The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

رؤیای فصل یازدهمِ دانیال، نقطهٔ مرجع اصلی برای همهٔ رؤیاهای پیشگویانهٔ کتاب مقدس است و این رؤیا بر نماد روم استوار است.

And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

Jones addresses the previous verse as follows:

جونز دربارۀ آیهٔ پیشین چنین می‌گوید:

“When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

چون آموریان پیمانهٔ شرارتِ خود را پر کردند، جای ایشان به اسرائیل، قومِ خدا، داده شد. و چون اسرائیل نیز با پیروی از راهِ امّت‌های بت‌پرست، پیمانهٔ شرارت را پر ساخت، خدا پادشاهیِ بابل را برانگیخت و همه چیز را از ایشان گرفت. و چون بابل پیمانهٔ شرارتِ خویش را پر کرد، قدرت به پارس واگذار شد. و چون فرشته به سببِ شرارتِ پارسیان روی برتافت، آنگاه شهریارِ یونان درمی‌آید و آن را برمی‌اندازد.

“And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

و قدرت یونان تا چه زمانی قرار بود ادامه یابد؟ چه زمانی قرار بود شکسته شود؟ «وقتی که خطاکاران به کمال رسیده باشند.» آن ملت تا هنگامی که پیمانهٔ شرارت خود را پر کند برقرار می‌ماند، و سپس قدرت به پادشاهی دیگری منتقل می‌شود. آن قدرتی که به آن منتقل شد، قدرت روم بود، چنان‌که از دانیال ۱۱:۱۴ می‌آموزیم. «و در آن روزها بسیاری بر پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ همچنین راهزنانِ قوم تو خود را برخواهند افراشت تا رؤیا را برقرار سازند؛ لیکن خواهند افتاد.» این ملت به‌عنوان ملتی راهزن—فرزندانِ راهزنان—نشان داده شده است، چنان‌که حاشیهٔ متن می‌گوید.

“These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

این‌ها همان کسانی‌اند که اکنون سلطنت به آنان واگذار می‌شود، و برای چه؟ — «فرزندانِ دزدان خود را سربرافرازند تا رویا را برپا کنند.» هنگامی که این ملت بر صحنه ظاهر شود، آنگاه آنچه رویا را برپا می‌کند وارد می‌گردد؛ آنچه یکی از مقاصد بزرگِ رویاست، همان نشانهٔ اصلی در خط سیرِ رویا که خدا از طریق انبیا برای همهٔ زمان‌ها عطا کرده است. اِی. تی. جونز، سال کلمبیایی و معنای چهار قرن، ۶.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

جونز می‌گوید وقتی قدرت روم «به صحنه می‌آید، آنگاه چیزی وارد می‌شود که استقرار می‌دهد» ... «خطّ بینشی را که خدا به‌واسطهٔ پیامبران برای همهٔ زمان‌ها عطا کرده است.» در تاریخِ میلر، پروتستان‌ها، همان‌طور که ادونتیسمِ لائودکیه اکنون نیز چنین می‌کند, تعلیم می‌دادند که «راهزنان قوم تو» نمایانگر آنتیوخوس اپیفانس‌اند، یک پادشاه سلوکی که از 175 تا 164 پیش از میلاد حکومت کرد. او از دودمان سلوکی بود، که یکی از دولت‌های جانشین یونانی بود که از فروپاشی امپراتوری اسکندر بزرگ پدید آمد. اختلاف‌نظر بر سر این موضوع در تاریخِ میلری‌ها آن‌قدر مشخص بود که شناساییِ آنتیوخوس اپیفانس بر روی نمودارِ پیشگام 1843 نشان داده شده است.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

