کتاب دانیال - شماره صد و شصت و شش

هنگامی که بر پایهٔ تاریخِ پیش‌گویانهٔ آیهٔ ده، به بررسیِ نمونه‌شناسیِ زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ می‌پردازیم، لازم است به تاریخِ نسلِ سومِ هر دو شاخِ وحشِ زمین بازگردیم. در سال ۱۹۱۳، شاخِ جمهوری‌خواهیِ وحشِ زمین نسلِ سازشِ خود را با نظامِ بانکیِ جهان‌گرا آغاز کرد، و در سال ۱۹۱۹، شاخِ پروتستانتیسمِ راستین نسلِ سازشِ خود را با الهی‌دانانِ پروتستانتیسمِ منحرف و نیز با انجمن پزشکی آمریکا آغاز کرد، هنگامی که اعتباربخشیِ نظامِ آموزشیِ خود را به جهان واگذار کرد. هر دو شاخ رابطه‌ای سازش‌کارانه با جهان را آغاز کردند که از آن پس جهتِ پیام‌هایشان را تغییر داد.

در آن سیر تاریخی، نقطه آغاز پادشاه شمال و پادشاه جنوبِ روزهای آخر نیز به نقطه عطفی رسید. معجزه فاطیما در ۱۳ اکتبر ۱۹۱۷ در فاطیما، پرتغال رخ داد. این رویداد اوج سلسله‌ای از ظهورات مریم مقدس بود که سه کودک چوپان خردسال شاهد آن بودند: لوسیا دوس سانتوس و دو عموزاده‌اش، فرانسیسکو و یاسینتا مارتو. بنا بر روایت‌هایی که کودکان ارائه کردند، مریم باکره که با عنوان بانوی ما فاطیما شناخته می‌شود، از ماه مه تا اکتبر ۱۹۱۷ در روز سیزدهم هر ماه بر آنان ظاهر می‌شد.

در آخرین ظهور، در ۱۳ اکتبر ۱۹۱۷، ده‌ها هزار نفر در کووا دا ایریا، در نزدیکی فاطیما، گرد آمدند و انتظار داشتند همان‌گونه که کودکان پیشگویی کرده بودند، شاهد معجزه‌ای باشند. به گفتهٔ شاهدان، خورشید به نظر می‌رسید رنگ عوض می‌کند، می‌چرخد و در آسمان می‌رقصد. این رویداد به «معجزهٔ خورشید» یا «معجزهٔ فاطیما» معروف شد.

معجزهٔ فاطیما رویدادی مهم در تاریخ و دینداریِ کاتولیک است و در طول سال‌ها موضوعِ پژوهش‌ها، بحث‌ها و تفسیرهای دینیِ فراوانی بوده است. وقایعِ فاطیما تأثیری ماندگار بر دینداریِ مردمی، ارادت به مریم، و تفسیرِ مضامینِ آخرالزمانی در کلیسای کاتولیک گذاشته‌اند.

انقلاب بلشویکی در روسیه در ۷ نوامبر ۱۹۱۷ رخ داد، زمانی که نیروهای بلشویک به رهبری ولادیمیر لنین و حزب بلشویک، ساختمان‌های کلیدی دولتی و زیرساخت‌ها را در پتروگراد (که اکنون سن‌پترزبورگ نام دارد) تصرف کردند. این رویداد نقطه اوج انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ بود که در اوایل همان سال با انقلاب فوریه آغاز شده بود و به کناره‌گیری تزار نیکلای دوم و تشکیل یک دولت موقت انجامید.

در جریان انقلاب، بلشویک‌ها با موفقیت دولت موقت را سرنگون کردند و قدرت شوراها را در روسیه برقرار کردند. بلشویک‌ها تأسیس یک دولت سوسیالیستی را اعلام کردند و اجرای برنامهٔ انقلابی خود را آغاز کردند که شامل ملی‌سازی صنایع، تقسیم اراضی و خروج روسیه از جنگ جهانی اول می‌شد. انقلاب اکتبر در نهایت به ایجاد اتحاد جماهیر شوروی انجامید و پیامدهایی عمیق و گسترده برای روسیه و جهان داشت که مسیر تاریخ قرن بیستم را شکل داد.

