We are beginning our consideration of Daniel’s last vision by applying the principle represented by Alpha and Omega, that identifies that He always identifies the ending with the beginning. Therefore Belteshazzar, who is Daniel in the very first verse of Daniel’s last vision would also be represented in the last portion of that very same vision. We have identified that Belteshazzar represents God’s covenant people of the last days, who understand the “chazon,” vision of prophetic history, as represented by the word “thing,” in verse one. That vision of prophetic history is the “seven times,” of Leviticus twenty-six that equates to twenty-five hundred and twenty years. Belteshazzar also understands the “vision” in verse one, which is the “mareh” vision of twenty-three hundred years, which represents the sudden appearance of Christ.

ما بررسی آخرین رؤیای دانیال را با به‌کارگیری اصلی که با آلفا و امگا نمایانده می‌شود آغاز می‌کنیم؛ اصلی که نشان می‌دهد او همواره پایان را با آغاز مشخص می‌کند. پس بلطشاصر، که در نخستین آیه از آخرین رؤیای دانیال همان دانیال است، در بخش پایانی همان رؤیا نیز نمایانده می‌شود. دریافته‌ایم که بلطشاصر نمایندهٔ قوم عهدِ خدا در ایام آخر است؛ کسانی که «chazon»، یعنی رؤیای تاریخ نبوی، را که در آیهٔ اول با واژهٔ «thing» نشان داده شده، درک می‌کنند. آن رؤیای تاریخ نبوی همان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است که برابر با دو هزار و پانصد و بیست سال می‌شود. بلطشاصر همچنین «vision» در آیهٔ اول را می‌فهمد که همان رؤیای «mareh»ِ دو هزار و سیصد ساله است و نمایانگر ظهور ناگهانی مسیح می‌باشد.

In chapter twelve, Daniel represents the movement of the first angel and also the movement of the third angel, for both movements fulfill the parable of the ten virgins. In chapter twelve there are at least five truths that were part of the Millerite movement, that represent truths which the movement of the third angel must also experience and understand. Both movements fulfill the parable of the ten virgins, and the wise virgins of both movements are required to understand that prophetic fact. Both movements must understand the first prophetic truth Miller was led to recognize, as represented by Leviticus twenty-six’s “seven times.” The other three parallel experiences and understandings are found in the last few verses of the chapter.

در باب دوازدهم، دانیال نمایانگر جنبشِ فرشتهٔ اول و نیز جنبشِ فرشتهٔ سوم است، زیرا هر دو جنبش مثل ده باکره را تحقق می‌بخشند. در باب دوازدهم دست‌کم پنج حقیقت وجود دارد که بخشی از جنبش میلری بودند و نمایانگر حقایقی هستند که جنبشِ فرشتهٔ سوم نیز باید آن‌ها را تجربه و درک کند. هر دو جنبش مثل ده باکره را به انجام می‌رسانند، و باکره‌های دانای هر دو جنبش باید آن واقعیت نبوی را درک کنند. هر دو جنبش باید نخستین حقیقت نبوی را که میلر به شناخت آن هدایت شد، همان‌گونه که با عبارت «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش نشان داده شده است، بفهمند. سه تجربه و فهمِ موازیِ دیگر در چند آیهٔ پایانیِ این باب یافت می‌شود.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:11–13.

و از زمانی که قربانی روزانه برچیده شود و رجاستِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که منتظر بماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو تا پایان راهِ خود را برو، زیرا خواهی آرمید و در سهمِ خود در پایانِ روزها قرار خواهی گرفت. دانیال ۱۲: ۱۱–۱۳.

The remnant people of God in the book of Revelation possess three primary prophetic characteristics. They keep God’s commandments, have the faith of Jesus and uphold the Spirit of Prophecy.

قومِ باقیماندهٔ خدا در کتابِ مکاشفه سه ویژگیِ اصلیِ نبوی دارند. آنان فرامینِ خدا را نگاه می‌دارند، ایمانِ عیسی را دارند و روحِ نبوت را پاس می‌دارند.

