کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و هشت

در سال سومِ کورش، پادشاهِ پارس، کلامی بر دانیال، که نام او بلتشاصر خوانده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن کلام راست بود، اما زمانِ مقررِ آن طولانی بود؛ و او آن کلام را دریافت و رؤیا را درک کرد. در آن روزها، منِ دانیال، سه هفتهٔ تمام در عزا بودم. نانِ لذیذی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و به هیچ‌وجه خود را تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ کامل به اتمام رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که کنار رودِ بزرگ، یعنی هدّقل، بودم. دانیال ۱۰:۱-۴.

آری، هنگامی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که در آغازِ رؤیا او را دیده بودم، در حالی که به شتاب پرواز می‌کرد، در وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. در آغازِ تضرعاتت فرمان صادر شد و من آمده‌ام تا تو را آگاه سازم؛ زیرا بسیار محبوبی. پس این امر را بفهم و رؤیا را در نظر آور. دانیال ۹:۲۱‏–۲۳.

و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، چون بر کنار رود بزرگ، که حدّقل است، بودم؛ آنگاه چشمانم را بلند کرده نگریستم، و اینک مردی دیدم که جامه‌ای از کتان بر تن داشت و کمرش با طلای خالصِ اوفاز بسته شده بود. پیکرش نیز مانند زبرجد بود، و چهره‌اش همچون برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش از نظر رنگ مانند برنجِ صیقل‌خورده؛ و آوازِ سخنانش چون صدای انبوهی از مردم. و من، دانیال، تنها آن رؤیا را دیدم، زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا را ندیدند؛ بلکه لرزه‌ای عظیم بر آنان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. پس تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند، زیرا زیبایی‌ام در درونم به تباهی مبدّل شد و هیچ نیرو نداشتم. دانیال ۱۰:۴-۸.

و اینک، کسی شبیهِ بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به او که پیشِ رویم ایستاده بود گفتم: ای سرورم، به‌سبب آن رؤیا رنج‌هایم بر من مستولی شده و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۶.

درس‌هایی هست که باید از تاریخ گذشته آموخت؛ و به این‌ها توجه داده می‌شود تا همه دریابند که خدا امروز نیز به همان شیوه‌ای عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون در کارش و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از آن هنگام که انجیل نخستین بار در عدن به آدم اعلام شد، چنین بوده است.

دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مخصوصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و تباهی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را آشکار کرده است؛ همان‌گونه که در گذشته انجام می‌گرفت و در آینده نیز تا رویاروییِ پایانی ادامه خواهد یافت، زمانی که کارگزارانِ شیطانی آخرین حرکتِ شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

و اینک، کسی شبیهِ بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به او که پیشِ رویم ایستاده بود گفتم: ای سرورم، به‌سبب آن رؤیا رنج‌هایم بر من مستولی شده و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۶.

آنگاه بار دیگر کسی که به شکلِ انسان بود آمد و مرا لمس کرد و به من قوت بخشید. دانیال ۱۰:۱۸.

آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش به طلای ناب اوفاز بسته شده بود. بدن او نیز همچون زبرجد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش همچون رنگِ برنجِ صیقل‌خورده، و آوای سخنانش مانند آوای جماعتی عظیم بود. و من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، لیکن لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان سازند. پس من تنها بر جای ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ نیرو در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم.

اما من آوازِ سخنان او را شنیدم؛ و چون آوازِ سخنانش را شنیدم، به روی خود در خوابی عمیق فرو رفتم، و روی من به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوهایم و بر کفِ دست‌هایم برپا داشت. و او به من گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه به من گفت: ای دانیال، مترس؛ زیرا از روز نخست که دل خود را به فهمیدن و به فروتن ساختنِ خویش در حضور خدای خود نهادی، سخنانت شنیده شد، و من به سببِ سخنان تو آمده‌ام. اما رئیسِ مملکتِ فارس بیست و یک روز با من ایستادگی کرد؛ لیکن اینک، میکائیل، یکی از رؤسای بزرگ، به یاریِ من آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهانِ فارس ماندم. و اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در ایامِ آخر بر قومِ تو چه واقع خواهد شد؛ زیرا رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال 10:5–14.