اشاره به آنتیوخوس در آن نمودار، تنها اشاره به چیزی است که در کلام نبوی خدا یافت نمی‌شود. آن اشاره در آنجا قرار داده شده است تا تعالیم کاذب پروتستان‌های آن دوره را ابطال کند؛ تعالیمی که اکنون به تعلیم کاذب ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای بدل شده است. اینکه آیا ویلیام میلر عمقِ اهمیتِ فهم این حقیقت را درک کرده بود که روم همان قدرت زمینی‌ای است که «خطِ رؤیایی را که خدا از طریق انبیا برای همهٔ زمان‌ها عطا کرده است» برقرار می‌سازد، محل تردید است؛ اما این مطلب به‌قدر کافی روشن بود که بتوان به‌استواری از این واقعیت دفاع کرد که روم رؤیا را برقرار می‌سازد.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

آنجا که بینش نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما آن‌که شریعت را نگاه می‌دارد، سعادتمند است. امثال ۲۸:۱۴

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

سلیمان نوشته است که در جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شوند، و واژهٔ عبری «رؤیا» در آیهٔ چهاردهم همان واژه‌ای است که در مثلِ سلیمان آمده است. آن رؤیا مسئله‌ای مرگ و زندگی است، و آن «رؤیا» به‌وسیلهٔ نماد روم تثبیت می‌شود. واژهٔ «رؤیا» در آیهٔ چهاردهم همان واژه‌ای است که برای رؤیا در حبقوق، باب دوم، به‌کار رفته است.

I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

بر دیده‌بانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج مستقر خواهم شد، و می‌نگرم تا ببینم به من چه خواهد گفت و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. آنگاه خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن بنگار، تا هر که آن را می‌خوانَد بتواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معیّن است، لیکن در انجامِ خود به تحقق خواهد رسید و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه دیر کند، منتظرش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. حبقوق ۲:‏۱‏-‏۳

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

واژهٔ «reproved» در آیهٔ یک، به معنای «با او بحث شد» است. ویلیام میلر نگهبانی بود که در تاریخ جنبش فرشتهٔ اول و دوم بر برج گماشته شد، و هنگامی که در نمادپردازیِ نبوی پرسید در بحثِ پیرامونِ تاریخ خود چه باید پاسخ دهد، به او گفته شد رؤیا را بنویسد، که به‌وسیلهٔ نمادِ روم تثبیت می‌شود. بر وفقِ این حقیقت، وقتی میلریت‌ها برای تحققِ این سه آیه از حبقوق، نمودارِ پیشگامِ ۱۸۴۳ را تهیه کردند، به خودِ کانونِ بحثی که در آن درگیر بودند اشاره کردند. بی‌تردید آنان درنمی‌یافتند که اشاره‌شان به استدلالِ ابلهانهٔ این‌که آنتیوخوس اپیفانس قدرتی بود که رؤیا را تثبیت کرد، نمایانگرِ بحثِ بابِ دومِ حبقوق است؛ اما خواهر وایت گفت آن نمودار «به دستِ خداوند هدایت شده بود و نباید دگرگون می‌شد»، پس اشاره به آن بحث در نمودار از دستِ خدا بود.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

پیروان میلر به‌درستی دریافتند که نخستین نومیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، زمانِ تأخیر را آغاز کرد؛ زمانی که هم حبقوق به آن اشاره کرده است و هم مَثَلِ ده باکره در متی. آنان همچنین دریافتند که آن دو نبوت به‌طور مستقیم با فصل دوازدهم حزقیال مرتبط‌اند، جایی که حزقیال دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کند که در آن، تأثیر هر رؤیا تحقق خواهد یافت. آن واژهٔ «رؤیا» همان واژهٔ عبری‌ای است که اکنون در حال بررسی آن هستیم. از همین رو جونز برحق است هنگامی که اظهار می‌دارد: «آن‌گاه که» روم «بر صحنه ظاهر می‌شود، در آن هنگام آنچه رؤیا را استوار می‌سازد وارد می‌گردد، یعنی آنچه یکی از بزرگ‌ترین موضوعاتِ رؤیاست، آن یگانه نشانهٔ اصلی در خط رؤیا که خدا از طریق انبیا برای تمام زمان عطا کرده است.» روم تمامِ رؤیای کلامِ نبویِ خدا را استوار می‌سازد، و به‌طور مشخص‌تر، این روم است که تمام ساختار فصل یازدهم بر آن بنا شده است.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

