیر در زمان آخرِ سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شوند، و زمان آخرِ سال ۱۹۸۹ صرفاً مکمل آن است و گواه دومی بر نشانه‌های راهِ حقیقت فراهم می‌آورد که در این آیه مُهر از آنها گشوده می‌شود.
جنبش فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ظهور یافت، اما به‌واسطهٔ شورش هفت‌سالهٔ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به تعویق افتاد. آمدن فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد. نخستین اردو زدنِ بنی‌اسرائیلِ باستان در قادش و شورش ده جاسوس، پیش‌نمونِ سال ۱۸۶۳ بود، و آخرین اردو زدنِ بنی‌اسرائیلِ باستان در قادش و شورش موسی، پیش‌نمونِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. شورش سال ۱۸۶۳ نمایانگر نخستین شورش در قادش بود که حکم مرگ در بیابان را در پی داشت. شورش ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر آخرین شورش در قادش بود که مرگِ رهبریِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را در پی داشت.
نزول فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، که آغازگرِ جنبش ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ شد و خواهر وایت آن را تجلّیِ باشکوه قدرت خدا نامید، نمونه‌ای از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌شمار رفت و تجلّیِ باشکوهی از قدرت خدا را نشان داد.
فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم شرکت می‌کند، قرار است با جلال خود تمام زمین را روشن سازد. در این‌جا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلی‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ نخست به هر مرکز تبشیری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقهٔ دینی مشاهده شد که از زمان اصلاحاتِ قرن شانزدهم در هر سرزمینی دیده شده است؛ اما همهٔ اینها را جنبش توانمندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم خواهد بود، پشت سر خواهد گذاشت. مناقشهٔ عظیم، ۶۱۱.
نخستین ظهورِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ (قادشِ نخستین) برای پایان‌دادن به کار بود، اما قوم خدا تصمیم گرفتند رهبری تازه برگزینند و به مصر بازگردند. تا سال ۱۸۶۳، آنان «اریحا را از نو بنا کردند»، به‌جای آنکه در کار خدا برای فرو ریختن دیوارهای اریحا مشارکت کنند. ازاین‌رو زیرِ لعنت قرار گرفتند و به مرگ در بیابان محکوم شدند.
و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: لعنت باد بر آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر اریحا را بنا کند! با نخست‌زادۀ خود پیِ آن را خواهد گذاشت و با کوچک‌ترینِ پسرش دروازه‌های آن را برپا خواهد داشت. یوشع ۶:۲۶.
همچون اسرائیلِ باستان در قادشِ نخستین که پیام یوشع و کالب را رد کرده بودند، سرکشی اسرائیلِ امروزی در قادشِ نخستین (۱۸۶۳) لعنتِ یوشع را بر آنان آورد. هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (قادشِ آخرین) بازگشت، کار نهایی، پیش از آنکه خدا اریحا و دیوارهایش را فرو بریزد، آغاز شد.
۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشانگر ظهور فرشتهٔ سوم است و بدین‌سان، نشانگر فرارسیدن قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه در ایام آخر نیز هست. سال ۱۸۶۳ نشانگر پایان دورهٔ آزمون فرشتهٔ سوم است که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد. بنابراین، سال ۱۸۶۳ نمادی از قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه است، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز بازمی‌نمایاند. در سال ۱۸۶۳، ملت به دو گروه تقسیم شد و به همین ترتیب، در زمان قانون یکشنبه نیز دو گروه آشکار خواهند شد.
دورۀ آزمون فرشتۀ سوم در تاریخ جنبش میلری در سال ۱۸۴۴ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ پایان یافت، و آغاز و پایان آن هر دو نشانگر قانون یکشنبه در روزهای آخر بودند. در فاصلۀ تاریخی میان آغاز (۱۸۴۴) و پایان (۱۸۶۳)، عصیان جنبش میلری (۱۸۵۶) رخ داد. بدین‌ترتیب، این دوره امضای «حقیقت» را بر خود دارد. بازگشت برای بار دوم به قادش در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نشانگر آغاز فرایند آزمون فرشتۀ سوم است؛ فرایندی که با قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد، چنان‌که سال ۱۸۶۳ پیش‌نمونۀ آن است.
