باب دوم کتاب دانیال نمایانگر فرشتهٔ دومِ باب چهاردهم کتاب مکاشفه است. بدین اعتبار، این باب نمایانگر دومین آزمون از سه آزمونی است که به‌صورت آزمونی غذایی، سپس آزمونی دیداری و سرانجام آزمون تورنسل بازنمایی می‌شوند. هر سهٔ این آزمون‌ها، که نشانه‌های مسیر نبوی نیز هستند، در پیام فرشتهٔ اولِ باب چهاردهم کتاب مکاشفه وجود دارند. همانند فرشتهٔ اولِ باب چهاردهم کتاب مکاشفه، باب اول کتاب دانیال نیز هر یک از این سه آزمون را در خود دارد.
آزمایش دوم، یا پیام فرشتهٔ دوم، در پایانِ آزمایش نخست آغاز می‌شود. فصل دوم پس از فصل اول می‌آید. پایانِ آزمایش دوم بلافاصله آغازِ آزمایش سوم است. مدتِ زمانیِ مربوط به آزمایش دوم با هفتاد سال اسارتِ دانیال نمادین شده بود؛ این مدت با شکست خوردنِ یهویاقیم آغاز شد و با فرمانِ کوروش پایان یافت. با نزدیک شدنِ پایانِ آن هفتاد سال، دانیال از طریق کلامِ نبویِ خدا دریافت که پایان در شُرُفِ فرا رسیدن است.
در سال نخست داریوش، پسر اخشورش، از نسل مادها، که بر مملکت کلدانیان پادشاه شده بود؛ در سال نخست سلطنت او، من دانیال از کتاب‌ها فهمیدم شمار سال‌هایی را که درباره آن کلام خداوند به ارمیا نبی رسیده بود، یعنی اینکه ویرانی‌های اورشلیم هفتاد سال به طول خواهد انجامید. دانیال ۹:۱، ۲.
دانیال نمایندهٔ قوم خدا در روزهای آخر است؛ قومی که معنای نمادین هفتاد سال اسارت را می‌شناسند، و این شناخت اندکی پیش از پایان آن هفتاد سالِ نمادین رخ می‌دهد. قوم خدا هفتاد سال اسارت را به‌درستی فهمیده‌اند، اما آنچه دانیال نمایندگی می‌کند، این فهم است که آن هفتاد سال نمایانگر دوره‌ای نبوی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه است. برای دانیال، آن سال‌ها با فرمان کوروش پایان یافت؛ فرمانی که در روزهای آخر نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است.
اندکی پیش از قانون یکشنبه، قوم خدا بیدار می‌شوند و به درکی نبوی دست می‌یابند که هفتاد سال نمادین نمایانگر آن است. آن سال‌های نمادین با یهویاقیم آغاز شد؛ او نمایانگر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است، زمانی که با ورود اسلامِ وای سوم، فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهم مکاشفه فرود آمد و سقوط بابل را اعلام کرد. سقوط بابل نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم است، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دومین دورهٔ آزمون برای کسانی آغاز شد که کتاب پنهانی را که در دست فرشته بود، خورده بودند. آن دوره، که هفتاد سال نمادین نمایانگر آن است، تا زمان قانون یکشنبه ادامه می‌یابد.
با نزدیک شدن پایان، قوم خدا نسبت به آزمون تمثال وحش آگاه و بیدار می‌شوند؛ چنان‌که دانیال در سال نخست پادشاهی داریوش نمونهٔ پیشین این بیداری بود. آنان پیش‌تر برخی از حقایق مرتبط با آزمون تمثال وحش را دریافته‌اند، اما آن بخشی که درست پیش از پایان دورهٔ نبویِ فرشتهٔ دوم به درک آن نائل می‌شوند، در تاریکی پنهان مانده است. هنگامی که دانیال کلام نبویِ خدا را مطالعه کرد و سپس به اهمیت هفتاد سال پی برد، به دعا هدایت شد، درست همان‌گونه که هنگام آگاهی از تهدید مرگبار نبوکدنصر در ارتباط با رؤیای تمثالش، به دعا هدایت شده بود. در باب نهم کتاب دانیال، همچون باب دوم، دانیال در حین دعا نور نبوی دریافت کرد.