هنگامی که خواهر وایت به تحقق نهایی فصل یازدهم دانیال اشاره می‌کند و اظهار می‌دارد که «بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت به وقوع پیوسته است، تکرار خواهد شد»، او مشخص می‌سازد که تاریخ‌های فصل یازدهم که پیش‌تر تحقق یافته بودند، نمونه‌ای از آیات پایانی فصل یازدهم دانیال بوده‌اند. موضوع آیات پایانی فصل یازدهم، پادشاه شمال است که در آنجا نمایندهٔ رومِ جدید می‌باشد. بنابراین، تاریخ‌های فصل یازدهم دانیال که تکرار می‌شوند، تاریخ‌هایی هستند که نمایندهٔ روم‌اند.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

در شش آیهٔ پایانی فصل یازدهم، رومِ مدرن (پادشاهِ شمال) سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند. در آیهٔ چهل، او پادشاهِ جنوب (اتحاد جماهیر شورویِ سابق در سال ۱۹۸۹)، سرزمینِ مجید (ایالات متحده هنگام قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع)، و مصر (تمام جهان که توسط سازمان ملل متحد نمایندگی می‌شود) را فتح می‌کند. در دانیال یازدهم، رومِ بت‌پرست به‌گونه‌ای به تصویر کشیده شده است که برای تصرفِ جهانِ شناخته‌شدهٔ آن زمان سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند، و سپس رومِ پاپی نیز به‌گونه‌ای به تصویر کشیده شده است که برای تصرفِ زمین سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

رومِ مشرک نخستین بار در این باب، در آیهٔ چهارده، ذکر می‌شود تا به‌منزلهٔ نمادی که رؤیا را استقرار می‌بخشد معرفی گردد؛ اما به برخاستن آن به قدرت تا آیهٔ شانزده پرداخته نمی‌شود. پادشاهی اسکندرِ کبیر در تحققِ کلامِ نبویِ خدا به چهار بخش تقسیم شد، اما آن چهار بخش به‌سرعت در دو خصمِ اصلی ادغام گردید که در روایتِ نبوی‌ای که تا پایانِ باب ادامه می‌یابد، یا به‌عنوان پادشاهِ جنوب شناخته می‌شوند یا پادشاهِ شمال. در آیهٔ چهارده، قدرتِ رو به ظهورِ روم به‌عنوان قدرتی ذکر می‌شود که رؤیا را استقرار خواهد بخشید، اما موضوعاتی که مورد بحث قرار می‌گیرند کشمکش‌ها میان بازمانده‌های پادشاهیِ اسکندر است، آن‌گونه که در پادشاهانِ شمال و جنوب نمود یافته‌اند.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

در آیه پانزده، آن دو پادشاه همچنان در کشمکش‌اند و پادشاهِ شمال غالب است. اما در آیه شانزده، روم می‌رسد و آیه می‌گوید: «اما آن‌که بر ضدّ او می‌آید»، به این معنا که وقتی روم بر پادشاهِ شمال که تازه بر پادشاهِ جنوب چیره شده بود می‌آید، پادشاهِ شمال قادر نخواهد بود در برابر روم بایستد. روم پیروز می‌شود، و در آیه شانزده نیز روم در سرزمینِ باشکوهِ یهودا خواهد ایستاد. در آیه هفده، روم «روی خود را می‌نهد تا با نیرویِ تمامِ پادشاهیِ خویش داخل شود». او پادشاهِ شمال را که نتوانست در برابرش بایستد، به چنگ آورد؛ سپس یهودا را گرفت و آنگاه وارد مصر شد.

