کتاب دانیال - شماره صد و چهل و چهار

زیرا اینک، دشمنانت غوغا برپا کرده‌اند و آنان که از تو نفرت دارند سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو با حیله مشورت کرده‌اند و بر ضد پنهانان تو رایزنی کرده‌اند. گفته‌اند: بیایید، آنان را از میان برداریم تا دیگر قومی نباشند، تا نام اسرائیل دیگر به یاد آورده نشود. مزمور ۸۳:۲-۴.

وقتی فریسیان بعدها درباره مشروعیت طلاق از او پرسیدند، عیسی توجه شنوندگانش را به نهاد ازدواج، همان‌گونه که در آفرینش مقرر شده بود، معطوف ساخت. «به‌سبب سخت‌دلی شما»، او گفت، «موسی به شما اجازه داد زنان خود را طلاق دهید؛ اما از آغاز چنین نبود.» متی 19:8. او ایشان را به روزهای مبارک عدن ارجاع داد، زمانی که خدا همه چیز را «بسیار نیکو» اعلام کرد. در آن هنگام ازدواج و سبت پدید آمدند؛ دو نهاد همزاد برای جلال خدا و به سود بشریت. و آنگاه که آفریننده دست‌های آن زوج مقدس را در پیوند زناشویی به هم پیوست و فرمود: مرد «پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به همسر خود خواهد پیوست؛ و آن دو یک تن خواهند شد» (پیدایش 2:24)، قانون ازدواج را برای همه فرزندان آدم تا پایان زمان بیان داشت. آنچه خود پدر جاودانی نیکو اعلام کرده بود، قانونِ عالی‌ترین برکت و رشد برای انسان بود. اندیشه‌هایی از کوهِ برکات، 63.

یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

"با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

با برپا شدن این ساختمان‌های بلندمرتبه، مالکان با غروری جاه‌طلبانه شادمان شدند که پولی در اختیار دارند تا آن را در ارضای نفس خویش به کار برند و حسادت همسایگان‌شان را برانگیزند. بخش زیادی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اجحاف، از طریق ستم بر بینوایان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان از هر معاملهٔ بازرگانی حسابی نگاه داشته می‌شود؛ هر دادوستد ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، در آنجا ثبت است. زمانی در راه است که آدمیان در فریبکاری و گستاخیِ خود به نقطه‌ای خواهند رسید که خداوند اجازه نخواهد داد از آن فراتر روند، و خواهند آموخت که بردباریِ یهوه حدی دارد. Testimonies، جلد 9، 12.

««شهر عظیم» که در خیابان‌هایش شاهدان کشته می‌شوند و اجسادشان در آنجا می‌ماند، از نظر «روحانی» مصر است. از میان همهٔ ملت‌هایی که در تاریخ کتاب‌مقدس معرفی شده‌اند، مصر بیش از همه با جسارت وجودِ خدای زنده را انکار کرد و در برابر اوامر او ایستاد. هیچ پادشاهی هرگز به شورشی آشکارتر و خودسرانه‌تر علیه اقتدار آسمان دست نزد از آنچه پادشاه مصر کرد. هنگامی که پیام به نام خداوند به‌وسیلهٔ موسی نزد او آورده شد، فرعون با تکبّر پاسخ داد: «یهوه کیست که به آواز او گوش بسپارم تا اسرائیل را رها کنم؟ من یهوه را نمی‌شناسم و نیز اسرائیل را رها نخواهم کرد.» خروج ۵:۲، A.R.V. این بی‌خدایی است، و ملتی که مصر نماد آن است انکاری مشابه نسبت به مطالباتِ خدای زنده بر زبان خواهد آورد و روحیه‌ای همانندِ بی‌ایمانی و عصیان نشان خواهد داد. «شهر عظیم» همچنین از نظر «روحانی» با سدوم تشبیه شده است. فسادِ سدوم در شکستن شریعت خدا به‌طور خاص در هرزگی آشکار شد. و این گناه نیز باید ویژگی بارزِ آن ملتی باشد که مشخصاتِ مذکور در این آیهٔ کتاب‌مقدس را تحقق بخشد.»

پس، به گفتهٔ پیامبر، اندکی پیش از سال ۱۷۹۸ قدرتی با منشأ و ماهیتی شیطانی برخواهد خاست تا با کتاب مقدس بجنگد. و در سرزمینی که گواهیِ دو شاهدِ خدا بدین‌سان خاموش شود، الحادِ فرعون و فسق‌وفجورِ سدوم آشکار خواهد شد.