آری، هنگامی که در حال دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، یعنی جبرئیل، که در آغاز او را در رویا دیده بودم، در حالی که به سرعت پرواز می‌کرد، در حدود وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. دانیال ۹:۲۱، ۲۲.
«مهارت و فهم» که هنگام دعا به دانیال داده شد، با دعای او در باب دوم هم‌خوانی دارد.
آنگاه دانیال به خانهٔ خود رفت و آن امر را به حننیا، میشائیل و عزریا، همراهانش، خبر داد؛ تا برای این راز از خدای آسمان رحمت بطلبند و مبادا دانیال و یارانش با دیگر حکیمان بابل هلاک شوند. آنگاه آن راز در رؤیای شبانه بر دانیال آشکار شد. آنگاه دانیال خدای آسمان را ستود. دانیال ۲:۱۷-۱۹.
خط بر خط، دو دعای دانیال همان یک دعاست. هر دو در دوره‌ای از تاریخ ارائه شده‌اند که به‌طور نمادین نمایانگر آزمون دیداریِ فرشتهٔ دوم است و میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع روی می‌دهد. با تهدید قریب‌الوقوعِ مرگ از جانب نبوکدنصر و معرفت نبوی نسبت به هم هفتاد سالِ ارمیا و هم سوگندِ «هفت بار» موسی، دانیال دعای لاویانِ بیست‌وشش را می‌خواند و می‌طلبد که خدا آخرین رازِ نبویِ نبوت‌های کتاب‌مقدس را بر او آشکار سازد. همان رازی که یوحنا آن را «مکاشفهٔ عیسی مسیح» می‌نامد.
در باب نهم، دانیال در نقطهٔ گذار میان دو امپراتوری قرار دارد. بابل به‌تازگی به دست مادها و پارسیان سقوط کرده است، زیرا سال نخستِ داریوش است؛ و از این رو، قوم خدا در ایام آخر در همان نقطهٔ گذار قرار می‌گیرد که در حرکت فرشتهٔ اول و نیز حرکت فرشتهٔ سوم نشان داده شده بود.
جنبش میلریِ فیلادلفیه در سال ۱۸۵۶ به لائودیکیه گذار کرد، و جنبش لائودیکیه‌ایِ «آینده برای آمریکا» در پایان سه روز و نیمِ مرده‌بودن در خیابانِ مذکور در باب یازدهم مکاشفه، به جنبش فیلادلفیه گذار می‌کند. آزمونی که جنبش فیلادلفیهٔ میلری‌ها از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ در آن ناکام ماند، به آموزهٔ «هفت زمان» مربوط بود.
آزمونِ جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فیوچر فور آمریکا مربوط است به ضرورتِ به‌رسمیت‌شناختن وضعیتِ پراکندگی‌شان، و سپس ورود به دعای لاویان بیست‌وشش و تجربهٔ آن. دانیال در زمانِ گذار میان امپراتوری‌های بابل و ماد و پارس بود، و درست پیش از پایانِ دورهٔ هفتادساله‌ای که با فرمانِ کوروش مشخص می‌شود. این هفتاد سال بسترِ دعای دانیال است، و این هفتاد سال نمایانگرِ «هفت بارِ» موسی است. هر دو دعای دانیال با زمانِ گذاری که با «هفت بار» در جنبشِ فرشتهٔ اول، و نیز در جنبشِ فرشتهٔ سوم، مشخص شده است، هم‌خوانی دارند.