عیسی پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد و برای اینکه پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوبِ ایامِ آخر را به‌طور کامل ببینیم، لازم است آغازهایشان را بفهمیم. پادشاهانِ واقعیِ جنوب و شمال که در باب یازدهمِ کتابِ دانیال شناسایی شده‌اند، چنین تعریف می‌شوند: قدرتی که بر قلمروِ واقعیِ مصر حکومت می‌کند، پادشاهِ جنوب است، و قدرتی که بر ناحیهٔ جغرافیاییِ واقعیِ مرتبط با بابل حکومت می‌کند، پادشاهِ شمال است.

نبوتِ لفظی در زمانِ صلیب به نبوتِ روحانی گذر کرد، هنگامی که اسرائیلِ لفظیِ باستانی در حال گذار به اسرائیلِ روحانیِ جدید بود. رومِ بت‌پرستِ لفظی، اورشلیمِ لفظی را به مدت سه سال و نیمِ لفظی، از سال ۶۷ میلادی تا سال ۷۰ میلادی، پایمال ساخت؛ و رومِ روحانیِ پاپی، اورشلیمِ روحانی را به مدت سه سال و نیمِ روحانی پایمال کرد.

بابلِ معنوی در مکاشفه باب هفدهم به‌عنوان آن روسپی که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند شناخته می‌شود. مصرِ معنوی در مکاشفه باب یازدهم به‌عنوان فرانسهٔ بی‌خدا معرفی شده است. تجلّیِ مدرنِ پادشاهِ معنویِ شمال — که در سال ۱۷۹۸، در وقتِ آخر، زخمِ مهلکی دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۸۹، در همان وقتِ آخر، علیه تجلّیِ مدرنِ پادشاهِ معنویِ جنوب تلافی کرد — و تجلّیِ مدرنِ پادشاهِ معنویِ جنوب، هر دو در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال نمایانده شده‌اند. هر دو قدرت در ظهورِ روزهای آخرشان ریشه در بازهٔ زمانیِ ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ دارند؛ که همان بازهٔ زمانیِ نسلِ سازش برای هر دو شاخِ وحشِ برخاسته از زمین است. آن آغازها باید شناخته شوند تا پایان‌ها به‌درستی به‌کار برده شوند. آغازِ پادشاهانِ شمال و جنوبِ روزهای آخر، هر دو، از انقلابِ فرانسه است.

انقلاب فرانسه در نتیجهٔ سرکوبِ کتبِ مقدس «در دوران برتریِ پاپی» پدید آمد. پیدایشِ الحاد، که می‌بایست به دشمنِ اعظمِ پاپیّت بدل شود، به‌دستِ خودِ پاپیّت به وقوع پیوست. انقلاب فرانسه از ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۹ رخ داد، اما روحِ انقلابیِ الحادی که در فرانسه آغاز شد، همچنان در سراسر اروپا و فراتر از آن گسترش یافت. یک‌صد و هجده سال پس از پایانِ انقلاب در فرانسه، انقلاب روسیه در روسیه آغاز شد. انقلابِ الحاد که در فرانسه آغاز شده بود، در روسیه پایان یافت، و در سال ۱۹۱۷ روسیه نمایندهٔ نبوتیِ آن ملتی شد که به‌وسیلهٔ الحادِ مصر نمادین گردیده بود. قدرتِ اژدها که به‌صورتِ پادشاهِ جنوب بازنمایی شده است، از فرانسه به روسیه منتقل شده بود.

انقلاب در فرانسه از نظر سیاسی و پیش‌گویانه در شخص ناپلئون بناپارت تجسم یافت، و از این حیث، ناپلئون نمایانگرِ نخستین رهبرِ کشوری است که با انقلابی برآمده از الحادِ مصر پایه‌گذاری شد. خودشیفتگیِ ناپلئون به‌نحو درخور در خودشیفتگیِ پوتین تکرار می‌شود.