این پیشگویی در تاریخ فرانسه به شکلی بسیار دقیق و چشمگیر تحقق یافته است. در جریان انقلاب، در سال ۱۷۹۳، «جهان برای نخستین بار شنید که مجمعی از مردانی که در دامان تمدن زاده و پرورده شده بودند و خود را محقِ حکومت بر یکی از برترین ملت‌های اروپا می‌دانستند، یک‌صدا بانگ برداشتند تا والاترین حقیقتی را که روح انسان می‌پذیرد انکار کنند و به اتفاق آرا از ایمان و پرستشِ خدا دست بشویند.» — سر والتر اسکات، زندگی ناپلئون، جلد ۱، فصل ۱۷...

فرانسه همچنین ویژگی‌هایی را بروز داد که به‌ویژه سدوم را متمایز می‌کرد. در دوران انقلاب، وضعیتی از انحطاط اخلاقی و فساد آشکار بود که مشابه همان چیزی بود که نابودی شهرهای دشت را در پی داشت. و مورخ بی‌خدایی و اباحه‌گری فرانسه را، چنان‌که در نبوت آمده، در کنار هم عرضه می‌کند: «به‌طور تنگاتنگ با این قوانینِ مرتبط با دین پیوند داشت آن قانونی که پیوند ازدواج—مقدس‌ترین پیمانی که انسان‌ها می‌توانند ببندند و پایداری آن بیش از هر چیز به استحکام جامعه می‌انجامد—را به مرتبهٔ یک قرارداد صرفاً مدنی با ماهیتی گذرا فروکاست؛ قراردادی که هر دو نفر می‌توانستند به میل خود در آن وارد شوند و هر زمان بخواهند آن را برهم زنند.... اگر شیاطین دست به کار می‌شدند تا روشی برای مؤثرترین نابودی هرآنچه در زندگی خانگی ارجمند، دلپذیر یا پایدار است بیابند، و هم‌زمان این اطمینان را به دست آورند که آسیبی که هدفشان ایجاد آن بود از نسلی به نسل دیگر تداوم یابد، نمی‌توانستند طرحی کارآمدتر از تحقیر ازدواج ابداع کنند.... سوفی آرنو، بازیگری که به بذله‌گویی‌هایش شهرت داشت، ازدواج جمهوری را 'آیین مقدس زنا' توصیف کرد.»—اسکات، جلد 1، فصل 17. مناقشهٔ بزرگ، 269، 270.

هر جان که از سپردن خود به خدا سر باز می‌زند، زیر سیطرهٔ قدرتی دیگر است. او از آنِ خود نیست. شاید از آزادی سخن بگوید، اما در خوارترین بردگی به سر می‌برد. اجازه نمی‌یابد زیبایی حقیقت را ببیند، زیرا ذهنش زیر سلطهٔ شیطان است. در حالی که خود را می‌فریبد که از رأی و تشخیص خویش پیروی می‌کند، از ارادهٔ سرورِ تاریکی اطاعت می‌کند. مسیح آمد تا زنجیرهای بردگیِ گناه را از جان بگسلد. «پس اگر پسر شما را آزاد سازد، به‌راستی آزاد خواهید بود.» «شریعتِ روحِ حیات در مسیح عیسی» ما را «از شریعتِ گناه و مرگ آزاد می‌سازد.» رومیان ۸:۲.

در کار نجات هیچ اجباری نیست. هیچ نیروی بیرونی به‌کار گرفته نمی‌شود. تحت تأثیر روح خدا، انسان آزاد گذاشته می‌شود تا انتخاب کند که چه کسی را خدمت کند. در دگرگونی‌ای که هنگام تسلیم شدن جان به مسیح رخ می‌دهد، والاترین معنای آزادی وجود دارد. طرد گناه کارِ خودِ جان است. درست است که ما قدرتی نداریم خود را از سیطرهٔ شیطان آزاد کنیم؛ اما وقتی می‌خواهیم از گناه آزاد شویم و در نیاز عظیم خود برای قدرتی بیرون از خود و برتر از خود فریاد برمی‌آوریم، قوای جان با نیروی الهیِ روح‌القدس آکنده می‌شوند و در انجام ارادهٔ خدا از فرامین اراده پیروی می‌کنند. آرزوی قرون، ۴۶۶.