از آن قانون یکشنبه تا بسته شدن مهلت فیض بشر، اَریحا و دیوارهایش فرو خواهند ریخت، مطابق با داوری اجرایی بر فاحشهٔ بابل که در آن تاریخ به تصویر کشیده شده است. آیهٔ چهل در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و در آیهٔ چهل‌ویک به قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع ختم می‌گردد. وقتِ آخر در سال ۱۷۹۸ نمایانگر خطّ درونی کلیسای خداست که با میلری‌ها از جنبش فرشتهٔ اول آغاز می‌شود و تا جنبش فرشتهٔ سوم و صد و چهل و چهار هزار ادامه می‌یابد. همه در یک آیه.
جنگ میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب، که با برتری یافتن پادشاه جنوب در سال ۱۷۹۸ آغاز شده بود، در سال ۱۹۸۹ به پایان رسید؛ در آن سال، پادشاه جنوب به‌دست ائتلافی میان پادشاهی‌های پنجم و ششمِ پیشگویی کتاب‌مقدس شکست خورد. میلری‌ها جنگ میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب را که در سال ۱۷۹۸ آغاز شده بود، نبردی علیه روم می‌دانستند؛ آنان روم را صرفاً همان دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی می‌دیدند. هنگامی که جنگ در سال ۱۹۸۹ به پایان رسید، هر سه قدرت ویرانگر در آن دخیل بودند، و این رویداد سرآغازِ تصویرپردازی نبوی از آن سه قدرت بود که جهان را به‌سوی حارمجدون سوق می‌دهند؛ حارمجدون در آیهٔ چهل‌وپنجم از باب یازدهم دانیال به‌صورت جغرافیایی بازنمایی شده است.
آیات چهل تا چهل‌وپنج، پویایی‌های نبویِ سه قدرتی را مشخص می‌کنند که پاپ را میان دریاها و کوه مقدسِ باشکوه به پایان کارش می‌رسانند. تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در آیهٔ چهل‌ویک، اگر به‌درستی فهمیده شود، آیات چهل‌ویک تا چهل‌وچهار را در بر می‌گیرد.
بنابراین، با آغاز از زمان آخر در سال ۱۹۸۹ و با گواه دومِ سال ۱۷۹۸، که آغاز و پایان جنگ میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال را مشخص می‌کنند، آیات چهل‌ویکم تا چهل‌وچهارم اتحاد سه‌گانهٔ نظام پاپی‌ای را نشان می‌دهند که زخم مهلکش شفا یافته است، و آیهٔ چهل‌وپنجم جایی است که این نظام به پایان خود می‌رسد. این آیات، هنگامی که از این منظر به آنها نگریسته شود، تاریخی را به تصویر می‌کشند که بیرون از کلیسای خدا جریان دارد؛ چنان‌که این امر در رابطهٔ میان هفت مُهر و هفت کلیسا در کتاب مکاشفه نیز بازنمایی شده است.
خطِ تاریخِ نبوتی‌ای که با سالِ ۱۷۹۸ نشان داده می‌شود، در درجهٔ نخست بیانگرِ داوریِ تفتیشی است، و خطی که از همان نقطه در سالِ ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، در درجهٔ نخست بیانگرِ داوریِ اجرایی است. سالِ ۱۷۹۸ عمدتاً بر کارِ پیام‌آوری تأکید دارد که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند، و سالِ ۱۹۸۹ عمدتاً بر کارِ پیام‌آورِ ایلیا تأکید دارد.
از سال ۱۷۹۸، زمانی که مُهر کتاب دانیال گشوده شد، شاهد افزایش شناخت از تاریخ نبوتی هستیم؛ تاریخی که در آن مسیح قوم خود را به رابطه‌ای مبتنی بر عهد رهنمون می‌شود که اتحاد دائمی الوهیت با انسانیت را تحقق می‌بخشد. این عهدِ ایام آخر بارها در کتاب مقدس معرفی شده است.