ناپلئون به‌خوبی از قدرت تصویرپردازی و پروپاگاندا آگاه بود؛ پوتین نیز چنین است؛ او افسر پیشین کاگ‌ب بود. کاگ‌ب در پروپاگاندا تخصص دارد. ناپلئون از پرتره‌نگاری به‌عنوان ابزاری برای القای اقتدار، قدرت و سیمای رهبری خود به عموم مردم استفاده می‌کرد. او پرتره‌هایی را نزد برخی از نامدارترین هنرمندان زمانه‌اش سفارش داد، از جمله ژاک-لوئی داوید، آنتوان-ژن گرو و ژان-اوگوست-دومینیک انگر، و دیگران.

این پرتره‌ها ناپلئون را در ژست‌ها و فضاهای گوناگون به تصویر می‌کشیدند، از پرتره‌های رسمی دولتی گرفته تا صحنه‌های غیررسمی‌تر. این آثار نه‌تنها به‌عنوان یادگارهای شخصی برای خودِ ناپلئون عمل می‌کردند، بلکه ابزارهایی برای گسترش تصویر و نفوذ او، هم در داخل و هم در خارج از کشور بودند. پوتین دقیقاً همین کار را برای خودش انجام داده است، با انبوهی از عکس‌های خود در موقعیت‌هایی که با هر یک از اینفلوئنسرهای مدرن در اینترنت برابری می‌کنند.

در آغاز انقلاب فرانسه، پادشاه، خانواده‌اش و درباریانش سرنگون و اعدام شدند. در آغاز انقلاب روسیه، تزار، خانواده‌اش و درباریانش سرنگون و اعدام شدند. انقلابی که در فرانسه آغاز شد، در روسیه به اوج خود رسید. انقلاب فرانسه موضوع نبوتِ باب یازدهمِ مکاشفه است و از این‌رو انقلاب فرانسه مشمول قواعد تعبیر نبوی است. عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد، پس انقلاب روسیه پایانِ انقلاب فرانسه است.

ولادیمیر پوتین نمایانگر آخرین رهبر کشوری است که در پی انقلابی که برآمده از بی‌خداییِ مصر بود، تأسیس شد. نخستین رهبر روسیه ولادیمیر لنین بود. نام «ولادیمیر» ریشه اسلاوی دارد و از دو جزء تشکیل شده است: «vlad» و «mir». «vlad» از ریشه اسلاوی «vladeti» مشتق شده که به معنای «حکمرانی کردن» یا «قدرت را در دست داشتن» است. «mir» به معنای «جهان» است. ولادیمیر نخستین (لنین) نمونه‌ای از ولادیمیر آخرین (پوتین) است؛ ولادیمیرِ آخری که نخستین رهبر انقلابِ بی‌خدایی (ناپلئون) نیز نمونه اوست.

پس از شکست ناپلئون در جنگ ائتلاف ششم و انعقاد معاهده فونتنبلو در آوریل ۱۸۱۴، او از تاج‌وتخت فرانسه کناره‌گیری کرد و به جزیرهٔ مدیترانه‌ای البا تبعید شد. حاکمیت بر جزیره به او واگذار شد و اجازه یافت عنوان امپراتور را حفظ کند، هرچند با اختیاراتی به‌مراتب محدودتر. ناپلئون حدود ده ماه را در البا گذراند و در این مدت برای بازگشت به قدرت در فرانسه برنامه‌ریزی کرد. پس از فرار از البا و بازگشت کوتاه‌مدت به قدرت در فرانسه در دوره «صد روز»، ناپلئون در ژوئن ۱۸۱۵ در نبرد واترلو قاطعانه شکست خورد. پس از این شکست، قدرت‌های متحد، به‌ویژه بریتانیای کبیر، مصمم شدند مانع از ایجاد دردسر بیشتر از سوی ناپلئون شوند. در نتیجه، او بار دیگر تبعید شد؛ این بار به جزیرهٔ دورافتادهٔ سنت هلنا در جنوب اقیانوس اطلس. ناپلئون باقی عمر خود را در تبعید در سنت هلنا گذراند تا آن‌که در ۱۸۲۱ درگذشت.

