کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و پنج

"اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

"مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا وقتِ آخر مُهر و مُوم کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند رفت و معرفت افزون خواهد شد. … و گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا وقتِ آخر بسته و مُهر و مُوم شده است. بسیاری پاک خواهند شد، سپید خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

با این همه، حقیقت را به شما می‌گویم: برای شما سودمند است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ اما اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و هنگامی که او بیاید، جهان را در مورد گناه و عدالت و داوری ملزم خواهد ساخت: از گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ از عدالت، زیرا نزد پدرم می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و از داوری، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، اما اکنون تاب تحمل آنها را ندارید. اما وقتی او، روحِ راستی، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرآنچه بشنود، همان را خواهد گفت، و آنچه در پیش است به شما نشان خواهد داد. یوحنا ۱۶:۷–۱۳.

این امور در رؤیایی مقدس به یوحنا نشان داده شد. او جماعتی را دید که پنج باکرهٔ خردمند نمایندهٔ آن بودند، با چراغ‌هایی مهیا و افروخته؛ و او با شور و شعف بانگ برآورد: «اینجاست صبر مقدّسین؛ اینان‌اند که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را. و من صدایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس: خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ بلی، روح می‌گوید، تا از مشقّت‌های خود آرام یابند، و اعمالشان از پیِ ایشان می‌آید.»

بسیاری از کسانی که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را شنیده بودند، می‌پنداشتند که زنده خواهند ماند تا آمدن مسیح را بر ابرهای آسمان ببینند. اگر همهٔ کسانی که مدعی ایمان به حقیقت بودند، چون دوشیزگان دانا نقش خود را ایفا کرده بودند، این پیام تا کنون به هر ملت و قبیله و زبان و قوم اعلام شده بود. اما پنج نفر دانا بودند و پنج نفر نادان. حقیقت می‌بایست به‌وسیلهٔ آن ده دوشیزه اعلام می‌شد، ولی تنها پنج نفر تدارک لازم را فراهم کرده بودند تا به آن جمعی بپیوندند که در نوری که به ایشان رسیده بود راه می‌رفتند. پیام فرشتهٔ سوم ضروری بود. این اعلان باید انجام می‌گرفت. بسیاری از کسانی که تحت تأثیر پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به استقبال داماد رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را، که آخرین پیام آزماینده برای جهان بود، رد کردند.

کار مشابهی به انجام خواهد رسید، هنگامی که آن فرشتهٔ دیگر که در مکاشفه ۱۸ از او سخن رفته است، پیام خود را اعلام کند. پیام‌های فرشتگان اول، دوم و سوم باید تکرار شوند. این ندا به کلیسا داده خواهد شد: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید.» «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و به مسکن شیاطین و قرارگاه هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز تبدیل شده است. زیرا همهٔ امّت‌ها از شراب خشم زناکاری‌اش نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی ناز و نعمتش توانگر شده‌اند.... ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است» [مکاشفه ۱۸:۲-۵].

هر آیهٔ این فصل را با دقّت بخوان، به‌ویژه دو آیهٔ آخر: «و نورِ چراغ دیگر هرگز در تو نخواهد درخشید؛ و آوازِ داماد و عروس دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ زیرا تاجرانت بزرگانِ زمین بودند؛ زیرا به افسون‌های تو همهٔ قوم‌ها فریب خوردند. و در او خونِ پیامبران و قدیسان و همهٔ کشتگانِ روی زمین یافت شد.»

«مَثَلِ ده باکره را خودِ مسیح بیان کرد، و جزئیات آن باید با دقت مورد مطالعه قرار گیرد. زمانی خواهد آمد که در بسته خواهد شد. ما یا در شمارِ باکره‌های دانا هستیم یا باکره‌های نادان. ما نه اکنون می‌توانیم تشخیص دهیم و نه اختیار آن را داریم که بگوییم چه کسان دانا هستند و چه کسان نادان. کسانی هستند که حقیقت را در ناراستی نگاه می‌دارند، و اینان در ظاهر مانندِ دانایان به نظر می‌رسند.» Manuscript Releases، جلد 16، صفحه 270.

و گویی سرودی تازه را در برابر تخت و در برابر چهار موجود زنده و مشایخ می‌خواندند؛ و هیچ‌کس جز آن صد و چهل و چهار هزار نفر که از زمین بازخرید شده بودند، نمی‌توانست آن سرود را بیاموزد. اینان همان کسان‌اند که با زنان آلوده نشده‌اند؛ زیرا باکره‌اند. اینان همان کسان‌اند که هر جا بره برود، از پی او می‌روند. آنان از میان آدمیان بازخرید شدند تا نخستینه‌ها برای خدا و برای بره باشند. و در دهانشان هیچ فریبی یافت نشد، زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۴:۳-۵.

اما تو ای دانیال، این سخنان را پنهان کن و کتاب را مُهر کن تا زمانِ پایان؛ بسیاری این سو و آن سو خواهند دوید و دانش افزون خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگاه کردم و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی در این سوی کرانۀ رود و دیگری در آن سوی کرانۀ رود. و یکی به آن مردی که جامۀ کتان بر تن داشت و بر بالای آب‌های رود بود گفت: پایانِ این شگفتی‌ها تا چه زمانی خواهد بود؟ و شنیدم آن مردِ جامه‌کتان‌پوش را که بر بالای آب‌های رود بود، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این امر یک زمان و دو زمان و نیم زمان به طول خواهد انجامید؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدس به انجام رسد، همۀ این امور به پایان خواهد رسید. و من شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، فرجامِ این امور چه خواهد بود؟ او گفت: برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مُهر شده است. بسیاری پاک و سفید شده و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴-۱۰.

آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

آنگاه ملکوت آسمان به ده باکره تشبیه خواهد شد که چراغ‌های خود را برداشتند و برای استقبال داماد بیرون رفتند. پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. نادانان چراغ‌های خود را برداشتند اما با خود روغنی نبردند؛ ولی خردمندان همراه چراغ‌هایشان در ظروف خود روغن برداشتند. و چون داماد تأخیر کرد، همه چرت زدند و خوابیدند. و در نیمه‌شب فریادی برخاست: اینک، داماد می‌آید؛ بیرون بروید به استقبال او. آنگاه همهٔ آن باکره‌ها برخاستند و فتیلهٔ چراغ‌های خود را مرتب کردند. و نادانان به خردمندان گفتند: از روغن خود به ما بدهید، زیرا چراغ‌های ما خاموش شده‌اند. اما خردمندان پاسخ دادند: نه، مبادا برای ما و شما کافی نباشد؛ بلکه نزد فروشندگان بروید و برای خود بخرید. و هنگامی که آنان برای خرید رفته بودند، داماد آمد؛ و آنان که آماده بودند با او به عروسی داخل شدند، و در بسته شد. پس از آن، دیگر باکره‌ها نیز آمدند و گفتند: خداوندا، خداوندا، در را بر ما بگشا. اما او پاسخ داد: هرآینه به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم. پس بیدار باشید، زیرا نه روز و نه ساعتی را که پسر انسان می‌آید، می‌دانید.

اکنون در زمانه‌ای بسی خطرناک به‌سر می‌بریم و هیچ‌یک از ما نباید در جستنِ آمادگی برای آمدنِ مسیح سستی کند. مباد که کسی از الگوی دوشیزگان نادان پیروی کند و بیندیشد که ایمن است تا وقتی بحران فرا رسد درنگ ورزد، پیش از آن‌که آمادگیِ شخصیت برای ایستادن در آن زمان را به دست آورد. هنگامی‌که مهمانان فراخوانده و بررسی می‌شوند، برای جست‌وجوی پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمانِ دربرکردنِ پارساییِ مسیح است؛ همان جامهٔ عروسی که شما را شایستهٔ ورود به شامِ عروسیِ برّه می‌سازد. در مَثَل، دوشیزگان نادان در حال التماس برای روغن به تصویر کشیده شده‌اند و با وجود درخواست‌شان آن را دریافت نمی‌کنند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ شخصیت، خود را برای ایستادگی در زمانِ بحران آماده نکرده‌اند. گویی نزد همسایگان خود می‌روند و می‌گویند: شخصیتت را به من بده، وگرنه هلاک خواهم شد. خردمندان نمی‌توانستند روغنِ خود را به چراغ‌های لرزانِ دوشیزگان نادان بدهند. شخصیت قابل انتقال نیست. خریدنی و فروختنی نیست؛ باید کسب شود. خداوند به هر فرد فرصتی داده است تا در دورانِ مهلت، شخصیتی پارسا به دست آورد؛ اما راهی مقرر نکرده است که به‌وسیلهٔ آن یک انسان بتواند شخصیتی را که با گذر از تجربه‌های سخت و آموختنِ درس‌ها از آموزگارِ بزرگ پرورده است ــ تا بتواند در آزمایش شکیبایی نشان دهد و ایمانی را به کار گیرد که کوه‌های ناممکن را جابه‌جا می‌کند ــ به دیگری انتقال دهد. ناممکن است که عطرِ محبت را منتقل کرد ــ که به دیگری ملایمت، کیاست و پایداری بخشید. محال است که یک دلِ انسانی محبتِ خدا و محبت نسبت به انسان‌ها را در دلِ دیگری بریزد.

اما روزی در راه است، و به ما نزدیک شده است، که در آن هر جنبه‌ای از شخصیت با وسوسه‌ای ویژه آشکار خواهد شد. آنان که به اصول وفادار می‌مانند، که تا به آخر ایمان می‌ورزند، همان‌هایی خواهند بود که در ساعات پیشینِ دوران آزمونِ خود، در امتحان و ابتلا راستین بودنشان را ثابت کرده‌اند و شخصیت خود را به شباهت مسیح شکل داده‌اند. آنان کسانی خواهند بود که با مسیح آشناییِ نزدیک برقرار کرده‌اند و به‌واسطهٔ حکمت و فیض او، شریکِ طبیعت الهی شده‌اند. اما هیچ انسانی نمی‌تواند به دیگری اخلاصِ قلبی و خصالِ شریفِ ذهن را ببخشد و کاستی‌های او را با نیروی اخلاقی جبران کند. ما هر یک می‌توانیم با ارائهٔ الگویی مسیح‌گونه به مردم، بسیار برای یکدیگر انجام دهیم و بدین‌سان بر آنان اثر بگذاریم تا برای آن پارسایی که بدون آن نمی‌توانند در داوری بایستند، به سوی مسیح بروند. مردمان باید با روحِ دعا به موضوع مهمِ شخصیت‌سازی بیندیشند و شخصیت‌های خود را بر اساسِ الگوی الهی بسازند. راهنمای جوانان، ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۹۶.