اینک، روزها می‌آید، می‌گوید خداوند، که با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که با پدرانشان بستم، در روزی که دستشان را گرفتم تا ایشان را از زمین مصر بیرون آورم؛ ایشان عهد مرا شکستند، با آنکه من شوهر ایشان بودم، می‌گوید خداوند. بلکه این است عهدی که بعد از آن روزها با خاندان اسرائیل خواهم بست، می‌گوید خداوند: شریعت خود را در درونشان خواهم نهاد و آن را بر دل‌هایشان خواهم نوشت؛ و خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و دیگر کسی همسایهٔ خود و کسی برادر خود را تعلیم نخواهد داد که بگوید: خداوند را بشناسید؛ زیرا همگان، از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین، مرا خواهند شناخت، می‌گوید خداوند؛ زیرا گناهشان را خواهم آمرزید و دیگر گناه ایشان را به یاد نخواهم آورد. ارمیا ۳۱:۳۱-۳۴.
تمام پیامبران «ایامِ آخر» را معرفی می‌کنند، و اصطلاح «ایام آخر» در نبوت نمایانگر دورهٔ داوری است. فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸، در «وقتِ پایان»، آمد تا گشایشِ داوری در سال ۱۸۴۴ را اعلام کند؛ که این خود، فرارسیدنِ ایامِ آخر نیز بود. ایامِ آخر، همان «روزها»ی ارمیا هستند که «خواهند آمد»، هنگامی که خدا «تقصیر» را «می‌بخشد» و گناهان قومِ خود را «دیگر به یاد نمی‌آورد». آن کار به‌وسیلهٔ مسیح، به‌عنوان کاهنِ اعظم در روزِ کفارهٔ ضدّنوعی، در دورانِ «ایامِ آخر» به انجام می‌رسد.
اگر ادونتیست‌های میلریتی با ایمان به راه رفتن در نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم — که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ظاهر شد — ادامه داده بودند، تا کنون در خانهٔ ابدیِ خود با عیسی می‌بودند. این همان معنایی است که ارمیا وقتی می‌گوید «پس از آن روزها» در نظر دارد. «آن روزها» دوره‌های نبوی‌اند که به ۱۸۴۴ منتهی شدند و در همان سال پایان یافتند. آنها همان «روزها»یی‌اند که فصل دوازدهمِ دانیال به آنها اشاره می‌کند.
اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.
در «پایانِ روزها»، یا چنان‌که ارمیا می‌گوید، «پس از آن روزها»، مسیح اراده کرد که شریعت خود را در اندرون قومش قرار دهد و شریعت خود را بر دل‌ها بنویسد. اندرون همان طبیعت فروتر است—آن‌گونه که پولس آن را «جسد» می‌نامد—و دل، طبیعت برتر. این عهد وعده می‌دهد که در هنگام توبه، ذهنی نو به قوم خود ببخشد و در بازگشت دوم، بدنی نو. انسان در آدم سقوط کرد؛ آدمی که به صورت خدا و با طبیعتی برتر و طبیعتی فروتر آفریده شده بود. عهد مسیح این است که بشریت را با طبیعت دوگانه‌شان از لعنت گناه بازخرید کند.
در روزهای آخر تاریخ این زمین، عهد خدا با قومِ حافظِ احکامِ او تجدید خواهد شد. «در آن روز برای ایشان با وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان و جنبندگانِ زمین عهدی خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را خواهم شکست و از زمین دور خواهم کرد، و ایشان را در امن و امان ساکن خواهم ساخت. و تو را تا ابد به خود نامزد خواهم کرد؛ بلی، تو را در عدالت و انصاف و محبت و رحمت‌ها به خود نامزد خواهم کرد. بلکه تو را در وفاداری به خود نامزد خواهم کرد؛ و تو خداوند را خواهی شناخت.»