پوتین نماینده نسل قدیمی کاگ‌ب است. کاگ‌ب از سال ۱۹۵۴ تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، سازمان اصلی امنیتی و اطلاعاتی این کشور بود. این نهاد مسئول امنیت داخلی، ضدجاسوسی و گردآوری اطلاعات بود؛ هم در داخل و هم در خارج از کشور. کاگ‌ب به‌خاطر شبکه گسترده‌ای از جاسوسان، عملیات‌های نظارتی و نقش آن در حفظ کنترل رژیم کمونیستی بر مردم شناخته می‌شد. ولادیمیر پوتین عضو کاگ‌ب (کمیته امنیت دولت)، سازمان اصلی امنیتی و اطلاعاتی اتحاد جماهیر شوروی بود.

پوتین در سال 1975 پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه دولتی لنینگراد به کاگ‌ب پیوست. پوتین تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 در کاگ‌ب کار کرد و پس از آن وارد سیاست شد و سرانجام در سال 2000 رئیس‌جمهور روسیه شد. پیشینهٔ او در کاگ‌ب تأثیر چشمگیری بر رویکردش به حکمرانی و سیاست خارجی گذاشته است. تبعید نخست ناپلئون در جزیرهٔ البا نمایانگر دورهٔ 1991 تا سال 2000 است، زمانی که فلسفهٔ کاگ‌ب بازگشت. وقتی پوتین سرانجام شکست بخورد، چنان‌که در ابیات سیزدهم تا پانزدهم بازنمایی شده است، آن شکستِ دوم (اولینِ آن در سال 1989 بود) نمونه‌اش واترلو و تبعید دوم ناپلئون است، جایی که او درگذشت.

ناپلئون در سال‌های 1798 و 1799 زخم مرگباری بر پیکر دستگاه پاپی وارد کرد. در سال 1799 انقلاب فرانسه در خود فرانسه پایان یافت، اما تا سال 1917 در قالب انقلاب بلشویکی به روسیه رسیده بود. در سال 1917 معجزه فاطیما در پرتغال رخ داد و سه کودکی که گفته می‌شود با مریم و یوسف ارتباط برقرار کردند، سه پیام سری دریافت کردند. این سه پیام از آن جهت سری بودند که فقط باید توسط پاپ، پادشاه شمال، خوانده می‌شدند. این پیام‌ها به پاپ دستور می‌دادند که رهبران کلیسای کاتولیک را به نشست ویژه‌ای فراخوانَد و مراسمی خاص برگزار کند تا روسیه را — که سال قبل تازه به روسیهٔ کمونیستی تبدیل شده بود — به مریم باکره تقدیم کند.

این پیام‌ها هشدار می‌داد که اگر پاپ از اجرای دستورِ وقف کردن روسیه به مریم سر باز بزند، جهان گرفتار جنگ جهانی دیگری خواهد شد (جنگ جهانی اول قرار بود یک ماه پس از آن معجزه پایان یابد). پیام‌های فاطیما به چارچوبی برای تفسیرهای نبویِ محافظه‌کارانه در کاتولیسیسم بدل شد. این پیام‌ها نزاعی را در درون کلیسای کاتولیک میان کاتولیسیسم محافظه‌کار (نمایندگی‌شده توسط پاپ ژان پل دوم و شورای واتیکان اول) و کاتولیسیسم لیبرال (نمایندگی‌شده توسط «پاپِ بیدارِ» کنونی و شورای واتیکان دوم) مشخص کرد.