And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز یغماگران قوم تو خود را برای برپا داشتن رؤیا برافرازند، اما خواهند افتاد. پس پادشاه شمال خواهد آمد و تپه‌ای برای محاصره برخواهد افراشت و مستحکم‌ترین شهرها را خواهد گرفت؛ و نیروهای جنوب تاب مقاومت نخواهند آورد، نه مردان برگزیده‌اش، و هیچ نیرویی برای ایستادگی نخواهد بود. اما آن که بر ضد او می‌آید مطابق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد و هیچ‌کس در برابر او نخواهد ایستاد؛ و او در سرزمین جلال خواهد ایستاد که به دست او تباه خواهد شد. همچنین روی خود را متوجه خواهد کرد تا با قوت تمام پادشاهی خویش داخل شود، و راستکارانی با او؛ چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد تا او را فاسد سازد، اما او جانبش را نخواهد گرفت و نه از آنِ او خواهد بود. دانیال ۱۱:۱۴ـ۱۷.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

فتحی که در این آیات به تصویر کشیده شده، تحقق باب هشتم دانیال است.

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

و از یکی از آن‌ها شاخی کوچک برآمد که بسیار عظیم شد، به‌سوی جنوب، و به‌سوی شرق، و به‌سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

شاخ کوچکِ آیهٔ نه، روم بت‌پرست است؛ و همان آیه، مطابق با آیات چهارده تا هفدهِ باب یازدهم، تصریح می‌کند که روم بت‌پرست هنگامِ مسلط‌شدن بر جهان، سه واحد جغرافیایی را فتح خواهد کرد. آن واحدها عبارت بودند از جنوب (مصر)، مشرق (سوریه، پادشاه شمال) و سرزمین دلپسند (یهودا). تاریخِ آیات شانزده و هفده نمادی از فتحِ تاریخیِ سه‌مرحله‌ایِ رومِ مدرن در آیاتِ چهل تا چهل‌وسه است؛ زیرا همان‌گونه که خواهر وایت گفته است، «بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.»

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

«هرچند مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون بر ضد او آمده بودند، ایستادگی نماید. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به صعود مقاومت کند. سوریه فتح شد و به امپراتوری روم افزوده گردید، هنگامی که پومپی، در 65 ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.»

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

«همان قدرت می‌بایست در سرزمین مقدس نیز بایستد و آن را ببلعد. روم در سال ۱۶۲ ق.م. از راه اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت؛ و از آن تاریخ در گاه‌شماری نبوی جایگاهی برجسته دارد. با این همه، تا سال ۶۳ ق.م. از طریق فتح واقعی بر یهودیه حاکمیت نیافت؛ و آن نیز به ترتیب زیر بود.»

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

با بازگشت پومپیوس از لشکرکشی‌اش بر ضد میتریدات، شاه پونتوس، دو رقیب، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج‌وتخت یهودیه در ستیز بودند. کارشان به داوری پومپیوس کشیده شد؛ او به‌زودی ناعادلانه بودن دعاوی آریستوبولوس را دریافت، اما خواست تصمیم‌گیری در این باره را تا پس از لشکرکشی دیرآرزویش به عربستان به تأخیر اندازد و وعده داد بازخواهد گشت و کارشان را چنان‌که عادلانه و شایسته باشد فیصله خواهد داد. آریستوبولوس که به نیات واقعی پومپیوس پی برده بود، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایایش را مسلح کرد و خود را برای دفاعی سخت آماده ساخت و مصمم شد به هر قیمتی تاج را نگاه دارد؛ تاجی که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد. پومپیوس نیز او را از نزدیک تعقیب کرد. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس که از رفتارش پشیمان شده بود، به استقبالش آمد و کوشید با وعدهٔ تسلیم کامل و پرداخت مبالغ هنگفت پول کار را به سازش بکشاند. پومپیوس با پذیرفتن این پیشنهاد، گابینیوس را در رأس دسته‌ای از سربازان برای دریافت پول فرستاد. اما چون آن فرمانده به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را بر روی خود بسته یافت و از فراز باروها به او گفتند که شهر به آن توافق پایبند نخواهد بود.