«و در آن روز چنین خواهد شد: خداوند می‌گوید، اجابت خواهم کرد؛ آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد و آنان زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غله و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنان یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خود در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحم خواهم کرد؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: شما قوم منید؛ و آنان خواهند گفت: تو خدای منی.» هوشع ۲:۱۴-۲۳.
«در آن روز، ... بقیۀ اسرائیل، و آنان که از خانهٔ یعقوب رهایی یافته‌اند، ... بر خداوند، قدوسِ اسرائیل، به راستی تکیه خواهند کرد.» اشعیا 10:20. از «هر قوم و قبیله و زبان و مردم» کسانی خواهند بود که با خوشی به پیام «از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است» پاسخ دهند. آنان از هر بتی که ایشان را به این زمین می‌بندد روی برخواهند گرداند و «او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید، بپرستید.» آنان خود را از هر قید و بندی رها خواهند کرد و در برابر جهان همچون یادمان‌هایی از رحمت خدا خواهند ایستاد. مطیعِ هر الزام الهی، از سوی فرشتگان و انسان‌ها به‌عنوان کسانی که «احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را دارند» شناخته خواهند شد. مکاشفه 14:6-7، 12.
'اینک، روزها می‌رسد، می‌گوید خداوند، که شخم‌زن دروگر را درخواهد رسید، و پا کوبندهٔ انگور نیز بذرکار را درخواهد رسید؛ و کوه‌ها شرابِ شیرین فرو خواهند چکاند، و همهٔ تپه‌ها ذوب خواهند شد. و اسارت قوم خود اسرائیل را باز خواهم آورد، و ایشان شهرهای ویران را بنا خواهند کرد و در آنها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها خواهند کاشت و از شراب آنها خواهند نوشید؛ نیز باغ‌ها خواهند ساخت و از میوهٔ آنها خواهند خورد. و ایشان را بر سرزمینشان خواهم کاشت، و دیگر از زمینی که به ایشان داده‌ام از ریشه کنده نخواهند شد، می‌گوید خداوند، خدای تو. عاموس ۹:۱۳-۱۵.' ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.
وقتی ارمیا می‌گوید «پس از آن روزها»، مراد از «روزها»ی پیش از کاری که آمدن ناگهانی مسیح به معبد خویش برای تطهیر آن نمادش بود، همان دوره‌های نبوی است که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ به پایان رسیدند. پایان آن روزهای نبوی (دوره‌ها)، نشانگر آن چهل‌وشش سالی بود که مسیح طی آن معبد میلری‌ها را بنا کرد؛ و هنگامی که او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان آمد، در حال تحقق بخشیدن به فصل سوم کتاب ملاکی بود؛ همان فصلی که هنگام تطهیر معبد در آغاز و پایان خدمت خویش نیز آن را تحقق بخشیده بود.
در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.
و «پس از آن روزها»، مسیح بر آن بود معبدی را که بنا کرده بود تطهیر کند؛ این تطهیر نمایانگر کار او در پاک ساختن دل‌های قومش از آلودگی گناه، یا، چنان‌که ارمیا بیان می‌کند، نوشتن شریعتش بر دل‌ها و در اندرون آنان بود.
زیرا چون در ایشان عیب یافت، گفت: اینک روزها فرا می‌رسد، خداوند می‌گوید، که من با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که با پدران ایشان بستم، در روزی که دستشان را گرفتم تا ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورم؛ زیرا در عهد من پایدار نماندند و من به ایشان اعتنا نکردم، خداوند می‌گوید. زیرا این است آن عهدی که پس از آن روزها با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند می‌گوید: احکام خود را در ذهنشان خواهم نهاد و آنها را بر دل‌هایشان خواهم نوشت؛ و من برای ایشان خدا خواهم بود و آنان برای من قومی خواهند بود. عبرانیان ۸:۸-۱۰.