در پیام‌های فاطیما، «پاپِ خوب» «پاپِ سفید» بود و «پاپِ بد» «پاپِ سیاه» بود. پاپ خوب، یعنی پاپ ژان پل دوم، پاپی محافظه‌کار بود که مریم باکره فاطیما را بتِ راهنمای خود معرفی کرد، و پاپ بد «پاپِ بیدارگرا» است که هرگونه پیامی از «به‌اصطلاح مریم باکره» را نیز رد می‌کند. وقتی به زیارتگاه فاطیما در پرتغال می‌روید، هنگام ورود به محوطه، ورودی میان دو تندیس غول‌پیکر قرار گرفته است: در یک سو تندیس «پاپ سیاه» و در سوی دیگر تندیس «پاپ سفید»، که بدین‌سان نماد کشمکش درونی‌ای است که در پیشگویی‌های فاطیما به آن اشاره شده است.

یکی دیگر از عناصر سه پیامِ سرّیِ فاطیما، تأکید آن بر نبرد میان کاتولیسیسم (پادشاه شمال) و بی‌خدایی (پادشاه جنوب) بود. بدون آن‌که دریابیم که نبرد میان کاتولیسیسم و روسیهٔ بی‌خدا موضوعِ پیشگویی‌ای شیطانی است که بخش بزرگی از جهان کاتولیک را جهت می‌دهد، درک حمایتی که کلیسای کاتولیک در دوران جنگ جهانی دوم از آلمان نازی کرد دشوار است، اگر نگوییم ناممکن.

نبرد لنینگراد که از ۸ سپتامبر ۱۹۴۱ تا ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم ادامه داشت، یکی از طولانی‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین محاصره‌ها در تاریخ بود. نبرد استالینگراد که از ۲۳ اوت ۱۹۴۲ تا ۲ فوریه ۱۹۴۳ رخ داد، اغلب خونین‌ترین و مهم‌ترین نبرد جنگ جهانی دوم تلقی می‌شود. این نبرد تلفات عظیمی در هر دو طرف برجای گذاشت؛ برآوردها از بیش از ۲ میلیون مورد تلفات مجموع حکایت دارند که شامل کشته‌ها، زخمی‌ها و سربازان اسیرشده می‌شود. نبرد استالینگراد همچنین نقطهٔ عطفی در جنگ بود، زیرا به پیروزی قاطع اتحاد شوروی بر ارتش آلمان انجامید و در نهایت به شکست آلمان نازی منجر شد.

اگر به جنگ‌ورزی آلمان نازی علیه روسیه، به‌ویژه در آن دو نبردی که همین‌اکنون به آنها اشاره شد، اذعان نشود، درک نقش آلمان به‌عنوان متحد پنهان کلیسای کاتولیک دشوار است. بدون درک مبانی یک جنگ روحانی میان کاتولیسیسم، که با پیشگویی شیطانی مریمِ فاتیما برانگیخته شده بود، علیه بی‌خدایی روسیه و سپس اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی، منطق پنهان کردن و سپس انتقال مخفیانه جنایتکاران جنگی نازی به سراسر جهان پس از جنگ جهانی دوم از سوی کاتولیسیسم درک نمی‌شود. نازی‌ها ارتش نیابتی کاتولیسیسم در نبردش علیه روسیه بودند.

در چارچوب همین منطق پیش‌گویانه است که پوتین، رهبر روسیهٔ بی‌خدا، در جنگی در اوکراین درگیر شده است؛ کشوری که رهبرانش آشکارا نازی شناخته می‌شوند. نیروهای زمینیِ جنگ فاطیما علیه بی‌خدایی، از جنگ جهانی دوم به این‌سو، فاشیسم و نازیسم بوده‌اند. البته، با اینکه این واقعیت دربارهٔ رهبران دولت اوکراین به‌خوبی مستند است، نسخهٔ امروزیِ وزارت رایش هیتلر برای روشنگری عمومی و تبلیغات، یعنی رسانه‌های جریان اصلی، این واقعیت‌ها را تا حد امکان پوشانده‌اند.