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

پومپی، که نمی‌خواست این فریب بی‌مجازات بماند، اریستوبولوسی را که همراه خود نگاه داشته بود در زنجیر کرد و بی‌درنگ با تمام سپاهش به سوی اورشلیم حرکت کرد. هواداران اریستوبولوس طرفدار دفاع از شهر بودند؛ پیروان هیرکانوس خواهان گشودن دروازه‌ها. چون گروه دوم اکثریت داشتند و غلبه یافتند، پومپی آزادانه به شهر راه یافت. آنگاه طرفداران اریستوبولوس به کوه معبد عقب نشستند؛ چنان مصمم به دفاع از آنجا بودند که پومپی به تسخیرش بود. پس از سه ماه، شکافی در دیوار پدید آمد که برای یورش کافی بود و آن مکان با تیغ شمشیر گرفته شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. به گفتهٔ مورخ، منظره‌ای تکان‌دهنده بود: کاهنانی که در آن هنگام به خدمت‌های دینی مشغول بودند، با دستی آرام و عزمی استوار کار معمول خود را پی می‌گرفتند، گویی از آن هیاهوی وحشیانه پیرامونشان بی‌خبرند؛ با آن‌که در اطرافشان دوستانشان به قتل می‌رسیدند و چه‌بسا خون خودشان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

پس از پایان دادن به جنگ، پومپی دیوارهای اورشلیم را ویران کرد، چند شهر را از حوزهٔ اداری یهودیه به حوزهٔ سوریه منتقل کرد، و بر یهودیان خراج بست. بدین‌سان، برای نخستین بار، اورشلیم بر اثر فتح در اختیار آن قدرتی قرار گرفت که می‌بایست 'سرزمین جلال' را تا زمانی که آن را به‌کلی نابود سازد، در چنگال آهنین خود نگه دارد.

“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

آیه ۱۷. او همچنین عزم خواهد کرد تا با قدرتِ تمام پادشاهیِ خود وارد شود، و راستان نیز با او خواهند بود؛ چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد، برای تباه کردن او؛ امّا آن زن در جانبِ او نخواهد ایستاد و از آنِ او نخواهد بود.

“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

اسقف نیوتن برای این آیه قرائت دیگری عرضه می‌کند که به نظر می‌رسد معنا را روشن‌تر بیان می‌کند، بدین شرح: «او همچنین عزم خود را جزم خواهد کرد که به زور به تمامی پادشاهی داخل شود.» آیهٔ ۱۶ ما را به فتح سوریه و یهودیه به دست رومیان رساند. روم پیش‌تر مقدونیه و تراکیه را فتح کرده بود. مصر اکنون تنها چیزی بود که از «تمامی پادشاهی» اسکندر باقی مانده و هنوز تحت سلطهٔ قدرت روم درنیامده بود؛ و همان قدرت اکنون عزم خود را جزم کرد که به زور به آن سرزمین داخل شود. اوریاه اسمیت، دانیال و مکاشفه، صفحات ۲۵۸ تا ۲۶۰.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

ما پیش‌تر، بیش از یک‌بار در این مقالات، اشاره کرده‌ایم که چگونه آیات سی و سی‌ویکِ دانیال یازدهم با آیات چهل و چهل‌ویک هم‌راستا هستند، و تاریخِ آیات سی و سی‌ویک نیز با برکنده شدنِ سه شاخ هم‌راستا است.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک شاخ کوچکی دیگر در میان آنها برآمد؛ و پیش روی او سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه کنده شدند. و اینک در آن شاخ، چشمانی مانند چشمان انسان بود و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت... و از ده شاخی که بر سر او بود، و از آن دیگری که برآمد و سه تا در برابرش فرو افتادند؛ یعنی همان شاخی که چشم‌ها داشت و دهانی که سخنان بسیار عظیم می‌گفت، که هیبتش از همتایانش بیشتر بود. دانیال ۷:۸، ۲۰.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

همان‌گونه که دانیال باب هشت، آیهٔ نه، نمایانگرِ سه حوزهٔ جغرافیاییِ فتوحات است که به استقرارِ رومِ بت‌پرست بر تخت انجامید، به همان ترتیب، ریشه‌کن شدنِ شاخ‌ها (نمایندهٔ هرولی‌ها، اوستروگوت‌ها و وندال‌ها) نمایانگرِ سه حوزهٔ جغرافیاییِ فتوحات بود که به استقرارِ رومِ پاپی بر تخت انجامید. هر دو آن تاریخ‌ها با آیات ۴۰ تا ۴۳ دانیال باب یازده منطبق‌اند، و ریشه‌کن شدنِ سه شاخ با تاریخِ آیات ۳۰ و ۳۱ هم‌خوانی دارد.

“‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

آیهٔ ۸. شاخ‌ها را می‌نگریستم و اینک، در میان آن‌ها شاخی کوچک دیگر برآمد که در برابرش سه شاخ از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شد؛ و اینک، در این شاخ چشمانی چون چشمان انسان بود و دهانی که سخنان عظیم می‌گفت.

“Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

دانیال شاخ‌ها را در نظر گرفت. نشانه‌هایی از حرکتی عجیب در میانشان پدیدار شد. شاخی کوچک (در آغاز کوچک، اما سپس نیرومندتر از همتایانش) در میان آنان سر برآورد. راضی نبود که آرام جایی برای خود بیابد و همان را پر کند؛ باید برخی دیگر را کنار می‌زد و جای‌شان را غصب می‌کرد. سه پادشاهی در برابر آن از جا کنده شدند. این شاخ کوچک، چنان‌که بعدها به تفصیل بدان خواهیم پرداخت، نهاد پاپی بود. سه شاخی که در برابر آن برکنده شدند، هیرولی‌ها، اُستروگوت‌ها و وندال‌ها بودند. و علت اینکه برکنده شدند این بود که با آموزه‌ها و ادعاهای سلسله‌مراتب پاپی مخالفت داشتند و از این رو با برتری اسقف رم در کلیسا نیز مخالف بودند.

“And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

و «در این شاخ، چشمانی مانند چشمان انسان بود و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت»، آن چشم‌ها نمادی بایسته از زیرکی، ژرف‌بینی، حیله‌گری و دوراندیشیِ سلسله‌مراتب پاپی است؛ و آن دهانی که سخنان بزرگ می‌گوید، نمادی بایسته از ادعاهای متکبّرانهٔ اسقفان روم است. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۱۳۲–۱۳۴.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

این روم است که رؤیای نبوتِ کتاب‌مقدس را برقرار می‌سازد، و به‌ویژه رؤیای باب یازدهم دانیال را. در آن باب، بخش عمده‌ای از تاریخ نبوی که پیش از جنبش میلری تحقق یافته بود، می‌بایست در شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده تکرار شود. فتحِ سه مانعِ جغرافیایی که هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی را بر تخت استوار ساخت، در باب یازدهم به تصویر کشیده شده است، و آن دو تصویر، زمانِ برقراریِ دوبارهٔ رومِ نوین بر تخت را نمونه‌وار می‌نمایانند. این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد، و پولُس تصریح می‌کند که رومِ پاپی در زمانِ خود آشکار می‌گردد.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

هیچ‌کس شما را به هیچ وجه نفریبد، زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد رخ دهد و آن مرد گناه، پسر هلاکت، آشکار شود؛ که مخالفت می‌کند و خود را بالاتر از هرآنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود برمی‌افرازد، چنان‌که در هیکل خدا چون خدا می‌نشیند و خود را می‌نمایاند که او خداست. آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟ و اکنون می‌دانید چه چیزی بازمی‌دارد تا او در زمان خود آشکار گردد. دوم تسالونیکیان ۲:۳-۶.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