عبارت «آن روزها» نزدِ دانیال به «پایانِ روزها» اشاره داشت که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ به پایان رسید. خطّ شاخِ پروتستان که در آیهٔ چهلمِ بابِ یازدهمِ دانیال و در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، بر رابطهٔ عهدی‌ای تأکید می‌کند که با یکصد و چهل و چهار هزار نفر برقرار می‌شود. واژهٔ عبری «قرعه» سنگ‌ریزهٔ کوچکی بود که برای تعیینِ سرنوشتِ کسی به کار می‌رفت. به دانیال گفته شد که برود و بیاساید (در مرگ)، تا «پایانِ روزها»، آنگاه که در سال ۱۸۴۴ داوری آغاز خواهد شد و سرنوشتِ او تعیین خواهد شد.
اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.
«روزها» در عبارت «پایان روزها»، بیانگر نبوت‌های زمانی است که در سال ۱۸۴۴ به پایان رسیدند، زیرا پس از آن دیگر زمان نبوی وجود نمی‌داشت. دورۀ دو هزار و سیصد ساله، که همان رؤیای مَرئه به معنای ظهور ناگهانی مسیح در قُدس خویش بود، در آن هنگام پایان یافت، و دورۀ دو هزار و پانصد و بیست سالۀ غضبِ واپسین نیز به پایان رسید، درست همان‌گونه که روزهای غضبِ نخستین در زمان آخر، در سال ۱۷۹۸، به پایان رسیده بود. عبارت «پس از آن روزها»، که ارمیا به آن اشاره کرده بود، بعدها موضوع سخن پولس قرار گرفت. پولس دو بار به عبارت «پس از آن روزها» در سخن ارمیا اشاره می‌کند، زیرا او صرفاً به عهدی نمی‌پردازد که قرار بود «پس از آن روزها» برقرار شود، بلکه مهم‌تر از آن، کار مسیح را در مقام کاهن اعظم مشخص می‌سازد.
زیرا او با یک قربانی، کسانی را که تقدیس شده‌اند تا ابد کامل ساخته است. روح‌القدس نیز در این باره برای ما شهادت می‌دهد؛ زیرا پس از آنکه پیش‌تر گفته بود: «این است آن عهدی که پس از آن روزها با ایشان خواهم بست، می‌گوید خداوند: قوانینم را در دل‌هایشان خواهم نهاد و آنها را بر ذهن‌هایشان خواهم نوشت؛ و گناهان و خطاهایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.» اکنون، هر جا که آمرزشِ اینها باشد، دیگر قربانی برای گناه وجود ندارد. پس ای برادران، چون دلیری داریم که به‌واسطۀ خونِ عیسی به قدسِ اقداس داخل شویم، از راهی نو و زنده که آن را برای ما از میان پرده، یعنی بدنِ خود، افتتاح کرده است؛ و کاهنِ اعظمی بر خانۀ خدا داریم. عبرانیان ۱۰:۱۴-۲۱.
دویست و بیست سالی که نبوتِ رؤیای مَرئه دربارهٔ ظهور مسیح را به نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ رؤیای حازون دربارهٔ تاریخ نبوی پیوند می‌دهد، آغاز آن دو دورهٔ نبوی را با پیوندی نمادین به هم گره می‌زند، یا به یکدیگر مرتبط می‌سازد؛ پیوندی که نمایانگر اتحاد انسانیت با الوهیت است. این همان کاری است که مسیح در تطهیری که در جریان جنبش فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد، به انجام می‌رساند و حاصل آن، عهدی است که او با صد و چهل و چهار هزار تن می‌بندد.
رؤیای حازون، که پایمال شدن معبد را به تصویر می‌کشد و همان رؤیای مربوط به بشریتی است که از زمان عصیان آدم در باغ عدن به‌واسطۀ گناه پایمال شده است، و رؤیای ماراه، که کار مسیح را در احیا و تطهیر معبد به تصویر می‌کشد، هر دو در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند. دو نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله دربارۀ غضب خدا وجود دارد که نشان‌دهندۀ پایمال شدن لشکر و قدس هستند.