And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:9, 10.

و به من گفت: بنویس: خوشا به حال آنان که به ضیافت عروسیِ بره دعوت شده‌اند. و باز به من گفت: اینها سخنان راستین خداست. آنگاه بر پاهایش افتادم تا او را پرستش کنم. اما به من گفت: مبادا چنین کنی! من هم‌خدمتِ تو و از برادران تو هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را بپرست، زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:‏۹،‏۱۰.

The Millerites correctly understood that “the daily,” in the book of Daniel represented paganism, and that the “time that the daily” was “taken away,” was the year 508. To reject that truth is to reject the authority of “the testimony of Jesus,” which “is the Spirit of Prophecy,” for the Spirit of Prophecy clearly identifies that the Millerites were correct in their understanding of “the daily.”

میلریتی‌ها به‌درستی فهمیدند که «روزانه» در کتاب دانیال نمایانگر بت‌پرستی است و اینکه زمانِ «برداشته شدنِ روزانه» سال ۵۰۸ بود. رد کردن آن حقیقت به‌معنای رد کردن مرجعیتِ «شهادت عیسی» است که «روح نبوت» است، زیرا روح نبوت به‌روشنی تصدیق می‌کند که میلریتی‌ها در درک خود از «روزانه» درست بودند.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

The Millerites understood that the resistance of paganism against the rise of the papacy to power in 538, was removed in the year 508. The Millerites were correct, but their understanding was limited. God’s last day people, who are represented by Belteshazzar in verse one, will see that from the year 508 to 538 represents a prophetic period that was typified by the thirty years of preparation in the history of Christ that preceded His empowerment at His baptism. They will see that the prophetic period also represents the prophetic period from 1776 unto 1798, and that all three of those periods represent the sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law.

پیروان میلر درک کرده بودند که مقاومت بت‌پرستی در برابر به قدرت رسیدن دستگاه پاپی در سال ۵۳۸، در سال ۵۰۸ از میان برداشته شد. پیروان میلر درست می‌گفتند، اما درکشان محدود بود. قوم خدا در روزهای آخر، که در آیهٔ یک با «بلطشصر» نمایندگی می‌شوند، خواهند دید که فاصلهٔ سال‌های ۵۰۸ تا ۵۳۸ دوره‌ای نبوی را نشان می‌دهد که نمونهٔ آن سی سال آمادگی در تاریخ مسیح بود که پیش از اقتدار یافتن او در هنگام تعمیدش قرار داشت. آنان خواهند دید که این دورهٔ نبوی همچنین نمایانگر دورهٔ نبوی از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ است، و این‌که هر سهٔ آن دوره‌ها نمایانگر زمان مُهر خوردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به پایان می‌رسد.

In chapter twelve, Daniel represents the Millerites and the five important truths and experiences that are to be repeated in those represented by Belteshazzar. The third truth and experience of the Millerites is “the correct view of the ‘daily,’ … the Lord gave … to those who gave the judgment hour cry.” To reject that truth is to reject the writings of Ellen White, which is the Spirit of Prophecy. The fourth truth and experience of the Millerites, and the messengers of the third angel, is the prophecy of the thirteen hundred and thirty-five years, which began in the year “the daily,” was taken away, in 508.

در فصل دوازدهم، دانیال نمایندهٔ پیروان میلر و پنج حقیقت و تجربهٔ مهمی است که قرار است در کسانی که نماینده‌شان بلطشصر است تکرار شود. سومین حقیقت و تجربهٔ پیروان میلر «دیدگاه صحیح دربارهٔ 'روزانه'، ... خداوند آن را ... به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را سر دادند.» رد کردن آن حقیقت، ردّ نوشته‌های الن وایت است که روح نبوت است. چهارمین حقیقت و تجربهٔ پیروان میلر، و پیام‌آورانِ فرشتهٔ سوم، نبوتِ هزار و سیصد و سی و پنج ساله است که از سالی آغاز شد که «روزانه» برداشته شد، یعنی در ۵۰۸.