«رازی» که بر دانیال آشکار می‌شود، همان مکاشفهٔ تمثال نبوکدنصر است. «راز» تمثال نبوکدنصر در ایام آخر این است که نماد هشت پادشاهی است، نه چهار پادشاهی. در مقالات پیشین که در دسته‌بندیِ «هشتمین از آن هفت است» قرار دارند، این حقیقت پیش‌تر بیان شده است. در دل این راز، نقطهٔ گذار آشکار می‌شود؛ همان زمانی که هشتمین، که از آن هفت است، فرا می‌رسد. «راز» تمثال نبوکدنصر، تأیید رستاخیزِ شاخِ پروتستانتیسم راستین و شاخِ جمهوری‌خواهی است. هر دوی این رستاخیزها نشان می‌دهند که هر یک از این دو شاخ، هشتمین است، اما از آن هفت است؛ و گذار هر دو شاخ از ششمین به هشتمین، در بستر نبوتیِ آزمونی رخ می‌دهد که با «هفت بار» موسی پیوند دارد. این گذار، چنان‌که دانیال آن را بازمی‌نمایاند، درست پیش از فرمان کوروش رخ می‌دهد؛ فرمانی که نماد فرمان قانون یکشنبه در ایالات متحده است. سپس، در زمان قانون یکشنبه، طی تحولاتی شتابان، زخم مهلک نظام پاپی التیام می‌یابد؛ هم‌زمان، نظام پاپی به سر هشتمی بدل می‌شود که از آن هفت است و خود نیز، چنان‌که تمثال نبوکدنصر در باب دوم دانیال بازمی‌نمایاند، گذاری نبوتی را از سر می‌گذراند.
از این رو دانیال نزد اریوخ رفت، همان که پادشاه او را مأمور کرده بود تا حکیمان بابل را نابود کند، و به او چنین گفت: حکیمان بابل را مکش؛ مرا به حضور پادشاه ببر، و من تعبیر را به پادشاه خواهم گفت. آنگاه اریوخ دانیال را شتابان به حضور پادشاه برد و به او چنین گفت: مردی از اسیران یهودا یافته‌ام که تعبیر را به پادشاه خواهد گفت. پادشاه پاسخ داد و به دانیال، که نامش بلطشاصر بود، گفت: آیا تو می‌توانی خوابی را که دیده‌ام و تعبیر آن را به من بگویی؟ دانیال ۲:۲۴-۲۶.
پس از آنکه راز بر دانیال آشکار می‌شود، از هر دو نام او یاد می‌شود؛ این نشان می‌دهد که او نمایندۀ قوم عهد است که در ایام آخر، به‌تازگی به جنبش فیلادلفیه‌ایِ صد و چهل و چهار هزار نفر گذار کرده‌اند. او با این درخواست که هیچ‌کس به‌سبب ناتوانی در درک «راز» به قتل نرسد، منشِ خادم خدا را آشکار می‌سازد. منش او در تقابل با منش اریوک، خادم نبوکدنصر، قرار می‌گیرد که می‌کوشد به‌سبب یافتن دانیال نزد پادشاه کسب اعتبار کند. سپس دانیال، با پاسخ دادن به پرسش نبوکدنصر با پرسشی دیگر، تمایز میان تجلّی راستین نبوت و تجلّی آن در حکیمان بابلی را روشن می‌سازد و آنگاه، برخلاف اریوک، از درک خود از «راز» برای بالا بردن جایگاه خویش بهره نمی‌گیرد، بلکه خدای آسمان را جلال می‌دهد.
دانیال در حضور پادشاه پاسخ داد و گفت: رازی را که پادشاه خواسته است، حکیمان، منجمان، ساحران و غیب‌گویان نمی‌توانند برای پادشاه آشکار سازند؛ اما خدایی در آسمان هست که رازها را آشکار می‌سازد و به پادشاه نبوکدنصر می‌نمایاند که در روزهای آخر چه خواهد شد. خواب تو و رؤیاهای سر تو بر بسترت اینهاست. دانیال ۲:۲۷، ۲۸.
دانیال شرحِ «راز» را با معرفی آن به‌عنوان «رازی» آغاز می‌کند که روشن می‌سازد در ایام آخر چه روی خواهد داد. رازِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد مشخص می‌کند که در ایام آخر چه روی خواهد داد. تمثال نبوکدنصر جزئی از رازِ ایام آخر است که مُهر آن درست پیش از پایان مهلت فیض گشوده می‌شود. آن درست پیش از پایان مهلت فیض، در دورهٔ گذار، آشکار می‌شود؛ زمانی که هر دو شاخِ وحشِ برآمده از زمین به آن هشتمین که از آن هفت است بدل می‌شوند، چنان‌که دانیال در سال نخست داریوش آن را بازنمایی می‌کند.
