کتاب دانیال - شماره صد و چهل و هشت

همراه با پیشگویی‌هایی که به‌گمان آنان مربوط به زمانِ ظهورِ دوم بود، تعالیمی نیز درهم‌تنیده بود که به‌طور ویژه با وضعیتِ تردید و اضطرابشان سازگار شده بود و آنان را ترغیب می‌کرد با صبر و ایمان انتظار بکشند، با این باور که آنچه اکنون برای فهمشان مبهم است، در وقتِ مقرر روشن خواهد شد.

در میان این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:۱‏-‏۴ نیز بود: 'بر نگهبانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج جای خواهم گرفت، و می‌نگرم که او با من چه خواهد گفت و من چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را به‌روشنی بر لوح‌ها بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند دیر کند، در انتظارش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک، آن که جانش سربرافراشته است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.'

به همان اوایلِ سال ۱۸۴۲، دستورِ آمده در این نبوت که «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکار ساز تا هر که آن را می‌خواند بدود»، چارلز فیچ را بر آن داشت تا برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، نموداری نبوتی تهیه کند. انتشار این نمودار تحققِ فرمانِ داده‌شده به‌وسیلهٔ حبقوق تلقی شد. با این حال، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت به تعویقی ظاهری در تحققِ رؤیا—زمانِ درنگ—اشاره شده است. پس از آن ناکامی، این آیه بسیار معنادار به نظر آمد: «زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند درنگ کند، برای آن انتظار بکش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد، درنگ نخواهد کرد... اما عادل به ایمانِ خود زندگی خواهد کرد.» نبرد عظیم، ۳۹۱، ۳۹۲.

اما اگر به تو گوش ندهد، آنگاه یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر تا به گواهی دو یا سه شاهد، هر سخنی ثابت شود. متی ۸:۱۶.

بر نگهبانی خود خواهم ایستاد، و بر برج جای خواهم گرفت، و مراقب خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون مؤاخذه شوم چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱

و خداوند به من پاسخ داد و گفت: رویا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا ساز تا هر که آن را می‌خواند بتواند بدود. حبقوق ۲:۲

زیرا این رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه دیر کند، منتظرش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

وقتی پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نمی‌کنیم، خدا بی‌حرمت می‌شود. از این‌رو روغن زرّینی را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند منتقل شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: «اینک داماد می‌آید؛ برای استقبال او بیرون بروید»، آنان که روغن مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، خواهند دریافت که مانند دوشیزگان نادان برای ملاقات با خداوندِ خود آماده نیستند. آنان در خود توان به‌دست‌آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

"اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

اینک، جانِ او که برافراشته شده، در او راست نیست؛ امّا عادل به ایمان خود زنده خواهد بود. بلی، نیز چون به سبب شراب تعدّی می‌کند، مردی مغرور است و در خانه آرام نمی‌گیرد؛ میلِ خود را چون دوزخ می‌گستراند و همچون مرگ است و سیر نمی‌شود، بلکه همه ملّت‌ها را نزد خود گرد می‌آورد و همه قوم‌ها را برای خود انباشته می‌کند. آیا همه اینان بر ضدّ او مثلی برنمی‌گیرند و ضرب‌المثلی طعنه‌آمیز بر او نخواهند گفت که: وای بر او که آنچه از آنِ او نیست می‌افزاید! تا به کی؟ و بر آن که خود را با گلِ غلیظ بار می‌کند! آیا ناگهان برنمی‌خیزند آنان که تو را خواهند گزید، و بیدار نمی‌شوند آنان که تو را به تنگ خواهند آورد، و تو برای ایشان غنیمت خواهی شد؟ زیرا تو ملّت‌های بسیار را غارت کرده‌ای، پس تمامی بازماندگانِ قوم‌ها تو را غارت خواهند کرد؛ به سبب خونِ آدمیان و برای ظلمِ بر زمین و بر شهر و بر همه ساکنان آن. حبقوق 2:4-8.