هر دوی آن نبوّت‌ها پایمال شدنِ بشریت را نمایان می‌کنند؛ بشریتی که بناست به‌واسطهٔ رؤیای ماراه به حال نخست بازآورده شود. آن دو غضبِ خدا علیه قومِ او، نمایانگر غضبی بر بشریتِ سقوط‌کرده‌اند؛ بشریتی که تنها به‌وسیلهٔ کارِ مسیح در بازسازی و تطهیرِ هیکلِ فرو ریخته رهایی خواهد یافت و به حال نخست بازآورده خواهد شد.
این دو غضب نمایانگر طبیعت برتر و طبیعت فروتر بشرند. با سقوط آدم، طبیعت فروتر بر طبیعت برتر تسلط یافت، حال آنکه طرح مسیح برای انسان‌ها این بود که طبیعت برتر بر طبیعت فروتر فرمان براند. با سقوط آدم، طبیعت برتر تسلیم شهوات طبیعت فروتر شد و طرح خدا وارونه گشت. مقصود از «تبدیل» در کتاب مقدس همین است. تبدیل شدن یعنی اینکه طبیعت برتر بار دیگر به جایگاه فرمانروایی خود بر طبیعت فروتر بازگردد. تبدیل کردن به معنای معکوس کردن یا زیرورو کردن است.
نخستین غضب بر ضد پادشاهی شمالی، غضب بر ضد طبیعت فروتری بود که هنگام سقوط، طبیعت برتر را به انقیاد خود درآورد. آن غضب نخست پدید آمد، زیرا مسیح کار رستگاری را درست از همان‌جایی آغاز کرد که در ابتدا آغاز شده بود، و آغاز آن با شهوتِ طبیعت فروتر بود، یعنی همان شهوتِ خوردن. مسیح کار خود را با چهل روز روزه‌داری آغاز کرد.
"مسیح می‌دانست که برای پیش بردنِ موفقِ طرحِ نجات، باید کارِ رهانیدنِ انسان را درست از همان‌جا که تباهی آغاز شد، آغاز کند. آدم به سببِ افراط در اشتها سقوط کرد. برای آنکه تعهداتِ انسان در اطاعت از قانونِ خدا را بر او حک کند، مسیح کارِ رستگاریِ خود را با اصلاحِ عاداتِ بدنیِ انسان آغاز نمود. افولِ فضیلت و انحطاطِ نوعِ بشر عمدتاً به افراط در اشتهایِ منحرف نسبت داده می‌شود." شهادات، جلد ۳، ۴۸۶.
غضب دوم متوجه سرشت برتر بود که پادشاهی جنوبی نماد آن است؛ اورشلیم در این پادشاهی قرار دارد، همان شهری که خدا برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد. کاری که مسیح قصد داشت در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجام دهد و کاری که اکنون به انجام می‌رساند، با دو چوب حزقیال به تصویر کشیده می‌شود.
وقتی دو عصای حزقیال برای همیشه به یک عصا پیوند می‌خورند، این امر عهدی را مشخص می‌کند که در آن مسیح گناه را از قومِ خود تا ابد برمی‌دارد و طبیعت‌های برتر و فروتر به ساختار سلسله‌مراتبیِ درست خود بازگردانده می‌شوند و انسان‌ها بار دیگر یکپارچه می‌شوند. در وضعیتِ تبدیل‌نیافته، طبیعتِ فروترِ انسان که با غضبِ نخستین نشان داده می‌شد، بر طبیعتِ برترِ انسان که با غضبِ آخرین نشان داده می‌شد، حکم می‌راند. از این‌رو، غضبِ نخستین بر ضدِ پادشاهیِ شمالی بود که از نظر جغرافیایی «بالای» پادشاهیِ جنوبی قرار داشت.
دو دورهٔ دویست‌وبیست‌ساله‌ای که دو رؤیای ماراه و خازون را، در آغازهای مشترکشان، با الوهیت و بشریت پیوند می‌دهند، هنگامی که مسیح کار فرشتهٔ سوم را با آن صد و چهل و چهار هزار نفر به اتمام می‌رساند، هر دو به هم می‌پیوندند و یک چوب می‌شوند. این نبوتِ آخرین غضب بر ضد پادشاهی جنوبی است که با نبوتِ ظهور در سال ۱۸۴۴ پیوند می‌یابد؛ زیرا عهد در هنگام ایمان آوردن، ذهنی نو می‌بخشد، اما بدن نو (پادشاهی شمالی) تنها در بازگشت ثانی، در یک چشم‌برهم‌زدن، بازسازی می‌شود.