اما دربارۀ تو، ای پادشاه، هنگامی که بر بستر خود بودی، این اندیشه‌ها به ذهنت رسید که پس از این چه روی خواهد داد؛ و آن که رازها را آشکار می‌سازد به تو می‌نمایاند که چه روی خواهد داد. اما دربارۀ من، این راز نه به سبب حکمتی که من بیش از هر زنده‌ای داشته باشم بر من مکشوف شده است، بلکه برای خاطر ایشان، تا تعبیر آن به پادشاه معلوم گردد، و تا تو اندیشه‌های دل خود را بدانی. دانیال ۲:۲۹، ۳۰
دانیال با گواهی دوم بر این واقعیت که رؤیای نبوکدنصر دربارهٔ ایام آخر است، حقیقت را تثبیت می‌کند؛ آنجا که می‌گوید: «آن که رازها را آشکار می‌سازد، تو را از آنچه به وقوع خواهد پیوست آگاه می‌کند»، «در آینده». سپس دانیال روشن می‌سازد که این راز نه به‌خاطر شخص او داده شده بود و نه به این دلیل که او حکمتی بیش از هر انسان دیگری داشت، بلکه آن «راز» به نبوکدنصر داده شده بود «به‌خاطر کسانی که تعبیر را آشکار خواهند ساخت». این «راز» به‌خاطر کسانی داده شده بود که در ایام آخر، «تعبیر» رؤیا را به پادشاه روحانی بابل ارائه خواهند کرد. این راز مشخصاً به‌خاطر آن صد و چهل و چهار هزار نفر داده شده بود، زیرا این «راز» برای کسانی است که در ایام آخر، سقوط نهایی بابل را اعلام می‌کنند. سپس دانیال رؤیای تمثال را آشکار می‌سازد؛ رؤیایی که در تاریکی پنهان مانده بود و آزمون مرگ و زندگی را پدید آورده بود.
ای پادشاه، تو می‌دیدی، و اینک تمثالی بزرگ. این تمثال بزرگ که درخشندگی‌اش بسیار بود، در برابر تو ایستاده بود؛ و هیئت آن هولناک بود. سرِ این تمثال از زرِ خالص بود، سینه و بازوانش از نقره، شکم و ران‌هایش از برنج، ساق‌هایش از آهن، و پاهایش بخشی از آهن و بخشی از گل. تو دیدی تا آنکه سنگی بدون دست بریده شد که بر پاهای آن تمثال که از آهن و گل بود کوبید و آنها را خرد کرد. آنگاه آهن و گل و برنج و نقره و زر، همگی با هم خرد شدند و مانند کاهِ خرمنگاه‌های تابستانی گردیدند، و باد آنها را برد تا هیچ جایی برایشان یافت نشد؛ و آن سنگ که تمثال را کوبید، کوهی عظیم شد و تمام زمین را پر ساخت. این است خواب؛ و تعبیرش را در حضور پادشاه باز خواهیم گفت. دانیال ۲:۳۱–۳۶.
خواب نبوکدنصر پادشاهی‌هایِ پیشگویی‌شده در کتاب مقدس را از زمان خودش تا روزهای آخر مشخص کرد؛ زمانی که یکصد و چهل و چهار هزار ــ که هم در ارائهٔ دانیال به نبوکدنصر و هم در سنگی که بدون دخالت دست کنده شد نمایانده شده‌اند ــ پادشاهی‌های زمینیِ نمایانده‌شده در آن پیکره را نابود می‌کنند، و آن سنگ سپس به کوهی بدل می‌شود که سراسر زمین را پر می‌کند. این خواب دربارهٔ ایام آخر بود، در نقطهٔ گذار نبوی که در آن راز نهاییِ نبوت بر یکصد و چهل و چهار هزار مکشوف می‌شود.