و چون شهادت خود را به پایان رسانند، وحشی که از هاویه برمی‌آید با آنان جنگ خواهد کرد و بر آنان غالب خواهد آمد و ایشان را خواهد کشت. و پیکرهای مردهٔ آنان در خیابانِ آن شهر بزرگ خواهند ماند، شهری که از نظر روحانی «سدوم و مصر» نامیده می‌شود، جایی که خداوندِ ما نیز در آن مصلوب شد. مکاشفه ۱۱:۷، ۸.

پس مطابق گفته‌های پیامبر، اندکی پیش از سال ۱۷۹۸، قدرتی با منشأ و سرشتی شیطانی برخواهد خاست تا بر کتاب‌مقدس اعلان جنگ کند. و در سرزمینی که شهادتِ دو شاهدِ خدا بدین‌سان خاموش گردد، بی‌خداییِ فرعون و بی‌بندوباریِ سدوم آشکار خواهد شد. مناقشه عظیم، ۲۷۰.

زیرا شوهر سرِ زن است، همان‌گونه که مسیح سرِ کلیساست؛ و او نجات‌دهندۀ بدن است. پس همچنان‌که کلیسا مطیعِ مسیح است، زنان نیز در هر چیز نسبت به شوهران خود مطیع باشند. ای شوهران، زنان خود را محبت کنید، چنان‌که مسیح نیز کلیسا را محبت کرد و خود را برای آن تسلیم نمود؛ تا آن را تقدیس و پاک سازد به غسلِ آب به‌وسیلۀ کلام، تا کلیسایی پرجلال برای خود حاضر سازد، بی‌آنکه لکه یا چروک یا چیزی از این قبیل داشته باشد، بلکه مقدّس و بی‌عیب باشد. پس مردان نیز باید زنان خود را همچون تنِ خود محبت کنند. هر که زنِ خود را محبت می‌کند، خویشتن را محبت کرده است. زیرا هرگز کسی جسمِ خود را دشمن نداشت، بلکه آن را پرورش می‌دهد و تیمار می‌کند، چنان‌که خداوند نیز کلیسا را؛ زیرا ما اعضای بدنِ او، از گوشتِ او و از استخوان‌های او هستیم. از این سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زنِ خود خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این سرّی عظیم است؛ امّا من دربارۀ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان ۵:۲۳‏–‏۳۲.

"برج نمادی از معبد بود." آرزوی اعصار، 596.

زیرا روزِ خداوندِ لشکرها بر هر که متکبّر و سربلند است، و بر هر که خود را برافراشته است، خواهد آمد؛ و آنان پست خواهند گردید. و بر همه سروهای لبنان که بلند و برافراشته‌اند، و بر همه بلوط‌های باشان، و بر همه کوه‌های بلند، و بر همه تپه‌های برافراشته، و بر هر برجِ بلند، و بر هر دیوارِ استوار، و بر همه کشتی‌های ترشیس، و بر همه نقوشِ دلپسند. و بلندیِ انسان خم خواهد شد، و گردن‌فرازیِ مردمان پست خواهد گردید؛ و خداوند در آن روز به‌تنهایی سرافراشته خواهد شد. و بت‌ها را به‌کلی نابود خواهد کرد. و مردم از بیمِ خداوند و از شکوهِ جلالِ او، چون برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند، به سوراخ‌های صخره‌ها و به غارهای زمین خواهند رفت. در آن روز، انسان بت‌های نقرهٔ خود و بت‌های طلایِ خود را، که هر کس برای خویش ساخته بود تا آنها را بپرستد، به سوی موش‌های کور و خفاش‌ها خواهد افکند، تا به شکاف‌های صخره‌های ناهموار بروند، از بیمِ خداوند و از شکوهِ جلالِ او، چون برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند. از انسان دست بردارید، او که دمش در بینیِ اوست؛ زیرا او چه به حساب می‌آید؟ اشعیا ۲:۱۲-۲۲

ای نیکویی من و دژ من؛ برج بلند من و رهانندهٔ من؛ سپر من و آن که بر او توکل می‌کنم؛ که قومم را زیر فرمان من می‌آورد. مزمور ۱۴۴:۲.