و چون این سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم. و اینک کسی همانند شباهت پسران آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابر من ایستاده بود، گفتم: ای آقای من، به سبب این رؤیا دردهایم بر من بازگشته است و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این آقایم می‌تواند با این آقایم سخن گوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ نیرویی باقی نماند و حتی نفسی نیز در من بر جای نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

دانیال سه بار لمس می‌شود؛ بار اول و سوم، فرشتهٔ جبرئیل او را لمس می‌کند. بار دوم، مسیح او را لمس می‌کند. دانیال همان واژهٔ عبری را چهار بار به کار برد، اما بار نخست از این چهار بار، در آیهٔ یک، بیان می‌کرد که «رؤیا» را فهمیده بود. فهم حقیقت مهم است، اما با تجربهٔ حقیقت یکی نیست؛ چنان‌که او در سه بار دیگر آن را تجربه کرد.

همان حضور قداست الهی بود که باعث شد پیامبر دانیال چون مرده‌ای در برابر فرشتهٔ خدا بر زمین بیفتد. او گفت: «زیبایی‌ام در درونم به فساد بدل شد و قوتی در من باقی نماند.» پس هنگامی که اشعیا جلال خداوند را دید، فریاد برآورد: «وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی هستم با لب‌های ناپاک و در میان قومی با لب‌های ناپاک ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، خداوند لشکرها را دیده است.» دانیال ۱۰:۸؛ اشعیا ۶:۵. انسان، با ضعف و گناه خویش، در برابر کمال الوهیت قرار گرفت و او خود را کاملاً ناقص و نامقدس احساس کرد. چنین بوده است با همهٔ کسانی که دیداری از عظمت و جلال خدا یافته‌اند.

پطرس فریاد زد: «از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم»؛ امّا به پاهای عیسی درآویخت و احساس می‌کرد نمی‌تواند از او جدا شود. منجی پاسخ داد: «نترس؛ از این پس صیادِ مردم خواهی بود.» پس از آن‌که اشعیا قدّوسیّتِ خدا و ناشایستگیِ خود را دیده بود، پیام الهی به او سپرده شد. و پس از آن‌که پطرس به ترکِ نفس و اتکا به قدرت الهی هدایت شده بود، دعوت به خدمتِ مسیح را دریافت کرد. اشتیاق اعصار، ۲۴۶.

رؤیای «marah» رؤیای ظهور مسیح است، اما در بار دوم و چهارمی که دانیال این واژه را به کار برده، منظور فرشتهٔ جبرئیل است. بار نخست بیانی بود مبنی بر اینکه Belteshazzar آن رؤیا را درک کرد، اما سه مورد پایانی نشان می‌دهند که دانیال آن رؤیا را تجربه می‌کند. در هر سه باری که دانیال رؤیا را تجربه می‌کند، همچنین لمس می‌شود.

میهمانِ آسمانی به پیام‌آورِ منتظر فرمان داد: «برو و به این قوم بگو: بسیار می‌شنوید، اما درک نمی‌کنید؛ و بسیار می‌بینید، اما درنمی‌یابید. دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین ساز و چشم‌هایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دلِ خود بفهمند و بازگردند و شفا یابند.» آیات ۹ و ۱۰.