آیهٔ چهلم از باب یازدهم دانیال، هر دو زمانِ آخر را مشخص می‌کند و بدین‌سان بر دو خط سیرِ درونی و بیرونیِ تاریخ نبوی در طول تاریخِ وحش زمینیِ باب سیزدهم مکاشفه تأکید می‌ورزد. حقایقی که در این آیه مُهر از آنها گشوده می‌شود، نمایانگر هر دو خط سیرِ درونی و بیرونیِ حقیقت‌اند که مسیح آمد تا آنها را در درون قوم خویش مشخص سازد و تحقق بخشد. این حقیقت که طبیعت انسانی در اتحاد با طبیعت الهی گناه نمی‌کند، در نوری که با اثرِ مُهرگشایی از معرفت پیوند دارد نمایان می‌شود و بیانگر حقیقت درونیِ قوم خدا در ایام آخر است. نوری که در جنگ میان قدرت‌هایی که جهان را به سوی حارمجدون می‌کشانند بازنمایی می‌شود، حقیقت بیرونیِ قوم خدا در ایام آخر است.
ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.
کلام خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: و نیز تو ای پسر انسان، یک چوب برگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای فرزندان اسرائیل، همراهان او؛ سپس چوبی دیگر برگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوب افرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، همراهان او؛ و آن دو را به هم بپیوند تا یک چوب شوند؛ و در دست تو یکی خواهند شد. و چون فرزندان قوم تو با تو سخن گویند و بگویند: آیا برای ما روشن نمی‌کنی مقصودت از اینها چیست؟ به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من چوب یوسف را که در دست افرایم است، و قبایل اسرائیل، همراهان او، برخواهم گرفت و آنها را با او، یعنی با چوب یهودا، یکی خواهم کرد، و ایشان را یک چوب خواهم ساخت، و آنان در دست من یکی خواهند شد. و چوب‌هایی که بر آنها می‌نویسی، در دستت پیش چشمانشان خواهد بود. و به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من فرزندان اسرائیل را از میان امّت‌هایی که به آنجا رفته‌اند برخواهم گرفت، و از هر سو گردشان خواهم آورد و آنان را به سرزمین خودشان خواهم آورد. و ایشان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک قوم خواهم ساخت؛ و یک پادشاه برای همگی ایشان پادشاه خواهد بود؛ و ایشان دیگر دو قوم نخواهند بود و دیگر هرگز به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد؛ و دیگر خود را با بت‌هایشان، و با چیزهای مکروه‌شان، و با هیچ‌یک از تجاوزهایشان آلوده نخواهند کرد؛ بلکه آنان را از همه سکونتگاه‌هایی که در آنها گناه ورزیده‌اند رهایی خواهم داد و پاکشان خواهم کرد؛ آنگاه ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داوود، بندهٔ من، بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ در احکام من راه خواهند رفت و فرایض مرا نگاه خواهند داشت و به آنها عمل خواهند کرد. و در سرزمینی که به یعقوب، بنده‌ام، داده‌ام، همان‌جا که پدرانتان سکونت داشته‌اند، ساکن خواهند شد؛ و ایشان، و فرزندانشان، و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و داوودِ بنده‌ام تا ابد سرور ایشان خواهد بود. و نیز با آنان عهد صلحی خواهم بست؛ آن عهدی جاودانی با آنان خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت و کثیرشان خواهم گردانید، و مقدسم را تا ابد در میانشان خواهم نهاد. خیمه‌ام نیز با ایشان خواهد بود: آری، من خدای ایشان خواهم بود و آنان قوم من خواهند بود. و امّت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، آنگاه که مقدسم تا به ابد در میانشان باشد. حزقیال ۳۷:۱۵-۲۸.