نام «اوکراین» از واژهٔ اسلاوی «اوکراینا» گرفته شده است که به معنای «سرزمین مرزی» یا «کناره» است. این اصطلاح در گذشته به مناطق مرزی روسِ کی‌یف اشاره داشت؛ دولتِ قرون‌وسطایی که پیش از اوکراین امروزی وجود داشت. اوکراین در چهارراه میان اروپای شرقی و اوراسیا واقع است. در طول تاریخ، این سرزمین محل تلاقی فرهنگ‌ها، تمدن‌ها و امپراتوری‌های گوناگون بوده است، از جمله امپراتوری بیزانس، امپراتوری عثمانی، امپراتوری روسیه و امپراتوری‌های دیگر. موقعیت راهبردی آن باعث شد به منطقه‌ای مرزی بدل شود که تعاملات مهم فرهنگی، سیاسی و نظامی را تجربه کرده است. در دورهٔ قرون وسطی، اوکراین بخش مرزی روسِ کی‌یف بود؛ دولتی نیرومند که بخش‌هایی از اوکراین، روسیه و بلاروسِ امروزی را در بر می‌گرفت. با گسترش و انقباض روسِ کی‌یف در گذر زمان، مرزهای آن اغلب جابه‌جا می‌شد و اوکراین در حاشیهٔ آن دولت باقی می‌ماند.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹، چنان‌که در آیهٔ ده نشان داده شده است، آیات یازده و دوازده به نبردی اشاره می‌کنند که در آن پادشاه جنوب تلافی می‌کند و بر پادشاه شمال پیروز می‌شود. آن نبرد در رافیا درگرفت، که مرز میان قلمروهای پادشاه جنوب و پادشاه شمال بود.

نبرد رافیا، که در سال ۲۱۷ پیش از میلاد رخ داد، نام خود را از شهری گرفته است که نبرد در نزدیکی آن روی داد. رافیا شهری بود واقع در ناحیهٔ ساحلی فلسطین باستان، نزدیک به مرز میان پادشاهی بطلمیوسیِ مصر و امپراتوری سلوکی. در زمان این نبرد، مرز میان پادشاهی بطلمیوسیِ مصر، تحت فرمانرواییِ شاه بطلمیوس چهارم فیلوباتور، و امپراتوری سلوکی، تحت فرمانرواییِ شاه آنتیوخوس سوم، در حوالی رافیا قرار داشت. این نبرد در نزدیکی این منطقهٔ مرزی درگرفت، زیرا هر دو طرف می‌کوشیدند سلطهٔ خود را بر سرزمین‌های راهبردیِ شامات تثبیت کنند.

شهر باستانی رفیا در نزدیکی شهر امروزی رفح قرار دارد. رفح شهری در جنوب نوار غزه است که جزو سرزمین‌های فلسطینی به شمار می‌رود. پس از پیروزی بطلمیوس در رفیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، او تعقیب و آزار یهودیان را در اورشلیم و نیز در مصر آغاز کرد. این پیروزی دیری نپایید و او، به اصطلاح، در سه آیه بعدی به واترلوی خود رسید. در آیه سیزدهم، پادشاه شمال که پیش‌تر شکست خورده بود بازمی‌گردد و در آیه پانزدهم بر پادشاه جنوب چیره می‌شود.

پوتین، افسر سابق کا.گ.ب و متخصص تبلیغات، احتمالاً از پیروزی خود در اوکراین استفاده خواهد کرد تا ریشه‌های نازیِ رهبری اوکراین را افشا کند، همچنین کسانی را در جهان غرب که به خاطر طمع اقتصادی از آن رژیم حمایت کردند افشا کند، و بی‌تردید نیز بازداشتگاه‌های مخفی و آزمایشگاه‌های زیستیِ به‌کارگرفته‌شده توسط جهانی‌گرایان را که با پول مالیات‌دهندگان ایالات متحده تأمین مالی شده‌اند افشا کند.