Beginning in 508, thirteen hundred and thirty-five years takes you to 1843, but not simply 1843, for the prophecy actually pinpoints the very last day of 1843, for it states, “Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.” The Hebrew word translated as “cometh,” is “naga,” and it means “to touch”, or “lay hands on”. The prophecy therefore means, “blessed is he that waiteth, and” touches or lays hands upon 1843.

اگر از سال ۵۰۸ آغاز کنید، هزار و سیصد و سی و پنج سال شما را به ۱۸۴۳ می‌رساند، اما نه صرفاً سال ۱۸۴۳، زیرا این نبوت در حقیقت دقیقاً آخرین روزِ سال ۱۸۴۳ را مشخص می‌کند و می‌گوید: «خوشا به حال کسی که منتظر بماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد.» واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به صورت «cometh»، «naga» است و به معنای «لمس کردن» یا «دست گذاشتن» است. بنابراین این نبوت بدین معناست: «خوشا به حال کسی که منتظر بماند و» ۱۸۴۳ را لمس کند یا بر آن دست بگذارد.

The blessing of waiting in Millerite history was for those wise virgins who experienced the first disappointment, but waited for the vision that tarried. As the Millerites waited for the “vision that tarried” in fulfillment of the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, they were blessed. In that tarrying time they then saw they were fulfilling the parable, and that at the end the vision would “speak”. Their tarrying time and disappointment was based upon the incorrect identification that the twenty-three hundred years would terminate in 1843, but the vision was really for 1844. Their disappointment was based upon their experience that had been produced when the year 1843, ended with no return of Christ. Their disappointment, and the blessing pronounced upon those who thereafter chose to wait, was all based upon the very last day of the year 1843, which “touches” or “cometh to” 1844.

برکتِ انتظار در تاریخ پیروان میلر از آنِ دوشیزگان خردمندی بود که نخستین نومیدی را تجربه کردند، اما برای «رؤیایی که تأخیر می‌کرد» منتظر ماندند. چون پیروان میلر در راستای تحقق مَثَلِ ده دوشیزه و باب دوم حبقوق برای «رؤیایی که تأخیر می‌کرد» انتظار کشیدند، برکت یافتند. در آن دورانِ تأخیر دریافتند که در حال تحقق آن مَثَل‌اند و اینکه در پایان، رؤیا «سخن خواهد گفت». دورانِ تأخیر و نومیدی آنان بر تشخیص نادرستی استوار بود که دو هزار و سیصد سال در 1843 به پایان می‌رسد، حال آنکه رؤیا در واقع برای 1844 بود. نومیدی آنان بر تجربه‌ای مبتنی بود که پدید آمد وقتی سال 1843 بدون بازگشت مسیح به پایان رسید. نومیدی آنان، و برکتی که بر کسانی که پس از آن برگزیدند منتظر بمانند اعلام شد، همگی بر همان واپسین روزِ سال 1843 استوار بود؛ روزی که به 1844 «می‌رسد» یا «می‌پیوندد».

The experience of the first disappointment, as a fulfillment of the parable of the ten virgins, is understood and repeated in those represented by Belteshazzar. The fifth truth and experience that will be recognized by those represented by Belteshazzar is that at “the end of the days”, Daniel would “stand in his lot”.

تجربهٔ نخستین ناامیدی، به‌منزلهٔ تحقق مثل ده باکره، در کسانی که بلطشاصر نماینده‌شان است فهمیده و تکرار می‌شود. پنجمین حقیقت و تجربه‌ای که کسانی که بلطشاصر نماینده‌شان است آن را خواهند شناخت، این است که در «آخرِ ایام»، دانیال «در قرعهٔ خود خواهد ایستاد».

“Daniel has been standing in his lot since the seal was removed and the light of truth has been shining upon his visions. He stands in his lot, bearing the testimony which was to be understood at the end of the days.” Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

«دانیال از زمانی که مُهر برداشته شد و نورِ حقیقت بر رؤیاهای او تابیدن گرفت، در قرعهٔ خویش ایستاده است. او در قرعهٔ خود ایستاده و آن شهادتی را حمل می‌کند که می‌بایست در پایانِ ایام فهمیده شود.» موعظه‌ها و سخنرانی‌ها، جلد ۱، ۲۲۵، ۲۲۶.