وظیفهٔ پیامبر روشن بود؛ او می‌بایست صدای خود را در اعتراض بر ضد شرارت‌های حاکم بلند کند. اما او بیم داشت بی‌آنکه دلگرمی‌ای از امید داشته باشد، به این کار دست بزند. «خداوندا، تا به کی؟» پرسید. آیهٔ ۱۱. آیا هیچ‌یک از قوم برگزیده‌ات هرگز نخواهند فهمید و توبه نخواهند کرد و شفا نخواهند یافت؟

بارِ جانِ او برای یهودای خطاکار قرار نبود بیهوده بر دوش کشیده شود. مأموریت او قرار نبود به‌کلی بی‌ثمر باشد. با این‌همه، شروری که در طی نسل‌های بسیار فزونی گرفته بود، در روزگار او نمی‌توانست برچیده شود. در سراسر عمرش باید معلمی شکیبا و دلیر—هم پیامبر امید و هم پیامبر داوری—باشد. چون مقصود الهی سرانجام به انجام رسد، ثمره‌ی کامل کوشش‌های او و رنج‌های همه‌ی فرستادگان وفادار خدا آشکار خواهد شد. بازماندگانی نجات خواهند یافت. برای آن‌که این به انجام آید، پیام‌های هشدار و التماس باید به آن قوم یاغی رسانده می‌شد؛ خداوند فرمود: «تا آن‌گاه که شهرها بی‌ساکن ویران شوند، و خانه‌ها بی‌آدم بمانند، و زمین به‌کلی ویرانه گردد، و خداوند مردمان را دور سازد، و در میان زمین ترکِ عظیمی پدید آید.» آیات ۱۱ و ۱۲.

کیفرهای سنگینی که می‌بایست بر توبه‌ناپذیران فرود آید—جنگ، تبعید، ستم، و از دست دادن قدرت و اعتبار در میان ملت‌ها—همهٔ این‌ها قرار بود روی دهد تا آنان که در آنها دستِ خدای رنجیده را بازمی‌شناسند به توبه رهنمون شوند. ده قبیلهٔ پادشاهی شمالی به‌زودی در میان ملت‌ها پراکنده خواهند شد و شهرهایشان ویران و متروک خواهد ماند؛ سپاهیان ویرانگرِ ملت‌های دشمن بارها و بارها بر سرزمینشان یورش خواهند برد؛ حتی اورشلیم نیز سرانجام سقوط خواهد کرد و یهودا به اسارت برده خواهد شد؛ اما سرزمین موعود هرگز برای همیشه به‌طور کامل متروک نخواهد ماند. اطمینانی که آن میهمان آسمانی به اشعیا داد، این بود: «در آن یک‌دهم باقی خواهد ماند، و بازخواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ چنان‌که درخت تیل و بلوط، که بُن‌مایه‌شان در آنهاست، هنگامی که برگ‌هایشان را می‌ریزند؛ پس نسل مقدس بُن‌مایهٔ آن خواهد بود.» آیهٔ ۱۳.

این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا به دل اشعیا جرأت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی علیه یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه، خداوند لشکرها، را دیده بود؛ سرود سرافین را شنیده بود: "تمام زمین از جلال او پر است"; وعده داشت که پیام‌های یهوه به یهودای روگردان با قدرت مجاب‌کنندهٔ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و پیامبر برای کار پیشِ رو قوت گرفت. آیه 3. او در سراسر مأموریت طولانی و دشوارش یاد این رؤیا را با خود داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، در برابر فرزندان یهودا به‌عنوان پیامبر امید ایستاد و در پیشگویی‌هایش دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا پیوسته جسورتر می‌شد." انبیا و پادشاهان، 307-310.

این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا به دل اشعیا جرأت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی علیه یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه، خداوند لشکرها، را دیده بود؛ سرود سرافین را شنیده بود: "تمام زمین از جلال او پر است"; وعده داشت که پیام‌های یهوه به یهودای روگردان با قدرت مجاب‌کنندهٔ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و پیامبر برای کار پیشِ رو قوت گرفت. آیه 3. او در سراسر مأموریت طولانی و دشوارش یاد این رؤیا را با خود داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، در برابر فرزندان یهودا به‌عنوان پیامبر امید ایستاد و در پیشگویی‌هایش دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا پیوسته جسورتر می‌شد." انبیا و پادشاهان، 307-310.