نهاد پاپی در سال ۵۳۸ به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس بر تخت نشست، و بسیاری از کسانی که آیه شش را در نظر می‌گیرند، بی‌تردید چنین می‌پندارند که منظور پولس این است که "نهاد پاپی در ۵۳۸ آشکار خواهد شد". این ممکن است درست باشد، اما دست‌کم حقیقتی ثانویه نسبت به آن چیزی است که پولس داشت مشخص می‌کرد. پولس، مانند همه پیامبران، بیش از آن‌که درباره دوره زمانیِ خود سخن بگوید، درباره ایام آخر سخن می‌گوید. او به این اشاره داشت که نهاد پاپی چگونه به‌صورت نبوی آشکار خواهد شد، زیرا چون پیامبر بود، با همه پیامبران دیگر هم‌نظر بود. خط بر خط، آنان که بینش ندارند هلاک می‌شوند، و آنان که بینش ندارند، بینش ندارند زیرا نمی‌دانند چه چیزی آن بینش را برقرار می‌کند. دانستن اینکه روم آن بینش را برقرار می‌کند، مسئله‌ای حیاتی و مرگ‌وزندگی است. پولس، در توافق با دیگر پیامبران، مشخص می‌کند که آنچه رومِ پاپی را — که رومِ ایام آخر است — آشکار می‌کند، "زمان او" است. این "زمان" نبویِ مرتبط با روم است که ماهیت و هویت روم را آشکار می‌کند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

رسول پولس در نامهٔ دوم خود به تسالونیکیان، ارتدادِ بزرگی را پیشگویی کرد که به برپایی قدرت پاپی خواهد انجامید. او اعلام کرد که روزِ مسیح نخواهد آمد، «جز آن‌که نخست ارتدادی رخ دهد و مردِ گناه، پسرِ هلاکت، آشکار گردد؛ او که مخالفت می‌ورزد و خود را فراتر از هرآنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود برمی‌افرازد، چنان‌که در معبدِ خدا همچون خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.» و افزون بر این، رسول برادران خود را هشدار می‌دهد که «رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون نیز در کار است.» دوم تسالونیکیان ۲:۳، ۴، ۷. حتی در آن تاریخِ بسیار زودهنگام، او می‌دید که خطاهایی خزنده‌وار به کلیسا راه می‌یافتند که راه را برای گسترشِ دستگاهِ پاپی هموار می‌ساختند.

“Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

کم‌کم، نخست در خفا و سکوت، و سپس هرچه آشکارتر، چون نیرو گرفت و بر ذهن‌های آدمیان چیره شد، «راز بی‌قانونی» کار فریبنده و کفرآمیز خود را پیش برد. تقریباً نامحسوس، رسوم و آیین‌های مشرکانه راه خود را به کلیسای مسیحی گشودند. روح سازش و همرنگی را تا مدتی آزار و شکنجه‌های شدیدی که کلیسا زیر سلطهٔ بت‌پرستی متحمل می‌شد مهار می‌کرد. اما چون آزارها فرو نشست و مسیحیت به دربارها و کاخ‌های پادشاهان راه یافت، فروتنی و سادگی مسیح و رسولانش را کنار گذاشت و به جای آن شکوه و نخوت کاهنان و فرمانروایان بت‌پرست را برگزید؛ و به‌جای فرامین خدا، نظریه‌ها و سنّت‌های بشری را نشاند. تغییر کیشِ صوریِ کنستانتین، در اوایل سدۀ چهارم، شادی فراوانی برانگیخت؛ و جهان، با ظاهری پارساگونه، وارد کلیسا شد. اکنون روند فساد به‌سرعت پیش رفت. بت‌پرستی، در حالی که مغلوب می‌نمود، خود فاتح شد. روح آن بر کلیسا چیره گشت. آموزه‌ها، مراسم و خرافاتش در ایمان و پرستش کسانی که خود را پیروان مسیح می‌خواندند، ادغام گردید.

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به ظهور «مرد گناه» انجامید؛ همان که در نبوت پیشگویی شده بود که با خدا مخالفت می‌کند و خود را برتر از خدا می‌افرازد. آن نظام عظیمِ دینِ کاذب، شاهکار قدرت شیطان است — یادمانی از تلاش‌های او برای نشاندنِ خود بر تخت تا بر زمین مطابق ارادهٔ خویش حکم براند. مناقشه عظیم، ۴۹، ۵۰.