The Millerites experienced the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1798. Those represented by Belteshazzar will experience the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1989. They will also understand that the book of Daniel has a special purpose in the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

میلریت‌ها فرایند تطهیری را تجربه کردند که به‌واسطه افزایش معرفتی که از کتاب دانیال، پس از گشوده شدن مهر آن در سال ۱۷۹۸، به‌دست آمد، تحقق یافت. کسانی که بلطشاصر نماینده‌شان است نیز فرایند تطهیری را تجربه خواهند کرد که به‌واسطه افزایش معرفتی که از کتاب دانیال، پس از گشوده شدن مهر آن در سال ۱۹۸۹، به‌دست آمد، تحقق خواهد یافت. آنها همچنین درک خواهند کرد که کتاب دانیال در مهر کردن یکصد و چهل و چهار هزار، هدفی ویژه دارد.

“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

وقتی خدا به کسی کاری ویژه برای انجام دادن می‌دهد، او باید همان‌گونه که دانیال ایستاد، در جایگاه خود بایستد، آماده برای پاسخ دادن به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۶، ۱۰۸.

As former Laodiceans, those represented by Belteshazzar will recognize that it is through the books of Daniel and Revelation, which are the same book, that the final revival is accomplished.

به عنوان لاودیکیانِ سابق، کسانی که بلطشاصر نماینده آنان است در خواهند یافت که احیای نهایی از طریق کتاب‌های دانیال و مکاشفه، که در حقیقت یک کتاب واحدند، تحقق می‌یابد.

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

"هنگامی که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی کاملاً متفاوت خواهند داشت... از مطالعهٔ مکاشفه بی‌گمان این نکته فهمیده خواهد شد که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و استوار است." ایمانی که با آن زندگی می‌کنم، 345.

As former Laodiceans, they will have recognized their Laodicean condition, and recognized that they were spiritually as dead as a valley of dry bones, and in response to the straight testimony concerning their dead and lost condition they will recognize their need to be alive as the first priority.

به‌عنوان لاودیکیانِ سابق، آنان وضعیتِ لاودیکیِ خود را دریافته خواهند بود و دریافته خواهند بود که از نظر روحانی به اندازهٔ دره‌ای از استخوان‌های خشک، مرده بودند، و در پاسخ به شهادتِ صریح دربارهٔ وضعیتِ مرده و گمشده‌شان، نیاز به زنده شدن را نخستین اولویتِ خود خواهند شناخت.

“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

احیای دینداری راستین در میان ما، بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. طلبِ این باید نخستین کارِ ما باشد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۲۱.

The Bible promise is that whoever seeks, will find, and the Holy Spirit will then lead them to understand that it is the books of Daniel and Revelation that produces the necessary revival.

وعدۀ کتاب‌مقدس این است که هر که بطلبد، خواهد یافت، و آنگاه روح‌القدس ایشان را هدایت خواهد کرد تا دریابند که این کتاب‌های دانیال و مکاشفه است که احیای ضروری را پدید می‌آورد.

“When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

"وقتی ما به‌عنوان یک قوم درک کنیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیای عظیمی دیده خواهد شد." شهادت‌ها برای کشیشان، ۱۱۳.

The end of Daniel’s last vision, as represented in chapter twelve, identifies the experience that produces God’s last day covenant people, as represented by Belteshazzar, in the first verse, of the last vision. There Daniel, represented as Belteshazzar, understands both the internal vision of the twenty-three hundred years and the external vision of the twenty-five hundred and twenty years. He understands the “thing,” and “the vision.” He understands the chazon vision and the mareh vision. He understands the trampling down of the sanctuary and host, and the restoration of the sanctuary and host. He understands both the Ulai and Hiddekel River visions.