این افشاگری‌ها نکات تبلیغاتیِ کنونیِ جهانی‌گرایانِ جهان و نیز مفسران رسانه‌ایِ حزب دموکرات در ایالات متحده را نابود خواهد کرد. آن پیروزی برای پوتین اختیار و مأموریت لازم را به رئیس‌جمهور هشتم—که از هفت است—خواهد داد تا نقش خود را به‌عنوان مستبدِ پیشگویی‌شده‌ای که درست پیش از آیهٔ شانزدهم وارد تاریخ می‌شود، بر عهده گیرد؛ و آیهٔ شانزدهم همان قانون یکشنبه است که به‌زودی فرا می‌رسد.

در آیه سیزدهم، پادشاه شمال ارتش خود را دوباره سازمان‌دهی می‌کند و در آیه چهاردهم، روم بت‌پرست برای نخستین بار، هرچند هنوز پادشاه شمال نیست، وارد تاریخ می‌شود. در آنجا به‌عنوان نمادی که «رؤیا را برپا می‌دارد» و نیز به‌عنوان قدرتی که خود را برمی‌افرازد و سپس سقوط می‌کند شناخته می‌شود. پس از پیروزی پوتین در جنگ اوکراین، دستگاه پاپی شروع به سر برافراشتن در سیاست جهانی خواهد کرد، اندکی پیش از قانون یکشنبه در آیه شانزدهم.

انقلاب فرانسه و ارتباط آن با انقلاب روسیه؛ ناپلئون و پوتین؛ معجزهٔ فاطیما و سه راز آن؛ اتحاد محرمانه میان واتیکان و هیتلر، اتحاد محرمانه میان واتیکان و ریگان، همگی «چرخ‌های» پیش‌گویانه‌ای هستند که در تاریخِ آیاتِ یازده تا پانزده با هم تلاقی می‌کنند؛ آیاتی که مربوط به دورهٔ زمانیِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه در ایالات متحده هستند. پیش از آن‌که به آیهٔ ده بپردازیم، ارائهٔ خلاصه‌ای کوتاه از این «چرخ‌های» پیش‌گویانه مهم بود.

مقالهٔ زیر از «NBC news» گرفته شده است که نمونهٔ تمام‌عیارِ «رسانهٔ جریان اصلی» است، و «MSM» نسخهٔ مدرنِ ماشین تبلیغاتی هیتلر در جنگ جهانی دوم است. این مقاله البته ضدِ پوتین، ضدِ روسیه و طرفدارِ اوکراین است، اما مسئله این نیست. به‌عنوان شهروندان پادشاهی آسمانی، قوم خدا نباید هیچ‌یک از طرفینِ کاری شیطانی را تأیید کند، و هر جنگی کاری شیطانی است.

هدف این مقاله این است که کسانی را که با نبردِ پیشگویی‌شده میان کاتولیسیسم (پادشاهِ شمال) و الحاد (پادشاهِ جنوب)، و با این واقعیت که در جنگِ آن دو قدرتِ پیشگویی‌شده، نازیسم به‌عنوان ارتشِ نیابتیِ کاتولیسیسم به کار گرفته شده است (همان‌گونه که ایالات متحده در سال ۱۹۸۹ به کار گرفته شد)، آشنا نیستند، آگاه کند. پژوهشگرانِ نبوت باید شواهدِ کافی در اختیار داشته باشند تا دریابند که پیشینهٔ تاریخیِ جنگِ جهانیِ دوم و نیز جنگِ سرد در جنگِ کنونیِ اوکراین بازتاب یافته‌اند، چنان‌که این جنگ آیاتِ یازدهم و دوازدهم از بابِ یازدهمِ کتابِ دانیال را تحقق می‌بخشد.

مقالهٔ NBC News: «مسئلهٔ نازی‌ها در اوکراین واقعی است، هرچند ادعای پوتین دربارهٔ «نازی‌زدایی» چنین نیست»

ما این مطالعه را در مقاله‌ی بعدی‌مان ادامه خواهیم داد.