آنان سپس، به‌عنوان پرچمِ شاخِ پروتستانِ راستین، پیام فرشتهٔ سوم را به جهانی رو به مرگ می‌رسانند. این پیام با وضع قانون یکشنبه در ایالات متحده، هنگامی که نشانِ وحش به اجبار تحمیل می‌شود، اوج می‌گیرد و به فریادی بلند بدل می‌شود. پیش از صدور آن فرمان، کسانی که دانیال در ایام آخر نماد آنان است، با آزمونِ تمثالِ وحش روبه‌رو خواهند شد. این آزمون، آزمونی دیداری است و ایجاب می‌کند که کسانی که دانیال نماد آنان است، جنبش‌هایی را که به صدور فرمانِ قانون یکشنبه می‌انجامند، ببینند. آنان آزموده می‌شوند تا معلوم شود آیا آن روش‌شناسیِ الهی را برگزیده‌اند که به آنان امکان می‌دهد آزمونِ تمثال را، که در تاریکی پنهان است، ببینند. آزمون آنان مستلزم فروتن ساختنِ خویشتن و اعتراف است. این آزمون مستلزم اذعان به این حقیقت است که فهمِ خواب‌ها و رؤیاها به دانیال عطا شده بود؛ زیرا اگر از شنیدن صدای دانیال، که در بیابان ندا سر می‌دهد، سر باز زنند، همچون کسانی‌اند که در روزگار مسیح پیام یحیای تعمیددهنده را رد کردند.
خواهر وایت به ما می‌گوید که کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکدیگر را مکمل‌اند، و واژهٔ «مکمل» که او به کار می‌برد به معنای رساندن به کمال است. در پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شیر قبیلهٔ یهودا گشودن مُهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح را آغاز کرد، چنان‌که وعده داده بود درست پیش از بسته شدن دورهٔ مهلت چنین کند. در این روند، او حقایق کتاب‌مقدسی را مشخص کرد که پیش‌تر به‌درستی فهم شده بودند، اما اکنون می‌بایست در زمینهٔ روزهای آخر درک شوند.
یکی از آن حقایق، دو شاهدِ مکاشفهٔ باب یازدهم است. دیگری، تاریخی است که تحقق کاملِ «هفت رعد»ِ مکاشفهٔ باب دهم است. او حقایقی را از خطوطِ اصلاحِ مقدس بیرون آورده که به ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ می‌پردازند. او از چهار نشانِ راه که در هر یک از خطوطِ اصلاحِ مقدس وجود دارند و تاریخِ قدرت‌یابیِ پیام نخست تا داوری را به تصویر می‌کشند، به شیوه‌ای بهره برده است که تا پیش از این هرگز شناخته نشده بود. باب دومِ دانیال بسیاری از این مفاهیم را به کمال می‌رساند، هرچند این حقایقِ ژرف برای کسانی که از «خوردنِ» روش‌شناسیِ موسوم به آلفا و اُمگا سر باز می‌زنند، در تاریکی پنهان‌اند.
در پایانِ این مطالعه دربارهٔ فصل دومِ کتاب دانیال، برخی از حقایق و نشانه‌های راهی را که فصل دومِ دانیال آنها را به کمال می‌رساند، خلاصه خواهیم کرد و به هم پیوند خواهیم داد. بدین‌سان روشن می‌کنیم که آن سرّی که در رؤیای شبانه بر دانیال مکشوف شد، نمایانگر همین حقایق است.
خلاصه و نتیجه‌گیری را در مقاله بعدی ارائه خواهیم کرد.
«خداوند عاملانِ مقرر خود را دارد تا با انسان‌ها در خطاها و واپس‌روی‌هایشان روبه‌رو شوند. فرستادگان او اعزام می‌شوند تا شهادتی ساده و روشن بدهند، آنان را از حالت خواب‌آلودگی‌شان بیدار سازند، و سخنان گران‌بهای حیات—یعنی کتاب مقدّس—را بر فهم ایشان بگشایند. این مردان نباید صرفاً واعظ باشند، بلکه خادمان، حاملان نور، نگهبانانِ امینی باشند که خطرِ تهدیدکننده را می‌بینند و مردم را هشدار دهند. ایشان باید در غیرتِ صمیمانه‌شان، در درایتِ سنجیده‌شان، در کوشش‌های شخصی‌شان—خلاصه، در تمامی خدمت‌شان—شبیهِ مسیح باشند. آنان باید پیوندی زنده با خدا داشته باشند و چنان با نبوت‌ها و درس‌های عملیِ عهد عتیق و عهد جدید مأنوس شوند که بتوانند از خزانهٔ کلامِ خدا چیزهای نو و کهنه بیرون آورند.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحهٔ ۲۵۱.