پایان آخرین رؤیای دانیال، چنان‌که در فصل دوازدهم نمایان شده است، تجربه‌ای را مشخص می‌کند که قومِ عهدِ روزهای آخرِ خدا را پدید می‌آورد، همان‌گونه که در آیهٔ نخستِ آخرین رؤیا با Belteshazzar نمایانده شده است. آنجا دانیال، که به‌صورت Belteshazzar نمایانده شده است، هم رؤیای درونیِ دو هزار و سیصد سال را و هم رؤیای بیرونیِ دو هزار و پانصد و بیست سال را درمی‌یابد. او «آن امر» و «رؤیا» را می‌فهمد. او رؤیای chazon و رؤیای mareh را می‌فهمد. او لگدمال شدنِ مقدس‌گاه و لشکر، و بازگردانیِ مقدس‌گاه و لشکر را می‌فهمد. او هر دو رؤیای مربوط به رود Ulai و رود Hiddekel را می‌فهمد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust….

به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر از کلام خدا نیاز است؛ به‌ویژه دانیال و مکاشفه باید چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز پیش از این در تاریخ کار ما نبوده است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و نظام پاپی کمتر سخن بگوییم؛ اما باید توجه را به آنچه انبیا و رسولان به الهام روح‌القدسِ خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در عطای نبوت و هم در رویدادهای به تصویر کشیده‌شده، چنان سامان داده است که بیاموزاند عامل انسانی باید از نظرها پنهان بماند، در مسیح مستور گردد، و این‌که خداوندِ آسمان و شریعت او باید بزرگ داشته شوند. کتاب دانیال را بخوانید. تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آن نمایانده شده‌اند، نقطه‌به‌نقطه مرور کنید. به دولتمردان، شوراها، سپاه‌های نیرومند بنگرید و ببینید چگونه خدا عمل کرد تا غرور انسان را فروبنشاند و شکوه انسانی را به خاک بنشاند...

“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

نوری که دانیال از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این روزهای آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کرانه‌های اولای و حدقل، رودهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی تحقق خواهند یافت.

“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

شرایط قوم یهود را در نظر بگیرید، هنگامی که نبوت‌های دانیال داده شدند.

“Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

بیایید وقت بیشتری به مطالعهٔ کتاب مقدس اختصاص دهیم. ما کلام را آن‌گونه که باید درک نمی‌کنیم. کتاب مکاشفه با دستوری خطاب به ما آغاز می‌شود که تعالیمی را که در خود دارد درک کنیم. «خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند»، خدا اعلام می‌کند، «و آنچه در آن نوشته شده است را حفظ می‌کنند؛ زیرا زمان نزدیک است.» وقتی ما به‌عنوان یک قوم بفهمیم این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما بیداری روحانی بزرگی دیده خواهد شد. با وجود دستوری که برای جست‌وجو و مطالعهٔ آن به ما داده شده است، ما درس‌هایی را که می‌آموزد به‌طور کامل درک نمی‌کنیم.

“In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled….

در گذشته، آموزگاران کتاب دانیال و مکاشفه را کتاب‌هایی مهر و موم‌شده اعلام کرده‌اند، و مردم از آن‌ها روی گردانده‌اند. آن پرده‌ای که ظاهرِ اسرارآمیزش بسیاری را از برداشتنش بازداشته بود، دستِ خودِ خدا آن را از این بخش‌های کلامش کنار زده است. خودِ نامِ «مکاشفه» با این ادعا که کتابی مهر و موم‌شده است، در تضاد است. «مکاشفه» یعنی اینکه چیزی مهم آشکار می‌شود. حقایق این کتاب خطاب به کسانی است که در این روزهای آخر زندگی می‌کنند. ما، در حالی که پرده کنار رفته است، در حریم مقدسِ امور قدسی ایستاده‌ایم. نباید بیرون بایستیم. باید وارد شویم، نه با افکار بی‌دقت و بی‌حرمت، نه با گام‌های شتاب‌زده، بلکه با احترام و ترس الهی. ما به زمانی نزدیک می‌شویم که نبوت‌های کتاب مکاشفه تحقق خواهند یافت....