خداوند چنین می‌فرماید: اینک قومی از سرزمینِ شمال می‌آید، و امتی عظیم از کناره‌های زمین برانگیخته خواهد شد. کمان و نیزه را به دست خواهند گرفت؛ بی‌رحمند و رحم ندارند؛ فریادشان چون غرشِ دریاست؛ و بر اسبان سوار می‌شوند، برای جنگ بر ضد تو، ای دخترِ صهیون، صف بسته‌اند. خبرِ آن را شنیده‌ایم؛ دست‌های ما سست شده‌اند؛ اندوه بر ما چیره شده، و دردی، همچون دردِ زنِ زایمان‌کننده، بر ماست. به کشتزار بیرون مرو و در راه مگذر؛ زیرا شمشیرِ دشمن و هراس از هر سوست. ای دخترِ قومِ من، پلاس بپوش و در خاکستر بغلت؛ ماتم بگیر، چنان‌که برای پسرِ یگانه، با تلخ‌ترین نوحه‌گری؛ زیرا تاراجگر ناگهان بر ما خواهد آمد. ارمیا ۶:۲۲–۲۶.

زمان آن فرا رسیده است که نور حقیقی در میان تاریکی اخلاقی بتابد. پیام فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا به مردم هشدار دهد که نشانِ وحش یا نشانِ تمثالِ او را بر پیشانی‌ها یا دست‌هایشان نپذیرند. پذیرفتنِ این نشان یعنی به همان تصمیمی برسند که وحش گرفته است و همان اندیشه‌ها را ترویج کنند، در مخالفتی مستقیم با کلامِ خدا. خدا دربارهٔ هر که این نشان را بپذیرد می‌گوید: «او از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید، شرابی که بی‌اختلاط در جامِ غضبِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ برّه، با آتش و گوگرد معذّب خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

من به خواندن ادامه دادم و نتوانستم مورد دیگری بیابم که در آن [«هرروزه»] یافت شود، جز در دانیال. سپس [به یاری یک فهرست‌واژه] آن کلماتی را که با آن پیوند داشتند برداشتم: «برداشتن»؛ «او آن هرروزه را برخواهد داشت»؛ «از زمانی که آن هرروزه برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و پنداشتم که نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم: «زیرا رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون مانع می‌شود، مانع خواهد شد تا وقتی که از سرِ راه برداشته شود، و آنگاه آن شریر مکشوف خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال آشکار شد! همان است! این همان «هرروزه» است! خب، اکنون پولس از «آن که اکنون مانع می‌شود»، یا بازدارنده، چه منظوری دارد؟ منظور از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپیسم است. خب، چه چیزی مانع می‌شود که پاپیسم مکشوف شود؟ البته بت‌پرستی است؛ پس «هرروزه» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» — ویلیام میلر، راهنمای ظهور دوم، صفحهٔ ۶۶. Advent Review and Sabbath Herald، ۶ ژانویهٔ ۱۸۵۳.

نورِ بدن چشم است: پس اگر چشمت سالم باشد، تمام بدن تو پر از نور خواهد بود. اما اگر چشمت ناسالم باشد، تمام بدن تو پر از تاریکی خواهد بود. پس اگر نوری که در توست تاریکی باشد، آن تاریکی چه عظیم است! هیچ‌کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند؛ زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست خواهد داشت، یا به یکی وفادار خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید خدا و ثروت را خدمت کنید. متی ۶:۲۲ تا ۲۴.

در طی دوازده سالی که دئیست بودم، هر کتاب تاریخی‌ای را که می‌توانستم بیابم می‌خواندم؛ امّا اکنون کتاب مقدّس را دوست می‌داشتم؛ زیرا از عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، هنوز بخشِ قابلِ توجهّی از کتاب مقدّس برایم تاریک بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفت‌وگو می‌کردم، و او مرا در زمانی که دئیست بودم می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود، با لحنی معنادار پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟» و به همان آیاتی اشاره داشت که در دوران دئیستی‌ام به آنها اعتراض می‌کردم. مقصودش را دریافتم و پاسخ دادم: «اگر به من مهلت بدهی، معنای آنها را برایت خواهم گفت.» گفت: «چه مدّت وقت می‌خواهی؟» پاسخ دادم: «نمی‌دانم، امّا به تو خواهم گفت»، زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا وحیی عطا کرده باشد که نتوان آن را فهمید. آنگاه عزم کردم که کتاب مقدّسم را مطالعه کنم، با این باور که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه مرادی داشته است. امّا به محض آنکه این تصمیم را گرفتم، اندیشه‌ای به خاطرم رسید: «فرض کن به قطعه‌ای برخوری که نتوانی آن را بفهمی؛ چه خواهی کرد؟» آنگاه این شیوه برای مطالعهٔ کتاب مقدّس به ذهنم آمد: واژگانِ چنین قطعاتی را برمی‌گیرم و آنها را در سراسر کتاب مقدّس پی‌جویی می‌کنم و از این راه معنایشان را درمی‌یابم. کنکوردانسِ کرودن را داشتم که به گمانم بهترینِ جهان است؛ پس آن را و کتاب مقدّسم را برداشتم و پشتِ میزم نشستم و جز اندکی روزنامه چیز دیگری نخواندم، زیرا مصمّم بودم بدانم کتاب مقدّسم چه معنایی دارد. آپولوس هِیل، دست‌نامهٔ ظهورِ ثانی، ۶۵.

«خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدس ایمان نداشت اثر بگذارد، تا او را برانگیزد که نبوت‌ها را جست‌وجو کند. فرشتگان خدا بارها و بارها به دیدار آن برگزیده آمدند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بود بر فهم او بگشایند. آغاز زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهنمون شد تا حلقه به حلقه در پی آن بگردد، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. همان کلامی که آن را بی‌الهام می‌پنداشت، اکنون در جمال و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. دید که بخشی از کتاب مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هرگاه عبارتی بر فهمش بسته بود، در بخش دیگری از کلام آنچه آن را توضیح می‌داد می‌یافت. او به کلام مقدس خدا با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۰.

سخنان فرشته، «من جبرائیلم که در حضور خدا می‌ایستم»، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی از شأن و مقامی بس والا برخوردار است. وقتی با پیغامی نزد دانیال آمد، گفت: «در این امور هیچ‌کس مرا یاری نمی‌کند جز میکائیل [مسیح]، سردار شما.» دانیال 10:21. دربارهٔ جبرائیل، نجات‌دهنده در مکاشفه سخن می‌گوید و می‌فرماید که «آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود نزد بنده‌اش یوحنا فرستاد و آن را اعلام نمود.» مکاشفه 1:1. اشتیاق اعصار، 99.

و خداوند به موسی گفت: تا به کی این قوم مرا به خشم خواهند آورد؟ و تا به کی، با همه آیاتی که در میان ایشان نشان داده‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ من ایشان را به طاعون خواهم زد و آنان را از میراث محروم خواهم ساخت، و از تو امتی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد. و موسی به خداوند گفت: آنگاه مصریان خواهند شنید—زیرا تو این قوم را به قوت خویش از میان ایشان برآوردی—و آن را به ساکنان این سرزمین خواهند گفت؛ زیرا شنیده‌اند که تو، ای خداوند، در میان این قوم هستی، و اینکه تو، ای خداوند، رو در رو دیده می‌شوی، و اینکه ابر تو بر فراز ایشان ایستاده است، و اینکه تو در روز در ستونی از ابر و در شب در ستونی از آتش پیشاپیش ایشان می‌روی. اکنون اگر تو این قوم را یک‌باره همچون یک تن بکُشی، آنگاه امت‌هایی که آوازه تو را شنیده‌اند خواهند گفت: چون خداوند نتوانست این قوم را به سرزمینی که برای آنان سوگند خورده بود داخل سازد، از این‌رو ایشان را در بیابان کُشت.

و اکنون، از تو استدعا دارم، چنان‌که فرموده‌ای: «خداوند دیرخشم و کثیرالرحمت است، گناه و عصیان را می‌آمرزد و هرگز مجرم را تبرئه نمی‌سازد، بلکه مجازاتِ گناهِ پدران را بر فرزندان تا نسل سوم و چهارم می‌رساند»، قوّتِ خداوندم عظیم گردد. از تو استدعا دارم، به‌حسبِ عظمتِ رحمتت، از گناهِ این قوم درگذر، چنان‌که از مصر تا کنون این قوم را آمرزیده‌ای. و خداوند فرمود: بر وفقِ سخنت آمرزیدم؛ لیکن به‌راستیِ حیاتم، تمامیِ زمین از جلالِ خداوند پر خواهد شد. زیرا همهٔ آن مردانی که جلالِ مرا و معجزاتِ مرا که در مصر و در بیابان به‌جا آوردم دیده‌اند، و اینک ده بار مرا آزموده و به آوازِ من گوش نسپرده‌اند، هرآینه آن سرزمینی را که برای پدرانشان سوگند خورده‌ام نخواهند دید؛ و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بنده‌ام کالب، از آن‌رو که روحی دیگر با او بود و مرا به‌تمامی پیروی کرد، او را به آن سرزمینی که بدان رفت خواهم آورد، و نسلش آن را به میراث خواهد گرفت. اعداد ۱۴:‏۱۱‏–‏۲۴.