“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

ما فرمان‌های خدا و شهادت عیسی مسیح را داریم که روح نبوت است. گوهرهای گران‌بهایی در کلام خدا یافت می‌شوند. کسانی که این کلام را می‌جویند باید ذهن خود را صاف و روشن نگه دارند. هرگز نباید در خوردن یا نوشیدن به اشتهای منحرف تن بدهند.

“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

اگر چنین کنند، مغزشان دچار سردرگمی خواهد شد؛ آنها نخواهند توانست فشار ژرفکاوی برای پی بردن به معنای آن چیزهایی را که به صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین مربوط هستند تحمل کنند.

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

وقتی کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربهٔ دینی کاملاً متفاوتی خواهند داشت. چنان جلوه‌هایی از درهای گشودهٔ آسمان بر آنان آشکار خواهند شد که آن منش که همگان باید در خود پرورش دهند بر دل و ذهنشان نقش بندد تا به آن سعادت که پاداش پاک‌دلان است دست یابند.

“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

خداوند به همهٔ کسانی که با فروتنی و تواضع می‌کوشند آنچه در کتاب مکاشفه آشکار شده است را بفهمند، برکت خواهد داد. این کتاب چنان سرشار از حقایقی آکنده از جاودانگی و پر از جلال است که هر کس آن را با جدیت بخواند و در آن جست‌وجو کند، از برکتی که برای کسانی است «که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند»، بهره‌مند می‌شود.

“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

بی‌تردید از مطالعهٔ مکاشفه یک نکته درک خواهد شد—این‌که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و استوار است.

“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

ارتباط شگفت‌انگیزی میان عالم آسمان و این جهان دیده می‌شود. آنچه بر دانیال مکشوف شد، بعدها با مکاشفه‌ای که در جزیره پطمس به یوحنا داده شد تکمیل گردید. این دو کتاب باید با دقت مطالعه شوند. دانیال دو بار پرسید: تا پایان زمان چقدر مانده است؟

“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

و شنیدم، اما نفهمیدم؛ آنگاه گفتم: ای سرورم، پایانِ این امور چه خواهد بود؟ و گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان بسته و مُهر شده است تا زمانِ پایان. بسیاری پاک خواهند شد و سفید خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن خردمندان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانیِ روزانه برداشته شود و پلیدیِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو راه خود را تا فرارسیدنِ پایان برو، زیرا خواهی آرمید، و در پایانِ روزها در قرعهٔ خود بر جای خواهی ایستاد.

“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

این شیرِ قبیلهٔ یهودا بود که مُهر کتاب را گشود و مکاشفهٔ آنچه باید در این ایامِ آخر واقع شود را به یوحنا داد.

“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

دانیال در نصیب خود ایستاد تا شهادتی را که تا زمان آخر مهر شده بود، ادا کند، زمانی که پیام فرشته نخستین باید به جهان ما اعلام شود. این امور در این روزهای آخر اهمیتی بی‌نهایت دارند؛ اما در حالی که «بسیاری پاکیزه شده، سفید گردانیده و آزموده خواهند شد»، «شروران شرارت خواهند کرد، و هیچ‌یک از شروران نخواهند فهمید.» چقدر این درست است! گناه، تعدی از شریعت خداست؛ و آنان که نورِ مربوط به شریعت خدا را نمی‌پذیرند، اعلامِ پیام‌های فرشته اول، دوم و سوم را درک نخواهند کرد. کتاب دانیال در مکاشفه یوحنا مهرش گشوده می‌شود و ما را تا آخرین صحنه‌های تاریخ این زمین پیش می‌برد.

“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 112–115.

«آیا برادران ما به یاد خواهند داشت که ما در میان خطرات روزهای آخر به سر می‌بریم؟ مکاشفه را در ارتباط با دانیال بخوانید. این مطالب را تعلیم دهید.» شهادت‌ها برای خادمان، ۱۱۲-۱۱۵.